Op weg naar een nieuwe maatschappij

Je gaat het pas zien als je het door hebt. (Cruijff). Stad van Morgen, met haar Sustainocratie, haar verschillende multidisciplinaire samenwerkingsverbanden en de vele hulpmiddelen ten bate van een succesvolle transitie, positioneert zich in een maatschappijvorm waarin het voortbestaan van de mens in haar natuurlijke context centraal staat. We nodigen overheden, bedrijfsleven, onderwijs, medeburgers en kennisinstellingen uit om daarin mede verantwoordelijkheid te nemen, zelfstandig en samen. Organisaties die ingaan op de uitnodiging ontlenen nieuwe vormen van succes hieraan maar ondergaan tevens een ingrijpende transitie. Zij die het niet doen blijven de negatieve druk ervaren van de oude werkelijkheid die alleen maar opgevoerd wordt.

Onze oude, vertrouwde maatschappij is volledig afhankelijk gemaakt van geld. Dit geld werd oorspronkelijk gecreëerd via industriële processen en diensten. Deze maken gebruik van natuurlijke grondstoffen, zowel voor de productie als de distributie. Tegenwoordig wordt het geld ook gecreëerd via kapitalistische speculatie. Dat wil zeggen dat het ontstaat uit het creëren en handelen in tekorten. Het systeem is erop gericht om mensen afhankelijk te houden van het geld, de producten en de diensten. Het hele proces is inherent, onverantwoord vernietigend en vervuilend op alle fronten.

If we cannot recycle, reuse or compost it, it should not be produced (Dr. Paul Connett)

Om deze oude vorm zo goed mogelijk te faciliteren zijn er destijds overheden in het leven geroepen die het helpen (economisch) groeien. Dat gebeurde eerst door infrastructuren aan te leggen. Daarna heeft men de regulerende “zorg” eraan toegevoegd door het principe van “flatten the curve” toepassen. Dit om te voorkomen dat het systeem zichzelf vroegtijdig de nek omdraait. Flatten the curve is beroemd geworden door de corona maatregelen maar is in feite een aanpak die door de overheden standaard wordt toegepast om problemen schijnbaar op te lossen zonder de kernoorzaken aan te pakken. Want dat laatste is in een “democratische” schijnwereld van macht door publieke afhankelijkheid uit den boze.

In deze oude werkelijkheid worden constant de verkeerde keuzes gemaakt” (Jean-Paul Close, Sustainocratie). Verkeerd als we ze bekijken vanuit de natuurlijke context van het voortbestaan van het leven op Aarde, inclusief de mens. Als wij dit leven, inclusief onszelf, belangrijk vinden dan zullen we een nieuwe werkelijkheid moeten omarmen. Dus “iets anders” in plaats van “flatten the curve”. Dat gebeurt op twee manieren:

  1. Door vanuit het natuurlijke leven naar de oude werkelijkheid te leren kijken en de verkeerde keuzes aan de kaak te stellen. We tolereren geen vervuiling en vernietiging meer. Dan hoeft “flatten the curve” ook niet meer. Gebiedsontwikkeling baseren we op de cocreatie (samen verantwoordelijkheid nemen) van de kernwaarden van het leven in plaats van industriële en economische processen. Geen flatten the curve meer maar een inhoudelijk verandering van aanpak en mentaliteit met nieuwe onderlinge verhoudingen tussen mensen, instanties en de natuur.
  2. Door onze afhankelijkheid van de oude werkelijkheid los te laten en mede verantwoordelijkheid te nemen voor de inrichting van de nieuwe vorm. We concentreren ons niet op tekorten maar op het creëren van een natuurlijke, gezonde overvloed en het verdelen ervan. Geld, overheden, ondernemerschap, kennis, cultuur, veranderen allemaal van rol in deze nieuwe context.

Beide manieren ontwikkelen zich parallel. Er zijn krachten die nog steeds de oude werkelijkheid blijven verdedigen uit eigenbelang of blinde kortzichtigheid. Dat is normaal, zeker als we de afhankelijkheid cultuur in acht nemen die generaties lang heeft geregeerd. Die verander je niet zomaar, noch de machtsstructuur die zich daaraan heeft ontleend. Het nemen van de ruimte voor het nieuwe is moeizaam proces, zeker als de oude structuur haar macht opdringt. We zien dan ook steeds meer rechtszaken tegen overheden en bedrijven vanuit de erkenning van het leven dat door hen onderuit wordt gehaald. Het duurt niet lang meer of die handelswijze wordt illegaal verklaard en ontwikkelen we ook nieuwe rechtsvormen hieromtrent.

Het leven is niet een recht maar een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

De transitie vergt een ingrijpende verandering van mindset door keuze of verplichting

Als we om ons heen kijken dan zien we die veranderingen al overal. Als die ruimte eenmaal is ingenomen dan groeit het gestaag en ontwikkelt zich de nieuwe norm vanuit het nieuwe bewustzijn en handelingskader. Voor veel mensen zal er dan niet veel veranderen, behalve dat ze meegenomen worden in een nieuwe mentaliteit en verdeelsleutel. Ook de functies in de maatschappij veranderen. Voor de pioniers is de transitie ingrijpend, als ook voor alle instanties die zichzelf opnieuw uitvinden in de nieuwe context. Maar als ze het niet doen delven ze gaandeweg het onderspit. Terwijl de wereld boven de horizontale lijn groeit wordt het steeds moeilijker om de wereld onder de lijn in stand te houden.

Einde tijdperk, welkom nieuw tijdperk, voor de duurzaam zich ontwikkelende mens.

De videofiets COP26 komt naar Eindhoven

In samenwerking met Youth4Planet (Luxemburg) en Unstitution (Oxford, UK) verbinden we Eindhoven en Brabant aan de fietsroute die positieve initiatieven voor de luchtkwaliteit, onze gezondheid en het klimaat met elkaar verbindt. De route is gemotiveerd door de UN klimaatconferentie in Glasgow (november 2021). Eén van de twee routes laten we door Eindhoven lopen dankzij de AIREAS samenwerking. Deze AiREAS samenwerking laten we ook uitnodigend zien in alle deelnemende regio’s via verbindende workshops, metingen aan de reizende fietsen, speciale evenementen op pleinen en bij scholen. We dagen ook uit tot het maken van positieve filmpjes (Storytelling for sustainable solution – Earthbeat) die we onderweg met de videofiets, en tijdens COP26, kunnen tonen aan iedereen.

De voorbereidende discussies online met het kernteam

De Verenigde Naties en Luxemburg hebben al hun financiële medewerking toegezegd. We nodigen ook de overheden zoals die van Brabant en Eindhoven uit om een bijdrage te leveren. Ook met Duitsland en Vlaanderen versterken we samenwerkingsbanden, ook voor ná COP26. Verder nodigen we jongeren, scholen en actieve burgergroeperingen uit om samen de verschillende inhoudelijke thema’s vorm te geven. Denk hierbij aan:

  • het deelnemen aan de workshops over het maken van leuke filmpjes (Storytelling)
  • het deelnemen aan de workshops over gezondheid en luchtkwaliteit (AiREAS)
  • het samen creëren van evenementen met de fietsen, op pleinen, bij scholen, met toespraken, leuke acties, inspirerende momenten, enz
  • het uitvoeren van de uitdagingen
  • enz

Meedoen kan door jezelf, je community of initiatief, of instelling aan te melden: jp@stadvanmorgen.com .

Schijnveiligheid na angst, politieke incompetentie of onhoudbare wereldbeelden?

Volgens Professor Theo Setters is er al lang geen sprake meer van een epidemie in Nederland. Al geruime tijd voor de vaccinatie campagne was de kortstondige epidemie al onder controle. Dit kwam enkele dagen geleden tot uiting toen de baas van het RIVM, Jaap van Dissel, een presentatie deed aan de kamer commissie.

Waarom houdt de regering dan zo stoïcijns vast aan de angst en schijnveiligheidscampagne rondom vaccinatie en publieke gedragscontroles?

Coronavirussen zijn al lang bekend onder de mensen dus ons immuunsysteem is er redelijk op toegerust. Net als alle griepachtige virussen zijn er varianten die wat agressiever zijn dan anderen. Vooral kwetsbare mensen, zoals ouderen of mensen met long of hart aandoeningen, kunnen in het ziekenhuis terecht komen of overlijden. Ook gezonde mensen kunnen wel eens zo’n zware longontsteking oplopen dat het ziekenhuis eraan te pas komt. De enorme angstcampagne van het kabinet is steeds minder te begrijpen. Deze was hooguit geoorloofd in het begin van deze virusuitbraak ook al is het een groeiend en terugkerend fenomeen in een ongezonde, gestreste, welvaartzieke samenleving.

Volgens de knap uitgewerkte wiskundige simulatie is vooral “social distancing” een goede aanpak geweest om de piek af te vlakken zodat de ziekenhuizen niet te zwaar belast zouden worden. Ook het afsluiten van wat menselijke concentratiepunten heeft goed bijgedragen. Maar na verloop van tijd is dat niet meer nodig omdat de immuniteit van de mensen zodanig oploopt dat de afvlakking van de piek natuurlijk verloopt. Zo werkt de natuur met alle mogelijke bacteriële en virus infecties die er bestaan. En dat zijn er nogal wat. Als we daar steeds bij stil zouden staan dan zouden we permanent in de angst verkeren.

Een gezonde weerbare samenleving ….

…..in plaats van een financiële, slaafse samenleving. We zouden de regering incompetentie kunnen verwijten omdat ze het zicht compleet kwijt is, wellicht nooit heeft gehad, over een samenleving gebaseerd op natuurlijke, biologische mensen in een ecosysteem. Vanaf het begin van het industriële tijdperk met de bijbehorende de behoefte aan een faciliterende overheid voor economische groei patronen, is de sturing nooit menselijk geweest. Ook de mens zelf heeft zich onderworpen aan de werkgelegenheid met sturing uit financiële overwegingen en de luxe die eraan verbonden is. De vermeende incompetentie van de regering en haar beleid is dus niet helemaal terecht als we uitgaan van waar we vandaan komen. We zouden eisen stellen aan een regering die haar totaal vreemd zijn. Haar huidige patroon van maatregelen past in de controle drang en beheersing van een financiële, slaafse samenleving.

Een gezonde en weerbare samenleving vergt een hele andere mindset, toegepaste kennis en zelfbewuste inzet van de mensen zelf. Dan nemen we afstand van die slaafse afhankelijkheid en bezien onszelf vanuit een positieve integrale gezondheid behoefte en invulling van ons dagelijkse leven. De verdiepende technologische en praktische kennis die we in de loop der honderden jaren hebben opgedaan kunnen we gaan benutten ten bate van ons zelfbewuste voortbestaan waar we samen verantwoordelijkheid voor nemen. Dat is ook de essentie van Sustainocratie, de definitie van onze natuurlijke menselijke kernwaarden en het aanvaarden van de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid om deze samen te herstellen en waarborgen. Om dit waar te maken is een mentaliteit verandering nodig bij alles en iedereen, van mens tot instanties. Gelukkig zien we die ook plaatsvinden, gaandeweg en stapsgewijs. Maar er is een lange weg te gaan, niet zozeer wegens de mentaliteit processen van loslaten en aanvaarden van iets anders. De lange weg is vooral om de intrinsieke, diepgewortelde ongezondheid in ons gedrag en bijbehorende sturing zover om te buigen dat integrale en positieve gezondheid zich gaandeweg manifesteert en consolideert.

Gevaarlijke schijnveiligheid.

De vaccinatie campagne is verklaarbaar als instrument van een beleid in de oude werkelijkheid van controle en beheersing. Het is verwerpelijk in een werkelijkheid gebaseerd op gezond gedrag en natuurlijke weerbaarheid. In de middenweg tussen beide werkelijkheden schept het een schijnveiligheid met gevaarlijke bijwerkingen, zowel naar het oude als het nieuwe.

Mensen die gevaccineerd zijn krijgen namelijk niet alleen het gevoel een positieve bijdrage te hebben geleverd aan de maatschappij, maar ook dat ze ineens immuun zijn voor ziektes, ongeacht welke. Dat plotselinge gevoel van schijnzekerheid, dat weerbaarheid tegen covid verschijnselen ver overtreft, is zorgwekkend. Volgens de nu al bekende statistieken over dodelijke bijwerkingen zijn er al meer mensen aan deze bijwerkingen overleden deze afgelopen maanden dan in alle jaren van vaccinaties daarvoor. Dan zijn er nog de vele mensen met blijvende verschijnselen die hun welzijn hebben kapot gemaakt en het zorgsysteem onnodig belasten. Artikel 22 van de grondwet lijkt hier met de voeten getreden.

Ondertussen zijn er de eerste hoorzittingen over de consequenties van dit coronabeleid op het integrale welzijn van de mens in zijn geheel. De kapot geslagen sociale verbindingen, het onderlinge wantrouwen tussen de mensen, de ruziënde tweedeling, het onderuit gehaalde klein en midden bedrijf, enz. Allemaal factoren die de algehele gezondheid niet ten goede komen, nog los van de gangbare welvaartziektes zoals kanker, diabetes, burnouts en andere stress stoornissen of trauma’s, hart, vaat en longproblemen door vervuiling, die ineens niet meer lijken te bestaan. Allemaal elementen van een onnatuurlijk, ongezond beleid en samenleving.

Door de vaccinaties draait de hele maatschappelijke discussie om vakantie, festivals en het nachtleven, in plaats van het ontwikkelen van een gezonde levensstijl, lichaamsbeweging in de natuur, meditatie, voeding, ademhaling en meer van dat soort aanbevelingen om onze weerbaarheid duurzaam te verhogen. Het tegendeel gebeurt met het gevolg dat nieuwe virussen en varianten vrij spel krijgen, kennelijk tot verrassing van het kabinet. Het politieke antwoord en draaiboek is bekend, de negatieve spiraal nu ook.

Hoe vaak moeten we deze dodelijke, ziekelijke cyclus doorlopen voordat we tot inkeer komen?

Waarom wordt er zoveel aandacht besteed aan het oplossen van problemen in plaats de kernoorzaken?

Met deze vraag kreeg Eugen Oetringer op LinkedIn veel reacties. Deze reacties heeft hij weergegeven op gele online post-its om ze daarna te groeperen in mogelijke redenen van dit gedrag. Tijdens onze wekelijkse online open bijeenkomst hebben we hierover gesproken. Dit was relevant omdat we ook tijdens onze AiREAS bijeenkomsten veel moeite lijken te hebben om de oorzaken van luchtvervuiling gezamenlijk aan te pakken. Tijdens de discussie zagen we de weergave van Eugen op zijn manier. Er ontstond het vermoeden dat die weergave erg subjectief was volgens het denkpatroon van Eugen. We gingen de uitdaging aan om mij (en anderen) ook naar de post-its te laten kijken. En inderdaad kwam er een andere groepering en betiteling van de redenen uit. In beide gevallen waren en 4 groepen ontstaan (zie plaatjes hieronder). Hier geef ik

  • Eugen: Angst, Het gemis van een gemeenschappelijk belang, onze manier om incentieven te geven aan symptoom bestrijding, ontbreken van training op gebied van kernoorzaken
  • JP: Angst, Luiheid (onzekerheid), Belangen en het Ontbreken van professioneel leiderschap

In de Stad van Morgen bieden die nieuwe context (menselijke kernwaarden en gezamenlijke verantwoordelijkheid op regionaal niveau). Dit komt tot uiting in de verschillende clusters die zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH, COS3I en de School of Talents & Wellness (wereldwijd). Het getuigt van leiderschap van allen die meedoen aan die clusters en dat zijn er veel. Misschien is dat ook een issue die we nog missen in de analyse: de positieve uitnodiging en keuze om mee te doen…..

De ongeorganiseerde post-its op basis van terugkoppelingen op de vraag van Eugen
De clustering van Eugen
De clustering van JP

Wat is co-creatie

Net als bij Ondernemerschap 21ste eeuw komt de vraag vaak van mensen over wat co-creatie nu eigenlijk betekent of inhoudt? Deze vraag is eenvoudig te verklaren. Als we vanuit Sustainocratie aan het werk zijn, of ertoe uitnodigen, dan valt het woord enorm vaak. Voor velen is het een onbekend of onontgonnen gebied. Dus heb ik een uitleg opgenomen (in het Engels). Deze duurt 11:30 minuten en dient een aantal doelstellingen:

  • oefenen met media technieken wegens de geformuleerde uitdaging voor Mei in onze (cocreatieve) samenwerking onder World Happiness Bird (het uitnodigen tot cocreatie voor een gelukkige en samenredzame samenleving in de hele wereld),
  • feedback verzamelen om de media technieken te verbeteren
  • tegelijkertijd kijken of de boodschap overkomt bij de mensen die de vraag hebben gesteld of het ook graag willen weten

Ondernemerschap 21ste eeuw

In Sustainocratie passen we ondernemerschap 21e eeuw toe. We stimuleren al onze partners (overheid, bedrijfsleven, scholen, sem-overheden, zelfs onze mede-burgers) om dat ook te doen. We gebruiken woorden zoals het Piramide Paradigma, 4 x Winst principe, multidisciplinaire co-creatie, enz. Het is voor de partners vaak al moeilijk genoeg om zich aan te passen aan de co-creatie cultuur van de initiatieven van de Stad van Morgen laat staan ook alle begrippen zich eigen te maken. Toch is het dé manier om van alle wereldwijde grote problemen af te komen. Vaak krijgen we dan ook de vraag om het weer een keer uit te leggen los van de artikelen en boeken die erover zijn gepubliceerd.

Deze 25 minuten durende videopresentatie (in het Engels) is de eerste in een serie uitleg-videos over elementen en begrippen binnen Sustainocratie. Het principe van deze vorm van integraal maatschappelijk ondernemen ontstond gaandeweg, met eerste bewustwordingswortels in de tijd dat ik algemeen directeur telecommunicatie was in Spanje. Toen al had ik een afdeling die tweedehands telefooncentrales oplapte en verkocht of verhuurde. Dit werd in de wereldwijde organisatie niet in dank afgenomen omdat men vooral nieuwe technologieën en materialen verkocht. Maar ik was toen al (1992) mens en natuurgericht en zette door. Van het een komt het ander en de vorm van 21e -eeuws ondernemen werd steeds concreter voor mij. Van 2005 tot 2008 gebruikte ik het 4 winst principe om bedrijven te indexeren op waarde creatie en vernietiging. Ruim 300 ondernemingen, groot en klein, zijn toen doorgelicht. Sinds 2009 is het de basis van Sustainocratie….

Klimaatalarm

In welke wereld wil je leven? Sterker nog…..in welke wereld KUNNEN onze kinderen nog leven? Vanuit het perspectief van Sustainocratie nemen we hiervoor ZELF verantwoordelijkheid. Door onze gewenste werkelijkheid SAMEN te creëren en onderhouden. We doen dit vanuit onze natuurlijke menselijke waarden met een instantaan positief klimaateffect. Sluit je aan…..we doen het voor onszelf, voor onze kinderen, voor ons welzijn, voor ons heden en onze toekomst.

Kijkje op het platteland in Noord Thailand

Gedurende onze wekelijkse zoomsessie nam Stefan Goddefroy ons aan de hand door het platteland waar zijn vrouw en schoonfamilie land eigenaren zijn en er hun leven ontwikkelen in samenwerking met de natuur. Het filmpje is in twee delen. In de eerste lopen we rond over het platteland zelf met uitleg van Stefan….

In het tweede filmpje zijn we in het dorpje waar zij hun huis bezitten en waar de leefgemeenschap zich ontwikkelt rondom een tempel, een school, de markt, enz.

Verkeerde structuur levert verkeerde resultaten – deel 1 overheid

Onze nationale overheid organiseert en financiert zich op een verkeerde manier, zodanig zelfs dat ze gedrag stimuleert waar ze daarna veel middelen voor nodig heeft om de consequenties aan te pakken of op te lossen. Zo voedt deze structuur haar eigen problemen en ontleent vervolgens macht eraan via regels en meer belastingen. Dit leidt tot een aaneenschakeling van crisissen waar de politieke structuur voor een belangrijk deel zelf verantwoordelijk voor is.

Dit is natuurlijk historisch zo gegroeid, niet uit onwil maar de logica van keuzes die in de context van een bepaalde tijd zijn gemaakt. Maar inhoudelijk is de oude context al lang niet meer wat het was. Daarom is de werkwijze die destijds voldoening bracht nu niet meer relevant, zelfs contraproductief! Om dit te doorbreken zouden we het hele systeem moeten ontslaan. Daar lossen we echter niets mee op omdat de politiek niet de enige is die aan transformatie toe is. Wel is zij verantwoordelijk voor het al dan niet vasthouden aan een kader waaraan de rest van de maatschappij (verplicht) is verbonden. Op termijn ontwikkelt zich een morele aansprakelijkheid voor het NIET accepteren van een nieuw kader. In zo’n situatie zijn we nu aangeland. Het MOET anders.

Daarom is het nodig dat een vernieuwd kader wordt aanvaard van waaruit het oude “fout geworden” kader zichzelf saneert. De introductie van Sustainocratie, waarin de mens en natuur centraal staat vanuit een vijftal duidelijk gedefinieerde kernwaarden, is zo’n kaderaanpassing. Het vervangt het kader van “met geld en controle lossen we alles op” niet meteen maar nuanceert het door het kader eromheen aan te passen. Dit noemen we niveau 4 bewustzijn gedreven samenleving en co-creatie, een toevoeging aan de reeds bestaande niveau’s 1 (basis infrastructuur), 2 (geïntegreerde infrastructuur, inclusief zorg) en niveau 3 (technologische gedreven SMART society).

Maar laat we eerst kijken waar de schoen wringt tot en met niveau 3 (SMART society)

Inkomstenstromen van de overheid

Dat de overheid belust is op belastingen is algemeen bekend. In Nederland wordt er op nagenoeg alles belasting geheven, je kunt het zo gek niet bedenken. Toch is de grote stroom van inkomsten van de landelijke overheid te verdelen in een aantal grote hoofdlijnen, die tevens leiden tot de problemen waar we mee kampen. In de plaatjes zien we de overheid begroting van 2006 (ongeveer 140 Miljard) en 2020 (ruim 300 Miljard).

Als we plaatjes naast elkaar leggen zien we dat de overheid haar presentatie heeft aangepast. Waar voorheen (2006) de belasting over twee grote delen werd weergegeven, met apart een bijdrage van gastbaten, zijn het er nu drie. Dat komt door de privatisering van o.a. de zorg via verzekeringen. De drie hoofdlijnen zijn nu: directe belastingen, indirecte belasting en verzekeringen (zorg, volks en werk), elk goed voor ongeveer een derde van de inkomsten. In 2020 gaat het om ruim 300 Miljard Euro, zowel aan de kant van de inkomsten als de uitgaven.

Directe belastingen:

Dit bestaat vooral uit Omzetbelasting (BTW) en Accijns. Dit is de belasting die we betalen over alles wat we consumeren. Deze belasting is op 1 januari 1968 ingevoerd en was destijds 12%. Gaandeweg is deze verhoogd. Sinds 2012 is deze 21%. In 2006 was deze 19% (steeds het hoge tarief). We zien bijna een verdubbeling van de BTW, van 37 Miljard naar 60 Miljard. Hoe meer of hoe duurder we consumeren des te groter de BTW inkomsten voor de overheid. Maar consumptie is juist het probleem. Het vernietigt en vervuilt onze omgeving waardoor regelgeving en bureaucratie groeit. Ook veroorzaakt overconsumptie welvaartsziektes die de zorgkosten doen groeien maar ook onze kwetsbaarheid voor virussen, stress en andere problemen. We worden misschien wel ouder maar het beroep op zorg wordt tevens groter door gebrek aan focus op gezondheid.

De overheid heeft het geld nodig om de goederenstromen en verkoop zo goed mogelijk te faciliteren. Winkels, logistiek, wegen en spoorinfrastructuur, havens, vliegvelden enz zijn hier onderdeel van. De maatschappij zelf wordt aangestuurd vanuit “koopkracht”, ofwel de middelen die mensen gemiddeld (let wel het gaat om de som van iedereen, niet het probleem van ongelijke verdeling, armoede, en andere morele zaken) kunnen uitgeven. Culturele evenementen zijn consumptie gericht. In de mond van sociologen en zelfs overheid adviseurs (lees, operationele overheid structuur, niet de politiek die de structuur aanstuurt) spreekt men over een sterk gestructureerde ONGEZONDE maatschappij. De politieke en overheid afhankelijkheid van deze directe belastingen voert de ongezondheid en bijbehorende kosten alleen maar op.

Indirecte belastingen:

Dit bestaat vooral uit loon en inkomstenbelasting over gesalarieerde arbeid. Hoe meer mensen een arbeidscontract hebben hoe beter de overheid erop vaart. Steeds meer mensen vallen echter buiten de boot van deze vorm van “oorspronkelijke” (lees industriële) arbeid door verplaatsingen naar lagelonenlanden, automatisering, kostenbesparingen. 

Andere vormen van “werk” ontwikkelen zich gestaag, zoals zzp’ers en klein mkb in het gebied van maatschappelijke waardecreatie (bewustwording, natuurlijke geneesmiddelen, spiritualiteit, duurzaamheid, kunst en expressie, enz). Dit wordt door de landelijke overheid uit eigenbelang ontmoedigd en valt veelal buiten gestructureerde, ongezonde belangen wereld die de politiek vast blijft houden. Deze groeiende groep is enorm kwetsbaar doordat ze niet gefaciliteerd wordt in het systeem en vormt een steeds grotere kritische massa dat de oude politieke overheid cultuur ter discussie stelt.

Daarentegen vinden meer mensen een baan in de controlerende bureaucratie en de zorg. De laatste decennia heeft deze structuur zo’n grote ontwikkeling doormaakt dat de politiek er een geheel eigen belastingdruk rondom heen heeft gebouwd in de vorm van verzekeringen. In 2006 werd de kosten voor “volksgezondheid, welzijn en sport” nog begroot met 13,7 Miljard, zo’n 10% van het totaal. Sociale zekerheid en werkgelegenheid was de grootste post met 24,6 Miljard.

Anno 2020 (slechts 14 jaar later) is dit allemaal schrikbarend anders geworden. Dit toont de onhoudbaarheid van het kader voor hen die het in willen zien. Maar er zijn ondertussen giga belangen aan verbonden.

Verzekeringen: 

Dit zijn de drie grote verzekeringen: zorg, volks en werknemersverzekeringen. Zo is de groeiende kostenpost van de gestructureerde ongezonde consumptiemaatschappij apart en op zichzelf staand bij de werknemers en bevolking neergelegd. De zorg staat gebudgetteerd anno 2020 op 84 Miljard! Dat is het 6 voudige vergeleken met 2006.

Het probleem in de politieke cultuur van de overheid is dat men alleen maar met kostenverhogingen werkt. Er wordt niet gekeken naar de oorzaak van de problemen, die allemaal ver weg in de geschiedenis hun consumptie en manipulatie basis vinden. Er wordt alleen gereageerd op de groeiende consequenties van de verkeerd gegroeide structuur waardoor de verkeerde resultaten, zoals kostenbesparingen, groeiende crisissen, kwetsbaarheden voor virussen, een afhankelijkheid mentaliteit bij de bevolking, groeiende ziekten, een controledrang bij de politici, blijvende vervuiling, verhoging van kosten en vergroting van het probleem, veroorzaakt worden.

Historisch gegroeid, actuele uitdaging 

Sinds jaar en dag zit de landelijke overheid met het probleem van inkomsten die onder druk staan en kosten die de pan uit rijzen. De belastingdruk verhogen heeft een limiet. Ook de aan de kostenkant gerelateerde organisatiestructuren zijn beperkingen verbonden. Sinds enkele jaren tracht de overheid de kosten aan banden te leggen maar kostenbesparingen gaan ten koste van het verzorgingssysteem. De corona perikelen hebben deze knelpunten maar al te duidelijk gemaakt. Daarnaast is elke belastingpot een belangenwereld op zichzelf waarin lobbies, manipulaties en belangenverstrengelingen niet vreemd zijn. En dat allemaal onder het toeziend oog van een bevolking die om de vier jaar het eigenbelang (economische afhankelijkheid, zorgbehoevend) verzekert wil zien in het spel dat gespeeld wordt. Politieke beeldvorming (loze beloftes, het verleden in stand houden, pappen en nathouden) staat dan vaak haaks op de werkelijkheid van de verantwoordelijkheden (verduurzaming, kosten besparingen, werkgelegenheid, koopkracht) die men tracht te dragen, de een nobel en ethisch, de ander met een dubbele of meervoudige agenda.

Omdraaien?

Zolang de politieke overheid blijft aansturen op de maatschappij als kostenpost via belastinginkomsten, in plaats van reële volks of liever “mens” vertegenwoordiging, integraal via kwaliteit van leven, zullen de problemen alleen maar erger worden. Kwaliteit van leven mag geen kostenpost zijn maar dient gezien te worden als een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid dragen we niet via doorgeslagen consumptie, zorgafhankelijkheid, economische speculatieve groei druk, in een gemanipuleerde, vervuilde omgeving en een twijfelachtige arbeidsmarkt die vaak geen enkele of zelfs aantoonbaar negatieve toegevoegde waarde geeft.

We moeten samen de zaak omdraaien en “kwaliteit van leven” voor onszelf definiëren in termen van directe “gezondheid, veiligheid en invulling van basisbehoeften voor iedereen”. Door niveau 4 bewustzijn gedreven co-creatie structureel toe te voegen aan de bestaande overheid lagen kan de cocreatie op basis van gezondheid en veiligheid vormgegeven worden. 

De onderliggende maatschappelijke niveaus, tot en met SMART (technologie nu gericht op gezondheid, veiligheid en samenredzaamheid, in plaats van controle en automatisering) zullen zich aanpassen aan de manier waarop niveau 4 zich ontwikkelt. 

De aanvaarding van niveau 4 door de overheden heeft gevolgen voor alle andere deelnemers aan de maatschappij als ook de manier van controle, belonen, handhaven, enz. Deze gevolgen leiden gaandeweg tot aanpassingen met een betere financiële economische samenhang tussen en voor alle partijen. Bij de lokaal regionale samenredzaamheid ligt de grootste uitdaging, net als sinds enige jaren, maar dan gekaderd in productiviteit in plaats van incasso, schuld en kostenbeheersing. Zorg voor elkaar staat dan centraal in een nieuwe vorm van solidariteit voor mens en natuur.

De landelijke overheid kan zich gaan richten op regionale verbindingen voor gelijke verdeling van voorzieningen tussen de regios. 

Niveau 4 begint op gemeentelijk niveau, gefaciliteerd door de nationale overheid door mee te gaan in het kader van menselijke kernwaarden (Sustainocratie). Dit is geen politieke keuze, het is een verantwoordelijkheid, die sinds de financiële crisis in 2008 (ongezonde financiële sector) en nu de corona crisis anno 2020 (ongezonde levensstijl en maatschappij structuur), geen weg terug meer kent, niet voor de overheid maar ook niet voor de bevolking.

Een lockdown dictatuur is onhoudbaar en alleen aanvaardbaar als de niveau 4 dialoog en transformatie erdoor opgestart wordt. Dit kan via de Stad van Morgen. Precedenten en ervaringsopbouw is er al sinds de financiële kredietcrisis van 2008 de eerste bewustwordingsslag “dat het anders moet” begon en deuren openden voor dialoog en transformatieve aandacht. Het volgende artikel gaat over ondernemen.