Pastorella bereidt zich voor

Pastorella in St. Oedenrode wil een participerende leeromgeving zijn voor jongeren, in de natuur. Het initiatief is volledig opgezet als cocreatie van ouders en grootouders voor en met hun (klein)kinderen. Initiatiefnemer is Stichting Bij de Tijd. Hierbij wat fotos van voorbereidend werk voor het volgende weekeinde waarin een speciale kinderdag wordt gevierd….

Klimaatalarm

In welke wereld wil je leven? Sterker nog…..in welke wereld KUNNEN onze kinderen nog leven? Vanuit het perspectief van Sustainocratie nemen we hiervoor ZELF verantwoordelijkheid. Door onze gewenste werkelijkheid SAMEN te creëren en onderhouden. We doen dit vanuit onze natuurlijke menselijke waarden met een instantaan positief klimaateffect. Sluit je aan…..we doen het voor onszelf, voor onze kinderen, voor ons welzijn, voor ons heden en onze toekomst.

Cocreatie programmas die uit de School of Talents and Wellness wekelijkse zoom sessies zijn ontstaan

Het is altijd weer een beleving om een groepje mensen bij elkaar te brengen en ze samen tot co-creatie te motiveren en begeleiden vanuit het Sustainocratische gedachtegoed. We hebben het al zo vaak eerder gedaan. In het onderwijs via de ontmoeting met jongeren uit binnen en buitenland, in formele omgevingen zoals AiREAS, FRE2SH of COS3i. Steeds was het een openbaring. Maar nog nooit hadden wij het gedaan vanuit een wereldwijd perspectief. Dankzij Covid19 besloot ik het te proberen. Uiteindelijk willen we allemaal die “betere wereld” en kunnen we die het beste samen creëren in plaats van afwachten tot iemand anders het doet.

Het eerste cocreatie programma dat ontstond werd de World Happiness Bird genoemd. Het werd ons doel om positiviteit, geluk en het vertrouwen in doelgerichte en oplossingsgerichte samenwerking (cocreatie) te verspreiden over de gehele wereld. Dit deden we niet door erover te praten of te prediken. We deden het via de positieve uitnodiging. Uiteindelijk deden mensen en instanties uit 15 landen mee. Het hoogtepunt was op 21 Maart tijdens de wereld geluksdag en het officiële begin van de Lente (Equinox en Earthday).

We hebben nu besloten dat we doorgaan met de World Happiness Bird als metafoor voor onze positiviteit en maatschappijvisie gebaseerd op overvloed door cocreatie en gelijke verdeling.

  • World Happiness Bird site
  • Elke maand een ander thema relateert aan actie, bewustwording en cocreatie van waarden
  • Iedereen in de hele wereld mag meedoen

Verder gaan we experimenteren met een wereldwijd Radioprogramma van onszelf. Dit zal 3 uur per dag uitzenden vanaf 16:00 tot 19:00 CET (onze tijd), in het Engels. Sommige dagen zullen in het Spaans worden uitgezonden.

Verder gaan we de gezondheid gedreven regio aanpak (Health Valley) verder uitbouwen. Het filmpje dat we via de zoom opnamen vanuit Thailand geeft een beeld over betrokkenheid, samenredzaamheid en waarden gedreven samenwerking. Samenredzaamheid is de nieuwe rijkdom omdat het overvloed, delen met elkaar, zorg voor en met elkaar en positieve sociale interactie stimuleert. Dit levert geluk, blijheid en samenhorigheid op. We hebben al voorbeelden bezocht via COS3I in:

  • Polen
  • Portugal
  • Thailand
  • Bali

Ons doel is dat overal, zeker nabij de steden, dicht bij of met de lokale mensen, gezondheid gedreven gebieden ontstaan die diensten, producten maar ook verblijf, gezonde lucht, voeding, recreatie, meditatie enz bieden. Dit willen wij lokaal en wereldwijd verbinden met iedereen, jong en oud, ook voor educatieve processen en participerend leren. Alles is cocreatie. Dat wil zeggen dat we als beweging van Sustainocratie geen eigendom ambities hebben. We verbinden juist de intrinsieke motivatie van mensen en instellingen om welzijn te creëren samen en hierdoor positiviteit uit te stralen waar een aantrekkingskracht van uit gaat.

Bovenstaande is de oogst tot nu toe, na 6 maanden cocreatie wereldwijd. We zijn benieuwd wat we de komende 6 maanden gaan neerzetten. We zullen het zien.

Kijkje op het platteland in Noord Thailand

Gedurende onze wekelijkse zoomsessie nam Stefan Goddefroy ons aan de hand door het platteland waar zijn vrouw en schoonfamilie land eigenaren zijn en er hun leven ontwikkelen in samenwerking met de natuur. Het filmpje is in twee delen. In de eerste lopen we rond over het platteland zelf met uitleg van Stefan….

In het tweede filmpje zijn we in het dorpje waar zij hun huis bezitten en waar de leefgemeenschap zich ontwikkelt rondom een tempel, een school, de markt, enz.

Stemmen, ach ja

Als mensheid hebben we een uitgebreide geschiedenis. Deze lijkt zich met enige regelmaat te herhalen. We kunnen deze kennis toepassen op de ontwikkelingen van de laatste jaren. Als we de huidige verkiezingen ook bezien vanuit die afstandelijke bril van historisch besef dan ontstaat een ontluisterend beeld.

Stad van Morgen positioneert zich in een democratische werkelijkheid waarin we samen verantwoordelijkheid nemen voor onze natuurlijke en menselijke kernwaarden. We hebben het “Sustainocratie” genoemd, een real time democratie waarin we dagelijks (inwoners en instanties zelf én samen) onze keuzes maken en bijstellen op basis van die verantwoordelijkheid. Dat is wat anders dan elke vier jaar stemmen op degenen die namens ons de kastanjes uit het vuur moeten halen. Sommigen noemen de werkwijze van STIR “een post apocalyptische” werkwijze. Voor onszelf is het echter “de volgende stap in de menselijke en institutionele evolutie”, waartoe we uitnodigen deel te nemen.

De reden dat we als Stad van Morgen (Stichting STIR) zijn begonnen is dat we de duurzaam en weerbare maatschappij niet zien als een geldafhankelijke kostenpost maar een waarden gedreven co-creatie, een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Dat dit een legitieme aanpak blijkt wordt aangetoond door de verschillende multidisciplinaire groepen (clusters) van verantwoordelijkheid die vanuit de Stad van Morgen zijn ontstaan en waar burgers, overheden, kennisinstellingen en bedrijven aan deelnemen (AiREAS, FRE2SH, School of Talents,…..en meer). Ondanks de groei is het nog lang geen mainstream.

Er valt van alles te zeggen over de oude politieke en geldafhankelijke werkelijkheid, zowel positief als negatief. Het heeft ons gebracht waar we vandaag de dag staan. Toch is het uit de tijd. Dat komt omdat kosten en baten niet meer op elkaar af te stemmen zijn in de geldafhankelijk wereld. Er zijn in de loop der decennia sterk gefragmenteerde tunnelvisies (silo’s) ontstaan die allerlei fundamentele keuzes dermate beïnvloeden dat zowel het menselijke als het natuurlijke aspect van verantwoordelijkheid verdwijnt. Door belangen worden te grote concessies gedaan aan onze essentiële natuurlijke waarden. Hierdoor zien we een toename aan, op korte termijn onmogelijk te repareren problemen (klimaat, milieu, maatschappij, bedrijfsleven). De consequenties voor mens en natuur zijn niet meer te bekostigen via de traditionele overheid. Het systeem is hierdoor failliet en ten dode opgeschreven. Het laat zich echter niet gemakkelijk afschrijven, en dat is volgens ons ook niet nodig.

De parlementaire democratie heeft ons als burger (niet als mens, want daarin hebben we absolute, natuurlijke vrijheid voor onszelf en onze keuze om ons te binden aan anderen) verplicht tot afhankelijkheid van het regeersysteem. We mogen een keer in de vier jaar stemmen op wie we willen die verantwoordelijkheid neemt voor en namens ons. We schuiven de verantwoordelijkheid af zoals van ons wordt verwacht. We zijn gaandeweg verleerd om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor ons bestaan. Maar dit regeersysteem is failliet en kan de verantwoordelijkheid niet meer aan. Dus wat voor beloftes enthousiaste, welwillende of machtsbeluste mensen in de politiek ook doen, ze zijn niet waar te maken.

Wat te doen met onze vierjaarlijkse stem? Dat doet er in dit stadium niet veel meer toe. Behalve als we onze steun of boosheid willen uiten over bepaalde maatregelen of beleid. Dan zouden we kunnen hopen dat we het resultaat beïnvloeden met onze stem. Dat is in feite de enige optie die we in de huidige democratische vorm mogen benutten. Er zijn echter zoveel partijen dat al het stemmen wordt versnipperd. Het vormen van een regeerbare eenheid zal daardoor een hele opgave zijn. Zelfs als dat lukt dan zijn de uitdagingen zo groot dat een coalitie gedoemd is te mislukken. Initiatieven zoals kritische stichtingen, opstanden, rechtszaken tegen de overheid en verenigingen zoals de Bond voor Overheidszaken, zijn uiteindelijk juridisch spiegels voor een onhoudbare werkelijkheid. Daarom tracht de gevestigde orde de verkiezingen te voorkomen onder het mom van “een crisis” en zichzelf allerlei machtsinstrumenten te geven die andere spelers buiten spel zetten.

De corona perikelen zullen de geschiedenis in gaan als begin van een ingrijpende transitie. Deze is helaas in eerste instantie niet noodzakelijkerwijze gericht op de menselijke kernwaarden. Eerder zal het in stand houden van het oude systeem de volle aandacht krijgen, zeker vanuit bestaande machtsverhoudingen (die het risico aanvoelen dat ze weg komen te vallen in de toekomst). Ondemocratisch handelen en machtsvertoon zal nog veel menselijk leed veroorzaken, doordat macht geen ethiek ken als het om zichzelf gaat. Daarnaast zijn de vele mensen nog steeds afhankelijk en niet in staat om zelf voldoende verantwoordelijkheid te nemen om zichzelf te voorzien in de basisbehoeften. Daar waar men dat probeert zal men eerder geblokkeerd dan gefaciliteerd worden.

Kortom, opstanden zijn onvermijdelijk. Dat is geen doem-denken maar een antropologische, sociologische werkelijkheid gestaafd door zoveel voorbeelden uit ons verleden. Of dit gepaard gaat met manipulatieve lobbies, fysiek geweld, juridische aantijgingen tegen de machthebbers of dat men massaal overstapt op een andere werkelijkheid (zoals Sustainocratie), is te bezien. Het meest logische is dat dit allemaal tegelijk gebeurd zoals we eigenlijk al kunnen zien als we goed kijken. In eerste instantie reageert “de macht” met veel dwang dat op evenredig veel verzet kan rekenen. In de vreedzame wereld (reeds post apocalyptisch) zien we dat bijvoorbeeld Sustainocratie al ruim 10 jaar een groeiend precedent vormt, sinds de eerste ruimte ervoor ontstond na (of eigenlijk tijdens) de vorige crisis (de banken crisis in 2008/2009).

Het zal er de komende tijd dus niet gemakkelijk op worden. Helaas. De enige weg om de pijn te verlichten is door initiatieven te ontplooien van zorg voor en met elkaar voor ons welzijn en de invulling van onze basisbehoeften en daar de ruimte voor op te eisen. Dit op individueel niveau in de eigen omgeving. Op niveau van instellingen kunnen deze zich aansluiten vanuit authentieke toegevoegde waarde aan de Sustainocratische projecten en samenwerkingsverbanden.

Dit is waar we nu staan

De bevrijdende kracht van het vrouwelijke

De evolutie van de mens heeft zich ontwikkeld rond aspecten van controle, hiërarchie, macht, uitbuiting, exploitatie, handel, concurrentie, speculatie, enz. Deze vormen samen complexe en vaak agressieve tunnelvisies van (eigen)belangen. Deze heeft men in politieke overwegingen gegoten waar een geografische hiërarchie aan wordt ontleend. Ze missen het bewustzijn, de ethiek en moraal die nodig zijn voor het evolutionaire voortbestaan van het leven (en daarbij de mens) op Aarde. Het heeft uitsluitende te maken met eenzijdige groei van een materialistische economievorm die zich niet tot het oneindige kan doortrekken. Het geheel van deze organisatievorm wordt gevormd door mannelijke energie alleen, zonder de bemoeienis van het vrouwelijke.

De transitie die we doormaken, vrijwillig zelf of gedwongen door de natuur

We zitten gevangen in het kunstmatige, onnatuurlijke groeimodel waar we ons veelal afhankelijk van hebben gemaakt. De vrouw echter vertegenwoordigt het nieuwe leven, de geboorte, de vernieuwing, de evolutie, de verantwoordelijkheid voor ons voortbestaan. Geen wonder dat de vrouw eeuwenlang onderdruk is door een systeem dat handelt in de dood, niet het leven. Maar zodra de onderdrukking scheuren vertoont, er barsten komen in een in verval zijnde organisatie, zien we de ruimte voor de vrouw om op te staan en orde te scheppen in de chaos. De wedergeboorte van de mens(heid) in haar nieuwe levensfase is ethisch gemotiveerd. Ethiek wordt nu uitgelegd als gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid voor ons voortbestaan als mens in samenhang met de natuur. Dat is niets nieuws. In een familiaire thuisomgeving is het de normaalste zaak van de wereld.

Human wellness

Stratum helpt, wat volgt?

Met bewondering zien we via (social) media de inzet van een groepje mensen voor de medemens en de omgeving in stadsdeel Stratum van Eindhoven. De opruimactie van hopen papier die door het professionele, gemeentelijke afvalbedrijf geen prioriteit hadden gekregen, kreeg zelfs aandacht van de stadsmedia. “De armen uit de mouwen en zelf actie ondernemen”, is het motto van dit groepje “niet mauwen, maar sjouwen”.

Stratum helpt

Zorg voor (en met) elkaar is de basis van een gezonde leefomgeving en maatschappij. Dit is steeds de ambitie van COS3i geweest toen we met dezelfde gedachten als Stratum helpt aan de slag gingen in 2016, ook in Stratum. Alleen in de uitvoering is COS3i meer projectmatig (clusterend in vormen zoals Stratum helpt, maar ook Stratum eet samen, Stratum werkt samen, Stratum heeft samen een moestuin, Stratum ontvangt vluchtelingen, enz) opgezet. Dit omdat COS3i de sustainocratische visie van “samen waarde creëren” uitdraagt en kadert vanuit mens en natuur, maar de uitvoering overlaat aan lokale buurtbewoners door rationeel ruimte te creëren en te verbinden. Althans, dat was de gedachte achter COS3I.

In de praktijk bleek dat de uitvoering ook door de initiatiefnemers van COS3I en partners werd gedaan, al kwamen zij niet uit de buurt. Toen, door corona, COS3I minder actief kon zijn in de wijken, namen juist initiatieven als “Stratum helpt” de ruimte om zich krachtig te ontwikkelen. Ook Fab28 en het Cruydenhuisch, respectievelijk een buurtgebouw en sociale kook en eetgelegenheid in Stratum, transformeerden hun activiteiten van het managen van een gebouw naar verbinding met de buurt en wijk. Alles bij elkaar een prachtig voorbeeld van de weerbaarheid van de mens.

Wat kunnen wij hiervan leren? Wat in COS3i tijd als maatschappelijke doelstelling van participatie werd neergezet kwam pas in coronatijd structureel tot bloei met een mooie eigen identiteit, zonder COS3I bemoeienis. De gezichten die we zien nu dat zijn dezelfde die we ook als COS3i zagen. Wat is het verschil?

Zonder te veel in een voorbarige analyse te willen duiken zouden we toch een paar hoofdlijnen kunnen identificeren:

  • Corona is een crisis. Als het niet het virus zelf is dan is de serie maatregelen die getroffen wordt dit zeker op mens niveau.
  • Instanties zijn hierdoor verder weg van de mens dan ooit. Mensen zijn veel meer op zichzelf aangewezen.
  • Het zelf-organiserend vermogen van de mens komt tot bloei onder de juiste omstandigheden (noodzaak, ruimte, initiatiefnemers)
  • Wat in tijd van COS3i zonder (direct waarneembare) crisis als rationele norm werd neergezet, wordt in de tijd met (direct waarneembare) crisis gevoeld als een emotionele behoefte en noodzaak.
  • Dezelfde zelfbewust mensen van destijds waren toen net zo sociaal actief als nu, alleen nu vallen ze meer op, worden ze meer gewaardeerd.

Wat we zien is dat vele betuttelende, dure instanties, die in een bepaalde maatschappijvorm zijn ontstaan, totaal overbodig zijn. Ruimte voor het zelf-organiserende vermogen van de mens is juist essentieel voor duurzame menselijke ontwikkeling. Helaas lijkt het steeds nodig dat een crisis dit duidelijk maakt, niet argumenten. Nu “Stratum helpt” tot “Buurt in Bloei” (twee initiatieven die elkaar vinden in de wijk) komt is er misschien ook ruimte om andere verduurzaming vorm te geven, zoals de buurt en wijk coöperatie, diensten en projecten, de wijkmunt en het co-creatie platform….

Onze 1e levensbehoefte

In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen is onze eerste levensbehoefte niet eten of drinken. Het is onze sociale verbinding. Tot deze inzichten kwam de Amerikaanse hersenonderzoeker Matthew Lieberman. Het gebrek aan natuurlijke binding op basis van liefde, zingeving en zorg voor elkaar, is de grootste handicap van onze huidige individualistische maatschappijvorm. De corona maatregelen doen daar een dodelijk schepje bovenop, los van de effecten van het virus zelf.

Onze afhankelijkheid van geld heeft ons uit elkaar gedreven. “We leven in een zeer gestructureerde ongezonde maatschappij” was de conclusie van blue zone (regio’s waar mensen gemiddeld veel gezonder zijn en ouder worden dan elders) onderzoekers.

Sociale verbinding komt tot stand na de sociale ontmoeting. Die ontmoeting kan gestructureerd zijn, bijvoorbeeld door co-creatie behoeften en zingeving. Of deze vindt plaats in een vrije vorm van chaos. Jongeren hebben bijvoorbeeld die chaos nodig om zichzelf te ontdekken en ontwikkelen in de verbinding en het zelfbeeld. Het is niet vreemd dat het aantal zelfdodingen stijgt als de jongeren deze vrijheid wordt afgenomen. Net als de situatie van gebrek aan levensperspectief bij jongeren en volwassenen door het ontbreken van maatschappelijke of persoonlijke zingeving.

Eenzame ouderen hebben minder behoefte aan chaos maar wel aan een stabiele omgang met anderen. Zij die een gezin of vriendenkring hebben, hebben elkaar. Zij die dat niet hebben zijn op zichzelf aangewezen. Dit heeft veel ongezonde bijeffecten daar men vaak niet altijd in staat is volledig voor zichzelf te zorgen. We hebben nu eenmaal die knuffel, die onenigheid, dat feestje, dat etentje, die momenten van persoonlijke aandacht, nodig. Als die ontbreken dat ontstaan er lichamelijke en geestelijke klachten met vele bijwerkingen. Maatschappelijk lossen we dit op natuurlijke wijze op door community vorming. Als dat niet kan of mag dan staan we onze primaire levensbehoeften in de weg. Dat kan een korte tijd maar mag niet lang duren.

De corona maatregelen zijn niet gericht op onze eerste levensbehoeften. Ze zijn gericht op politieke doelstellingen. Ook al zijn de maatregelen misschien in het allereerste beginsel te begrijpen, er lijkt geen leermechanisme in, alleen een belangenstructuur. Dan ontstaat het beeld van een hiërarchisch opgedrongen kader dat onmenselijk is in de uitvoering. Op zo’n moment wordt het misdadig. Interessant is dan om te zien hoe ons sociale brein met haar superpowers reageert. Het zelfverdedigingsmechanisme uit zich ineens op verschillende manieren. In de Stad van Morgen redeneren we vanuit de 10-80-10 filosofie.

  • 10% van de mensen staat pal achter de maatregelen wegens angst, eigenbelang of andere motivaties
  • 80% van de mensen heeft geen idee, past zich aan, wacht af…
  • 10% van de mensen voelt een natuurlijke drang tot verandering. Deze uit zich op verschillende manieren via opstand tegen de maatregelen, maatschappelijke aanpassing, structurele innovatie, onderzoek, enz

Stad van Morgen zit al sinds jaar en dag aan de kant van de 10% van de drang tot verandering. Maar deze 10% is ook weer onderverdeeld tussen de opstandelingen en de veranderaars. Wij zijn de veranderaars en hebben daar onze onderbouwing voor. Wij leven onze werkelijk al en putten uit de 80% twijfelaars via het goede voorbeeld, meetbare vooruitgang en sociale innovatie. Als echter de eenzijdige politieke maatregelen zich verder ontwikkelen tot misdaad dan zit ook bij ons de noodzaak om de blokkade op te heffen, niet via opstand maar via kennis en juridische mensenrechten opties. Want onze primaire behoeften zijn een levensader die niemand in de weg mag staan, ook politiek niet.