Wetgeving en Sustainocratie

Op 8 mei 2020 deed Anna Berti Suman haar verdediging over haar doctoraal eindscriptie “Citizen Sensing” aan de Law School van de Universiteit van Tilburg. Daar had ze ruim 4 jaar aan gewerkt en AiREAS in meegenomen. Ze heeft verschillende partners van AiREAS geïnterviewd tijdens haar studie over “het rechtssysteem en burgers die zelf metingen verrichten in hun leefomgeving”. De vraag die Anna zich stelde was of het rechtssysteem hiervoor toereikend zou zijn en zo niet wat er zoal aangepast zou moeten worden?.

Voorafgaand aan haar presentatie deed zij een wereldwijde online workshop met meer dan 80 deelnemers. Ik mocht als spreker optreden met de leuke bijkomstigheid dat een cartoonist het verhaal in een tekening verwerkte.

Mijn kijk op de werkelijk als mens en alleenstaande vader is anders dan wanneer we kijken vanuit “het systeem”, ook al is het mogelijk te komen tot een gemeenschappelijke stip op de horizon. In mijn optiek dient het juridische systeem dienstbaar te zijn voor mens, maatschappij en natuur. Bij de uitnodiging tot het samen verantwoordelijkheid nemen voor het co-creatie proces van een gezonde stad bleken de verhoudingen vaak toch anders te liggen. Terwijl ik een aantal natuurlijke menselijke kernwaarden hanteerde voor mijn kijk een duurzame samenleving redeneerden instanties zoals de overheid veelal vanuit parameters zoals groei, innovatie, geld, maatschappelijke diensten…. maar niet vanuit basis principes zoals “gezondheid” of “gezonde lucht”. Zorg in geval van ziekte was een dienst, luchtkwaliteit binnen een tolerantienorm van vervuiling een vorm van sturing.

Hoe konden de overheid en “ik” (waarbij ik in dit geval een eerste cocreatie werd met een partner op mens niveau, een kleine “wij” van twee individuen, Marco en JP) dan toch een samenwerking opstarten? En dit vasthouden tot vandaag de dag? En welke juridische hindernissen kwamen wij tegen?

Het belang van “de mens” kan dan gezondheid zijn, die van de verschillen lagen en zuilen van de overheid iets totaal anders maar toch verbinden aan het hogere doel. De eerste die aansloot als overheid was geen stad maar de provincie Noord Brabant. Deze kanaliseerde financiële middelen naar steden vanuit de hogere Haagse overheid en “het Schone Lucht Akkoord” (lees inderdaad “schone”, niet “gezonde”). Er was een afdeling die zich bekommerde om de lucht. De provincie (lees: mensen met een bepaalde deskundigheid in deze instelling) waren bepalend voor twee zaken:

  • – “we zouden het samen moeten doen”
  • – de eerste financiële middelen om dit multidisciplinaire platform te creëren

Van het een kwam het ander en uiteindelijk konden we een gigantische lijst van juridische en praktische belemmeringen gaan opsommen die we onderweg tegen kwamen. Door een mentaliteit te hanteren van flexibiliteit, al meanderend door de werkelijkheid tussen de blokkades door, daar waar we stapjes vooruit konden zetten, wisten we ons steeds meer te consolideren als beweging. We moesten daarbij voorkomen dat we zelf een nieuw instituut toe gingen voegen met structuur, personeel, gebouwen en belangen. Het gemeenschappelijke belang van gezondheid en gezonde lucht werd een onzichtbare lijm die vooral bleef plakken voor deelnemers als men projectmatig het eigenbelang kon dienen vanuit deelname aan het gemeenschappelijke. Zo ontstond het dynamisch cluster gehalte van AiREAS rondom concrete projecten steeds met een diversiteit aan deelnemers.

Juridisch is hier echter niet in voorzien. Integendeel zelfs. Door de manier waarop de maatschappij zich in de loop der tijd politieke en economisch ontwikkelde zijn er allerlei juridische bepalingen die vaak onze aanpak in de weg stonden. Dat heeft een logica waar we vandaan komen als maatschappij waarin individuele belangen een hoofdrol speelden en verstrengelingen, misbruik en vriendjespolitiek voorkomen diende te worden. Binnen AiREAS hanteren we niets daarvan en sturen aan op individuele toegevoegde waarde, authenticiteit, creativiteit en betrokkenheid. Dat zijn termen waar de wetgever weinig mee kan maar oude wetgeving kan het wel in de weg staan. Drie voorbeelden bekrachtigen dit:

  1. In het gefragmenteerde veld van politieke economische belangen is de overheid fondsenbeheerder van publiek kapitaal. Zij investeert in eigen verantwoordelijkheden en subsidieert processen van derden die passen in de politieke economisch beleidskeuzes. Daarbij heeft de overheid een controle functie en mag niet participeren omdat dit gezien kan worden als belangenverstrengeling. Maar een gezonde stad kun je niet uitbesteden via subsidies. Noch kan de overheid dit zelf opknappen, omdat de invloeden van gedrag van burgers of bedrijven hooguit gereguleerd kunnen worden maar niet door de overheid worden bepaald. Nu vragen wij de overheid om mede verantwoordelijkheid te nemen, publiek kapitaal te investeren (dat is geen subsidie), samen met de andere deelnemers (burgers, bedrijven, kennisinstellingen), en haar eigen belang te betrekken en te dienen in plaats van anderen te controleren. Volgens de wet is dat niet toegestaan. De dynamiek van niveau 4 gebiedsontwikkeling via cocreatie is nog een volledig braakliggend terrein. Juridisch gezien zouden vele regels opgeheven kunnen worden, met bijbehorende controle en handhavingsstructuren. Dit zou behoren tot een gemeenschappelijk gedeelde transformatie van de maatschappij waarbij de waardekolom die door Stad van Morgen is gepubliceerd gehanteerd wordt en waarin vertrouwen een bindmiddel is. Zover zijn we helaas nog niet in de breedste zin van de maatschappij, maar het precedent is er….
  2. Burgers/inwoners meten altijd puur door ons menselijk bewust zijn. We voelen, ruiken, zien, horen, enz en interpreteren deze prikkels dagelijks. Als we echter voor onszelf “het onzichtbare zichtbaar” willen maken door onze eigen biologische sensoren aan te vullen met technologische varianten dan komen we op het gebied van juridische bruikbaarheid van wat we zien. De landelijke overheid heeft zich het alleenrecht toegeëigend voor de interpretatie van datgene wat ze zelf meet. Dat wat de inwoners meten heeft geen juridische waarde. Binnen de context van AiREAS is dat ook niet nodig. Participatie is niet gericht op het aanvallen van onze overheid of het oude systeem maar op cocreatie van gezondheid waar de overheid mede verantwoordelijkheid voor neemt. Het is niet “angst” gestuurd maar juist “kans”. Persoonlijke metingen zijn belangrijk om te kijken naar de eigen verantwoordelijkheid binnen een probleem, vraagstuk of uitdaging. Iemand die eigen verantwoordelijkheid neemt kan dat ook aan de andere partners vragen. De overheid is zo’n partner die hierop gewezen wordt. Daar is geen juridisch systeem voor nodig, wel open en kundig overleg.
  3. In AiREAS is deelname van het lokale ondernemerschap van groot belang. We trachten nu eenmaal door middel van innovatieve processen en toevoeging van resultaat gedreven producten en diensten te komen tot gemeenschappelijke, meetbare resultaten. De ondernemers aan tafel worden gevraagd om hun meest innovatieve ideeën en mogelijkheden te opperen waar de andere deelnemers warm en enthousiast van kunnen worden. De grootste financier in AiREAS is echter de overheid. Dat is logisch want het is per slot van rekening geld dat door onszelf als onze eigen maatschappij is opgebracht en waar we aanspraak op mogen maken als het dienstbaar is naar het gemeenschappelijke doel (gezonde lucht, gezonde mensen, gezond ondernemen). De overheid is echter verplicht om openbaar aan te besteden als bedragen boven een bepaald bedrag uitkomen. Ondernemers die hun achterste van de tong hebben laten zien over hun innovatieve mogelijkheden kunnen zo buiten spel gezet worden omdat iemand van buiten de regio het idee oppikt en er een goedkopere versie van maakt. Men laat hierdoor niet gemakkelijk de nieuwtjes zien voordat er duidelijke opdracht zekerheden zijn. Zo werkt de co-creatie echter niet. De product of dienstontwikkeling wordt in context geplaatst van gemeenschappelijk resultaat op gebied van gezondheid ontwikkeling (Piramide Paradigma en UNITED). Het gaat dus niet alleen om een productlevering maar de betrokkenheid bij het proces en eindresultaat. Dat lukt niet via de openbare aanbesteding wegens gebrek aan verbinding.

Voor elk van deze en andere barrières hebben we oplossingen moeten zoeken, samen. En gevonden. Waar een wil is, blijkt er altijd een weg. Boeiend is te zien hoe verschillende mensen de werkelijkheid interpreteren. Bijvoorbeeld degenen die vanuit het systeem naar de mens en onze activiteiten kijken. Men gaat primair uit van regels en vorm. Dan zijn er degenen die vanuit de mens naar het systeem kijken. Die gaan uit van het doel en stellen eventueel de regels en vorm ter discussie als deze een blokkade vormen. Door systeemdenkers mee te nemen naar de mens kant nodigen we hen uit om “anders” te denken en handelen om daarna de inzichten mee te nemen in het systeem en zich hard te maken voor transformatie van het systeem.

Zover ging de analyse van Ana niet. De blog over de seminar kunt u lezen op de site van de universiteit….

Kunst en Sustainocratie

In Sustainocratie is authenticiteit en expressie een voorwaarde om succesvol deel te nemen aan de multidisciplinaire cocreatie processen. In essentie is iedereen kunstenares of kunstenaar daar we steeds op zoek zijn naar nieuwe stappen die nog niet bestonden (en dus niet te koop zijn) maar bijdragen aan ons welzijn via de (co)creatie van onze natuurlijke kernwaarden.

Zo ontstaat de kunst van het leven waarin iedereen een eigen kleurrijke bijdrage levert. Zo ook kunstenares Evi Sarantea in Griekenland. Zij raakte geïnspireerd en maakte dit prachtige oog….

Het oog van onze evolutie volgens Evi Sarantea

Toen een aantal biologen mij wijs probeerden te maken dat “het leven geen enkel nut heeft” gaf ik hen ongelijk vanuit mijn perspectief. Het nut van het leven is voor mij de gewaarwording. Hoe zou anders alles, het universum, wijzelf, onze omgeving kunnen bestaan als niets of niemand het zou gadeslaan?

Het oog is voor mij de deur naar onze ziel. Via de vele gelaagde obstakels, zoals opgelegde dogma’s, levenslessen en gebeurtenissen, komen we bij de bron, daar waar Sustainocratie is geboren. De doornen transformeren zo in mooie rozen en vrolijke mensen, jong en oud. Bijzonder hoe Evi dit alles geeft kunnen vastleggen in een prachtig beeld. Hartverwarmend!

Onzekerheid en liefde

Gisteren kwamen deze woorden, in die volgorde, zeker vier keer samen aan de orde. De hele week al word ik geconfronteerd met deze worsteling van mensen vanuit allerlei invalshoeken. Gesprekken gaan over pijnlijke relaties, onbeantwoorde liefdesgevoelens, eenzaamheid, twijfels in het corona tijdperk, wegvallende zekerheden, huidhonger, verlangens, ga zo maar door. De Griekse schilderes Evi Sarantea, deelde twee indrukwekkende werken met mij nadat liefde en onzekerheid (nu in deze volgorde!) aan de orde kwamen in onze gesprekken over Sustainocratie. Gesprekken die door kunstenares Marina Provatidou waren opgestart rondom de kracht van expressie via poëzie, schilderijen, boeken, enz. Maar ook bespraken wij het beeld van “gek gevonden worden” of “niet passen in het huidige tijdsbeeld” door anders te zijn. Hierdoor werd het extra putten uit de innerlijke bron van zelf of universele liefde zo wezenlijk om niet echt gek te worden door het “oordeel van de ander”, de massa. De eigen authenticiteit blijven koesteren en manifesteren werd een wederzijds feest van herkenning.

Onzekerheid

Het woord geeft zichzelf weg. On-zekerheid, het gebrek aan zekerheid, de ongewenste aanwezigheid van het on-voorspelbare, of juist het voorspelbare uit voorgaande gebeurtenissen. Het ongewisse, de innerlijke twijfel, de angst, de diepe wens om “het” wel vooraf te weten, de diepe zwarte put waar je in zou kunnen vallen, wederom misschien ….

Evi: pijn en trauma

De vraag komt op “waarvoor ben ik bang?”. Ben ik bang dat iets mij (weer) pijn gaat doen? Ben ik bang dat ik bepaalde gevoelens kwijt raak? Ben ik bang mijn vrijheid te verliezen? Ben ik bang voor mijzelf, mijn reacties, mijn gedrag, of ik het wel kan, waard ben, wil? Of ben ik bang voor of namens de ander? Ben ik bang de ander pijn te doen, niet te behagen, niet tegemoet te komen? Ben ik bang voor het bekende of onbekende? Ben ik bij voorbaat al bang?

Of de andere vraag “welke garantie zoek ik?” met even zoveel antwoorden. 

Wat al deze gevoelens met elkaar gemeen hebben is dat ze aandacht weghalen van het moment, de situatie in het nu, de daadwerkelijke andere persoon of situatie waar het om gaat. De aandacht gaat naar oude onverwerkte emoties of trauma’s, oordelen en vooroordelen, angsten en vermoedens die niets maar dan ook helemaal niets, te maken hebben met dit moment noch de situatie die we beleven. We zijn in staat “de ander” in een verdedigende positie te manoeuvreren, vroegtijdig af te wijzen, of discussies aan te gaan over iets dat nu niet bestaat maar wordt voorgeschoteld als “waarheid”. Allemaal door innerlijke onrust omdat we ons eigen innerlijke drijfzand buiten onszelf en bij de ander leggen. Welke verantwoordelijkheid verwachten wij van deze persoon of situatie over iets wat totaal onbekend is voor deze ander,  juist omdat het in onszelf leeft, nergens anders? 

Alleen wijzelf kunnen bouwen aan onze eigen zekerheid, door niet te malen over gisteren of morgen, want de een is weg, de ander moet nog komen. Door te leven in het nu, genieten van het moment en dealen met situaties die zich voordoen vanuit de eigen innerlijke bron van zingeving, verbinding, liefde en vermogen tot zelfvertrouwen. Dat is moeilijk maar niet onmogelijk. We halen die oogkleppen van onzekerheid weg door te focussen op wat er nu gebeurt en laten niets anders het nu verdoezelen. 

Liefde

Kunstenares Evi stuurde mij een getekend oog vanuit haar eigen beeldvorming van de maatschappijvorm die ik heb neergezet. Zij vroeg hoe ik details erin verwerkt wilde zien? Voor mij is “het oog” de weg naar binnen, naar het hart en de ziel van iemand die ik tegenkom. Het is in kunstzinnige beeldvorming de associatie met “het zien”, de gewaarwording, de openbaring, de bewustwording.

Bij haar vraag kwamen bij mij intieme herinneringen naar boven van liefdes processen waar ik zelf in mijn leven en vooral de laatste jaren verwikkeld was geraakt. Waarin ik mijn eigen oude trauma’s, angsten en vooroordelen ben tegengekomen en deze via, ik noem ze gemakshalve “engelen”, vaak in vrouwvorm, die katalysator werden van mijn eigen transformatie proces, kon aanpakken. Gedurende die, vaak tijdelijke, uiterst verwarrende verbindingen heb ik de meest intense liefde ervaren. Verrassend was dat deze liefde haast nooit gepaard ging met seks, een vooroordeel dat we vaak aan liefde koppelen. Wel kwam de verwarring die seksualiteit met zich meebrengt aan de orde. Deze mocht ik voelen, relativeren en daarna loslaten. 

Sinds 1996 ga ik door intense processen, door complexe keuzes, vanuit liefde ingegeven, die uiteindelijk geleid hebben tot de definitie van de natuurlijke essentiële waarden van het menselijke bestaan, voor mijzelf, mijn alleenstaande vaderschap, mijn kinderen, mijn ouders, en uiteindelijk de hele (wereld)maatschappij. Dat ging niet vanzelf.

In 1996 kwam ik op een rots in Spanje mijn diepste pijn en leed tegen en tegelijk de meest verlichtende innerlijke bron, mijn verbinding met de energie van universele kracht, leven en liefde, diep binnen in mijzelf. In al de zich ontrafelende bewustwordingsjaren daarna moest ik “de hel ervaren om de hemel te omarmen”. Die hel was nergens anders dan binnen in mijzelf in de vorm van het loslaten van oude dogma’s en trauma’s.

Gaandeweg openbaarde de pure liefde zich in mij, kon ik mij er één mee voelen. Een liefde die niet direct geassocieerd hoeft te worden met een andere persoon maar met de intensiteit van innerlijke rust, betekenis en vertrouwen. Een energetische kracht met een unieke lading van positiviteit en daadkracht, hetgeen ik nu de intieme, innerlijke bron van licht noem.

In mijn dagelijkse leven sindsdien, als verbinder op liefdevolle niveau van menselijke kernwaarden, kom ik alle vormen van onzekerheid bij mensen en instanties tegen. Soms agressief, soms totaal ongeïnteresseerd, apathisch of in absolute weerstand. Vaak totaal blanco qua mindset, overlevend, zonder innerlijk contact, in een eigen onbewuste flow en comfort. Soms nieuwsgierig, onderzoekend, vanuit eigenbelang of in fases van allerlei pijnlijke loslaat processen, zelfs met bijbehorende psychoses en medische behandelingen. En soms kom ik “engelen” tegen die zich zelfs in het oppervlakkigste voorbijgaan even diep verbinden met een glimlach van wederzijdse herkenning “ik zie jouw liefde”. Als ik deze mensen dan écht ontmoet gebeurt er iets unieks. Het oog is dan onze ontmoeting. Het zegt “ik zie jou”. Er volgt dan iets magisch via een simpele aanraking, een gesproken woord, wat dan ook, dat een fundamenteel verschil maakt.

En dan ontdek ik de clue van de werkelijke liefde. Wanneer ik nu in het oog kijk van iemand, meestal een vrouw, vaak ook mannen, maar ook de natuur, de nachtelijke hemel, een bloem….

Evi: versmelting in overgave

dan kunnen er, in mijn ervaring, drie dingen gebeuren:

  1. Ik zie niets. De verbinding is oppervlakkig, er is amper contact. We kunnen grapjes maken, gesprekken voeren maar het blijft een uitwisseling van informatie zonder openheid, transparantie, verbinding. Op een dag kunnen er zo duizenden mensen voorbij lopen zonder dat er enige vorm van energie uitwisseling plaats vindt. Als we elkaar al ontmoeten blijft de deur van de ogen gesloten en is er hooguit beleefdheid, vaak zelfs dat niet. Nu, in tijden van corona zie ik zelfs afkeer, angst, niet naar mij maar naar “de ander” in zijn algemeenheid. Als ik zelf in zo’n trance verkeer dan leef ik niet in het nu, dan malen mijn gedachten over iets en mis ik de werkelijkheid waarin ik mij beweeg, het dringt niet door. Zodra ik mij ervan bewust wordt daag ik mijzelf uit wel te kijken naar het nu. Dan ervaar ik instantaan geluk en liefde in plaats van blinde zorg of mentale nietsheid.
  1. Ik zie verliefdheid. De ogen richten zich op mij en ontwikkelen een waas. In mij herkent men een onvervuld verlangen van zichzelf. De ogen keren zich naar binnen, projecteren zich op mijn energie maar als aanvulling op iets wat ontbreekt bij henzelf. Zij verlangen naar bijvoorbeeld zekerheid, seksualiteit, aanraking, onbewuste healing….en willen dit van mij. Zij zien mij niet zoals ik ben naar zoals ze mij willen zien volgens hun eigen gemis of verlangen. Voor beide is dit verwarrend want misschien gebeurt bij mij hetzelfde, wil ik ook van deze persoon mijn verlanglijstje ingevuld krijgen. Er ontstaat al dan niet een passievolle verbinding op basis van onze eenzijdige of wederzijdse innerlijke wensenpakket. Als het niet wederzijds is dan kan frustratie zich uiten terwijl de een veel moeite doet, zich niet gezien voelt, en de ander afwijzende acties uitvoert, soms hardhandig, soms met zachtheid uit respect of angst een gewaardeerde vriendschap te verliezen. In deze situatie komen we ook alle oude hartpijnen, onverwerkte trauma’s tegen met de kans ze aandacht te geven, te verwerken of ze nog dieper in de graven via zelfmedelijden, verwijt naar de ander en boosheid. 

Als de waas voor de ogen wegtrekt en we de werkelijkheid onder ogen zien dan komen we de ander misschien tegen zoals die werkelijk is. Dan zien we niet onze innerlijke behoeftige zelf maar degene waar we het op hebben geprojecteerd. Dit kan reden zijn voor een breuk in de relatie, teleurstelling, zelfs als deze zich via huwelijk en kinderen heeft ontwikkeld. Het kan ook de reden zijn voor het ontwikkelen van een echte duurzame relatie waarbij de onzekerheden en eigen verlangens sleutels zijn die deuren openen waardoor men healend verbindt op basis van wederzijdse erkenning, acceptatie, respect,  authenticiteit en levensmissie. 

  1. Ik kijk door de ogen in de diepe bron. Als ik zo iemand tegenkom dan is soms een glimlach in het voorbijgaan voldoende. We kennen elkaar misschien niet fysiek maar ergens is de diepe link van tijdloze herkenning. Mochten we elkaar wel ontmoeten dan kunnen we uren elkaar aankijken, vasthouden fysiek of in dialoog, met titanen-moeite om elkaar later los te laten. Woorden zijn amper nodig omdat we elkaar “zien” vanuit de diepste bezieling, een bezieling die we soms zelf nog niet helemaal rationeel snappen en waar de ont-moeting aan bijdraagt. Er is geen onmiddellijk gevoel van seksualiteit, wel vaak verwarring hierover. De emoties gaan echter veel dieper, via de wederzijdse bron waarin ergens een boodschap verweven is, vaak een van healing of een uit te voeren missie samen. Seksualiteit zou verstorend kunnen werken omdat het ons naar een oppervlakte in het nu brengt waarin we elkaar niet “voelen”. Of het kan zich juist wel manifesteren in een onevenaarbare versmelting waarin alle dimensies zich samenvoegen in tijdloze eenheid. Met deze mensen ervaar ik de onvoorwaardelijke overgave, de ongeclaimde oneindige liefde, de versmelting maar ook het loslaten in eeuwigheid van de wederzijdse ont-moeting. Het zijn is een en we zien elkaar, verplichten elkaar tot niets omdat we tijdloos en voor altijd zijn verbonden, vaak al lang voordat we elkaar fysiek weer zijn tegengekomen. Dynamisch clusteren, energetische versmelting om een reden in het nu dat als het af is we weer loslaten om verder te gaan op ons pad.

In mijn eigen levensfasen ben ik gaandeweg verschoven van 1 naar 2 en dan naar 3. Gaandeweg besefte ik dat alles altijd aanwezig is maar het bewustzijn bij mij niet. Nogsteeds zijn ze er alle drie, mengen ze zich al nagelang een ontmoeting of situatie. Alleen kan ik mij nu berusten in de diepe bron en “het al dan niet laten gebeuren” in plaats van ernaar te zoeken.

Rondom mij heen zie ik veel mensen die verward blijven in de fasen 1 en 2 zonder door te breken in hun eigen diepste bron waar alles zit wat ze nodig hebben. Of juist de diepste bron hebben aangeboord maar niet de healing van 2 aandurven om wat voor reden dan ook.

De vragen en dialogen van deze week tonen mij deze verwarring, of het nu gaat om een intieme relatie, werk, inkomen, corona, oude trauma’s, enz. Het liefst zou ik ze naar de bron en healing willen knuffelen maar realiseer mij dat een ieder door een geheel eigen proces gaat. Ik mag hun energie niet overnemen, hooguit er zijn. Het feit dat men de dialoog opent is daar een onderdeel van. Uiteindelijk ontmoeten we elkaar daar waar het ooit begon. De oneindige liefde, de een wat eerder dan de ander, als een veld vol ongeplukte bloemen die stralen naar en met elkaar

Een bloem hoort niet geplukt te worden maar bewonderd in haar natuurlijke samenhang

Verkeerde structuur levert verkeerde resultaten – deel 1 overheid

Onze nationale overheid organiseert en financiert zich op een verkeerde manier, zodanig zelfs dat ze gedrag stimuleert waar ze daarna veel middelen voor nodig heeft om de consequenties aan te pakken of op te lossen. Zo voedt deze structuur haar eigen problemen en ontleent vervolgens macht eraan via regels en meer belastingen. Dit leidt tot een aaneenschakeling van crisissen waar de politieke structuur voor een belangrijk deel zelf verantwoordelijk voor is.

Dit is natuurlijk historisch zo gegroeid, niet uit onwil maar de logica van keuzes die in de context van een bepaalde tijd zijn gemaakt. Maar inhoudelijk is de oude context al lang niet meer wat het was. Daarom is de werkwijze die destijds voldoening bracht nu niet meer relevant, zelfs contraproductief! Om dit te doorbreken zouden we het hele systeem moeten ontslaan. Daar lossen we echter niets mee op omdat de politiek niet de enige is die aan transformatie toe is. Wel is zij verantwoordelijk voor het al dan niet vasthouden aan een kader waaraan de rest van de maatschappij (verplicht) is verbonden. Op termijn ontwikkelt zich een morele aansprakelijkheid voor het NIET accepteren van een nieuw kader. In zo’n situatie zijn we nu aangeland. Het MOET anders.

Daarom is het nodig dat een vernieuwd kader wordt aanvaard van waaruit het oude “fout geworden” kader zichzelf saneert. De introductie van Sustainocratie, waarin de mens en natuur centraal staat vanuit een vijftal duidelijk gedefinieerde kernwaarden, is zo’n kaderaanpassing. Het vervangt het kader van “met geld en controle lossen we alles op” niet meteen maar nuanceert het door het kader eromheen aan te passen. Dit noemen we niveau 4 bewustzijn gedreven samenleving en co-creatie, een toevoeging aan de reeds bestaande niveau’s 1 (basis infrastructuur), 2 (geïntegreerde infrastructuur, inclusief zorg) en niveau 3 (technologische gedreven SMART society).

Maar laat we eerst kijken waar de schoen wringt tot en met niveau 3 (SMART society)

Inkomstenstromen van de overheid

Dat de overheid belust is op belastingen is algemeen bekend. In Nederland wordt er op nagenoeg alles belasting geheven, je kunt het zo gek niet bedenken. Toch is de grote stroom van inkomsten van de landelijke overheid te verdelen in een aantal grote hoofdlijnen, die tevens leiden tot de problemen waar we mee kampen. In de plaatjes zien we de overheid begroting van 2006 (ongeveer 140 Miljard) en 2020 (ruim 300 Miljard).

Als we plaatjes naast elkaar leggen zien we dat de overheid haar presentatie heeft aangepast. Waar voorheen (2006) de belasting over twee grote delen werd weergegeven, met apart een bijdrage van gastbaten, zijn het er nu drie. Dat komt door de privatisering van o.a. de zorg via verzekeringen. De drie hoofdlijnen zijn nu: directe belastingen, indirecte belasting en verzekeringen (zorg, volks en werk), elk goed voor ongeveer een derde van de inkomsten. In 2020 gaat het om ruim 300 Miljard Euro, zowel aan de kant van de inkomsten als de uitgaven.

Directe belastingen:

Dit bestaat vooral uit Omzetbelasting (BTW) en Accijns. Dit is de belasting die we betalen over alles wat we consumeren. Deze belasting is op 1 januari 1968 ingevoerd en was destijds 12%. Gaandeweg is deze verhoogd. Sinds 2012 is deze 21%. In 2006 was deze 19% (steeds het hoge tarief). We zien bijna een verdubbeling van de BTW, van 37 Miljard naar 60 Miljard. Hoe meer of hoe duurder we consumeren des te groter de BTW inkomsten voor de overheid. Maar consumptie is juist het probleem. Het vernietigt en vervuilt onze omgeving waardoor regelgeving en bureaucratie groeit. Ook veroorzaakt overconsumptie welvaartsziektes die de zorgkosten doen groeien maar ook onze kwetsbaarheid voor virussen, stress en andere problemen. We worden misschien wel ouder maar het beroep op zorg wordt tevens groter door gebrek aan focus op gezondheid.

De overheid heeft het geld nodig om de goederenstromen en verkoop zo goed mogelijk te faciliteren. Winkels, logistiek, wegen en spoorinfrastructuur, havens, vliegvelden enz zijn hier onderdeel van. De maatschappij zelf wordt aangestuurd vanuit “koopkracht”, ofwel de middelen die mensen gemiddeld (let wel het gaat om de som van iedereen, niet het probleem van ongelijke verdeling, armoede, en andere morele zaken) kunnen uitgeven. Culturele evenementen zijn consumptie gericht. In de mond van sociologen en zelfs overheid adviseurs (lees, operationele overheid structuur, niet de politiek die de structuur aanstuurt) spreekt men over een sterk gestructureerde ONGEZONDE maatschappij. De politieke en overheid afhankelijkheid van deze directe belastingen voert de ongezondheid en bijbehorende kosten alleen maar op.

Indirecte belastingen:

Dit bestaat vooral uit loon en inkomstenbelasting over gesalarieerde arbeid. Hoe meer mensen een arbeidscontract hebben hoe beter de overheid erop vaart. Steeds meer mensen vallen echter buiten de boot van deze vorm van “oorspronkelijke” (lees industriële) arbeid door verplaatsingen naar lagelonenlanden, automatisering, kostenbesparingen. 

Andere vormen van “werk” ontwikkelen zich gestaag, zoals zzp’ers en klein mkb in het gebied van maatschappelijke waardecreatie (bewustwording, natuurlijke geneesmiddelen, spiritualiteit, duurzaamheid, kunst en expressie, enz). Dit wordt door de landelijke overheid uit eigenbelang ontmoedigd en valt veelal buiten gestructureerde, ongezonde belangen wereld die de politiek vast blijft houden. Deze groeiende groep is enorm kwetsbaar doordat ze niet gefaciliteerd wordt in het systeem en vormt een steeds grotere kritische massa dat de oude politieke overheid cultuur ter discussie stelt.

Daarentegen vinden meer mensen een baan in de controlerende bureaucratie en de zorg. De laatste decennia heeft deze structuur zo’n grote ontwikkeling doormaakt dat de politiek er een geheel eigen belastingdruk rondom heen heeft gebouwd in de vorm van verzekeringen. In 2006 werd de kosten voor “volksgezondheid, welzijn en sport” nog begroot met 13,7 Miljard, zo’n 10% van het totaal. Sociale zekerheid en werkgelegenheid was de grootste post met 24,6 Miljard.

Anno 2020 (slechts 14 jaar later) is dit allemaal schrikbarend anders geworden. Dit toont de onhoudbaarheid van het kader voor hen die het in willen zien. Maar er zijn ondertussen giga belangen aan verbonden.

Verzekeringen: 

Dit zijn de drie grote verzekeringen: zorg, volks en werknemersverzekeringen. Zo is de groeiende kostenpost van de gestructureerde ongezonde consumptiemaatschappij apart en op zichzelf staand bij de werknemers en bevolking neergelegd. De zorg staat gebudgetteerd anno 2020 op 84 Miljard! Dat is het 6 voudige vergeleken met 2006.

Het probleem in de politieke cultuur van de overheid is dat men alleen maar met kostenverhogingen werkt. Er wordt niet gekeken naar de oorzaak van de problemen, die allemaal ver weg in de geschiedenis hun consumptie en manipulatie basis vinden. Er wordt alleen gereageerd op de groeiende consequenties van de verkeerd gegroeide structuur waardoor de verkeerde resultaten, zoals kostenbesparingen, groeiende crisissen, kwetsbaarheden voor virussen, een afhankelijkheid mentaliteit bij de bevolking, groeiende ziekten, een controledrang bij de politici, blijvende vervuiling, verhoging van kosten en vergroting van het probleem, veroorzaakt worden.

Historisch gegroeid, actuele uitdaging 

Sinds jaar en dag zit de landelijke overheid met het probleem van inkomsten die onder druk staan en kosten die de pan uit rijzen. De belastingdruk verhogen heeft een limiet. Ook de aan de kostenkant gerelateerde organisatiestructuren zijn beperkingen verbonden. Sinds enkele jaren tracht de overheid de kosten aan banden te leggen maar kostenbesparingen gaan ten koste van het verzorgingssysteem. De corona perikelen hebben deze knelpunten maar al te duidelijk gemaakt. Daarnaast is elke belastingpot een belangenwereld op zichzelf waarin lobbies, manipulaties en belangenverstrengelingen niet vreemd zijn. En dat allemaal onder het toeziend oog van een bevolking die om de vier jaar het eigenbelang (economische afhankelijkheid, zorgbehoevend) verzekert wil zien in het spel dat gespeeld wordt. Politieke beeldvorming (loze beloftes, het verleden in stand houden, pappen en nathouden) staat dan vaak haaks op de werkelijkheid van de verantwoordelijkheden (verduurzaming, kosten besparingen, werkgelegenheid, koopkracht) die men tracht te dragen, de een nobel en ethisch, de ander met een dubbele of meervoudige agenda.

Omdraaien?

Zolang de politieke overheid blijft aansturen op de maatschappij als kostenpost via belastinginkomsten, in plaats van reële volks of liever “mens” vertegenwoordiging, integraal via kwaliteit van leven, zullen de problemen alleen maar erger worden. Kwaliteit van leven mag geen kostenpost zijn maar dient gezien te worden als een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid dragen we niet via doorgeslagen consumptie, zorgafhankelijkheid, economische speculatieve groei druk, in een gemanipuleerde, vervuilde omgeving en een twijfelachtige arbeidsmarkt die vaak geen enkele of zelfs aantoonbaar negatieve toegevoegde waarde geeft.

We moeten samen de zaak omdraaien en “kwaliteit van leven” voor onszelf definiëren in termen van directe “gezondheid, veiligheid en invulling van basisbehoeften voor iedereen”. Door niveau 4 bewustzijn gedreven co-creatie structureel toe te voegen aan de bestaande overheid lagen kan de cocreatie op basis van gezondheid en veiligheid vormgegeven worden. 

De onderliggende maatschappelijke niveaus, tot en met SMART (technologie nu gericht op gezondheid, veiligheid en samenredzaamheid, in plaats van controle en automatisering) zullen zich aanpassen aan de manier waarop niveau 4 zich ontwikkelt. 

De aanvaarding van niveau 4 door de overheden heeft gevolgen voor alle andere deelnemers aan de maatschappij als ook de manier van controle, belonen, handhaven, enz. Deze gevolgen leiden gaandeweg tot aanpassingen met een betere financiële economische samenhang tussen en voor alle partijen. Bij de lokaal regionale samenredzaamheid ligt de grootste uitdaging, net als sinds enige jaren, maar dan gekaderd in productiviteit in plaats van incasso, schuld en kostenbeheersing. Zorg voor elkaar staat dan centraal in een nieuwe vorm van solidariteit voor mens en natuur.

De landelijke overheid kan zich gaan richten op regionale verbindingen voor gelijke verdeling van voorzieningen tussen de regios. 

Niveau 4 begint op gemeentelijk niveau, gefaciliteerd door de nationale overheid door mee te gaan in het kader van menselijke kernwaarden (Sustainocratie). Dit is geen politieke keuze, het is een verantwoordelijkheid, die sinds de financiële crisis in 2008 (ongezonde financiële sector) en nu de corona crisis anno 2020 (ongezonde levensstijl en maatschappij structuur), geen weg terug meer kent, niet voor de overheid maar ook niet voor de bevolking.

Een lockdown dictatuur is onhoudbaar en alleen aanvaardbaar als de niveau 4 dialoog en transformatie erdoor opgestart wordt. Dit kan via de Stad van Morgen. Precedenten en ervaringsopbouw is er al sinds de financiële kredietcrisis van 2008 de eerste bewustwordingsslag “dat het anders moet” begon en deuren openden voor dialoog en transformatieve aandacht. Het volgende artikel gaat over ondernemen.

Essentiële en niet essentiële banen

Tijdens de Corona crisis hebben we kennis kunnen maken met essentiële en niet essentiële banen. Verder zagen we veel onbezoldigde activiteiten van mensen die in deze tijd een waardevolle bijdrage leverden voor de medemens.

Barcelona 2015

Het roept de vraag op waarom er überhaupt “niet essentiële” banen in stand worden gehouden? Of die banen wel waarde toevoegen aan ons bestaan, of juist niet? Door het thuisblijven zagen we bijvoorbeeld minder luchtvervuiling, minder water vervuiling, minder negatieve werkgerelateerde stress, enz.

Toen ik in 2015 tijdens een congres in Barcelona de enige was die “de mens” centraal stelde vroeg ik mijn publiek “wie er beroepsmatig bezig is met gezondheid?”. Daarbij doelde ik niet op het repareren van ongezondheid via de zorg. Slechts twee van de ruim 200 handen gingen omhoog.

Dit is tekenend voor de (wereld) maatschappij die we hebben gecreëerd. In een van mijn boeken “geheimen van echte welvaart” vroeg ik mij af waarom iemand, die schroefjes aandraait in een fabriek, een salaris krijgt en een alleenstaande moeder met kleine kinderen niet? Wat kennen wij financiële waarde toe, wat niet?

Ook tijdens de Coronacrisis bleek dit weer duidelijk. Het geeft tevens weer waar wij onze nadruk wél dienen te gaan leggen gedurende en na de lockdowns. De werkelijke betekenis van het woord economie is: het invullen van onze behoeften en tekorten. Dat is de basis van de definitie van de natuurlijke waarden van Sustainocratie. Het is dat waar we alleen in gezamenlijkheid verantwoordelijkheid voor kunnen nemen, de mens samen met ons brede instrumentarium: onze instellingen.

Gemeentelijk Stad van Morgen actieplan gedurende en na corona

De “gemeente” zijn we allemaal, niet alleen de overheid. Laten we ons er dan ook naar gedragen en samen verantwoordelijkheid nemen. Op niveau 4 bewustzijn gedreven regionale samenwerking (Sustainocratie) creëren we multidisciplinaire tafels waar JIJ aan kunt deelnemen. Hier geldt het volgende:

  • Menselijke kernwaarden sturen (gezondheid, veiligheid, samenredzaamheid, bewustwording en onze 4 dagelijkse behoeften: voedsel, water, lucht en energie)
  • Overheid faciliteert (met gemeenschapsgeld en infrastructuur)
  • Ondernemerschap creëert op basis van 4 x winst (winst voor mens, maatschappij, milieu en economische continuïteit)
  • Onderwijs en kennisinstellingen leveren kennis en borgen nieuwe inzichten
  • Inwoners/burgers passen gedrag en cultuur aan ter waarborging van de kernwaarden voor zichzelf en de omgeving

Bij het starten van niveau 4 ontstaan de eerste volgende gemeentelijke prioriteiten:

1. Focus op co-creatie van onze gezondheid en veiligheid, niet op geldafhankelijkheid en eigenbelang.

2. COS3I – community voor sociale innovatie, 1,5 m maatschappij. Zorg voor gezondheid in plaats van ongezondheid repareren. Zorg voor elkaar organiseren en belonen. Ontlasting gezondheid zorg van taken die er niet horen. Gezondheidszorg focussen op gespecificeerde functies.

3. AiREAS – community voor luchtkwaliteit voor gezondheid: autoloze stad, nieuwe mobiliteit diensten voor mensen met mobiliteit beperkingen. Herinrichting openbare ruimte voor 1,5 m sociale interactie en vergroening. Innovatie openbaar vervoer. Decentralisatie stedelijke functies voor wijkgerichte community ontwikkeling.

4. FRE2SH – Circulaire stedelijke gezonde voedsel en water voorziening, gezonde interactie met platteland, voedsel, water en recreatie combinaties. Participatie in productie, verwerking, distributie en afvalverwerking. Vergroening stedelijke ruimtes. Reductie medicijngebruik.

5. School of Talent and Wellness – participerend leren in niveau 4 processen. Voor iedereen. Nieuwe beloningsstructuur voor participatie en innovatie.

6. Economie – 4 x winst economie – Winst voor de mens, winst voor de maatschappij, winst voor het milieu, winst financieel voor continuïteit.

7. Sustainocraten creëren de dynamische tafels samen met de partners en verbijzonderen de projecten in SMART doelstellingen.

Start: experimenteel sinds 2009, formaliseren 2020.
Financiering niveau 4: over 5 jaar 5% van het gemeentelijk budget in revolving niveau 4 fonds. 1e jaar, 1%. 2e jaar 2%. Tot maximum 5%. 95% voor financiering infrastructuur ontwerp en overgebleven diensten op niveau 1, 2 en 3 door de gemeentelijke instanties.

Allemaal samen naar een nieuwe, gezonde maatschappij

UNITED (SAMEN)

De techniek van veilig meedoen aan verandering

Download hier de pdf vorm…….

Introductie:

Elke verandering is moeilijk. Op persoonlijk vlak is het al een hele uitdaging. Extra ingrijpend als het om meerdere mensen tegelijk gaat. Bijvoorbeeld binnen een gezin (een nieuwe woning, verhuizing naar het buitenland), een bedrijf (organisatie verandering, aanpassing van de missie en doelstellingen) of instantie (zoals een overheid die overstapt van reguleren naar participeren). Om brede steun en betrokkenheid te krijgen voor de verandering is het belangrijk om duidelijk hierover te communiceren, uitnodigen en structureren. Niet vanuit angst, zoals nu door de Coronavirus, maar vanuit duurzame positiviteit en persoonlijke betrokkenheid.

UNITED is ontwikkeld na jarenlange ervaring in verandermanagement en leiderschap. De laatste jaren is het zelfs gebruikt in de stapsgewijze transformatie van hele maatschappijvormen via niveau 4. Tijdens een recente internationale oproep voor de transformatie van het economische en financiële stelsel in de wereld werd ook UNITED geïntroduceerd als hulpmiddel en richtlijn. 

Hoe interessant ook de ambitie om wereldwijd het verschil te maken, de basis van de verandering begint bij onszelf. De wereld van een complexe samenleving begint bij onszelf en onze omgeving, lokaal en regionaal. Daarom presenteren we dit UNITED verhaal eerst aan de gemeentelijke overheden van Nederland. We nodigen ze uit naar niveau 4, de bewustzijn gedreven multidisciplinaire cocreatie. Als de gemeente bereid is aan tafel te komen als faciliterende partner in integraal sustainocratisch welzijn dan vullen de andere stoelen zich ook. 

Of, als de andere stoelen (burgers, ondernemers en kennisinstellingen) zijn ingenomen, dan kan de gemeentelijke overheid vaak niet anders dan aanschuiven. Belangrijk is wel dat men het met authentieke bereidheid doet en niet vanuit politieke aanwezigheid. 

(Samen werken aan de transformatie van ‘s werelds economische en financiële stelsel ten behoeve van duurzaamheid)

Algemene lokale uitnodiging (burgers, gemeentelijke en provinciale overheid, ondernemers en kennis) tot niveau 4 regionale ontwikkeling, voor ons Welzijn en Duurzaam voortbestaan

begrijpen, behoefte en betrokkenheid

UNITED (samen)

De U van Understanding (begrijpen)

Waarom? We hebben in korte tijd leren inzien dat als het om onze gezondheid gaat we allemaal samen verantwoordelijkheid dienen te nemen. Door de tekortkomingen en risico’s van huidige maatschappij systeem werden we gedwongen naar een lockdown en werd angst de grootste drijfveer. Velen zijn het erover eens dat dit tijdelijk misschien noodzakelijk was, om de zwaar uitgemolken ziekenhuizen niet te overspoelen met een golf van ernstig zieke mensen. Maar dit mag zich niet blijven herhalen. Om dit te voorkomen is het belangrijk dat we onze gezondheid (weerbaarheid en immuniteit) voorop gaan stellen. 

Wie? En dat kan alleen als iedereen daaraan meedoet.

  • Burgers door gezondheid gedreven cultuur en gedragsaanpassing 
  • Overheid door beleid te voeren op gezondheid en gezonde leefomgeving 
  • Ondernemerschap door waardecreatie 
  • Kennisinstellingen en onderwijs door ons te helpen met inzichten over gezondheid 

Hoe? Wat is niveau 4? Niveau 4 is een vervolg op niveau 1, 2 en 3, die het gezicht en functioneren van een gebied zoals een stad historisch hebben bepaald. 

  • Niveau 1: basis infrastructuur. Er is ooit een reden geweest dat mensen samen kwamen in een gebied en zo een gemeenschap gingen vormen. Een kasteel, een kerk, een marktplaats, een haven, een kruispunt van wegen, enz. Er werden woningen gebouwd en straten aangelegd. Dat is niveau 1.
  • Niveau 2: geïntegreerde infrastructuur. Naar mate de gemeenschap groeide werd niveau 1 complexer. Er kwam voorzieningen bij, moesten op elkaar afgestemd worden enz. Denk aan verlichting, riolering, waterafvoer, winkels, diensten. 
  • Niveau 3: SMART. Slimme (technologische) oplossingen werden toegevoegd aan de moderne wereld. Stoplichten om het verkeer te regelen, sensoren om plannen te helpen onderbouwen, cameras voor veiligheid, enz. Nu ook internet om meer vanuit huis te kunnen werken. 

Niveau 1 werd veelal, en lang geleden, nog samen gedaan. Maar toen de gemeenschap te groot en complex werd ontstond een vorm van gemeenschappelijke  dienstverlening die het collectieve gedeelte ter harte nam. Omdat het gemeenschappelijke het individuele overstijgt kreeg deze dienstverlening (overheid) steeds meer zeggenschap. Niveau 2 en 3 zit in de machtscultuur van deze overheid. Via een democratisch debat konden keuzes gefundeerd worden vanuit belangen. Consequenties op menselijk niveau werden op eenzelfde manier aangepakt als het kiezen van een gebouw, bestrating of investering in technologie, op basis van kosten en baten. 

Aangezien de overheid sinds enkele decennia een risicomijdend “zorgbeleid” hanteert is de zorg ook een belangrijke kostenpost die constant onder druk staat door de groeiende zorgbehoefte in een economisch gestimuleerde, doorgeslagen, consumistische levensstijl. Daarnaast is de zorg verwikkeld geraakt in een economische belangenstrijd, net als alle andere overheid dossiers.

“De mens” werd vaak als argument gebruikt in de gebiedsontwikkeling maar vooral in de context van arbeidsparticipatie, kostenpost, belasting, verzekeringen en hypotheek betaler, en gedragsrisico (opstand). Beleid was gericht op inkomsten (economische groei), kostenbesparingen, groei en het “afhankelijk houden van het grootste deel van de bevolking”. Gaandeweg werd duidelijk dat dit een aanpak is die de eigen problemen voedt. Maar het is een aanpak die diepgeworteld zit in de bestuurlijke cultuurgeschiedenis en bijbehorende afhankelijke instellingen. 

In groeiende mate krijgt de bevolking en de structuur te maken met crisissen. Virussen zijn er een (Influenza, Corona, Sars, HIV, etc), hebzuchtige belangen uitingen en manipulatie (politiek economische samenzweerders) zijn een tweede. Steeds meer komt het menselijke voortbestaan ter discussie door gebrek aan aandacht voor de mens en haar omgeving. De een wil de levensstijl en bijbehorende wereldeconomie vasthouden en ziet in de bevolkingsgroei een probleem. De ander ziet het gezonde leven als basisrecht en ziet onze kwetsbaarheid en gebrek aan weerbaarheid als probleem. 

Elk van de opvattingen uit zich in de wereld. Vasthouden aan het oude uit zich via controle en manipulatie (inclusief lockdown). Verandering naar weerbaarheid en gezondheid uit zich in niveau 4 (we nemen eigen verantwoordelijkheid).

Niveau 4: participatie in cocreatie van onze menselijke en natuurlijke kernwaarden zoals gezondheid.

Op niveau 4 staat “de mens” centraal, niet het politieke economische belangen systeem. Door de mens centraal te stellen nodigen we alle mensen samen uit zich in te zetten voor hun eigen kernwaarden, zoals onderbouwd en gedefinieerd op dit niveau. Mensen die werken in een instantie maken deze instantie instrumentaal aan het bijdragen aan deze kernwaarden. Dan heeft de instantie bestaansrecht en krijgt erkenning voor de specialisatie die ze aan tafel brengt. Zo worden functies ondergeschikt aan de waarden en kunnen op die basis worden aangesproken. Functies als wethouder, ambtenaar, politie, ondernemer, arts, zorginstelling, enz..burgerschap kan worden gestimuleerd tot gezond gedrag en levensstijl. 

Op niveau 4 doen we het allemaal samen. Instellingen zijn onze gereedschapskist, de ambachtelijke handen van de gezonde maatschappij zijn van de mens zelf.

En wat gebeurt er met niveau 1, 2 en 3? Die blijven in handen van de overheid. Alleen worden besluiten niet meer getoetst aan de oude belangen maar aan die van niveau 4. De uitvoering is daarna in handen van de professionele instellingen die vaak zelf ook aan tafel zitten op niveau 4.

De N van Need (behoefte)

Uit het “begrijpen” ontstaat de behoefte en het urgentiebesef om ons naar dit nieuwe bewustzijn en operationeel niveau van “mens en natuur centraal”  te tillen. We kunnen niet op oude voet doorgaan daar dit alleen maar leidt tot meer crisissen zoals COVID19 en bijbehorende economische en menselijke malaise. Het is tevens onlogisch dat nieuwe lockdowns of een mogelijk vaccin de lange termijn oplossingen bieden voor de uitdagingen waar we voor staan. De enige oplossing is het stap voor stap creëren van een nieuwe maatschappelijke samenhang, een waarin geld hooguit een middel is maar gezondheid, weerbaarheid en natuurlijke immuniteit een permanent veiligheid en participatie doel is van alle betrokkenen in de regio, inwoners en instellingen gelijk. We kunnen niet onze geschiedenis overboord gooien, noch de bestaande structuren. Daarvoor is het allemaal te waardevol. We kunnen wel niveau 4 inrichten en laten functioneren zodat deze de onderliggende niveaus gaat voeden op een nieuwe, integraal welzijn gedreven manier.

De I van Involvement (betrokkenheid)

Het begrip “samen” wordt op deze manier relevant en uitdagend. Elke deelnemer, mens of instelling draagt een unieke verantwoordelijkheid en concrete bijdrage in het geheel. Wanneer organisaties zoals de overheid, het bedrijfsleven, stichtingen, onderwijs en kennisinstellingen, enz de noodzaak begrijpen dan is betrokkenheid fundamenteel en uit eigenbelang. Wanneer men meedoet kan men de eigen essenties aanpassen aan de nieuwe context en zichzelf daarin waardevol maken vanuit toegevoegde waarden, creativiteit en authenticiteit. Het creëren van bestaansrecht in de nieuwe werkelijkheid is fundamenteel. Het vergt aanpassings- vermogen en vaak een eigen transitiepad. Deelname maakt het de moeite waard. 

Zulks bestaansrecht is echter niet elke bestaande instantie toebedeeld. Zo zullen er organisaties zijn die alleen bestaansrecht hadden in de oude werkelijkheid en gedoemd zijn te verdwijnen (vaak met de nodige weerstand vooraf). Sommigen kunnen zich aanpassen en zich van nieuw elan voorzien. Er zullen ook nieuwe initiatieven ontstaan die in de oude werkelijkheid misschien de ruimte niet kregen of gewoon niet konden bestaan. Kortom, door het transformatiepad zal een nieuw economisch en financieel ecosysteem ontstaan met oude, aangepaste en nieuwe spelers. 

Dat heet evolutie. Je doet mee of niet, dat blijft een afweging en keuze. 

De T van Targeted (Doelgericht)

Het doel van de “transformatie van het economische en financiële systeem te behoeve van duurzaamheid” is te vaag en abstract om te verbinden, ondanks het besef van noodzaak en urgentie. Het COVID19 virus heeft de nodige concretie aangebracht door de proactieve verantwoordelijkheid van “gezondheid en weerbaarheid” voorop te stellen vanuit een menselijke en milieu perspectief, maar ook voor het effectief maken van een ondersteunend “zorg voor gezondheid” systeem. Door de geformuleerde en onderbouwde menselijke en natuurlijke  kernwaarden voorop te gaan stellen ontstaat een nieuwe dialoog die zich verder kan onderverdelen in specifieke regionale prioriteiten, projectmatige keuzes en leerproces. Voorbeelden van deze doelgerichte subcategorieën, waar niveau 4 tafels aan ontleend kunnen worden, zijn:

  • Weerbaarheid, immuunsysteem en gezondheid
  • Zorg voor gezondheid
  • Stedelijke voedselvoorziening en gezondheid
  • Gebiedsdynamiek, mobiliteit en gezondheid
  • Stedelijke ontwikkeling, wonen en gezondheid
  • Luchtkwaliteit en gebiedsdynamiek
  • Energie, kwaliteit van leven en lokale productiviteit
  • Stad en platteland verbinding
  • Transitie van voedselproductie van monocultuur naar natuurlijke diversiteit
  • Etc

Sommige van deze uitdagingen hebben al een niveau 4 precedent en hoeven alleen maar overgenomen te worden door andere gemeenten, van lokale verander prioriteiten voorzien te worden en eigen UNITED processen te omarmen. Denk aan:

  • AiREAS – luchtkwaliteit, gezondheid en gebiedsdynamiek
  • FRE2SH – stadslandbouw en gezonde voeding
  • COS3i – sociale inclusie en innovatie
  • School of Talents – participerend leren 

Alle niveau 4 clusters vullen elkaar aan, hebben overlappende activiteiten die ook gemanaged kunnen worden zodat de waardecreatie exponentieel wordt met rust, recreatie en cohesie tot gevolg dankzij overvloed. 

De E van Entrepreneurial (ondernemend)

Ondernemen is niet alleen beperkt tot ouderwetse geldgedreven bedrijven. We ondernemen allemaal, elke dag, vanuit het begrip “iets doen”. En als we dan wat doen laten we dan vooral “iets goeds doen”, hetgeen al een intrinsieke verbetering in zich heeft. Het probleem met het oude ondernemen was dat het geld gedreven was en daarmee vaak onze moraal ondermijnde over de consequenties van onze activiteiten. Geld was immers sturend, niet de moraal of ethiek. Omdat te veranderen creëerden we de moderne maatstaf voor 21e eeuws ondernemen, het 4 x winst principe, ofwel het Pyramide Paradigma voor integrale waarde creatie:

  1. Winst voor de mens, geredeneerd vanuit de natuurlijke menselijke kernwaarden zoals gezondheid,
  2. Winst voor de maatschappij in de vorm van sociale betrokkenheid, erkenning, beloning, participatie, gedeelde verantwoordelijkheid, kostenbesparingen, gelijkwaardigheid, participerend leren, bewustwording
  3. Winst voor het milieu middels het voorkomen en aanpakken van vervuiling, de introductie van lokale circulaire processen van materiaalgebruik, de herdefinitie en herstel natuurlijke ruimten en ecosystemen,
  4. Winst voor onze economische continuïteit. 

Dit 4 x Winst model is een verbindende aanpak op niveau 4 voor gebied en cultuurontwikkeling. Het is niet alleen relevant voor nieuwetijdse ondernemers maar ook voor niveau 4 overheidsparticipatie,  zelfbewust burgerschap, toegepaste kennis- ontwikkeling en overdracht, enz. In een samenwerking op dit niveau ontstaan projecten waarin nooit een van deze winsten op negatief mag staan omdat het uiteindelijk ergens waarde onttrekt dat niet gecompenseerd wordt. Voor weerbaarheid en maatschappelijke continuïteit moeten alle vier de winsten zich positief en meetbaar manifesteren, zonder uitzondering.

En de D van Devoted (bezield) 

De niveau 4 verbinding via UNITED en de menselijke kernwaarden is betekenisvol. Het raakt de zingeving en bevordert de passie van de deelnemers. Dit komt door de erkenning van de authentieke en noodzakelijke toegevoegde waarde van elke deelname, juist omdat het niet om geld gaat maar de creatie en het behoud van fundamentele waarden waar een ieder als mens achter kan staan. De lokale waarde creatie is voor iedere betrokkene, niet alleen voor “een ander”. Wanneer mensen en instanties hun eigenwaarde in de samenwerking inzien en versterken dan stimuleert die de motivatie tot deelname, het delen van de waarden en groei in deze processen. Tevens worden gespecialiseerde functies erkend door concrete toegevoegde waarde. 

Tot slot

Wie? Wie is verantwoordelijk voor niveau 4? De uitnodiging tot participatie in cocreatie wordt gedaan door een politiek economisch onafhankelijke persoon of stichting. Deze financiert zich via de projectmatige aanpak middels een transparante 10-10-80 formule. Deze persoon of stichting noemen we de Sustainocraat. Per niveau 4 cluster kunnen dat 1 of 2, hooguit 3 personen zijn. Deze bewaken het kader van menselijke kernwaarden en cocreatie, zorgen voor gelijkwaardigheid aan tafel en functioneren als tafelvoorzitter. In het geval van uit te voeren projecten zorgen zij voor het bewaken van de afspraken, navolgen van de doelstellingen en escalatie in geval van problemen of conflicten in de operationele uitvoering.

Binnen de clusters wordt ook aandacht besteed aan de begeleiding van de deelnemers zodat de waardecreatie onderling optimaal zich ontwikkelt en elke deelnemer een sparringpartner heeft voor de eigen transitie of transformatie uitdagingen.

Anekdote 

Sinds enige jaren hanteren bewegingen in Brussel en Europa het begrip “Small Heroes”, ofwel kleine helden. Dit verwijst naar de regio’s (gemeenten) die integraal welzijn hebben omarmt als drijfveer en dit als participatiemodel omarmen. De grotere verzuilde steden worden steeds meer door mensen gezien als bronnen van ongezondheid, ongezond gedrag, uitbuiting en getto-achtige manipulatie. De kleine helden ontwikkelen zo een bepaalde aantrekkingskracht voor mensen, vaak jongeren met kinderen, ouden van dagen en kunstenaars die in de rust, natuur en verbindende participatie zich beter voelen dan het grootstedelijke alternatief. In de kleine helden kunnen zich alternatieve waardesystemen ontwikkelen waardoor het principe van samenredzaamheid een totale lokale cohesie vormen. Onderlinge relaties tussen kleine helden zorgen voor uitwisseling van overvloeden die specifiek zijn voor de concrete clusters. Dit hoeft niet materieel te zijn in de vorm van producten. Dat kan ook zijn in de vorm van recreatie, zorg specialisatie, dienstverlening, natuur, sociale activiteiten, wedstrijden, enz. Voor vele bestuurders is het fijner om faciliterend vorm te geven aan een kleine held dan een grootstedelijk wespennest. 

Jean-Paul Close

Grondlegger van Sustainocratie, niveau 4 cocreatie

Initiatiefnemer van de Stad van Morgen (niveau 4 samenwerking)

Bedenker van UNITED

Deskundig adviseur voor niveau 4 initiatieven wereldwijd

Verbindend Sustainocraat

Corona bewustwording

Miljarden mensen zijn gedwongen om hun drukke bestaan op te geven en te (over)leven vanuit de thuissituatie. Op straat of naar de supermarkt geeft het gevoel je te begeven in een giftig slangennest waar iedereen je aankijkt alsof we elkaar angstig gaan besmetten op het dodelijke af. Thuis is er dan jezelf, je verinnerlijkingsproces, eventuele mede thuis bewoners … internet … en het creatieve vermogen om met die brei van ingrediënten de hele mensenwereld mee te nemen naar een gemeenschappelijke nieuwe zelfreflectie, een beleving van onszelf, ons verleden, heden en morgen…….Een kleine greep:

Solidariteit

Een parodie op “llorona” maar niet minder leuk hierdoor
Een hart onder de riem “je loopt nooit alleen”

Bewustwording

Wat zou de gezondheidswinst in China zijn door de verbetering van de luchtkwaliteit?
We snappen nu dat de vervuiling allemaal aan onszelf ligt

Humor

We raken gaandeweg bewust dat het drukke bestaan eigenlijk nergens op slaat. Het levert stress op en onwerkelijke vervuilde omgevingen. Onze menselijke relaties zijn misschien niet fysiek nu maar wel degelijk verbonden, liefdevol, vol gemis van wat we vanzelfsprekend vonden, vol verlangen om het in de toekomst echt anders te gaan doen. Bij velen rijst de vraag “hoe”? Het antwoord van de sustainocratische focus op natuurlijke menselijke waarden met concrete co-creërende samenwerking met participatie van de betreffende instanties, wordt steeds meer gezien als stap vooruit met in acht name van alle processen voor en tijdens de Coronatijd.

Van Corona naar Kroon op onze evolutie

Een berichtje over onszelf

Vogels, planten en dieren, maar ook bacteriën en virussen, halen rechtstreeks en gratis hun voeding uit de natuur. Ze verstoren deze niet. Vaak voegt hun voedingsdrang zelfs waarde toe aan het ecosysteem, bijvoorbeeld door kruisbestuiving, verspreiding van zaden of het uitdunnen van de zwakkeren en zieken. Zo is voeding en leven onlosmakelijk met elkaar verbonden.

De mensenwereld is doorgeslagen onnatuurlijk. Niet alleen voor voeding hebben we ons afhankelijk gemaakt van industriële processen maar voor alles.

Nu worden we geteisterd door wederom een virus. Wederom omdat de Coronaversie niet de eerste is en ook niet de laatste. Virussen zijn een natuurlijk fenomeen die vooral een voedingsbodem vinden bij kwetsbare mensen. De vraag die we ons bij een pandemie kunnen stellen is of de virus het probleem is of onze kwetsbaarheid?

Aangezien virussen van alle tijden zijn zullen we ons te raden moeten gaan bij onze kwetsbaarheid. En dan kunnen we een onderscheid maken tussen natuurlijke kwetsbaarheid en onnatuurlijke. Op eenzelfde en meer positieve manier kunnen we dan werken aan onze natuurlijke #weerbaarheid in plaats van onnatuurlijke. Want laten we wel wezen. 7 Miljard mensen opsluiten in isolement en op 1,5 meter afstand van elkaar houden is ronduit onnatuurlijk.

Natuurlijke kwetsbaarheid wordt vooral veroorzaakt door genetische overdracht, (overblijfselen van) ziektes of ongevallen, bewust of onbewust ongezond gedrag en natuurlijk ouderdom slijtage. Onnatuurlijke kwetsbaarheid komt uit datgene wat wijzelf als mensheid toevoegen aan de natuurlijke patronen. Denk daarbij aan chemische stoffen in voeding, luchtverontreiniging, negatieve stress, straling van allerlei apparaten en draadloze netwerken. Door het feit dat wij uit economische globaliseringsmotieven deze ongezonde onnatuurlijke kwetsbaarheid ook geglobaliseerd hebben zijn we wereldwijd kwetsbaarder geworden voor ziektes die leiden tot een pandemie.

Paradoxaal zien we dat dankzij het creëren van een soort economisch parallel ecosysteem aan de natuur, wij economische groei hebben gekoppeld aan de groei van de mensheid, de groei van symptoombestrijding via de zorg, de verlenging van onze #levensverwachting en groei van de kosten en complexiteit van ons zorgstelsel. Dit parallel ecosysteem is echter onnatuurlijk en kwetsbaar hierdoor vanuit het macro natuurlijk perspectief. Bij elke pandemie hoort dan ook een systeem crisis zoals een gigantische economische recessie. Deze brengt ons dichter bij onze natuurlijke werkelijkheid maar toont ook de grote pijnlijke afstand die we ervan gecreëerd hebben door de angst die we collectief voelen enerzijds en de controle mechanismen die in gang gezet worden om onze onnatuurlijke werkelijkheid weer in orde te brengen. Dit is een verloren zaak.

De oplossing zit m in het bewustwordingsproces dat het onnatuurlijke, hoe luxueus en veilig het ook lijkt en voelt, onhoudbaar is. De pandemie en recessies worden steeds groter, de menselijke drama’s ook, op termijn ook voor onszelf. Positief is dat de onnatuurlijke mensenwereld ons gigantisch veel kennis heeft opgeleverd. We kunnen daarom het beste van de twee werelden, de natuurlijke en onnatuurlijke, gaan benutten om onze natuurlijke weerbaarheid te vergroten zonder dat we aan welzijn veel hoeven in te boeten.

Daarvoor moeten een aantal dingen veranderen. We stappen af van onze angst en kijken samen onze uitdaging in de ogen. We stappen af van de controle mechanismen van bovenaf en scheppen ruimte op regionaal niveau voor integrale aanpassing van onze samenleving. We sturen aan primair op weerbaarheid en gezondheid en passen onze afhankelijkheid aan door samenredzaamheid op te bouwen in onze basisbehoeften al dan niet, indien nodig, gebruik makend van kennis en technieken. In samenwerking met onze natuurlijke omgeving en bronnen. We halen gaandeweg enkele weerbaarheid verstorende elementen weg uit ons bestaan.

In feite passen we dan #Sustainocratie toe. In plaats van angst bouwen we samen aan vertrouwen. In plaats van onnatuurlijke kwetsbaarheid bouwen we aan natuurlijke weerbaarheid. In plaats van 1,5 meter afstand slaan we de handen ineen. In plaats van de dood werken we aan het leven..

COS3I, FAB28 en WIJ sociale verbinding ervaring met Corona

Het begint als een hernieuwde samenwerking door samen intercultureel te eten. Mexicaans staat op het menu. De opdracht is simpel. We creëren 40 plekken in het wijkgebouw Fab28, we bieden een gezellig, laagdrempelige avond en trachten allerlei mensen, vooral uit de wijk Burghplan, te verleiden en verbinden.

De aankondiging

COS3I zorgt voor het verbindende kader, Fab28 faciliteert en communiceert met de wijk, WIJ Eindhoven verbindt individuele wijkbewoners vanuit een participatie behoefte. Voor COS3I is het de 26e interculturele avond die we neerzetten vanuit ons sociale verbinding en cohesie initiatief rond menselijke kernwaarden zoals gezondheid. De vraag die ons steeds bezig houdt is niet zozeer om mensen bij elkaar te brengen maar vooral bruggen te slaan tussen de aanwezigen. Tot onze verrassing hielp de Coronavirus ons onverwacht.

Hoe slaan we de brug tussen iedereen?

Op de vooravond van onze sociale Mexicaanse avond doet de landelijke overheid een oproep om thuis te werken en samenscholingen te vermijden zodat de Coronavirus uitbraak aan banden gelegd kan worden. De stedelijke burgemeesters doen mee met de boodschap waardoor we in de ochtend enkele afmeldingen krijgen, waaronder het team van keukenhulp vrijwilligers van onze kokkin. Ondertussen krijgen we ook extra aanmeldingen van mensen die de betuttelende maatregelen maar onzin vinden, gezien de onbetuttelde effecten van normale griepgolven, echte problemen zoals armoede en vervuiling. Sommigen willen zo een statement maken. Ook COS3I besluit gewoon door te gaan. Een virus is nu eenmaal natuurlijk, net als leven en dood. Wij focussen op leven. Maar….hoe lossen we de problemen van de weggevallen krachten op?

Een oproep bracht een spontane kettingreactie van betrokkenheid en participatie op gang. Verschillen mensen stonden op, hielpen in de keuken, met de bediening, het afwassen en opruimen. Dit had verrassend mooie neveneffecten. Er ontstond een speciale verbinding dimensie. De hulpdiensten vonden het fijn dat ze zich nuttig konden maken. Bruggen tussen groepjes ontstonden spontaan, er werden zelfs projectjes besproken, gemeenschappelijke talenten ontdekt en onderling geïnspireerd. Noodzaak werd een deugd, crisis een kans, samen een verbond…precies zoals we beoogden.

Kunstzinnige fotografie is bijzonder inspirerend