Hoe het zover kon komen? Deel 6 (laatste deel)

Als mens staan we het dichtst bij de keuze om mee te doen of niet. Per slot van rekening zijn wij niet alleen burgers in een gemeenschap waarin het systeem zich heeft genesteld. We zijn ook puur natuur vanuit de natuurlijke kernwaarden van de dynamiek van het leven. Voor ons als mens is het eenvoudig om te stellen “ik doe het anders”. We sluiten FB af, kopen niet meer van Amazon, gooien de smartphone uit de deur, beginnen een groentetuin en houden ons warm met een dikke trui. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De meeste mensen wonen in een versteende stad, zijn economisch afhankelijk voor huisvesting en ziekenkosten minstens, zijn verknocht aan klaterluxe en hebben de ruimte noch het inzicht om zelfvoorzienend te worden of te willen zijn. Men klaagt liever over tekortkomingen dan dat men verantwoordelijkheid neemt voor zichzelf laat staan samen met anderen.

Wat zijn de alternatieven? Vertrekken uit de stad zou het reeds geteisterde platteland niet goed doen, tenzij we komen met de intentie om samen te werken met de natuur. Toch zijn er al initiatieven die vergaande stappen hebben genomen. Kleinschalig maar reëel. Dit groeit. Men kan bijvoorbeeld meedoen met stad-platteland verbindingsprogramma’s zoals Heerenboeren, FRE2SH of RIJP. Misschien een community proberen op te zetten, zoals Pieter deed met een groep mensen.

De stad transformeren van een manipulatieve getto van geldafhankelijkheid, zwart gat van blinde consumptie en ongenuanceerde afvalverwerking, naar een zichzelf grotendeels bedruipend natuurlijke ecosysteem van cocreatie, vergt bewustwording, durf, geloof in onszelf, onze kennis en technieken. Het vergt ook multidisciplinaire samenwerking zoals beschreven in Sustainocratie. Ook hierin wisten we stappen te zetten zoals deze groep Vlamingen kwam bekijken:

Op bezoek bij de Stad van Morgen in Eindhoven

De enige manier om de invloed van de superpowers te minderen is door ons er minder afhankelijk van te maken. Dat betekent dat we steeds meer zelf moeten gaan doen. En dat is maar goed ook. Die superpowers hebben het niet gemakkelijk. Ondanks de enorme triljarden aan geld is hun systeem eindig. Volgens de economische golfbewegingen van Kondratiev zagen we elke 50 jaar een crisis optreden die weer ruimte gaf aan een nieuwe golf van innovatie. Hierdoor kon men weer groeien in de globalisering spurt. De huidige superpowers zijn daar het resultaat van. Ze zijn heel anders dan die van 50 of 100 jaar geleden.

Technologische doorbraken brachten groei. Maar nu is dat anders

De financiële crisis in 2008 was de eerste barst in het bolwerk. De speculanten zijn geholpen door kapitaalinjecties in hun aderen om de speculatie verder te kunnen doorvoeren. Want zonder dat proces is al hun geld niets waard. De financiële wereld stond ook nu weer op ontploffen. Zij had niets geleerd. Een nieuwe impuls was/is nodig maar er is geen groeirek meer. De Aarde is opgesoupeerd.

Sinds de jaren 70 is de “zorg” een groeimodel, niet meer de productiviteit. Hightech manipulatie wordt overgenomen door biogenetische manipulatie. Vaccins, nepvirussen, biowapens, angst marketing, oorlogstuig, criminaliteit, enz. De controle over de mens is dan noodzakelijk omdat we natuurlijk wel onze grondwetten hebben bevochten en bewustzijn hebben om weer tot opstand te komen.

Helaas laten veel mensen zich slaafs meevoeren in deze nieuwe wereld maar voor het eerst wordt structureel ons grondwettelijke recht geschonden. Wat in het verleden een groei was door gebruik van mens en planeet, met inzet van technologische innovaties, hebben we het nu over het schenden van basisprincipes van het leven zelf. Wat eerst werd gedaan vanuit groei in welvaart en welzijn is nu beland in een algehele fase van misdaad tegen de mensheid (en de planeet). Er is een fundamentele lijn van ethiek overschreden.

Internationale juristen verenigen zich om aansprakelijkheden te eisen, schadevergoedingen te claimen en de schuldigen te straffen. Ondertussen dienen we een les te leren over afhankelijkheid. Er dient weer balans te komen tussen wat we zelf presteren (samen) en wat we aan anderen overlaten (afhankelijkheid). De verhouding 90 (presteren)/ 10 (afhankelijkheid) is veel duurzamer dan 10 (presteren)/ 90 (afhankelijk). Sustainocratie blijft de hand uitreiken aan mens en instellingen om de transitie van verhoudingen samen op regio niveau aan te gaan.

In de open ruimte die het wegstappen van de illegale, ongewenste sturing achterlaat bouwen wij onze samenredzame Sustainocratie

Hoe kon het zover komen? Deel 5

Dat overheden zelf een maatschappelijke kostenpost zijn met enorme verantwoordelijkheden maakt hun kwetsbaar en manipuleerbaar. Als de zakelijke financiële supermachten samen meer geld te besteden hebben dan alle staatsbudgetten bij elkaar dan is zelfs een land als China of Amerika een speelbal in handen van de manipulatie. Als men het spel niet meespeelt dreigt men het land onderuit te halen met de oorlogsmachine in handen van dezelfde machtswellustelingen. Ga er als eenvoudige democratisch gekozen minister president maar eens aanstaan als je een zak met miljarden aangeboden krijgt om als land mee te doen aan een zogenaamde “dienst”. Als je nee zegt wordt alles tegen jouzelf en je land gebruikt om in een zware crisis terecht te komen waar je ook nog eens de schuld van krijgt. Als je ja zegt verkoop je je land aan de duivel onder de uiterlijke schijn van welvaart. Dit gevaarlijke en misdadige spel van manipulatie gaat vanzelf verder naar de steden en regio’s. Afhankelijke van geld van de landelijke overheid maar in groeiende mate verantwoordelijk voor het kostbare welzijn van afhankelijke mensen in de stad is het gemakkelijk om de deuren te sluiten voor de democratie en zich volledige in te dekken via de lobbyisten en wensen van de superpower machthebbers. Gemeenteraden krijgen zand in de ogen gestrooid “want het is allemaal erg complex”, bestuurders krijgen te maken met kleine achterkamertjes waar de druk wordt opgevoerd en de echte keuzes worden afgedwongen. Doe je niet mee? Dan is het einde tijdperk want dan wordt je weg gemanipuleerd. Iedereen is per slot van rekening vervangbaar.

Nederland kostenpost. Van ons allemaal is niet helemaal waar. Voor ons allemaal kan waarheid worden als we er samen aan gaan staan.

De zekerheden die wij als mens met opstanden en oorlogen hebben afgedwongen zijn een grote kostenpost voor dat systeem. In de wereld van het systeem strijken de machtige ondernemingen de bedrijfswinst op maar de maatschappelijke lasten liggen bij de overheid die daarbij structureel afhankelijk is van de financiële machtsverhoudingen. Als die lasten groeien moet de overheid groeien in inkomsten en bureaucratie waardoor de kosten én afhankelijkheid meegroeien. De vele triljarden die over de rug van de mensheid zijn verdiend vloeien niet terug in het circulaire systeem maar tonen zich als eigen vermogen van enkelingen die hiermee macht verder kunnen uitoefenen door hun eigenbelang in te kopen.

De overheden zijn democratisch afhankelijk van stemrecht en worden alleen in hun pluche gehouden als ze de opgebouwde zekerheden voor de bevolking weten te garanderen. De inkomstenpatronen voor de overheid komen via belastingen, speculatie en lobby’s. Men zit derhalve in de spagaat tussen twee vuren. Het almachtige superpower bedrijfsleven onder vuur leggen als kleine eenzijdige overheid van een landje is gekkenwerk. Het bedrijfsleven verdwijnt met gemak naar een gebied waar men vrij kan blijven handelen. Een crisis is het resultaat en dat wil niemand. Het is tevens politiek dodelijk.

De kosten beknibbelen van de maatschappelijke zekerheden is politiek een probleem omdat het weer de boosheid van de bevolking op doet laaien. De belastingdruk verhogen heeft eenzelfde effect. Uiteindelijk komt het probleem bij de inwoners terecht. En wat doen wij?

In de loop van de vele eeuwen heeft het systeem met de bijhorende manipulatieve én afhankelijke bestuursvorm zichzelf als norm verklaard. Men verwacht (eist zelfs) dat de mens helpt dit systeem draaiende te houden. Uit het systeem stappen is er haast niet meer bij. Wat eens een relatief vrijwillige (uit noodzaak geboren) keuze was van onze voorouders, is nu een verplichting door gedwongen afhankelijkheid, nutteloze arbeidsvormen, blokkerende regelgevingen, boetes, kunstmatige “handboeien” zoals het begrip “schuld”, sociale zekerheden en diensten, die allemaal alleen binnen het systeem beschikbaar zijn.

Zowel het systeem zelf als deze dwangcultuur zijn het probleem. Maar ook onze (gedwongen) afhankelijkheid. Het antropoceen is op deze manier iets waar we allemaal ons schuldig aan maken. Toch hebben we het blinde gevoel dat we het goed hebben. Er komt elektriciteit uit het stopcontact, de winkels liggen vol. Een gemakzuchtige tunnelvisie is ontstaan waarin onze afhankelijkheid centraal staat maar nooit ons voortbestaan als mens of mensheid. Via ons stemrecht leggen we die verantwoordelijkheid bij het dichtstbijzijnde stukje systeem neer. Die wil wel maar zit ook vast in de raderen van de afhankelijkheid.

Het systeem ter discussie stellen is eenvoudig. Dit kan door vanuit bewustwording in te zien dat het slechts een systeem is. Zodra we er mentaal boven gaan staan zien we dat het een instrument is, een creatief bedenksel. Het systeem op zichzelf is geniaal genoeg. Alleen is het gebruik ervan in verkeerde handen. Zoals het nu wordt gebruikt heeft het haar eindigheid bereikt. Helaas sleurt het ons allemaal mee in die eindigheid. En wij staan dat toe door het als onze werkelijkheid te beschouwen. Daar zit het grootste probleem.

Maar dat wil men niet inzien. Dat inzicht zou het systeem ter discussie stellen en alle machtsverhoudingen teniet doen. “Duurzaamheid” is een modewoord dat bedacht is om het systeem in stand te houden door er veranderingen in aan te brengen die het wat langer zouden laten functioneren. Maar de vernietigende kracht van deze werkelijkheid lossen we daar niet (snel genoeg) mee op. Nu duurzaamheid als concept ook niet werkt zijn er figuren die stellen dat er teveel mensen zijn op Aarde. Het dreigement van een genocide tekent zich af. Maar hoe pas je een selectie toe van mensen om tot 60% minder mensheid te komen? Daar kunnen in de verkokerde denkwijze van sommige personen erg duistere plannen voor ontstaan. Helemaal als men onbeperkt tot geld beschikt om alles om te kopen wat om te kopen valt. En dat wat niet om te kopen is omver rijden of schieten met de oorlogsmachine die men tot de beschikking heeft.

Het voortbestaan van de mens staat nu ter discussie voor de een. Voor de ander het voortbestaan van het systeem. “Mensheid, we hebben een probleem”.

Hoe kon het zover komen. Deel 4

Dat dit een eindig model is beginnen enkele mensen pas sinds ongeveer de jaren 70 te beseffen. Alleen zit het systeem zo vast in elkaar gevlochten dat het niet zomaar vervangen kan worden. Dat komt ook niet in de gedachten op. Wel vraagt men zich af hoe we met grondstoffen, energie en dergelijke om moeten gaan? Ondanks het bewustzijn dat het “anders” moet is “meer van hetzelfde” de impuls van het systeem om te overleven. De autoloze zondagen, de roep om energie aan banden te leggen, ozonlagen, klimaatproblemen, mag niet baten. Ons energiegebruik verdubbelt per huishouden onder druk ban door de vele elektronica en andere energie verkwistingen in onze consumistische wereld.

Windmolens op zee (onnatuurlijk inefficiënt)

Men beseft gaandeweg dat 99% van “het systeem” volledig afhankelijk is van de energie die erin gestopt wordt. En dan hebben we het niet over de arbeid maar echte energie (vooral fossiele brandstoffen). Als deze wegvalt dan stort het systeem in elkaar. De machtpositie van de grote oliebedrijven is hierdoor ongekend groot. Geen enkele overheid doet er wat aan om vooral geen zand in de economische systeem raderen te gooien. Want dat geld hebben ze zelf nodig om het land draaiende te houden.

Om toch controle te houden met de eindigheid van de oude energievormen in zicht zou de stap naar regionale zelfredzaamheid een reële optie zijn. Toch kiest men er voor om de Noordzee vol windmolens te plaatsen en weilanden vol zonnepanelen, of overweegt men wederom nucleair te gaan. De focus op zulke ineffectieve, zelfs gevaarlijke en landschap vernietigende opties is puur gericht op controle en macht, niet op duurzame menselijke vooruitgang en harmonie met de natuur.

In sommige landen mogen inwoners zelfs geen zonnepanelen op hun eigen dak leggen voor energetische zelfvoorziening. Want dat is strafbaar omdat het gezien wordt als belastingontduiking. Den Haag belde de Stad van Morgen toen wij bezig waren met voedselvoorziening FRE2SH in de stad en de verbinding stad met platteland met de mededeling “dat de mensen die sla verbouwen voor zichzelf wél BTW zouden moeten afdragen”. Het antwoord van de Stad van Morgen was dat we bezig waren met duurzame menselijke vooruitgang, niet de financiële huishouding van de staatsschatkist. Toch maakt het de manier van denken in Den Haag duidelijk. Een maatschappij waarin geld een middel is blijkt relevant voor de Stad van Morgen omdat we niet ons bestaansrecht ontlenen aan geld. Voor een overheid is dat moeilijker in te denken, maar niet onmogelijk.

De transitie van gecentraliseerde oplossingen naar regionale zelfredzame methodes, waarin energie besparing, opwekking, opslag en distributie, lokaal wordt ingevuld, is een natuurlijke vorm van aandacht en betrokkenheid. Dit wordt echter tegengewerkt omdat de gecentraliseerde oplossingen nog steeds macht, controle en inkomsten betekenen. Maar het draagt amper bij aan de reële duurzaamheid volgens het menselijk perspectief. Integendeel. Het draagt bij aan de verdere vernietiging van onze omgeving ten bate van slechts enkelingen.

Energie is meer dan spul dat uit het stopcontact komt. Het is een levensverbindend, prikkelend element dat in alle aspecten van ons leven een rol speelt, ook ver buiten het stopcontact om. De aandacht ervoor is niet uit te besteden maar dient samen te worden waargemaakt, zowel in de besparing, het omgaan met warmte en koelte, met ventilatie, met de oriëntatie van onze gebouwen, beplanting, waterhuishouding enz. De mens deze integrale zelfvoorziening onthouden is op termijn geen betutteling maar misdadig.

De stap van betutteling naar besef van misdaad tegen de mens en natuur is er een van bewustwording en bewijsvoering. Dat geldt niet alleen voor energie maar voor alle verantwoordelijkheid die (oorspronkelijk misschien met de beste bedoelingen) van de mens is afgepakt en overgenomen door “het systeem”. Deze teruggeven is complex. Het gaat dan niet alleen om loslaten maar vooral ook faciliteren van verandering en samenredzaamheid door middel van steun en betrokkenheid als overheid.

Die stap blijkt erg lastig door de manier waarop het systeem is ingeregeld. Hoe kun je miljoenen mensen in stedelijk domein zelfvoorzienend maken? Dat vergt een totaal nieuwe inrichten van een stad. Zelfbewuste bestuurders willen dit vaak wel maar lopen ook zelf tegen de muren van verzet op in eigen gelederen of van machtige lobbyisten. Alleen zelfbewust samen, met daadkracht, soms opstand, maar ook met een gedegen verhaal van noodzaak en urgentie, kan het waargemaakt worden.

Maar dan is er nog een probleem……

Hoe kon het zover komen? Deel 3

De gewone mens kon soms erg boos worden als ze buiten spel kwam te staan. Als de kloof tussen arm en rijk enorm groot werd en armoede steeg bijvoorbeeld. Als mensen het gevoel kregen dat ze geen gelijke kansen kregen. Tot uitersten gedreven kwam ze dan in opstand. Op zulke momenten wilde de elite uiteindelijk wel luisteren om toch zo snel mogelijk “de systeem economie” weer gaande te krijgen. Want zonder die draaiende materialistische geldmachine en inzet van mensen was de elite uiteindelijk nergens. Rechten voor de (werkende) mens werden zo van noodzaak tot noodzaak, opstand tot opstand, afgedwongen.

Volksopstand
Volksopstand

Gebruik maken van de mens en onze Aarde was verheven tot financieel groeimodel. Het verstrekken van rechten aan mensen was een kostenpost die men zoveel mogelijk tegen probeerde te houden. Maar tegemoetkomen aan de mens was ook relevant om opstand te voorkomen en inzet te behouden. Een Chinese uitdrukking stelt “geef een mens 70% wat ie nodig heeft en 10% ergernis, dan heb je een voortvarende gemeenschap”.

Langzaam tekende zich een patroon af waarin de mens belangrijker wordt maar allereerst vooral als potentiele (maar noodzakelijke) lastpost wordt gekenmerkt. Het model van afhankelijkheid van geld en macht blijft onverminderd van kracht. Alleen de verhoudingen worden verzacht in de loop van de tijd. Dankzij deze mensgerichte diensten werd de levensduur ook langer. Een ondernemende ouder vertelde mij haar eenvoudige rekensommetje om welvarend te blijven: verdien er twee, geef er één uit. Deze norm lijkt ook maatschappelijke vaak over rug van de bevolking te kloppen. Door de invoering van het kapitalistische consumptie systeem werd de mens gaandeweg geplukt door steeds slechtere kwaliteit te geven voor een hogere prijs. En zoethoudertjes in de vorm van voorzieningen kwamen er in kleine beetjes voor terug, genoeg om de mens bang te maken als ze deze kwijt zouden raken. In de versteende jungle van steden was er geen alternatief, hooguit diefstal.

De problemen die ontstonden op gebied van ongezondheid, vervuiling, grondstof tekorten, criminaliteit, enz werden ook gezien als een kostenpost die men remediaal, en alleen als het broodnodig bleek, met tegenzin aandacht schonk. De rekening ervan werd ook bij de inwoners gelegd, in de vorm van schuld, niet bij de bedrijven in de vorm van verantwoordelijkheid.

Generaties lang dreven we voort op deze ontwikkelingen. De mens en haar systeem dreef ondertussen steeds verder af van haar oorspronkelijke samenredzame natuur. Een blinde burger kokervisie over welzijn en zogenaamde rechten zonder te veel plichten zorgde ervoor dat het systeem niet te veel opstanden meer te verwerken kreeg. De tweede wereldoorlog was het laatste grote wereldconflict. Globalisering zorgde voor de rest, met lokale grondstofoorlogen en uitbuitingen, vluchtelingengolven en groeiende problemen die voortkomen uit deze levensstijl en systeem werkelijkheid.

De macht van het systeem werd verenigd in wereldwijde kapitaalstructure. De overheden hebben slechts een relatief klein territoriaal bereik terwijl die ondernemende machtsbolwerken de wereld beheersen. Vriendjes blijven hiermee is voor gecentraliseerde, politiek economisch gestuurde overheid culturen essentieel en trouw aan de oorsprong. De VN en WHO zijn gevormd als verenigde naties poot aan de politieke economische tafel. De (afhankelijke) mens is een middel, macht en geld het doel.

De huidige mens heeft moeite om boos te worden. Ze heeft ineens teveel te verliezen en nergens om naar toe te gaan. Het systeem beheerst alles en er is geen vrije ruimte meer over. Ook geen alternatief.

Toch zal er een einde komen aan dit fenomeen….

Hoe kon het zover komen? Deel 2

Handelsroutes en marktplaatsen hadden zich ontwikkeld rondom strategische punten aan zee, langs rivieren of op knooppunten van wegen. Deze plekken waren al veel langer toegeëigend door figuren die zich adellijk (belangrijker dan de gemiddelde ander) noemden en zich verrijkten middels de controle over het gebied. Vaak waren ze in conflict met nabije concurrenten. Deze figuren hadden kastelen en vestingen gecreëerd om zich te verdedigen tegen wraak of hebzucht van anderen die uit waren op vergelding of groei. Om loyaliteit van mensen te krijgen boden ze een vorm van bescherming.

Zij werden de basis van de ontwikkeling van een vorm van “overheid” die gemeenschappelijke zaken zoals infrastructuren regelde toen ondernemerschap een eigen machtsbolwerk werd. Het hebben van bedrijven op eigen grondgebied werd lucratief omdat het een vorm van groei van macht, controle en inkomsten inhield. De overheidsvorm werd ook regelmatig als bemiddelaar gevraagd tussen werkgevers en werknemers als er conflicten ontstonden of de uitbuiting teveel ging eisen van de mens en omgeving. Denk aan vervuiling met bijbehorende ziektes. Zorg was nog erg in handen van religieuze instanties, een historisch machtbolwerk dat zich gevormd had rondom de onzekerheid van de normale mens over het leven zelf en alle angsten die dit opriep.

Regelgeving tegen vervuiling en interne aangelegenheden zoals veiligheid (politie) werd een taak van de overheid. Ook scholing werd gedelegeerd aan deze overheid toen dit aan de orde kwam ook al had daarin het bedrijfsleven een flinke vinger in de pap.

En “de mens”? Veel zaken werden buiten de gewone mens om geregeld tussen “de elite” die hun eigenbelang verweven had in dit systeem. Ook deze elite zette zichzelf onder druk in het belangenspel. Neem bijvoorbeeld de macht van religie. Vele duizenden jaren was geloof een gelijkwaardige even poot naast de kasteelheren die heersten over grond. Het tastbare en ontastbare vulde elkaar aan. De kennisarme mens werd dienstbaar en gelovig gehouden in ruil voor gevoelens van bescherming. Naar mate de verstedelijking groeide, als ook de afhankelijkheid en het gevoel van veiligheid vanuit geld, werd het geloof minder. Geloof en overheid hebben al lang een liefde haat verhouding. In vele gebieden in de wereld zijn beleid en geloof scherp gescheiden gehouden. Men respecteert elkaar maar wenst geen pottekijkende bemoeizucht wederzijds. In andere wereldgebieden is geloof wel dominant en sturend.

Later moesten ook de koninkrijkjes eraan geloven. De overheid was er los van komen te staan waardoor de adel als soort elite boven alles is komen te hangen, maar zonder reële machtspositie, hooguit een marketingachtige uitstraling van oud goud en glorie. Zo werd partij politiek en bijbehorende lobby een comfortabele manier van onderhandelen die minder dodelijk en bedreigend was dan maffiapraktijken, opstand of oorlogvoering met je eigen bevolking. Stemrecht was tevens een mogelijkheid om de gewone mens de illusie van participatie te geven door bepaalde grote aandachtspunten binnen het systeem tot stroming te maken. Maar in feite hadden en hebben we niets te zeggen.

Tenzij we boos worden…

Hoe kon het zover komen? Deel 1

Korte samenvatting. We zijn een raar wezen, wij mensen. Enerzijds zijn we een wonder van de natuur door onze ongekende slimmigheid, creativiteit, communicatieve vermogens en zelfbewustzijn. Anderzijds zijn we de zesde vernietigende kracht van al het leven op Aarde, inclusief onszelf, sinds het ontstaan van deze planeet. De eerste vijf oorzaken waren catastrofes.

Hoe kan een intelligent wezen zo zelfvernietigend zijn?

Enige jaren geleden schreef ik een artikel “hoe dom kan slim zijn?”. Dat ging over Eindhoven die zich de slimste ter wereld mocht noemen in 2011, midden in een wereld van vervuiling en criminaliteit. De vraag komt in ons op “waar gebruiken we onze slimmigheid voor als het niet is voor ons eigen welzijn en duurzame voortbestaan?”. Ditzelfde kan ik vragen over onszelf en de hele mensenwereld. Hoe kon dit zo gebeuren? En waarom lossen we dit niet onmiddellijk op?

Hoe kon het zover komen? Onze voorouders zijn nog niet zo lang geleden van het platteland naar de steden verhuisd. De aantrekkingskracht van het industriële tijdperk gaf hen aldaar meer mogelijkheden. Dankzij het geldelijke beloningssysteem voor arbeid in die industriële, verstedelijkte organisatie kreeg men toegang tot de meest uiteenlopende materiële zaken (voedsel, huisvesting, kleding) zonder ze zelf te hoeven creëren zoals voorheen. Ze kozen vrijwillig voor deelname aan dit “systeem” omdat de voordelen (ondanks gebrek destijds aan sociale vangnetten) beter opwogen tegen de nadelen van bestaande (platteland) alternatieven. Maar in dit systeem staat de mens niet centraal, het systeem zelf staat centraal met alle bijbehorende, verstrengelde belangen. En de consequenties.

Het systeem maakte gebruik van mens en natuur uit systeembelang. Technologie werd er aan toegevoegd in de vorm van mobiliteit en automatisering. Zo kon het systeem stapsgewijs wereldwijde proporties aannemen. Ook communicatie was belangrijk in zo’n wijdse structuur en kreeg volop aandacht. Van koerierdiensten werd radio, telex en telefonie uiteindelijk een belangrijke drager van groei. Internet deed er een stapje bovenop.

Het “systeem” vond zijn oorsprong dus in elitair, materialistisch ondernemerschap dat zich clusterde in stedelijke gebieden rondom handelsroutes en marktplaatsen. Dit elitaire ondernemerschap is uitgegroeid tot een allesvernietigende wereldheerschappij.

Dat klinkt misschien raar omdat de wereldbevolking exponentieel is gegroeid en een belangrijk deel een vorm van welzijn geniet dankzij dit systeem. Dat komt omdat deze elite “de mens” nodig heeft als voeding van zichzelf. Een parasiet die haar gastheer vermoordt, vermoordt uiteindelijk zichzelf. De gastheer de indruk geven dat er voor hem gezorgd wordt is veel lucratiever voor deze parasiet.

Echter, op wereldschaal is dit niet houdbaar. Het einde is in zicht.

Deel 2: het ontstaan van “overheden”

Elke dinsdag inspiratie delen via zoom

De zoomsessies op de dinsdagen van de School of Talents & Wellness zijn gericht op het delen van inspiratie binnen de context van de menselijke kernwaarden in Sustainocratie. Soms met 5 personen, andere keren met 35, afhankelijk van het thema, de deelnemende spreker of de netwerkgroepen die meedoen. De ochtend (10.00) staat in het teken van Nederland en Nederlandse deelnemers, de middag (16:00) wereldwijd in het Engels.

De volgende thema’s zijn al voorbij gekomen sinds de start van het 2 jaar durende programma:

  • Introductie Sustainocratie – Inleider: Jean-Paul Close
  • Klimaat aanpak Eindhoven – Inleider: Jean-Paul Close
  • De weg van de minste weerstand – Inleider: Eugen Oetringer
  • Leiderschap 21e eeuw – Inleider: Otti Vogt
  • Bewustwording (deel 1) – Inleider: Jean-Paul Close

Boeiend blijft het internationale stuk, met deelnemers uit allerlei delen van de wereld. De dialogen zijn daardoor zoveel meer verrijkend omdat inzichten ook interculturele aspecten meekrijgen. Initiatieven die men neemt op basis van de inspiratie is weer bruikbaar ook in Nederland.

Er staat nog veel meer op de agenda, en er komt steeds meer bij. Als je op de hoogte wilt blijven dan is een mailtje genoeg naar jp@stadvanmorgen.com om op de lijst te komen. Natuurlijk bepaal je zelf wanneer je meedoet.

Dinsdagochtend School of Talent and Wellness thema is Bewustwording

Bewustwording is het begin van verandering? In de Stad van Morgen zien we dat er nog wat meer voor nodig is. Zeker als we mensen en instanties mee willen krijgen in Sustainocratie en onze samenwerkingsverbanden. Bijvoorbeeld “noodzaak” of “behoefte”, maar ook “de mogelijkheid”.

Deze dinsdagochtend, tijdens de gratis wekelijkse School of Talent and Wellness sessies, wijden we aandacht aan dit fenomeen. We laten het zelfs een aantal sessies terugkomen vanuit verschillende invalshoeken. Deze keer omvat een eerste inkijk met open dialoog. Wat is volgens jou “bewustwording?” en wanneer doe je er wat mee?

De link naar dinsdagochtend zoom sessies is te vinden op de algehele aankondiging alhier

De keuze

We hebben altijd een keuze. De keuze die we in de 21e eeuw dienen te maken, individueel maar ook institutioneel, is ingrijpend. Voor mijzelf als persoon trok ik al lang geleden een lijn. Op podia in de hele wereld heb ik de keuze uitgelegd, die weerzijden van de lijn vertegenwoordigen. Als ik mensen en bestuurders van organisaties en ook overheden vraag aan welke kant ze komen te staan dan is het altijd “die kant!”, wijzend naar de kant waar ik voor koos. De werkelijkheid is echter weerbarstiger.

In 2009 heb ik die keuze ondergebracht in een ideologische stichting (STIR – Stad van Morgen) van waaruit een nieuwe praktische maatschappij groeit door het ontstaan van clusters van samenwerking.

Keuze

Dit kwam niet vanzelf. Ooit moest ik voor mijzelf een intense keuze maken. Elke keuzeoptie had verstrekkende gevolgen voor mijzelf en mij omgeving. Welke zou ik nemen? De keuze was tussen systeem en mens. Ik koos voor “de mens”.

Links is “het systeem”, rechts “de mens” en haar voortbestaan

De keuze voor “de mens” en ons duurzame voortbestaan als soort betekende tevens dat ik de allervernietigende, antropocenische systeemwerkelijkheid achter mij liet. Het grote voordeel van de keuze was dat ik dit systeem weliswaar achter mij liet maar alle kennis dat ik erin had opgedaan mee kon nemen. Het oude systeem verdwijnt zo niet maar wordt in context geplaatst van duurzame menselijke vooruitgang. Dat betekende dat ik de instrumenten uit die oude werkelijkheid kon vragen mee te doen met die nieuwe stap, aan de andere kant van de lijn. Dat deden ze uiteindelijk stap voor stap…..

Een nieuwe wereld openbaarde zich, niet alleen voor mij, voor iedereen die mee ging doen

Zo ontstonden de samenwerkingsverbanden AiREAS, School of Talents and Wellness, COS3i, en FRE2SH. Als ook andere initiatieven die wat minder gemakkelijk van de grond kwamen. Niet altijd deed de overheid mee omdat deze zich veelal vast heeft gezet in de economische afhankelijkheid van het oude model. Maar medeburgers, innovatieve ondernemers, stichtingen, scholen en wetenschappelijke instellingen waren altijd van de partij. En nog steeds. Alles samen dienen ze als bewijs “dat het kan”.

Steeds meer mensen en instanties stappen over de lijn en doen mee

Uit andere streken, steden en landen kwamen ze op bezoek. Ze raakten geïnspireerd en zeiden “het bestaan, nu willen wij het ook”. Gaandeweg zien we initiatieven ontstaan in andere delen van de wereld waar ze ook de stap over de lijn hebben gezet.

Uit Amsterdam, Houten, Rotterdam, Nijmegen, enz maar ook Turkije, Bali, India, Mexico, China, Venezuela, Duitsland, Ierland, België, Spanje, enz

Vaak verbinden die initiatieven zich weer met ons in Eindhoven/Brabant/Nederland om zo elkaar te versterken met ideeën en goede voorbeelden. Het groeit zodanig dat er groepen kritisch zijn gaan kijken naar de manier van functioneren waar we vandaan komen. Zij preken bijvoorbeeld de vaak ontbrekende overheden en bijbehorende bestuurders aan op het uitblijven van hun keuze.

De evolutie is in volle gang….. zelfs met wat revolutie….