Pannenkoeken bakken met een strijkijzer

28 apr

Vandaag bezocht ik Venezolaanse migranten in een vluchtelingenoord nabij Tilburg. Het drama van welgestelde mensen die met verkeerde informatie naar Nederland kwamen en nu ongewenst verstrikt zijn geraakt in een uitzichtloze situatie van machteloosheid en bureaucratie.

Het lijkt een vakantieoord als ik het oude militaire terrein op kom. Een eenvoudige registratie geeft ons groepje toegang tot het gebied waar zo’n 500 vluchtelingen, migranten, asielzoekers verblijven in afwachting van hun lot. We brengen wat spullen mee voor de mensen die we gaan zien. Ze verblijven in een soort bungalow in een bosrijke omgeving. Schijn bedriegt. De ogende vakantiebestemming blijkt een emotioneel en psychisch zwart gat.

“We hebben onze paspoorten in moeten leveren”. Daarvoor in de plaats hebben ze een soort identiteit bewijs waarmee ze vrij in Nederland mogen bewegen, bepaalde taken mogen verrichten maar veel ook niet. Men mag niet buiten de grenzen van Nederland treden. Men krijgt te eten, warme huisvesting en 24€ per week per volwassene om te besteden.

Men is dankbaar voor de hulp. Alleen hebben we te maken met hoogopgeleide Venezolanen die niet uit een platgebombardeerd land komen maar een mensonterende dictatuur. Hun kansen zijn in hun thuisland ontnomen door diepgewortelde corruptie in de formele structuren. “Als je mooie nieuwe schoenen draagt dan kan iemand met een willekeurig gezag, zoals een ambtenaar of politie agent, je vragen om die schoenen af te geven”. Ze beschuldigen iemand gemakkelijk onterecht van diefstal, vernietigen eigendomsbewijzen, bedreigen getuigen of zorgen voor valse eigen getuigen, om hun hebzucht te stillen. Iemand die iets tegen het regiem inbrengt wordt gemanipuleerd, bedreigd en vaak geïntimideerd met geweld. De corruptie is zo diepgeworteld dat het nagenoeg onmogelijk lijkt het op korte termijn op te schonen, zelfs als de dictator wordt afgezet.

“Hoe kunnen we terug als het volk verhongerd, bedreigd en beroofd wordt?” vraagt men met tranen in de ogen. “Wij zijn hard werkende mensen, al ons hele leven. We willen onszelf kunnen bedruipen, bijdragen aan de maatschappij, niet hier niets zitten doen, dag in dag uit, maand in maand uit, wachtend op een of ander besluit.”

Het huilen gaat nu intens verder. Het warme verblijf is een kamer met zes stapelbedden en een wastafel, ligt op 40 minuten fietsafstand van het station. Er zijn twee kleine dorpjes dichterbij met elk een supermarkt. Met de bus naar het station kost 4€ per persoon. Een busreis voor 4 personen slokt meteen het grootste deel van 24€ weekeuros op. “Erg ver komen we niet”, verzucht men.

“We hebben geen keuken, geen magnetron, alles is verboden”. De dokter raadt aan dat men de kleinste dochter pannenkoeken te eten geeft. Maar hoe warm je zoiets op? “We doen het nu met een strijkijzer, net als brood in de ochtend. Soep warmen we op in het koffiezetapparaat!”

Ik kan mijn oren niet geloven. Dat kan toch allemaal anders? Is dit Nederland?

Men kan de frustratie niet zomaar kwijt dus wordt er geklaagd over het eten. Terwijl we er zijn haalt men de warme maaltijd op uit de centrale keuken: Bami, loepia of kipsnitsel, salade, een appel en een mars. “Het eten is vaak pikant, moeilijk te eten voor onze kinderen”. Voor hetzelfde geld kunnen zij zelf koken voor iedereen en het echt lekker of gezond maken. Dan heeft men ook wat te doen. De afhankelijkheid is een emotionele killer. Nu vindt men het eten vaak slecht, oneetbaar. “Het lijkt wel of we in Pakistan zijn qua keuken in plaats van Nederland, zo pikant, echt niet te doen”. Het eten is natuurlijk geen luxe maar niet echt slecht. Als je tegen de muren omhoog loopt met je gemoed dan is het eten een betere uitlaatklep dan andere opties.

Het grootste probleem van deze mensen is dat ze tussen wal en schip zijn aangeland. In Nederland kunnen ze geen kant uit. Het paspoort is ontnomen waardoor men niet vrij kan zoeken naar mogelijkheden elders. Zoals in gebieden waar men met de taal uit de voeten kan, bijvoorbeeld Spanje, Colombia of Argentinië. Geen bewegingsvrijheid om zelfstandig te werken, in afwachting van bureaucratie en met de constante onzekerheid over hun lot.

In Caracas thuis of buiten de hoofdstad in Venezuela is er ook al geen perspectief. Zelfs als dictator Maduro het onderspit delft waar haalt men het leiderschap vandaan om de diepgewortelde corruptie aan te pakken die het hele systeem heeft aangetast? Daar zitten deze mensen ook mee. Thuis kansloos, in Nederland kansloos. Wat te doen? Men heeft zoveel te bieden qua motivatie, talent, potentieel, maar het kan nergens landen. Om gek van te worden. En dan met kleine kinderen erbij. Dit is niet voor te stellen als je het niet meemaakt.

Hulp is natuurlijk fijn en men is dankbaar maar dat neemt de innerlijke zwartheid niet weg. Men is “veilig” maar zonder overgebleven levensmissie. “De instellingen zijn vooral bang om fouten te maken en doen daardoor nagenoeg niets. Daarom duren onze procedures zo enorm lang”. Sommige zelfmoordpogingen zijn bekend en zelfs onderling verijdeld. Tot zover kan het komen. Er zijn daar mensen die er al vijf jaar wachten. Dat perspectief drijft ons groepje al tot wanhoop. “We zijn geen criminelen, we zijn gewone mensen die iets met hun leven willen doen. Waarom, waarom mag dat niet?”

Tsja, dat vragen wij ons ook af in de auto terug naar Eindhoven. We zien onderweg de leegstaande boerderijen, de behoeften in de zorg, de techniek, overal en dan het opgesloten talent dat gevangen zit in dure onmenselijke bureaucratie. Wat kan het anders en zouden we het ook anders willen doen, puur vanuit menselijkheid. Ook wij voelen ons machteloos en diep triest.

Wordt vervolgd….

Stad van Morgen in beeld

13 apr

Stad van Morgen (Stichting STIR) bestaat uit multidisciplinaire communities die zich richten op regionale prioriteiten binnen de kaders van de menselijke en natuurlijke kernwaarden in Sustainocratie. Voor mensen die nog niet in deze wereld van de Stad van Morgen bekend zijn is het moeilijk voor te stellen hoe dat in zijn werk gaat. Deze filmpjes geven er een beeld van.

AiREAS is een enorme community voor het creëren van een gezonde leefomgeving.

FRE2SH is een community voor stadslandbouw en het ontwikkelen van een circulaire stadsdynamiek

COS3i is een community voor sociale inclusie en innovatie binnen de kaders van Sustainocratie

COS3I? Wat is dat? En hoe spreek je dát nu weer uit?

13 apr

“Het zal wel weer bedacht zijn door #JeanPaulClose” zegt iemand. Die maakt altijd van die rare logo’s en uitingen.

Het logo van COS3i

COS3I is een creatieve benadering om de samenwerking voor sociale inclusie te duiden. Inclusie weliswaar in het samen nemen van verantwoordelijkheid voor onze menselijke kernwaarden zoals gezondheid, veiligheid en bewustwording, of de tastbare dingen die we dagelijks nodig hebben, zoals gezonde voeding, water, lucht en energie. De kleuren van het logo vertegenwoordigen de multiculturele rijkdom en diversiteit van onze samenleving, net als de verschillende vormen en groottes van de letters. De 3 tussen de S en de i geeft aan dat er drie woorden zijn die met een i beginnen: inclusie, integratie en innovatie. Alle drie zijn even relevant in de samenwerking. De S en 3 samen vormen ook een zichtbaar hart. Dit is de basis van de community.

Tot slot is er de uitspraak. COS3I is opgestart eind 2016 door twee personen. Jean-Paul Close en Andrea Schrijen. Andrea legt bij de uitspraak de nadruk op de i. De betekenis komt fonetisch dan in de buurt van het Italiaanse Così, ofwel “dus!”. Jean-Paul legt de nadruk op de Engelse uitspraak van cosi dat “intiem gezellig” betekent. Beide zijn prima natuurlijk. Het gaat om het positieve gevoel en de richting die de samenwerking geeft en via de naam tot uitdrukking brengt. Jean-Paul is de actieve verbinder en het gezicht van COS3I. Andrea steunt Jean-Paul op de achtergrond met haar positieve persoonlijkheid en coaching specialiteit vanuit familie opstellingen en assistentie bij persoonlijke spaceholding.

De alles inclusieve spaceholding van COS3i is in het veld van de natuurlijke samenhang als eco-systeem. Dit in tegenstelling tot onze huidige maatschappij die sterk is geplaatst in hiërarchische controle via geldafhankelijkheid

COS3I telt ondertussen vele partners in het Sustainocratische veld van cocreatie en harmonisering rond onze menselijke kernwaarden. De community groeit gestaag, is inclusief, gratis maar niet vrijblijvend, gecommitteerd en bijzonder warm in haar betrokkenheid onderling en naar de samenleving of natuur.

Voorbeeld van COS3i in samenwerking met School of Talents and Wellness

Lente

24 mrt

De zon straalt

Het vogeltje zingt

De bloesem kleurt

De hommel zoekt

Het water kabbelt

De struikt groent

De wind zucht

Mijn lichaam rust

Mijn geest geniet

Het leven herleeft

Mijn gelukkig gevoel

Het drama van Venezuela is ons drama

10 mrt

Stad van Morgen maakt zich hard voor een duurzame, samenredzame maatschappij op basis van menselijke kernwaarden. Dit staat haaks op de afhankelijkheid gedreven machtscultuur van onze huidige en historische politieke economische werkelijkheid. Het drama in Venezuela is een voorbeeld van de risico’s die wij allemaal lopen als we de oude werkelijkheid blijven aanvaarden.


De afgelopen tijd zit de hoofdstad Caracas zonder elektriciteit. In onze sustainocratische visie is energie een van de kernwaarden waar we samen verantwoordelijkheid voor dienen de nemen. Als we dat niet doen dan kan een willekeurige idioot de stekker eruit trekken. Dan verrot ons eten, doen de ziekenhuizen het niet meer, kunnen we niet meer communiceren met de massa of onderling, enz. Machthebbers verwijten anderen om haat te zaaien maar hanteren hun eigen verborgen agenda’s met hun handlangers.

Zolang we dit blijven accepteren, zolang we ons afhankelijk op blijven stellen, is de situatie van Venezuela er een die ons allemaal te wachten staat. Of het nu elektriciteit is, voedsel, water, lucht…. in handen van de speculatieve macht despoten is de mensheid en de natuur gedoemd het onderspit te delven. We lossen dit niet op door deze hiërarchische hebzucht over afhankelijkheid cultuur te blijven voeden. Het kan en moet anders voordat het te laat is.

Dat “anders” bestaat, is niet politiek noch economisch, het is kernwaarden gedreven, innovatief, participatief en verbindend. Het werkt niet in de oude werkelijkheid van probleemafhankelijke instituten. Het ontwikkelt zich als alternatief met de uitnodiging tot samenwerking en participatie. Het heet Sustainocratie, is reëel, werkt en kan afgedwongen worden door massaal het te omarmen en de oude werkelijkheid de rug toe te keren. De tijd is rijp.

Klimaatkinderen en ouders

7 feb

Niet economie, niet armoede, niet afval, niet politiek maar KLIMAAT zorgt voor de doorbraak in de grote transitie. Uiteindelijk zal alles veranderen. Het klimaat waarschijnlijk het laatst.

Klimaatkinderen

Niemand is blij met een onderwijs dat stamt uit het industriële tijdperk van stilzitten, kop dicht, leren rekenen en taal. We willen onze kinderen zelfbewust op laten groeien binnen de uitdagingen van deze tijd. Een kritische, ondernemende kijk op de werkelijkheid met een flinke dosis zelfleiderschap, is een prima houding voor de complexe periode waarin nu we leven. De klimaatstaking is een mooi voorbeeld van een jeugd die de oude bestuurlijke focus niet meer accepteert. Men eist aandacht voor onze duurzame natuurlijke symbiose met de natuur. Er zijn genoeg andere misstanden aan te wijzen die tot actie hadden mogen leiden. Waarom klimaat uiteindelijk de boventoon voert lijkt een afleidingsmanoeuvre van de werkelijke grote problemen. Hoe het ook zij, het brengt de bevolking op de been, de open mind geeft toegang tot een bredere discussie en de betrokkenheid van ouders en schoolbesturen genereert een dankbaar draagvlak voor bewustwording rond menselijke kernwaarden.

Foto: Bert Jan Woertman

Protesteren maar nog niet presteren

Klimaatouders

Met de bewustwording bij de jongeren komt ook die van de ouders. Uit Amsterdam komt het bericht van Sustainocrate Natachia dat ze met een netwerk van 53 basisscholen een educatieve participatie brug gaat slaan op gebied van Klimaat bewustwording. De klimaatouders komen in actie omdat het goed is voor de kinderen, henzelf en de toekomst. Klimaat is slechts een abstractie waar maar weinig mensen handen en voeten aan kunnen geven. Het wordt wel in verband gebracht met vervuiling, ontbossing, economische politieke gebrek aan ethiek, verkeerde financiele hiërarchische belangen, enz. En daar kunnen we wel wat mee.

Op gebied van educatie is de Stad van Morgen al sinds het begin in 2009 actief, eerst als STIR academy, nu als School of Talents and Wellness. We hanteren de vijf kernwaarden van Sustainocratie, het 4 x Winst principe van 21e eeuws ondernemerschap, en de 17 Sustainable Development Goals van de VN als prikkel voor het ontwikkelen van vernieuwend zelfleiderschap.

Voor basisscholen is dit te complex. De basisscholieren kunnen leren via betrokkenheid in de natuur, via sport en spel, het goede voorbeeld in gedrag en gemeenschappelijke projecten. Zoals bijvoorbeeld zelf bijdragen aan een schonere wereld. Zoals op de fiets naar school, water drinken, geen rietjes of individuele verpakking meer, weg met plastic, zelf rommel opruimen en niet laten slingeren, praten met elkaar. De mogelijkheden zijn groot en speels genoeg om de referentie kaders van de jeugd te verleggen of aan te vullen. Uiteindelijk volgt de politiek en economie vanzelf.

Het FRE2SH verhaal

30 jan

FRE2SH staat voor Food, Recreation, Energy, Education, Safety and Health. Een hele mondvol dat vooral betekenis geeft aan een integrale visie over de manier waarop we met ons landschap omgaan voor onze gezondheid, veiligheid en samenredzaamheid.

Dat vergt een enorme transitie waar we als mens, overheid, innovatief ondernemerschap, wetenschap en onderwijs vorm aan dienen te geven als we duurzaam menselijk voortbestaan nastreven. In Eindhoven doen we ons best en tonen het de hele wereld.