Veiligheid in Eindhoven

21 Mei

Veiligheid is volgens de Sustainocratie van de Stad van Morgen een menselijke kernwaarde en voorwaarde voor het vormen van een productieve en duurzame maatschappij. Helaas is in de huidige tijd het woord maatschappij een uitgehold begrip waardoor veiligheid structureel in geding is gekomen. In de huidige stedelijke cultuur wordt dat alleen maar versterkt. Dat kan anders.

Steden zijn onveilig?

Volgens de media is Eindhoven de op één na onveiligste stad van Nederland (2016). Als je de misdaadmeter bekijkt dan is het hommeles in elke grotere stad. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht vormen onderdeel van de top 10. In vele steden van Amerika en Europa is het zelfs erger door de getto-s die ontstaan in de wijken waarin ongelijkheid leidt tot nieuwe hiërarchievormen van georganiseerde misdaad. Het zijn kleine psuedo koninkrijkjes die zich macht toe-eigenen volgens de oude principes van territoriale afscherming, concurrentie en onderdrukking. Deze vormen van machtsclusters vormen zich rondom belangen van drugs en afpersing, net zoals de gevestigde “legale” orde zich clustert rondom vastgoed,  geld, regels en handel.

De huidige stad is vanuit kapitalisme een bolwerk van geldgedreven en geldafhankelijke structuren die als een eco-systeem door elkaar heen weven. Wat crimineel of niet is wordt bepaald door degenen die het wetboek in handen hebben, niet wat ethisch of moreel onderbouwd is. Geld is sturend, niet het belang van mens. Het geldelijke ecosysteem in de stad levert allerlei verschillen op tussen mensen. Aan die verschillen worden ook weer belangen gekoppeld van geld of macht. Mensen die buiten die wereld stappen moeten zichzelf zien te redden. “Diefstal” is dan een vorm van “zichzelf voeden” met wat de omgeving biedt. Een mens die zichzelf voedt is moeilijk crimineel te noemen, het is vaak slechts een vorm van overleven. Het wordt pas ethisch crimineel wanneer dat gepaard gaat met geweld en schade aan de integriteit van de ander.  Lichamelijk geweld is moreel verwerpelijk net als de minder zichtbare emotionele en psychische schade van criminaliteit. De gevestigde materiële orde zal zich dan niet te veel met lichamelijk geweld bezig houden in eigen land, rond de emotionele en psychische criminaliteit doet de een niet onder van de ander.

Criminaliteit (misdaad) wordt als volgt gedefinieerd: “Criminaliteit kan zeer algemeen worden gedefinieerd als alles wat door een wettelijke bepaling als misdrijf strafbaar is gesteld. Wat als criminaliteit wordt beschouwd, kan dus verschillen van maatschappij tot maatschappij, al naargelang van de heersende normen.”

De huidige stad is verworden tot een bolwerk van individualisme dat zich niet maatschappelijk verbindt maar economisch. En daarin zit ‘m juist het probleem. De doelgerichtheid van een gemeenschap dient veiligheid in stand te houden vanuit het belang van groepsproductiviteit. Als er geen groepsproductiviteit is doordat deze is vervangen door speculatie met kapitaal en afhankelijkheden dan ontstaat op mensniveau een overlevingsdrang. Als men niet krijgt wat men nodig heeft dan neemt men het daar waar men het kan vinden. Politie is een kapitalistisch fenomeen dat niet de veiligheid waarborgt maar omgaat met onveiligheid dat door de ongelijkheid en speculatieve werkwijze zelf wordt veroorzaakt. “Meer blauw op straat” toont dan alleen maar het gebrek aan sociale cohesie en gemeenschapszin rondom natuurlijke kernwaarden. Zodra een gemeenschap onveilig wordt stijgt de achterdocht en het individualisme, dus ook de “criminaliteit” van hen die niet aan de wetten van de omgeving kunnen of willen voldoen. Vanuit een economische basis is dat aanleiding voor politici om meer geld te wensen voor blauw op straat, meer controle maatregelen en regels, dus meer ambtenaren. Zo gaat de belasting omhoog, de druk op de maatschappij ook en loopt de criminaliteit mee omhoog in de pas.

Veiligheid als kernwaarde in een verbonden gemeenschap

Sustainocratie definieert een vijftal condities die een duurzaam vooruitstrevende gemeenschap opleveren. Geld speelt daarin geen rol dus ook geen gerelateerde macht of afhankelijkheden. Als we geld weghalen dan zijn we afhankelijk van elkaar en de productiviteit die we samen vorm geven om waarden te creëren en te verdelen op gelijkwaardige basis. Er is geen speculatie daar de behoeften door de gemeenschap zelf worden ingevuld. Er is geen speculatie als er geen handel is en dus ook geen economie. Als de productiviteit van de gemeenschap voldoende is en de verdeling evenredig over de gehele groep dan is er geen reden tot criminaliteit.

In de huidige stedelijke werkelijkheid klinkt dit als utopie. Dat is echter slechts de manier waarop we zijn geïndoctrineerd. Door ons te bevrijden van die doctrine ontstaat een leegte in de stad die we samen op kunnen gaan vullen. Een stad blijkt dan een el dorado van mensen die wél gemeenschap willen vormen, veiligheid waarborgen naar elkaar toe en samen werken aan onze kernwaarden. Waar veel mensen bij elkaar zijn en zich verbinden aan concrete hogere doelen die de menselijke duurzame ontwikkeling vertegenwoordigen dan ontstaat toegepaste creativiteit. De  groepen eisen hun ruimte op en verenigen zich rondom hun passie en verbondenheid waarbij geld hooguit een secondaire rol speelt. De waardecreatie is de kracht van de gemeenschap die eerst zorgt dat deze in stand gehouden kan worden en de eventuele overvloed via de traditionele economische patronen kan worden verhandeld met andere groepen. De stad transformeert haar ecosysteem naar een ontmoetingsplek, een gebied vol interactie en uitnodiging tot gemeenschappelijke waarden en verdeling. Wonen, samenkomen en actie ondernemen vormt de nieuwe kracht van de stad. De mens en haar belangen staan centraal terwijl ethiek en moraal vanzelf zorgt voor samenhorigheid en corrigerende processen wanneer deze geschaad dreigen te worden.

Het kan dus anders en gelukkig zien we dit in de meeste steden ontstaan, ook in Eindhoven. De graadmeter van criminaliteit is volgens de wet van tegenstelling tevens de peilstok van het tegenovergestelde. Terwijl criminaliteit de chaos verder inhoudelijk vorm geeft werkt de bewustwording aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie. Sustainocratie zet de stip vast waarnaar we kunnen werken terwijl we samen onze chaos ontstijgen en de schouders naast elkaar, arm in arm, onder onze maatschappelijke uitdagingen zetten. Daarin bestaat geen politie, geen blauw, geen bureaucratie maar veiligheid en gezonde samenredzaamheid, zoals het ons via natuurlijke weg is ingegeven.

College onderwijs(1)

De wet van de tegenstellingen toegepast in de opvoeding van jong en oud

Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar

18 Mei

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”. Met deze woorden maakte Dilek Demir het verband duidelijk tussen de Zuid Europese en Turkse familiecultuur en de kernwaarden van Sustainocratie. Aanleiding voor de uitspraak was het bezoek van een 20 tal jonge vrouwelijke ondernemers die op inspiratie-toer waren en de totaal gerenoveerde Edisonstraat aandeden waar de SINI Lunchroom gevestigd is.

Het bezoek was georganiseerd door Laura Conradi die zelf ondernemend bezig is op Strijp-S. De betrokken dames kwamen niet alleen uit Eindhoven maar ook uit andere steden.

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar” is relevant omdat de sympathieke eigenaresse van SINI recent in haar lunchroom onwel werd en urgent opgenomen moest worden in het ziekenhuis met problemen aan haar hart. Normaliter in Nederland zou zo’n drama het sluiten van de lunchroom betekenen. Maar in het geval van SINI kwamen familie en vrienden in actie om het bedrijf draaiende te houden. “Een verzekering helpt je wel economisch maar bakt echt geen Turkse pizza’s en zet geen koffie of thee voor onze gasten”. Terwijl de eigenaresse rustig thuis kan uitzieken en lichamelijk maar ook psychisch kan herstellen groeit en bloeit het bedrijf met inzet van de spontaan betrokkenen. Ook de Stad van Morgen verplaatste vele vergaderingen naar de lunchroom zodat het nuttige met het aangename kon worden verenigd.

Het voorbeeld leverde ook de uitdaging op die we in onze COS3I (sociale inclusie, integratie en innovatie) hebben geformuleerd. Hoe kunnen we elkaar zodanig bijstaan, niet alleen vanuit de Sustainocratische stip op de horizon van samenwerking maar ook als het een keer misgaat bij een van de leden van de coöperatie. Hoe creëren we een vangnet voor de continuïteit van het bedrijf zolang de persoon in kwestie tijdelijk uit de running is? Vaak zijn het zzp-ers, kleine zelfstandigen die hun hele zekerheid hebben geïnvesteerd in dat bedrijf. Het Nederlandse zorgsysteem helpt wel bij het herstel van de persoon maar niet het bedrijf.  Daar willen we als COS3I vanuit het Sustainocratische gedachtegoed verandering in aanbrengen. Want ook in het land van vele zelfstandige ondernemers geldt uiteindelijk “Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”.

 

Burgerparticipatie is de kracht van een samenleving en angst van het beleid

8 Mei

Burgers ZIJN de maatschappij en participeren altijd. Wanneer er dan expliciet gesproken wordt over burgerparticipatie waar hebben we het dan over? Om dát te begrijpen gebruiken we gemakshalve de gelaagdheid van een maatschappij. Aan de basis van onze maatschappij staan wij, de burgers, de mensen die samen de stad, de provincie, het land of continent vormen. De wereldburgers die door ons bestaan “de mensheid” vorm geven die voor zichzelf grenzen heeft opgeworpen om zichzelf een regionale groepsidentiteit te geven waar men zich mee verbonden voelt. Allereerst zijn wij dus mens en als zodanig grenzeloos verbonden aan alle mensen op Aarde. Daarna zijn wij burgers door territoriaal ons te verbinden aan regels die gelden in dat gebied. Die regels komen voort uit een geschiedenis en een mengelmoes van zichzelf toegeëigende machtsposities van bepaalde families of groeperingen en organische ontwikkelingen die een gebied heeft meegemaakt en waaraan we onze identiteit en manier van functioneren ontlenen. Dat heeft gaandeweg een infrastructuur opgeleverd en een diversiteit van opvattingen die eigen zijn aan de lokale demografie en cultuur. Zo is het gekomen dat Nederland anders is dan China of Mexico en ook intern verschillen toont tussen Zuid Holland en Friesland of Limburg, en Eindhoven, Amsterdam of Enschede.

Op wereldschaal is Nederland maar een speldenprik op een landkaart, grotendeels te zien als een deel van de kustlijn van de Noordzee en een grote delta door de monding van enkele grote Europese rivieren. Die positie heeft veel van de ondernemende kracht, handelsgeest en economische drijfveren van Nederland in de wereld bepaald. Als we dan weer kijken naar ons burgers dan is de geografische nietigheid van ons landje en de grootsheid van onze interactie met de wereld zo’n enorm contrast dat we ons af kunnen vragen wat er eigenlijk overblijft voor burgerparticipatie?

Als we dit vragen aan de ministerraad van Nederland dan krijgen we een heel andere benadering dan wanneer we het antropologisch, biologisch, sociologisch of evolutionair bezien vanuit de individu, het gezin of de buurt waarin we wonen. De kracht van het menselijk bestaan is vanuit samenhang, groepsvorming en creatievermogen fundamenteel voor het succes van bedrijven, maatschappijen en gemeenschappen. De sturing van menselijke groepsvormen wordt gevormd rondom belangen die de burgers aanzetten tot deelname aan arbeidsprocessen, vrijwilligerswerk, geloofsuitingen, opstand of vormen van emotieloze ondergeschiktheid. Burgerparticipatie is hier geen onderwerp van debat omdat de burger altijd al participeert. Er kan hooguit een dialoog ontstaan over het eco-systeem waarin men actief is wanneer voortschrijdende inzichten en bewustwording nopen tot het organiseren van nieuwe activiteiten en betrokkenheid, of het laten verdwijnen van activiteiten die in een nieuwe samenstelling niet meer relevant zijn of zelfs schadelijk voor de samenhang.

Regeringen en overheden richten beleid in op basis van regionale sturingsbelangen die een geheel eigen mix vormen tussen gemeenschappelijke zekerheden en uitingen van macht met bijbehorende (eigen)belangen. Als we het in die omgeving hebben over burgerparticipatie dan ontstaat een spanningsveld tussen het organiseren van de zekerheden en de machtsbelangen verbonden aan de gedelegeerde of ingenomen beleidsfuncties. Binnen macht is de opvatting “de burger mag meepraten maar wij zijn de baas”, binnen het organiseren van onze zekerheden regeert de opvatting “de maatschappij structureert zich vanuit interactief burgerschap en het beleid faciliteert”.

In onze huidige Nederlandse maatschappij heerst verwarring binnen de opgebouwde zorgstaat over de macht en burgerparticipatie. En dat komt vooral tot uiting in de zekerheden zoals:

  • gezondheid in relatie tot vervuiling,
  • veiligheid in relatie tot migraties,
  • samenredzaamheid in relatie tot burger en institutionele taakverdeling,
  • bewustwording in relatie tot onderwijsvormen
  • basisvoorzieningen in relatie tot economische afhankelijkheid

Burgerparticipatie eist in dit spanningsveld een deel van haar belastinggeld op voor het structureren van haar eigen zekerheden op basis van samenredzaamheid terwijl het beleid vanuit macht deze gelden toe-eigent om de machtsverhoudingen in stand te houden. Deze spanningen nemen explosieve vormen aan wanneer men niet tot elkaar kan komen. Burgerparticipatie is dan ook de kracht van de samenleving en de angst van het beleid omdat deze weet dat het van burgerparticipatie nooit kan winnen. Macht kan alleen zodanig standvastig optreden dat vertraging optreedt in actief burgerschap waardoor de spanningen alleen maar hoger oplopen.

Als daarentegen macht zich openstelt voor samenwerking en zich transformeert in faciliterende autoriteit met bijbehorende gedeelde omgang met middelen dan wint het aan eigenwaarde in de samenleving en sterkt het de eigen beleidspositie door aanpassingsvermogen en bestuursinnovatie afgestemd op de ontwikkelingen van deze tijd.

In dit laatste helpt de Stad van Morgen door burgers, beleid en bedrijfsleven doelbewust en resultaat gedreven met elkaar te verbinden in Sustainocratische processen. Deelnemers in reeds bestaande processen (AiREAS, FRE2SH, COS3I, School of Talents) erkennen dat ze er allemaal in autoriteit en erkenning op vooruitgaan terwijl het niet deelnemen leidt tot spanningen, kritiek en problemen. Ook binnen de Stad van Morgen groepen en gelieerde initiatieven groeit de wens tot opstand na een periode van bestuurlijke en burger samenhang die de laatste tijd weer lijkt te zijn verdwenen. In de beleid gelederen wijt men dit aan de aanstaande verkiezingen volgend jaar waardoor velen een risicomijdend gedrag vertonen. Binnen Sustainocratie heerst echter de opvatting dat menselijke kernwaarden niet afhankelijk dienen te zijn van verkiezingen maar een permanente rode draad in de maatschappij vormen waar structureel fondsen en ambtenaren aan verbonden dienen te zijn.

Binnenstedelijke voedselzekerheden 

6 Mei

Deze weken aten we botersla, forel, peterselie, viooltjes, enz uit de stadsproductie van onder andere Duurzame Kost. Dit is een tendens die steeds verder gaat om de stad samenvoorzienend te maken op gebied van voedsel. Waarom doen we dit door er als FRE2SH sustainocratisch in samen te werken?

 

De Eindhovense forel voor en na de bereiding

Duurzame Kost en de Groene Dialoog zijn partners

Met boordevolle supermarkten is het misschien voor velen vreemd om over voedselzekerheden in de stad te praten. Toch zijn stedelijke bevolkingsgroepen structureel kwetsbaar doordat alle voedsel vaak van ver buiten de stad moet komen met nauwelijks betrokkenheid van de stedelijke bevolking. Er is daarom amper voedselbewustzijn laat staan kwetsbaarheidsbesef. Huidig voedsel is onderwerp van speculatie, manipulatie, verspilling, vervuiling, bodemverschraling, ontbossing, overbevissing, enz.

De voedselzekerheden kan men in de stad vergroten door zelf voedsel te gaan verbouwen al dan niet met toegepaste technologieën. FRE2SH is al jarenlang ons Stad van Morgen initiatief om de stedelijke productiviteit, het bewustzijn en de betrokkenheid te stimuleren door middel van samenwerking. Voor goede overlevingskansen dient onze voedselvoorziening niet alleen zo dicht mogelijk bij onszelf te worden aangeboden maar juist te ontstaan. We hanteren grofweg de volgende stellingen dat:

  • Het belangrijkste deel van onze voedselzekerheid op loopafstand beschikbaar moet zijn
  • en op loop en fietsafstand geproduceerd dient te worden liefst met onze betrokkenheid
  • op auto en andere transport afstand dienen producten gehaald te worden die ons lokale dieet aanvullen maar niet bepalen.

Dankzij toegepaste technologie kan veel worden geproduceerd in de stad, op daken en in stadsparken. Er ontstaat tevens een nieuwe relatie tussen stad en platteland. FRE2SH heeft al enkele hectaren in beheer van privé personen die hun grond voor de lange termijn beschikbaar stellen. In en rondom Eindhoven zijn allerlei initiatieven gaande die we niet commercieel maar vanuit het hogere voedselzekerheid doel verbinden.

Deze week hebben we in de Stad van Morgen de volgende Eindhovense stadsproducten binnen FRE2SH op ons menu gehad:

  • Eetbare bloemen (viooltjes)
  • Peterselie
  • Botersla
  • Forellen
  • Brandnetels
  • Munt
  • Honing (van stadsbijen)

En het stadslandbouw buitenseizoen is pas net begonnen. De aquaponics voedselinnovatie is niet seizoen afhankelijk. We kijken nu wat we eraan toe kunnen voegen, zoals vleesvervangende paddenstoelen, kruiden, Chinese kool, enz….

FRE2SH organiseert verdeelpunten voor leden in wijkgebouwen waar voldoende belangstelling ontstaat met betrokken lokale partners. Mensen die meewerken delen mee in de oogst.

 

Vrede, vrijheid en veiligheid

5 Mei

Dit mailtje delen wij graag 


Samen met Ton Vermeulen van Europa Direct uit Eindhoven nodig ik u van harte uit voor de startbijeenkomst van het burgerinitiatief Pulse of Europe, de Hartslag van Europa, op zondag 7 mei a.s. om 14.00 uur op het 18 Septemberplein in Eindhoven.

In méér dan 100 steden in Europa komen op datzelfde moment betrokken burgers bij elkaar om te laten zien en horen dat zij de kernwaarden van de Europese Unie – vrede, vrijheid en veiligheid – een heel groot goed vinden, ondanks alle mogelijke tekortkomingen.

Ze willen laten zien en horen dat ze vóór de EU zijn en dat ze daarmee verder willen.

Bijvoorbeeld in Frankfurt am Main is men al veel eerder begonnen met dit initiatief en daar gaat het inmiddels al om 5.000 deelnemers op 2 pleinen.

Wij stellen het zeer op prijs als u ons initiatief ondersteunt door bij de start aanwezig te zijn.

 Ook op de volgende zondagen bent u van harte welkom: zondag 4 juni, zondag 2 juli, zondag 6 augustus en zondag 3 september 2017, ook van 14-15 uur op het 18 Septemberplein te Eindhoven.

 Dus kom naar deze bijeenkomsten, breng uw vrienden mee en stuur dit bericht door naar zoveel mogelijk andere mensen.

In verband met de organisatorische voorbereidingen ontvangen wij graag uw aanmelding per email. Als u zondag a.s. wilt deelnemen mail dan even naar: eindhoven@pulseofeurope.eu

********

Olifantengras

4 Mei

Andrea Schrijen (lid van COS3I – sociale innovatie, integratie en inclusie) is alert:

​Fiets ik door Woensel zijn ze ergens stro in een plantsoen aan het verdelen “nee dat is geen stro dat is olifantengras” vermindert onkruidgroei, hoeven ze minder vaak met de auto langs te rijden om het te onderhouden, vermindert CO2. Een betrokken mens niet alleen met de plantsoenen maar ook 5 jaar ervaring met buurtwerk in de Bennekel! Hij wist me heel veel te vertellen over projecten die hij heeft opgezet met sport, groenprojecten en nog meer plannen op de plank heeft liggen: “adopteer een straat” en “eindhoven schoon heel gewoon” Mag ik jullie voorstellen: Cor Tholen. We mogen hem altijd bellen. En hij woont in Wintelre:).

Groot Eindhoven brengt nieuwe reeks artikelen over Touwtrekkers 040

2 Mei

Groot Eindhoven is een begrip in de stad als gratis wekelijkse krant waar allerlei regionale wetenswaardigheden in staan die door een belangrijk deel van de bevolking wordt uitgeplozen. Verslaggever Bram W. van der Putte is al vele jaren actief in de journalistieke wereld en geeft sinds enige tijd zijn eigen gewaarwording en interpretatie van de wereld om hem heen weer op een vaak uiterst poëtische en gevoelige manier in zijn De woorden van Bram rubriek op zijn eigen facebook blog en in het weekblad.

Zo is hij ook met een nieuwe reeks (Touwtrekkers 040) begonnen waarin hij mensen die zich inzetten voor de stad Eindhoven aandacht schenkt. Een “cadeautje van Bram” eigenlijk en een hele eer om hiervoor benaderd te worden. Hij werkt erin samen met fotograaf Bert Jansen.

GE 03-05-2017 - Jean Paul Close-1