Dromen realiseren

5 Apr

Namens Eindhoven in Dialoog nodigen wij jullie uit voor een leuke bijeenkomst op 13 April in het Parktheater.

2018 06 28 Groot Eindhoven Dromen realiseren.JPG

Sociale inclusie in de praktijk

24 Mrt

Het is nu ongeveer anderhalf jaar geleden dat ik samen met Andrea Schrijen de basis begon te leggen voor COS3I (coöperatie voor sociale inclusie, integratie en innovatie binnen de context van Sustainocratie), met inzichten die uit AiREAS lifestyle onderzoeken zijn voortgekomen.

Met sociale inclusie, integratie en innovatie (COS3I) bedoelen we de uitnodiging om nieuwe mensen te ontmoeten, deel te nemen aan allerlei leuke, nieuwe initiatieven die bijdragen aan een gezonde en veilige samenleving, of zelf ondernemend actief te geraken in de nieuwe wereld van Sustainocratische menselijke kernwaarden.

img_20180223_11204961127878.png

Ons welzijn wordt bepaald door de manier waarop we met elkaar en onze omgeving omgaan

Ons oorspronkelijke plan was om het lege Designhuis te gaan gebruiken voor het opzetten van een coöperatie voor sociaal ondernemerschap, maar dat stuitte op flink verzet van bestuurders in de gemeente. We zijn daarna uitgeweken naar de wijken van Eindhoven. COS3I ontwikkelde zich verder door middel van inclusie gerichte samenwerking met allerlei partijen in de stad. Die samenwerking begint nu haar vruchten af te werpen. Maar wat zijn onze praktijkervaringen?

Sociale inclusie begint bij ons zelf: Het is gemakkelijk om te zeggen dat we sociale inclusie, integratie en innovatie willen van anderen maar de werkelijkheid is weerbarstiger. “Het moet anders” wordt pas relevant als we zelf bereid zijn “het anders te doen”. Voor een ieder is dat een confrontatie met zichzelf.

Beleren of prediken werkt niet, maar de positieve uitnodiging wel. Dan komen we eerst onszelf tegen want we moeten de uitnodiging voor onszelf aanvaarden. Dan komt het. Waarom zouden we uit onze oude vertrouwde comfort zone willen stappen? Nodigen we uit vanuit een persoonlijk belang (geld, seksualiteit, structuur, controle, zorg, partner behoefte, eenzaamheid) of het samen optrekken vanuit een gedeeld hoger doel (bijvoorbeeld gezondere maatschappij)? Doen we dit op basis van gelijkwaardigheid? Bieden we veiligheid en respect aan en voor elkaar?

Het onderscheid was vaak moeilijk te maken en daar moesten we individueel, en samen vanuit respect naar elkaar, hard aan werken. Iedereen had wel een eigen belang om mee te doen en iedereen wilde ook op een of de andere manier bijdragen aan het hogere maatschappelijke doel.

2017 was een enorme leerschool over loslaten, luisteren, elkaar bijstaan, meedoen, gelijkwaardigheid man en vrouw, zelfbewustzijn enz. voor onszelf. Zeker voor mij. Aldoor was ik man en vrouw tegelijk geweest in de Stad van Morgen processen, net als in mijn thuis situatie met opgroeiende meiden. Door beide energieën los te laten en opnieuw te verbinden openbaarde zich op een heftige manier een geheel nieuwe wereld (een nieuwe energetisch niveau) voor mijzelf én de Stad van Morgen.

Gelijkwaardigheid man en vrouw: Dit lijkt zo evident maar dat is niet zo. We komen uit een overheersend mannelijke cultuur waar ook vrouwen zich aan hebben onderworpen, zelfs als het gaat om emancipatie. De werkelijke emancipatie in COS3I werd het creëren van een evolutionaire eenheid van gelijkheid binnen de dualiteit van het mannelijke (doen) en vrouwelijke (zijn). Dat klinkt abstract maar is het niet.

Transformatie2

Gelijkwaardigheid man vrouw vormt de eenheid van duurzame menselijke evolutie

Het vergde een individueel loslaatproces van oude zorg gewoontes en opgelopen opgekropte pijnen. In mijn geval bleek het een confrontatie met mijn innerlijke zelf. We zorgen niet voor elkaar (hiërarchie) maar mét elkaar (ecosystem van gelijkwaardigheid) voor onze duurzame ontwikkeling. Op individueel niveau kwamen er allerlei nog te verwerken issues naar voren voordat we op basis van gelijkwaardigheid onze activiteiten konden opbouwen zonder verstorende eigenbelangen. Voor mij was het loslaten van een dominante zorgdrang een oog en hartopener. Je kunt samen veel meer bereiken door de verantwoordelijkheid te delen op basis van talent, authenticiteit en inzet, gekoppeld aan een gemeenschappelijk hoger doel. De resultaten worden dan veelal divers en onvoorspelbaar beter dan als een hiërarchie wordt toegepast. Gedurende dit proces waren het enkele prachtige vrouwen die mij het aspect van gelijkwaardigheid zonder enige dubbelzinnigheid bij wisten te brengen. Na twee gestrande huwelijken en langdurig alleenstaande vaderschap van twee meiden was het ervaren van gelijkwaardigheid een openbaring, rationeel en emotioneel.

In de Stad van Morgen betekende deze doorbraak een explosie van activiteit en betrokkenheid. De vrouwelijke energie (inhoud en verandering) begon te bruisen en gaf kracht aan de mannelijke energie (groei en controle). Er ontstond voor het gevoel een omgekeerde wereld. Voor de rationele mens presenteerde dit een menselijke wereld zoals die zou moeten zijn, en vaak is, bijvoorbeeld in gezinsverband. In korte tijd groeide de vrouwelijke deelname aan COS3I en de Stad van Morgen enorm. Vrouwelijk leiderschap verbond zich met de ideologie, met een geheel eigen interpretatie en inhoudelijke aanpak. Voor mij was het loslaten en aanvaarden van nieuwe inzichten binnen de kaders van Sustainocratie een persoonlijke openbaring. Geweldig! De onvoorspelbare creativiteit was overweldigend. Het gevoel dat ik zelf wat meer aan de zijlijn kon gaan staan was rustgevend. Laat maar gebeuren, zonder oordeel, zonder andere verwachtingen dan genieten van het goede dat ontstaat.

Andrea besloot na deze intense opstartfase haar eigen weg te gaan. Zij had op haar eigen unieke manier mijn en ons hart energetisch geopend en liet nu de ruimte zodat deze gevuld kon worden met diversiteit en liefdevolle creativiteit.

Samenwerking met groepen: Na het innerlijke verwerkingsproces bleek samenwerking met grote maatschappelijke groepen een mooie ontwikkeling. Behoud van eigen (groeps)identiteit (werken met elkaar, niet voor elkaar) werd de norm. Dezelfde gelijkwaardigheid, van respect en innovatieve drijfveren vanuit kernwaarden, als de eerder ervaren gelijkheid tussen man en vrouw, het vrouwelijke en mannelijke, bleek een krachtig verbindend recept, niet alleen voor COS3I maar voor alle Stad van Morgen samenwerkingsverbanden. Stad van Morgen groeide daardoor exponentieel.

Loslaten werd het nieuwe verbinden. De kringen die ontstonden werden verbonden met wijkgerichte partners. De structuur werd gebaseerd op dynamisch clustering rondom presentatie festivals en evenementen die participatie losmaken en verbinden. Alles kost tijd en manifesteert zich wanneer deze rijp is. De energie patronen vormen gaandeweg een nieuwe maatschappelijke basis met gerelateerde nieuwe verbindingen (integratie, inclusie en innovatie). De hoeveelheid deelnemende mensen en groepen vermenigvuldigt zich zienderogen. De ene keer organiseert COS3I en wordt door anderen gesteund, de andere keer ondersteunt COS3I.

De toekomst? We hebben enerzijds geen idee hoe de toekomst concreet zich gaat manifesteren. Anderzijds weten we het wel omdat de ontsloten positieve energetische resonantie voelbaar groeit en allerlei mooie processen doet ontspruiten die we zelf vorm geven of helpen vormgeven door met elkaar samen te werken. Inclusie ontstaat dan vanzelf alsof een nieuwe Kondratief cyclus zich heeft losgetrokken van de oude en de ruimte inneemt om te groeien door zich te manifesteren in onze tastbare en voelbare wereld. Liefde en vertrouwen regeert dan weer in plaats van haat en wantrouwen waar we vandaan komen.

Het sociale innovatie proces in Rijkswaterstaat “meekoppelkansen” met behulp van ons menselijke “zijn en doen” model naar de nieuwe harmonie van mens en natuur

Kortom de onvoorspelbaarheid geeft een patroon weer van positieve energie, ontmoetingen, verbindingen en productiviteit. Maar wat die samen opleveren blijft een verrassing. Dat is misschien voor de grootste controle freaks (zoals de overheid) uit de oude wereld de grootste angst. Niet weten wat er gaat gebeuren en afhankelijk zijn van het eigen aanpassingsvermogen als iets gebeurt. Dat vergt zelfkennis en vertrouwen die een controle persoon niet heeft en dus moet leren. Het gevoel dat er chaos kan komen geeft de zorgstaat een extra impuls om blokkades op te werpen, meer controles in te voeren en belastingen te heffen. Het gevoel van loslaten geeft de nieuwe dynamische structuren zoals COS3I juist vleugels om nieuwe verbindingen te zoeken op weg naar een nieuwe maatschappelijke harmonie.

Zodra de nieuwe wereld zich tastbaar manifesteert ontstaan er weer nieuwe controle behoeftes om deze te borgen, te koesteren en vast te houden. Dat is het moment dat controle mechanismen zoals de overheid of multinationals het oude loslaten en het nieuwe omarmen. Dit zien we gebeuren in de wijken, bijvoorbeeld met vernieuwende coöperatieve werkgelegenheid projecten die in beginsel niet gesteund worden door de overheid en daarna wel. Of nieuwe woonwijken op basis van tiny houses. Of coalitie akkoorden op basis van menselijke kernwaarden in plaats van oude linkse, rechtse of liberale patronen. Of ministeries die hun grenzen verleggen van verzuilde postzegel plannen naar integrale processen zoals de Circulaire Snelweg van Rijkswaterstaat of het Samen Meten programma van het RIVM.

img_20180322_163215441271931.jpg

De multidisciplinaire werkgroepen Circulaire Snelweg van Rijkswaterstaat luisteren hoe de wegen niet meer alleen een economische toegevoegde waarde gaan leveren maar ook biologisch, technologisch en sociaal. De inbreng van de Stad van Morgen met het sustainocratische gedachtegoed heeft een enorme impact. Het is fantastisch te zien hoe grote spelers in teamverband hier voor open zijn gaan staan en er hun profijt mee kunnen doen ook al is het wennen aan de integrale denkprocessen.

Cultuur en politiek in Eindhoven

19 Mrt

Vandaag waren we in Eindhoven getuigen van een manifestatie omtrent cultuur. Het spanningsveld is ontstaan door de focus van het Eindhovense beleid op economie terwijl de bevolking juist de vrijheid, ruimte en middelen wil in eigen expressie via kunst, manifestatie en ongeplande toegevoegde waarde. Het aansluitende “debat” was geen debat omdat het alleen mensen betrof uit de Eindhovense politiek en niet de maatschappelijke diversiteit die de stadscultuur vertegenwoordigt. Dit geeft tevens de zin en onzin weer van cultuur en politiek.

img_20180318_142736649803479.jpg

De definitie van cultuur volgens wikipedia is “dat wat de mens schept”, in analogie met “natuur: dat wat de natuur voortbrengt”. Cultuur is de mix van gedrag, rituelen, gewoontes, erfgoed, creativiteit, geloofsuitingen, taal, kunst…..De “cultuur van Eindhoven” is zoiets als “de samenhang van alles wat we als mensen samen doen en hebben gedaan in de stad”. De Eindhovense politiek kan daarom worden gezien als onderdeel van de cultuur, niet andersom. In de Nederlandse werkelijkheid is de overheid vooral faciliterend als beschermer van ons materiële en immateriële erfgoed. Politiek en overheid dient cultuur nooit in de weg te staan en juist meer dan voldoende ruimte te bieden voor de vrije ontwikkeling van cultuur waarin creatieve en kritische expressie, tolerantie en menselijke kernwaarden zoals gezondheid en veiligheid, voorop staan.

De klacht die we in Eindhoven horen is dat publieke middelen voor cultuur door overheidbeleid vooral worden gebruikt om de recreatie en design economie te stimuleren via marketing en evenementen. Dat is onterecht gebruik van de middelen. De overheid gedraagt zich zo als handelshuis met maatschappelijk geld in plaats van ruimtescheppende volksvertegenwoordiging voor de vrije ontwikkeling van cultuur en samenhang.

De vraag rijst dan wie het debat moet voeren? Dat is zeker niet de politiek maar juist de stadsbevolking zelf. Waarin voelt deze zich beperkt door de politiek of andere factoren en welke ruimte heeft men nodig om zich volledig te kunnen uiten? Hoe creëren we voor onszelf de ruimte? En hoe eisen we die op van onze volksvertegenwoordiging als we het gevoel hebben daarin in de weg te worden gestaan? Hoe willen we dat ons gemeenschapsgeld voor cultuur stimulans en bescherming van cultureel erfgoed wordt besteed?

Met de democratische invulling van deze vragen zijn we bezig met cultuur, niet door de politiek te vragen wat zij onder cultuur verstaan. Stad van Morgen voegt daar nog een ander cultuurthema aan toe waar de overheid ook een belangrijke ruimte scheppende rol in speelt, vooral door zichzelf in de huidige vorm ter discussie te stellen. Dat is namelijk de cultuurverandering van kapitalistisch consumisme en vastgoedspeculatie naar een circulaire, vanuit menselijke kernwaarden gedreven, integrale participatie. De overheid kan in de huidige maatschappelijke context verweten worden dat ze geen volksvertegenwoordiging is maar een geld gedreven vertegenwoordiging van het kapitaal.  De onderstroom van de manifestatie vandaag ging vooral om het verlangen naar een volksvertegenwoordiging waarin cultuur weer de vrijheid van menselijke creativiteit krijgt in plaats van een dominante politieke doodvonnis wegens geldbelangen.

img_20180318_1536121140919596.jpg

Kunstenaar Matthijs Bosman over de toekomst

16 Mrt

Ik wil jullie graag voorstellen aan Matthijs Bosman. Op de Kleine Aarde in Boxtel is hij de Praktijk van het Ideaal gestart om zo mensen te betrekken bij grote en kleine uitdagingen die voor ons liggen. Want hoe maak je de burger meer onderdeel van het geheel. Hoe maak je de burger bewust dat als we ons eten uit de supermarkt blijven halen zoals we dat nu doen, onze aarde naar de knoppen gaat. Hoe maak je de burger bewust van het feit dat wij zelf de verantwoording dragen en we deze dringend uit handen dienen te nemen van de huidige 5 grote inkooporganisaties die momenteel de voedselmarkt bederven.  

Maar hoe dan? Het is zo’n log bakbeest. Het voelt zo vast. Hoe maak je als burger het verschil? Het is een vraag die Matthijs bezighoudt. In verschillende contexten. Zo is hij het afgelopen jaar bezig geweest te onderzoeken hoe de voedselmarkt in elkaar valt. Hoe 65.000 boeren letterlijk in de tang worden gehouden door 5 inkoopmagnaten die de prijzen de nek omdraaien. Een monopolypositie die menig boer inmiddels de kop heeft gekost. En als we zo doorgaan blijft er niks meer van over. Dat het anders moet is duidelijk.

Maar weer de vraag; hoe dan? Matthijs berekende dat de 65.000 boeren in staat zijn de totale bevolking te voeden op een manier dat beide partijen ervan kunnen leven. Het zou betekenen dat iedere boer 260 mensen voor haar rekening zou mogen nemen. Maar hoe werkt dan zo’n distributiesysteem? Volgens Matthijs is er binnen deze berekening ook ruimte om de etenswaren tot de deur te bezorgen.

Het is wederom een signaal dat we weer van beneden af mogen gaan bouwen. Kleine ketens in plaats van dure bakbeesten. Korte lijnen in plaats van ellenlange stroperige vormen.

Binnenkort ben ik te gast in zijn kunstenaarskas waar hij de vrijheid schept om zich samen met anderen te buigen over het creëren van onverwachte antwoorden en betrokkenheid bij de vraagstukken van de nabije toekomst.

Media aandacht voor Expats en democratie

14 Mrt

Onze presentatie en interactie met deelnemende Expats, over de democratie in Nederland en de komende raadsverkiezingen, is niet onopgemerkt voorbijgegaan. De verschillende media gaven een mooi beeld van de bijeenkomst en gesprekken.

E52: Expats en het doolhof van 16 politieke partijen

Eindhoven News: Municipal elections

Eindhovens Dagblad: Expats are very welcome in Eindhoven

Wordt vervolgd

Gezondheid, een nieuwe dimensie voor coalitie akkoorden in steden

10 Mrt

Het principe “gezondheid en verstedelijking” is een breed begrip. Het verschaft een nieuwe dimensie aan de politieke discussie. Net zoals alle vijf de sustainocratische kernwaarden trouwens. Ongekend nieuwe en moderne coalities kunnen gesmeed worden in gemeenteraden van deze tijd, gebruik makend zelfs van de grote variëteit aan politieke partijen en programma’s. Als men de nieuwe dimensie niet opzoekt dan loopt men de kans ambitieloos de volgende vier jaar in te gaan door de versnippering van belangen.

En er ontstaat een totaal nieuwe profilering van wethouders en ambtenaren wegens de participatieve samenwerkingsmodellen met de stedelijke bevolking en activiteiten. De komende raadsverkiezingen zullen verrassende samenstellingen van coalities gaan tonen die niet meer de traditie volgen van linkse, rechtse of liberale formaties maar zich verbinden aan de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid rondom menselijke kernwaarden, stadsproductiviteit en een moderne kijk op regionale weerbaarheid.

handen op elkaar

De “gezonde stad” is een begrip dat mens, milieu, bewustwording en betrokkenheid aan elkaar verbindt, maar ook economie en politiek, in die volgorde. Een gezonde stad creëer je alleen samen. Gezondheid laat zich vertalen in een gelaagdheid van aandachtspunten:

  • De gezonde mens en leefomgeving: de huidige vervuiling en bijbehorende levensstijl zorgt voor stijgende zorgkosten, verminderde productiviteit en afbrokkeling van kwaliteit van leven in zijn algemeenheid. “Zitten is het nieuwe roken” is een stelling waar wat aan gedaan kan worden, samen. Lichaamsbeweging in een gezonde, onvervuilde stedelijke omgeving, vol groen en positieve prikkels, is een uitdaging waar alle innovatie lagen aan mee kunnen doen. Van gedragsaanpassingen tot nieuwe vormen van infrastructuur, horeca, evenementen en participatiemodellen. De gezonde mens is positief, actief en interactief met elkaar. De motivatie om mee te doen wordt niet alleen geprikkeld door omgevingsfactoren maar ook door gefaciliteerde mogelijkheden, de positieve uitnodiging en waardering.
  • De gezonde maatschappij: sociale inclusie is de basis voor duurzame vooruitgang. Dat zijn moderne wetenschappelijke inzichten die het materialisme van Maslow overstijgen. De gemeenschap die samen zorgt voor elkaar en voor de basisbehoeften die men nodig heeft voor kwaliteit van leven, zoals voeding, energie, water en lucht, waarin ook huisvesting is geborgen, is productief, alert en dienstbaar. Een gezonde maatschappij is gebaseerd op onderling vertrouwen, gelijkwaardigheid, respect naar elkaar en inzet in het gemeenschappelijke hoger doel van een bruisend gebied van gedeelde samenredzaamheid. Het elan van “samen verantwoordelijkheid nemen” verlangt ook bestuurders die de cocreatie opzoeken. Dat kunnen ze niet zelf omdat er dan een hiërarchie ontstaat in plaats van een brede multidisciplinaire coalitie. Stad van Morgen is de verbindende organisatie die de hiërarchie oplost, het eigenbelang laat zegevieren zolang het bij blijft dragen aan het gemeenschappelijke hogere doel.
  • Het gezonde milieu: Onze zelfbewust en productieve relatie met de natuur levert belangrijke interactie op waardoor we gaan werken als een ecosysteem in plaats van keten van belangen. Samenhang in een stedelijke context geeft ruimte aan gefragmenteerde groei, circulaire veranderprocessen en innovatie. Vergroening, voedselvoorziening, waterhuishouding, circulaire omgang met grondstoffen, aandacht voor gezonde lucht, voorkomen van vervuiling en stimulans tot interactieve sociale processen, zorgen voor beloonbare integrale betrokkenheid.
  • Een gezonde economie: Deze bestaat vooral niet uit de speculatieve werkelijkheid die we kunstmatig hebben gecreëerd. Verdichting, de massale leefvorm van mensen in een stad is de meest effectieve organisatorisch en minst belastende voor het milieu, mits wij er met verstand mee omgaan. Een gezonde economie bestaat vooral uit twee fundamenten: sociale cohesie en waarde creatie. Dat betekent dat we toe gaan werken aan een andere vorm van geldschepping, verdeling en waardering dat specifiek gericht is op de onderlinge verhoudingen tussen de processen in de stad, zowel ondernemend, faciliterend bestuurlijk en gedragscultuur technisch. Een stad die grotendeels afhankelijk is van goederen en belangen van buitenaf is kwetsbaar. Een stad die een circulaire eigen economie en zelfvoorziening opbouwt is daarentegen weerbaar en krachtig.

Zo kunnen we de modern gezonde stad benaderen als een bos in de natuur. Het bos groeit niet noodzakelijkerwijs maar binnen in het bos speelt zich een circulaire interactie af van groei, chaos en aanpassingen die steeds weer leidt tot stabiele harmonisering van het bos. Dat is een organische proces waarin menselijke tendensen van sociale (links), ondernemende (rechts) en liberale politieke vormen zich kunnen verbinden aan gezondheid gedreven prioriteiten zonder de democratische basis van gelijkheid, vrijheid en broederschap te verliezen. Ook de versnipperde politieke interesses, zoals 50plus, ouderen, milieu, dieren, lokale belangen kunnen zich in de coalitie verenigen onder de gemeenschappelijke vlag van “gezonde verstedelijking”.

Stad van Morgen kan coalities helpen smeden die verder gaan dan een gemeentelijk akkoord voor vier jaar maar ook de basis schept voor multidisciplinaire samenwerking tussen inwoners, ondernemers, onderwijs, wetenschap en overheid. We hebben de ervaring opgedaan met AiREAS, FRE2SH, COS3I en School of Talents waarbij we niet alleen de positieve processen hebben meegemaakt maar ook de obstakels waar we mee te maken krijgen door de context verandering naar gezondheid als basis van beleid en maatschappelijke interactie,

 

We staan onszelf in de weg

2 Mrt

Het was weer een mooie bijeenkomst in de raadzaal van Eindhoven. Het ging over de Sustainable Development Goals (SDG). Verschillende mensen kwamen aan het woord. Zoals iemand van Philips die de organisatie ophemelde over hun prachtige plannen en resultaten. Of de wethouder van Oss die oprecht en open hun commitment toonde met concrete voorbeelden en een persoonlijke missie rondom een nieuw soort Oss DNA waarin ook de burgemeester een belangrijke rol speelt. Er was een jonge dame die in het Engels pleitte voor geluk als uitgangspunt.

img_20180227_202228277028665.jpg

Veel vertegenwoordigers vanuit de internationale community waren aanwezig

Allemaal goede intenties. Maar tijdens de discussies breken de goede voornemens al snel in stukjes van belangen. De wethouder van Oss legt zich erbij neer dat het ook wel eens tegenstrijdige belangen zijn waardoor partners even niet mee doen. Philips wil graag verkopen en een belangrijk deel van haar omzet genereren uit deze goals, maar zichzelf ter discussie stellen (bijvoorbeeld als mede veroorzaker van luchtvervuiling door haar wereldwijde productie en distributie aanpak) in dezelfde context, dat blijkt moeilijker. Geluk is een argument voor workshops, niet voor een zorg voor elkaar aanpak. De statistieken tonen dat armoede in Eindhoven ondertussen steeg van 7% naar 10%.

Kortom,we staan onszelf in de weg. We willen wel maar hebben een cultuur van belangen geschapen waarin geen gemeenschappelijke verantwoording wordt afgelegd. Toen de Stad van Morgen daarop wees nam de voorzitter van de bijeenkomst het woord met de prikkelende opmerking dat deze bijeenkomst (let wel, op de vooravond van verkiezingen, in de avonduren, in het openbare debat) al voldoende blijk was van het nemen van verantwoordelijkheid door de gemeenteraad omdat vele fracties aanwezig waren die avond. De uitnodiging om dan met zijn allen lid te worden van AiREAS en verantwoordelijkheid te nemen voor het samen co-creëren van een gezonde stad (waarin veel sustainable goals verweven zitten) werd door dezelfde avondvoorzitter aan de kant geschoven.

Voor velen was deze actie van de avondvoorzitter een duidelijke blijk dat de belangenmethodiek boven alles belangrijker wordt gevonden dan de gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Het was ook een verwijzing dat, ondanks het open karakter van de bijeenkomst, de raad alles bepalend is. Een bevestiging dat we onszelf systematisch in de de weg staan. De VN goals leveren een leuk permanent debat op, houdt veel mensen bezig, maar als het puntje bij paaltje komt dan gaan de belangen voor.

De SDG is, net als de Sustainocratische kernwaarden, een aangelegenheid van ons allemaal, niet alleen het beleid. Mensen uit de zaal wilden erop reageren maar kregen de kans niet en maakten hun verbazing en boosheid kenbaar achteraf.  Gedurende de interacties waren er wel enkele sprekers die een response wisten te verweven en het integraal denken, projectmatige partnerschappen en het creëren van politiek onafhankelijke samenwerkingsverbanden, als evolutionaire noodzaak zagen.

img_20180228_0839321495980676.jpg

Het kaartje dat de gemeente Oss uitdraagt

Mensenwerk

Wat ook de doelstellingen mogen zijn, het blijft mensenwerk om ze te bereiken. En bij mensenwerk hebben we te maken met allerlei vormen van het omgaan met de werkelijkheid. Die menselijke complexiteit hebben we al vaak weergegeven in de verhouding tussen het zijn en het doen. Dat geldt ook voor gemeenschappen.

ChangeUK

 

Dat zien we ook terug in de bestuurlijke werkelijkheid. De keuzes die men maakt. Zo publiceren de Verenigde Naties de sustainable development goals op een bepaalde manier welke consensus en support heeft opgeleverd van de vele deelnemende landen. Maar de steden kunnen de vertaling naar hun eigen werkelijkheid aanpassen.

Neem als voorbeeld de Gemeente Oss. Deze heeft de erkenning gekregen dat ze het beste de SDGs vertegenwoordigen. Als we dan kijken naar de nuance van deze gemeente in het publiceren van de doelstelling dan zien we bijvoorbeeld dit verschil bij nummer 8±

  • Verenigde Naties SDG nummer 8: Decent work and economic growth
  • Gemeente Oss SDG nummer 8: Fatsoenlijk werk en een gezonde economie

Het verschil is subtiel maar belangrijk. Een gezonde economie op gebiedsniveau is niet noodzakelijkerwijs een groei economie, in tegendeel. Groei economieën leveren stress en gebrek aan ethisch bewustzijn omdat groei alles bepaalt. Een gezonde economie zoekt harmonie en symbiose maar geen groei. Men is bewust en zoekt ethiek en samenhang. Een stad is als een bos. Bomen, bloemen en struiken groeien in een bos maar het bos groeit niet, het bruist van levendigheid. Dat is ook een stad. Als een stad zich concentreert op economische groei dan gaat dat ten kosten van de bruisende levendigheid die de stad in stand houdt.  Oss gaf een belangrijke inspiratie.