Complex of gecompliceerd?

Marc Siepman schrijft het volgende over het verschil tussen complexe en gecompliceerde systemen.

Beide vliegen doelgericht. Toch is er een verschil

*****

Een vliegtuig is een gecompliceerd systeem. Die kun je uit elkaar halen en, als je er verstand van hebt, weer in elkaar zetten. Hij zal daarna weer kunnen vliegen. Dat is mogelijk omdat het aantal onderdelen beperkt is en het aantal relaties daartussen ook.

Een vogel is een complex systeem. Je kunt hem wel uit elkaar halen, en ook wel weer een beetje in elkaar zetten, maar hij zal daarna niet meer vliegen. Je hebt het leven eruit gehaald. Dat komt omdat het aantal onderdelen en het aantal relaties onvoorstelbaar groot is, vrijwel oneindig. Bovendien zijn de relaties constant aan verandering onderhevig.

Dit geldt voor alle levende systemen: een bodem, een ecosysteem, een menselijke gemeenschap, zelfs de biosfeer in zijn geheel. Dat maakt dat wij er nooit controle over kunnen krijgen.

De problemen in de wereld kun je terugvoeren op het feit dat wij omgaan met complexe systemen alsof ze gecompliceerd zijn. We leven in de illusie dat we gewoon meer onderzoek moeten doen en dat we dan precies weten hoe iets werkt. Dit moment zal echter nooit komen.

Als we daarentegen op complexiteit leren vertrouwen, kunnen we gebruikmaken van de zelforganisatie die daaruit ontstaat. Als je de controle loslaat, ontstaan er steeds meer relaties. Hierdoor neemt de complexiteit toe, en daarmee de gezondheid en de veerkracht van het systeem.

******

Sustainocratie is complex, veel deelnemende partnerinstellingen en een politieke economische belangen hiërarchie zijn gecompliceerd. Deelname aan complex is optimaal zodat waarde gewaardeerd kan worden, en uitvergroot. Andersom, wanneer gecompliceerde instellingen de complexiteit trachten te sturen ontstaat er chaos als complexiteit niet te sturen blijkt.

We gaan het anders doen

In 2020 werd ons gevraagd solidair te zijn met het overladen zorgsysteem door onze basisbehoefte van sociale verbindingen in de vriezer te stoppen. Dit terwijl de financiële solidariteit van het kabinet naar de grote bedrijven ging met miljarden subsidies. De logica vanuit natuurlijk perspectief van samenhang was ver te zoeken. De vermeende oplossing in vorm van chemisch samengestelde vaccins is al even onnatuurlijk, zeker als er het dreigement aan wordt toegevoegd dat bij muterende virussen sneller op eenzelfde manier wordt ingegrepen door de huidige machthebbers. Gezien het verloop van de virus- ontwikkelingen de laatste jaren betekent dit lockdown op lockdown, injecties op injecties, terwijl de natuurlijke weerbaarheid van de mens door het politieke economische belangenmiddel steeds verder aftakelt. Een spiraal met maar een einde, ons einde.

De duurzame evolutie van de mens is geen politiek economisch belangengebied. Het is een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid dat gefaciliteerd dient te worden met kennis en innovatieve middelen, niet gestuurd vanuit macht en chemie. Een verantwoordelijkheid die bij ons als mens ligt, niet iemand in een ivoren toren.

De huidige aanpak van de regering dient per onmiddellijk te worden stopgezet. Het is een gevaar voor de mensheid. In plaats hiervan gaan we multidisciplinair aan tafel met de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en uitdaging van gezondheid, bewustwording en cocreatie van onze integrale weerbaarheid.

De open, vrije ruimte van de cocreatie

De zorg wordt tijdelijk flink vergroot in de transitie fase naar gezondheid die minstens 10 jaar gaat duren. De grote vervuilers worden aan banden gelegd of opgeheven. Arbeid wordt “inzet en betrokkenheid”, gewaardeerd in zorg voor elkaar en innovatie op gebied van gezondheid en gezond gedrag. Een nieuwe economische werkelijkheid wordt geïntroduceerd waar solidariteit wordt gemeten door participatie niet afdracht van geld. De overheid stapt opzij en wordt maatschappelijk faciliterende partner aangestuurd vanuit menselijke waardecreatie.

De open ruimte van cocreatie is van ons allemaal samen. Ons doel, onze duurzame menselijke ontwikkeling vanuit natuurlijk weerbaarheid perspectief. Gelijkwaardigheid en doelgerichtheid stuurt, zowel in betrokkenheid als in verdeling van ons samen gecreëerde welzijn. De politieke agenda en kamers kunnen naar huis, ondernemers worden uitnodigend gestuurd vanuit waardecreatie, wetenschap ingezet en ontwikkeld, de ambtelijke overheid neemt haar faciliterende verantwoordelijkheid aan de cocreatie tafel.

Het bestaat. Het is een keuze. Het is onmiddellijk toepasbaar zoals we in Brabant als AiREAS en Stad van Morgen al werken aan luchtkwaliteit en gezondheid. We dienen er echter met zijn allen voor te gaan staan. Of de consequenties aanvaarden als we het niet doen. De keuze lijkt mij gemakkelijk, ook voor huidige machthebbers. De uitnodiging is nu nog vrijwillig. Dat zal niet zo blijven…

Leuke uitdaging voor oud en nieuw

Tijdens de wekelijkse zoomsessie (dinsdagochtend 10.00) van de School of Talents & Wellness in het Nederlands gaan we steeds op zoek naar initiatieven die we samen tot uitvoering kunnen brengen. Altijd binnen de kaders van Sustainocratie en onze menselijke kernwaarden. Daaruit zijn al een aantal mooie processen ontstaan. Vandaag was er weer een sessie en oud en nieuw kwam ter sprake. Het vuurwerkverbod haalt een bepaalde traditie weg die men in andere landen niet kent maar in Nederland wel. Vanuit onze samenwerking AiREAS is de situatie van luchtkwaliteit elk jaar een kritisch punt dat de volksgezondheid in gevaar brengt. Voor velen is het verdwijnen van vuurwerk dus helemaal geen probleem. Maar wat komt er in de plaats?

Het idee wordt geopperd door Eva, een zangeres zelf, om Nederland te verleiden na middernacht de straat op te gaan met een lied, een dansje en warme chocolademelk. Misschien kunnen we de jeugd uitdagen om iets alvast op TikTok te doen of YouTube? Wie creëert het pakkende liedje of dansje voor de jaarwisseling? Filmen we massaal onze kunstjes en onze nieuwe manier om corona safe met de buren te verbinden? Misschien rond een vuurkorf, met lied, dansje en chocomelk? Delen we dit op social media? Wie doet mee?

Bedenken we een hashtag om alle leuke initiatieven te volgen? Bijvoorbeeld #zingendhetjaarin of #nieuwjaarslied #nieuwjaarsdansje

Kijk en luister naar een stukje overleg….

Het recht tot zelfbestuur

Het ontmantelen van corporatie hegemonie. Lokale politiek getinte besturen willen nogal eens met een verkokerde visie onder een hoedje spelen met grote ondernemingen onder het mom van “goed voor de economie”, “goed voor werkgelegenheid”, “goed voor de staatskas”. De menselijke maat verdwijnt, de weerslag op de natuur is ernstig, de ongezondheid neemt toe, de maatschappelijke lasten ook met bijbehorende verzuiling van belangen. Kortom, een negatieve spiraal.

Uiteindelijk slaat de lokale bevolking de handen ineen vanuit het recht tot zelfbestuur vanuit menselijke kernwaarden. Zie hier de voorbeelden in Amerika waar al vele zelfbesturende communities de hakken in het zand hebben gezet tegen de politieke gedoog situaties en vervuilende praktijken van grote bedrijven.

Op wereldniveau worden trouwens strafrechtelijke vervolgingsmogelijkheden ontwikkeld tegen vervuilende en natuur vernietigende bedrijven als ook tegen de bestuurders die dit gedogen, steunen of zelfs met publiek geld financieren. Het zal niet lang meer duren.

In Nederland trachten we het Sustainocratisch (multidisciplinaire regionale samenwerking ten behoeve van onze natuurlijke menselijke kernwaarden, zoals gezondheid en veiligheid) op te lossen maar tolereren op termijn ook geen misbruik van mens en omgeving meer.

Op weg naar eigen verantwoordelijkheid

De betutteling van de overheid in een “verzorgingsstaat” is verworden tot een financiële economie van kosten en baten. “De mens” is daarin bijzaak. Het beveiligen van het systeem is de hoofdzaak. De overwegingen die daar bij horen tonen grote tegenstrijdigheid met de menselijke maat, de natuurlijk kernwaarden van ons bestaan. Er is in de loop van de decennia een tunnelvisie ontstaan in een overheid die noodgedwongen aan de touwtjes van het grote lokale en wereldwijde financiële machtsbolwerken hangt. Deze situatie is ontstaan na de tweede wereldoorlog toen sociale zekerheden als instrument werden bedacht om de vrede te garanderen via basisvoorzieningen zodat fascisme geen kans meer zou hebben om zich te ontwikkelen.

Maar de overheid en al haar activiteiten zijn altijd een kostenpost. De groeiende uitgaven hebben verzuilde instellingen opgeleverd die blijvend aanspraak maken op de middelen. Tevens ziet de bevolking de verzorging als recht in plaats van eigen verantwoordelijkheid. Daardoor groeien de kosten uit hun voegen, moet de regering kosten besparen, zich scharen daar waar de middelen vandaan komen en maatregelen nemen om enige balans te houden tussen inkomsten en uitgaven. Op zich is dit geen probleem als er ook een maatschappelijke balans wordt bewaard tussen afhankelijkheid en eigen verantwoordelijkheid. Als dat niet gebeurd loopt men de kans zich in handen te verplaatsten van wat uiteindelijk uit kan groeien tot een nieuwe vorm van fascisme, niet alleen nationalistisch maar globaal. De dwangvorm om de mens in te kapselen in controles en surrealistische veiligheidsbeloften geeft daar blijk van. Voor de lokale gekokerd kijkende regeringen lijkt er wellicht geen andere (politieke) keuze te zijn, tenzij zij zelf de moed en het vertrouwen heeft om zich met het volk te verenigen in een nieuwe maatschappelijke samenstelling. Iets wat de lokale (stedelijke, regionale) overheden steeds vaker doen via co-creatie vormen zoals bijvoorbeeld Sustainocratie, waarin we veiligheid waarborgen door niet te trachten ziektes te vermijden maar juist te werken aan onze gezondheid.

Het antwoord is de terugkeer naar eigen verantwoordelijkheid, het afstand nemen van dit onnatuurlijke beleid en gedwongen afhankelijkheid. Dat is echter een ingrijpende zaak, zowel voor de regering als de bevolking zelf, dat niet zonder een tijdelijke tweedeling zich zal voltrekken.

De toespraak in Amsterdam van “De kleine activist”, Isa Kriens, in Amsterdam als “Vrouwen voor de Vrijheid” geeft die tweedeling mooi weer. Een ieder zou hierin de eigen keuze moeten mogen maken. Zodra het echter afgedwongen wordt is er sprake van vrijheid beperking en dictatuur, een agressie tegen de bevolking. Daar zit niemand op te wachten. Een van zovele virussen, tijdelijk overvolle ICs in ziekenhuizen, is niet het enige waar we ons zorgen over dienen te maken. Er is de groeiende armoede, welvaartziektes (diabetes, kanker, gedragsstoornissen, enz), vluchtelingen, vervuiling, klimaatverstoring, ontbossing, verslavingen, zelfmoord bij de jongeren, eenzaamheid, enz, die niet door de natuur maar door onszelf en het in stand houden van hetzelfde geldafhankelijke systeem, worden veroorzaakt. Laten we daar samen aandacht aan besteden door hierin onze verantwoordelijkheid (terug) te nemen. De regering is uitgenodigd dit ook te doen, met ons, niet andersom.

LYPS, ons verbindende programma voor passie gedreven jonge en oud

LYPS staat voor Let Your Passion Shine! Het is het resultaat van de wekelijkse zoom sessies op dinsdagochtenden om 10.00. We gaan op zoek naar de innerlijke motivatie en zingeving van mensen waar ze bruisend blij en gelukkig van worden. Vooral zij die niet op zoek zijn naar een “betere wereld” maar deze zelf creëren met innovatieve initiatieven.

Foto door Jill Wellington op Pexels.com

Zij die ermee bezig zijn kunnen meedoen met de wekelijke zoom sessie en ons laten zien waar men zo warm van wordt. Wij trachten die passie in verband te brengen met de natuurlijke kernwaarden van duurzame menselijke vooruitgang, zoals gezonde lucht, gezond eten en drinken, positieve energie, waarde gedreven creativiteit, expressie, sociale verbinding, enz. Dit willen we dan filmen en lokaal, landelijk en wereldwijd zichtbaar maken ter stimulans aan anderen om het goede voorbeeld te volgen.

De bron van passie ligt namelijk vaak heel dicht bij de unieke authenticiteit van de persoon. Dit uit zich via muziek, dans, zang, schilderen, poëzie, maar ook vaak vanuit ondernemerschap, reizen, een kritische kijk op de werkelijkheid, tuinieren, politiek, fotografie, de liefde, de verwachting van een baby, de warmte van de zon, het wandelen in de natuur, een sport, de zorg voor elkaar, noem maar op…..

Zij die vanuit hun passie denken en handelen zijn vaak ook gezond en gelukkig, met een positieve kijk op de werkelijkheid, ondernemend, met minder stress en een verhoogde toegevoegde waarde aan zichzelf en hun omgeving. Als die passie de ruimte krijgt in een waarde gedreven veld zoals Sustainocratie dan ontstaat vanzelf die maatschappij waarin we er met elkaar de schouders onder zetten, ieder op een eigen manier maar wel in cocreatie samen.

Waarom Sustainocratie ook voor activisten waardevol is

Sustainocratie neemt afstand van de geld-gedomineerde mensenwereld door deze te vervangen voor samenwerking aan en de verdeling van onze duurzame menselijke ontwikkeling vanuit enkele gedefinieerde natuurlijke kernwaarden.

De rode wolk waarin activisme de structuur van controle (behoud en groei) los tracht te trekken om de weg naar harmonie te kunnen bewandelen.

Sustainocratie gaat uit van het natuurlijke, biologische recht van de mens om zorg te dragen voor de eigen basisbehoeften en invulling van de kernwaarden voor het duurzame voortbestaan. Helemaal wanneer dit binnen de kaders van het alternatief van afhankelijkheid leidt tot vernietiging van onze duurzame lange (en korte) termijn evolutie perspectieven. “Het heft in eigen handen nemen”, wanneer aantoonbaar onze kernwaarden in gevaar zijn, is een basisrecht dat elke natuurlijke levensvorm ter beschikking heeft. Sterker nog. Als het er geen gebruik van maakt is het ten dode opgeschreven.

Sustainocratie plaatst zich uitnodigend in het gebied van duurzame harmonie, onderling tussen de mensen en met onze natuurlijke omgeving. Sustainocratie is zich bewust van het feit dat harmonie en symbiose geen status quo zijn maar een constant proces van loslaten en opnieuw verbinden. Maar er zijn andere werkelijkheden. Zoals de geldgedreven en afhankelijke werkelijkheid die er alles aan doet om zichzelf in stand te houden, ook al gaat dit ten kosten van onze planeet en de duurzame verhoudingen tussen de mensen.

Activisten willen de positionering van Sustainocratie in groeiende mate graag gebruiken. Ze willen blokkades opheffen die door bepaalde mensen en instanties zijn gecreëerd die de controle in stand willen houden en treden daarbij elders of voor anderen de menselijke en natuurlijke waarden met voeten. De oude werkelijkheid doet wel verzoeningspogingen via kostbare, gefragmenteerde herstel initiatieven en investeringen (onder het mom van duurzaamheid) maar doet dit vooral om zichzelf een beetje langer in stand te blijven houden. Ondertussen bouwt de spanning zich op, het activisme ook, en groeit de aandacht en verbinding met Sustainocratie.

In de cyclus van de menselijke complexiteit herhaalt zich dit keer op keer, kijk de geschiedenis er maar op na. Het lijkt wel of we nooit leren, maar toch gaan we erop vooruit, echter steeds op een nieuw resonantieniveau van bewustwording en onderlinge afspraken.

De wereld van activisten is erg divers. De een verdedigt morele waarden van de natuur, dierenleed, bomen, vervuiling….de ander komt op voor de morele waarden van de mens, onze vaak zwaar bevochten gelijkwaardigheid, onze vrijheid en zelfbeschikkingsrecht. Sustainocratie gaat hier al principieel van uit maar de grote menselijke werkelijkheid is weerbarstig. De drang naar controle, macht, vasthouden en zelfs misbruik, is nog vaak groot. Ook die van menselijke afhankelijkheid en de angst om dit los te laten om voor zichzelf op te komen, samen.

Daarom is activisme van grote waarde om deze macht af te zwakken en bij te dragen aan bewustwording, loslaten en bevrijding. Wat veelal erg fijn wordt gezien in de huidige tijd is dat Sustainocratie reeds bestaat, er naar verwezen kan worden en het als belofte van duurzaam welzijn het proces van loslaten en bevrijding kan bevorderen. Ook helpt het in juridische situaties omdat de precedenten onderbouwt kunnen worden met betere interpretaties en bewijs van basisrechten van de mens, die in waarden worden uitgedrukt, niet in geld of afhankelijkheid.

Sustainocratie in de praktijk

Moderne maatschappijvormen kunnen Sustainocratie definitief omarmen als niveau vier, bewustzijn gedreven co-creatie omdat het de stedelijke en platteland relatie harmoniseert, de bevolking mobiliseert, circulair het welzijn in stand houdt en een lokale economie van participatie en verdeling duurzaam verbindt. Voor andere maatschappijvormen is het een streven, een stip ergens op de horizon, altijd zichtbaar en altijd toepasbaar.

Niveau 4, participatie maatschappij

Laat je passie schijnen

Dat is de boodschap van de waardecreatie die in de Nederlandse sessies van de School of Talents en Wellness is ontstaan. Er zijn allerlei initiatieven in Eindhoven en omgeving die voldoen aan de 4 x winst criteria van waardecreatie van de Stad van Morgen. Dat zijn initiatieven die aantoonbaar en meetbaar goed zijn voor de mens, de maatschappij, het milieu en de economie, ofwel de ondernemers van de 21e eeuw.

We willen die initiatieven en de passie van de ondernemende geesten die erachter staan graag in beeld brengen. Zoals deze bijvoorbeeld, Pastorela, in Sint Oedenrode. Mocht je zelf ook een initiatief kennen laat het weten, dan komen wij in actie……