Als Stad van Morgen trachten we vanuit onze duurzame menselijkheid aanpak (Sustainocratie) verbindende en doelgericht samen te werken met alle leiderschap archetypes in de maatschappij. Dat doen we niet 1 op 1, zoals in de traditionele belangenketen, maar interdisciplinair samen vanuit gemeenschappelijk erkende en gedeelde verantwoordelijkheid. Wij noemen dat “onze 4 poten aan de duurzame menselijkheid tafel” (overheid, inwoners, ondernemers, wetenschap/onderwijs). Het is dan wél belangrijk dat elk van die deelnemende tafelpoten achter het gemeenschappelijke existentiële duurzaamheid thema staat, bijvoorbeeld “samen werken aan onze integraal gezondheid en een gezonde leefomgeving” via AiREAS.

Elke vier jaar zijn er gemeenteraad verkiezingen. Daaruit komen nieuwe coalitieakkoorden voort die het overheid beleid voor de komende vier jaar richting geven. 21 gemeenten vormen de regio Zuidoost Brabant. Wat zeggen die coalitieakkoorden over de politieke, bestuurlijke aandacht de komende jaren voor bijvoorbeeld onze integrale gezondheid? CeesJan Mol, partner in AiREAS en A.I. deskundige heeft de akkoorden vanuit deze context onder de loep genomen.

1. Kernantwoord
De twintig akkoorden laten geen eenvoudig onderscheid zien tussen gemeenten die “wel” en “niet” aan gezondheid doen. Gezondheidsrelevante keuzes zijn vrijwel overal aanwezig. Het politieke verschil ontstaat vooral door drie opeenvolgende vragen:

• wordt de relatie met gezondheid expliciet gemaakt,
• wordt zij in bestuurlijke instrumenten vertaald, en
• begrenst zij bij botsingen daadwerkelijk andere belangen?

Voor de partners binnen de samenwerkingsverbanden van de Stad van Morgen is deze analyse van groot belang om de bereidheid tot samenwerking tijdig te beoordelen. Het blijft natuurlijk mensenwerk waarbij de uitvoering, interpretatie en uitwerking van de akkoorden in het bestuurlijke en ambtelijke domein sterk afhankelijk blijft van de individuele persoonlijkheden die we benaderen. Maar de grote lijn van de aanpak binnen een gemeente is herleidbaar uit de documenten.

En dat is slechts één van de vier poten aan de tafel van gedeelde verantwoordelijkheden op niveau van duurzame menselijkheid. De andere drie moeten ook meegenomen worden in dezelfde denk en handelswijze, waarbij het niet alleen gaat om het “eens zijn met het belang van integrale gezondheid” maar ook de bereidheid om gedrag en functies in de maatschappij aan te passen om aan die integrale gezondheid bij te gaan dragen.

Interpretatie van conflict.In tegenstelling tot de Stad van Morgen, waarin gezondheid als eén van de vijf existentiële essenties voor het menselijke voortbestaan centraal staat, is dit in de politieke werkelijkhed van belangen en tegenstellingen veel moeilijker.

• “Gezondheid wint” betekent niet dat gezondheid in een gemeente altijd voorrang heeft. De hoofdscore vat het meest beslissende aangetroffen conflictpatroon in het akkoord samen. Bij meerdere tegengestelde botsingen is de sterkste of meest verstrekkende botsing gebruikt in de analyse.

Het is in ieder geval bemoedigend dat gezondheid expliciet en impliciet door de hele regio wordt erkend als essentie, zoals in deze tabel blijkt. Met de belangrijke poot van een gecommiteerde overheid aan tafel wordt ook de aanpak van de Stad van Morgen versterkt, zeker als deze overheden tot het besef zijn gekomen “dat we het niet alleen kunnen”, alleen samen, niet vanuit een hoerarchische benadering maar als integrale regionale overtuiging en commitment. De Stad van Morgen is dan de verbinder zodat iedereen op basis van gelijkwaardigheid kan bijdragen en elkaar versterken in dit commitment.

De gehele analyse kan door betrokken AiREAS en Stad van Morgen partners worden opgevraagd aan CeesJan of mij. We plannen daarbij enkele bijeenkomsten waarin met de betreffende gemeentelijke bestuurders in gesprek gaan, niet ter beoordeling van de akkoorden maar vooral de raakvlakken om de samenwerkingsverbanden ook de komende jaren te versterken met elkaar.

In Deurne is een voorbeeld van de nieuwe wereldorde, gebaseerd op duurzame menselijkheid en herintegratie met de natuur, goed zichtbaar met een krachtig verhaal. Een verhaal dat wereldwijd meer erkenning krijgt dan lokaal, tot verbazing en ergenis van de initiatiefnemers en kartrekkers. Vandaag mocht ik het spoorpark bezoeken op uitnodiging van Katrien en Michel.

Binnen de context van de Stad van Morgen en Sustainocratie is dit initiatief veel meer dan een leuke moestuin met vogeltjes langs het spoor. Zoals Katrien vertelt in de video vervult te plek allerlei sociale functies die de nodige positieve impact hebben op de integrale gezondheid, sociale integratie en betrokkenheid in Deurne. Als dit door de lokale gemeente goed opgepakt en geintegreerd zou worden in het beleid zou het veel lokale kosten kunnen besparen terwijl een geheel nieuwe economie kan ontstaan. Maar dan moet de lokale politiek die visie en duurzame stip¨op de horizon wel delen. Het is een stip die Brabant breed kan worden gedragen, o.a. via de Stad van Morgen en AiREAS .

Het station en spoor

Het spoor en de trein vormen een duurzame vorm van mobiliteit, veel effectiever op gebied van luchtkwaliteit (Aireas) en bereikbaarheid tussen gemeenten dan de auto. Het station is daarom niet alleen een op en uitstapplek maar vooral een duurzaam verbindende poort met Nederland en de wereld. Mensen die reizen met de trein zijn blij dat ze in het centrum van een gemeente uit kunnen stappen, geen files hoeven te trotseren of een parkeerplaats hoeven te zoeken, en via de OV fiets met gemak ook wat verder op bezoek kunnen. De combinatie van het lokale, sociaal, ecologisch verbindende initiatief (het spoorpark) met dat van landelijke verbindingen (de trein), geeft een beeld van de integrale duurzaamheid die we voor de toekomst beogen. Dat wordt internationaal meer erkent dan lokaal, zoals dit filmpje getuigt van het bezoek van de algemeen directeur van het spoornet in Engeland. Daar wordt de combinatie van de duurzaam verbindende verhalen tot norm verheven, iets dat in Nederland nog slechts door pioniers wordt gedragen. In het filmpje zien we kartrekker Michel die een belangrijke prijs uit Engeland in ontvangst mocht nemen voor zijn inzet en initiatief in Deurne.

Het is de droom van Katrien en Michel dat ook de overheid deze initiatieven naar waarde weet in te schatten en erin gaan investeren voor de duurzame ontwikkeling van de gemeenschap. Elk station in Brabant verdient een natuurpark dat zich verbindt met de lokale gemeenschap voor voedsel, recreatie, educatie, verbinding en integratie. Engeland is daarin niet alleen. Ook in andere landen gebeurt deze integratie waarin ook horeca van zich laat horen. Neem Atocha in Madrid als voorbeeld, waarbij ook de hoge snelheid treinen al sinds de jaren 90 in ontwikkeling zijn waardoor de lokale, vervuilende binnenlandse vluchten door Iberia met 90% konden worden verminderd.

Waar een wil is, daar is een weg. En die wil is er in Brabant, mits de vier poten van de maatschappelijke tafel bereid zijn samen te komen om dit uit te gaan voeren. Die onafhankelijke, verbinden rol is Stad van Morgen (waaronder AiREAS) eigen. Wie zegt “JA” op de uitnodiging om aan tafel te komen?

Met die vraag, en vanuit allerlei invalshoeken, kwamen lokale pioniers bij elkaar in een aantal COS3i (community voor sociale inclusie en innovatie) sessies. Luisterstad ondernemer CeesJan Mol maakte er een paar mooie visuele samenvattingen van.

Diversiteit aan initiatieven komen bij elkaar, contextueel vanuit “de gezonde stad”.

Van App naar Ecosysteem.

Gedurende ruim 20 jaar hebben we geprobeerd samen te werken met de gevestigde orde in het onderwijs. Deze wordt echter aangestuurd door het oude paradigma. Toch hebben we gedurende die jaren zo´n 30.000 jongeren kunnen inspireren met onze uitdagingen rondom een nieuw tijdperk, “de volgende stap” en onze definitie van duurzame vooruitgang. De samenwerking was echter altijd ad-hoc, zonder continuiteit noch strategische commitments. Dat is de reden waarom we dit jaar hebben besloten om ons leerprogramma zelfstandig vorm te geven. Voor Nederlandse deelnemers zullen we zoveel mogelijk de leerweg via fysieke ontmoetingen afleggen. Internationale deelnemers krijgen een hybride aanbod.

De eerste 15 betalende aanmeldingen krijgen een speciaal aanbod wegens ons kick-off jaar.

https://sustainocracy.co

Laten we Eindhoven als voorbeeld nemen. In Eindhoven mochten in 2026 ruim 191.000 van de 230.000 inwoners stemmen voor de gemeenteraad. Uiteindelijk hebben slechts 84000 inwoners van dat recht gebruik gemaakt. Een meerderheid van 107000 mensen dus niet. De gemeenteraadzetels worden verdeeld onder de gekozen politieke partijen. De niet stemmende meerderheid telt niet mee. GL/PvdA viert dat ze weer de grootste partij is geworden met ongeveer 21000 stemmen. Maar is dat reeel? 170000 mensen hebben niet op deze partij gestemd. Dat ligt niet aan GL/PvdA of de andere politieke partijen. Die timmeren hard allemaal aan de weg, gemotiveerd door hun eigen drijfveren.

“De grootste meerderheid is die van “apathie”, van onverschilligheid.” Maar waarom?

De geschiedenis leert dat onverschilligheid, individualistisch eigenbelang en gebrek aan betrokkenheid (armoede, polarisering, uitsluiting) de basis voor de groei van narcisme en totalitarisme.

GL/PvdA staat voor vergroening en sociaal maar de ruim 64000 stemmen die niet op GL/PvdA hebben gestemd geven de voorkeur aan een ander overheersend geluid, gezicht of belofte. Hun belangenkeuze is echter zo versnippert over de 16 andere partijen dat men geen eenduidig geluid laat horen. Hierdoor kan GL/PvdA met slechts 10% van de uitgsproken steun van de lokale bevolking “de macht” naar zich toe trekken om een coalitie te gaan vormen. Een coalitie die uiteindelijk samen maar ongeveer 25% van de bevolking vertegenwoordigt. Velen van de GL/PvdA partij (en de andere partijen) hebben het goed voor gelukkig met de stad. Maar 10% kunnen we amper “volksvertegenwoordiging” noemen.

Heerschappij van het volk?

De oorspronkelijke betekenis van het begrip “democratie” komt van het griekse “demos” (volk) en “kratien” (heersen). Democratie betekent dus “heerschappij van het volk”. In de parlamentaire vorm van de democratie mag het volk elke vier jaar stemmen op wie er namens hen mag “heersen”. Zo wordt het heersen dus uitbesteed via het stemrecht. Welke criteria gebruikt de kiezende bevolking voor haar keuze? Vaak zijn het oude gewoontes, een knap gezicht, een aansprekend verhaal, een bekende. Erg weinig mensen verdiepen zich in partij programmas. “Oh, ik vind die opmerking van die persoon belangrijk”, is een veelgehoorde opmerking. Na het stemmen gaat men ervan uit dat de belofte of het inzicht van die persoon of opmerking ook aandacht krijgt.

Wat motiveert de vele mensen om niet te gaan stemmen? “Wat maakt mijn ene stem nu uit? Ik heb toch geen invloed!” of “Ze doen toch waar ze zelf zin in hebben, mijn stem wordt niet gehoord”, enz.

Daarnaast is de overheid, waar we voor kiezen, maar een deel van het maatschappelijke verhaal. De overheid is van huis uit geen leiderschap (tenzij het doorbreekt in narcisme als verkeerde vorm van leiderschap) maar een kostbare faciliterende organisatie. Dat faciliteren is contextueel historisch gerelateerd aan het ontwikkelen van en groei economie door het faciliteren van eerst het bedrijfsleven en later ook het consumptie gedrag. Zodra we gestemd hebben dan houdt de democratie in de vorm van “heerschappij van het volk” op. Dan heerst het kapitaal. En het kapitaal gebruikt de mens en natuur voor eigenbelang. De huidige maatschappij is een kostenpost en wij zijn de financieers.

Daarom faalt deze vorm van democratie op allerlei punten:

• Het gemeenschappelijke kader van een politiek economische werkelijkheid heeft aantoonbaar de problemen opgeleverd die door politiek economische beloftes aangepakt zullen worden. Er heerst een degeneratieve spiraal die zichzelf voedt.
• De uiteindelijke winnaar vertegenwoordigt slechts 10% van de gehele bevolking (25% van de stemmers).
• 56% van de bevolking laat niet van zich horen. Is die betrokken? Waar neemt die 56% verantwoordelijkheid voor?
• 75% van de gekozen partijen (63000 van de 84000 stemmen) krijgt een meer ondergeschikte rol door de versnippering. Men kan hooguit deelnemen aan een moeizaam onderhandeld coalitieakkoord of een plek in de oppositie.
• De maatschappelijke sturing na de verkiezingen is economisch met het bedrijfsleven en de financiele belangen aan het roer.
• De grote uitdagingen van deze tijd staan onder druk en krijgen maar beperkt aandacht in deze hierarchische belangencultuur.

Het probleem van “heerschappij van het volk” zonder sturend kader is dat het kan uitmonden in anarchie en chaos door de verschillende belangen uitersten. Eigenbelang is een belangrijke motivator van mensen. Het is tevens een reden tot voortdurend conflict als dit niet onderdrukt wordt via een structuur. Die politieke onderdrukking leidt tot controle bureaucratie en uiteindelijk een narcistische uitbraak.

Dit conflict uit zich nu in het falen van deze vorm van democratie, door apathie enerzijds, versnippering van keuzes anderzijds. Er is geen overkoepelende duurzaamheid boodschap noch gedrag. Zeker in onze financiele wereld van materialistische afhankelijkheden en ongelijkheid is de kans op conflict erg groot. We wijzen gemakkelijk naar anderen (de rijken, de armen, de buitenlanders, de politiek, de bedrijven, de buren, de overheid, de economie, enz) voor onze problemen. Zo raakt ons eigen verantwoordelijkheidbesef veelal gekleurd door het materialistische eigenbelang, niet onze eigen toegevoegde waarde aan het geheel.

“Ondertussen bouwen de werkelijke problemen voor ons duurzame voortbestaan zich op”.

Verantwoordelijkheid van het Volk

In de Stad van Morgen (Sustainocratie) hanteren we een andere vorm van democratie, namelijk die van een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid voor de essentiele waarden van ons bestaan. Deze verantwoordelijkheid kunnen we niet uitbesteden. Ze wordt gekaderd door concrete waarden van ons voortbestaan. Dat valt prima te combineren met de parlamentaire democratie waarin we periodiek keuzes maken rondom het bestuur van onze overheid, zonder onze eigen verantwoordelijkheid los te laten. Dat is belangrijk want dat bestuur moet, binnen datzelfde kader, aansluiten op onze eigen dagelijkse waarde gedreven verantwoordelijkheid als burger of ondernemer of onderneming. De verkiezingsstrijd gaat dan om de te kiezen prioriteiten in de waardecreatie, niet de (financiele) belangenafweging. De overheid coalitie die ontstaat spiegelt zich dan al faciliterend aan het kader en de gekozen prioriteiten van existentiele waarden, zoals bijvoorbeeld “De gezonde stad of regio” of “onze zelfvoorzienende regio”. Daarmee sluit het faciliterend aan op de verantwoordelijkheid die we ook verwachten van de burgers en het bedrijfsleven, ieder op hun eigen manier (gedrag, handel en innovatie).

Het is bijvoorbeeld heel wat anders als 2500 huizen gebouwd dienen worden in een financieel gedreven context of wanneer gezondheid, sociale, ecologische verbinding en veiligheid sturend zijn. Datzelfde geldt voor onze mobiliteit, het onderwijs, de zorg en alle andere functies van de maatschappij.

“Want die verantwoordelijkheid voor ons duurzame voortbestaan dragen we allemaal samen (inwoners en instanties)”

• 100% van alle inwoners, ongeachte de functie, wordt uitgedaagd én aangesproken om mee te werken en mede-verantwoordelijkheid te nemen voor het eigen en gemeenschappelijke essentiele welzijn:
  • Integrale gezondheid
  • Veiligheid
  • Invulling van onze basisbehoeften (onvervuilde leefomgeving, schoon drinkwater, gezonde voeding en warmte)
  • Samen (overheid, burgers, bedrijven, kennisinstellingen, onderwijs en omringende natuur)
  • Bewustwording (ons gemeenschappelijke leer en aanpassingsproces)
• Stemmen gaat dan over het bepalen van de prioriteiten, niet vanuit uitbesteding maar door samenwerking.
• Waarden worden optimaal onderling verdeeld.
• Het volk, dat zijn we allemaal, ook de mensen die werkzaam zijn in de instanties.
• En we hebben allemaal samen belang én de verantwoordelijkheid voor ons duurzame voortbestaan dat niet in geld valt uit te drukken maar wel in een eco-nomie (de wet van de natuur).

In de wereld van het duurzame bestaan en voortbestaan van de mens (Sustainocratie) is “de vrouw” van levensbelang. Zij kan niet worden vervangen door een man. De vrouw vertegenwoordigt het “zijn” van de mensheid, de geboorte van de vernieuwing en elke evolutionaire stap die dit leven maakt. De positie van “de man” is ook fundamenteel maar vanuit de ondersteuning hieraan door het leveren van veiligheid via “het doen”.. Aan dat existentiële fundament tussen man en vrouw koppelen we de ontwikkeling van onze moraal, the respect voor het leven, de zorgzaamheid en de sociale verbinding. Man en vrouw zijn in die menselijke complexiteit gelijkwaardig maar niet hetzelfde. Door de verbinding van de twee werelden, die van het zijn en het doen, ontstaat een harmonieus samenspel dat zich kan uiten in het gezinsleven, communities en hele maatschappelijke organisaties. Dan is er geen discriminatie, geen onderdrukking, geen vermannelijkte of vervrouwelijkte hierarchie. Dan zien we een volwassen cultuur met de de pure vorm van democratie, die van de onderlinge, liefdevolle afstemming rond de invulling van de kernwaarden van ons bestaan.

De jaarlijkse internationale vrouwendag

Elke jaar wordt een dag lang de nadruk gelegd op de positie van de vrouw. Historisch gezien heefft de maatschappij zich vermannelijkt in de prestatiewereld rondom materialistische politiek financiele belangen. De mannelijke essentie van veiligheid is vervangen door materialstische groeibelangen. De positie van de vrouw is gedwongen ondergeschikt geraakt. Deze onnatuurlijke situatie leidt tot de ene crisis na de ander zoals in het plaatje hierboven is te zien. Elk jaar weer dient de vrouw zich te manifesteren door haar existentiele gelijkheid te benadrukken in een wereld die al heel lang vrouw onvriendelijk is geworden, onduurzaam en mensheid vernietigend. Eén dag in het jaar staat de vrouw en het vrouwelijk centraal. Dit uit zich vaak kritisch wegens het onrecht dat in de huidige mensenwereld plaatsvindt. De rest van het jaar uit Sustainocratie zich vanuit existentiele menselijkheid en de noodzaak tot de vervrouwelijking van de maatschappij, niet via materialisme maar door de waarborging van de immateriële essenties van ons bestaan, zoals onze gezondheid, veiligheid, de sociale verbinding, samenhorigheid en respect voor het leven. Een aantal van deze principes kwamen ook aan de orde tijdens de vrouwendag vandaag.

Al ruim 10 jaar wordt de Internationale Vrouwendag in Eindhoven georganiseerd door C.LO., de lokale Latijns Amerikaanse vereniging, in samenwerking met het Parktheater. De foto’s zijn van het evenement in 2026.

Niet lang geleden ontmoette ik een gedreven lerares uit Roermond. Zij deed mee aan een opleiding in Fontys waar ik de duurzame mensgedreven maatschappijvisie van de Stad van Morgen (Sustainocratie) mocht introduceren. Haar naam is Chajmaa, waaraan ik een bruisende persoonlijkheid kon verbinden die, met liefde voor de mens, de verbinding en de ontwikkeling van onze opkomende generaties, zich identificieerde met het gedachtegoed dat ik presenteerde. Het klikte intens met haar eigen maatschappelijke insteek die veel verder gaat dan de positie van onderwijzeres. Zij vertelde dat zij zich hierdoor empowered voelde vanuit een essentie, niet iets vanuit de zijlijn. Enkele maanden later presententeerde zij haar reeds bestaande intenties om in Roermond het principe van “samen verantwoordelijkheid te nemen voor de kernwaarden van ons bestaan, waaronder onze gezondheid, in de breedste zin van het woord”, tot uiting te brengen in een gezamelijke maaltijd (Iftar), georganiseerd door en met de jongeren van haar school. De sportdag en aansluitende Iftar werd zo een principiele uiting van verbinding, van samenhang en integrale gezondheid dat ook door de lokale politiek werd gedragen en ondersteund. De lokale televisie legde haar motivatie en succes vast.

In een wereld waarin verbinding, gezondheid en veiligheid enorm onder druk staan door kapitalistische macht uitingen en geweld, is de liefde en samenhorigheid, waar Chajmaa zich voor inzet, een frisse wind die hoop geeft en een perspectief van vrede en voorspoed, door het met elkaar samen te dragen.

Al vanaf het eerste begin van de Stad van Morgen in 2009 (Duurzame menselijkheid) was het begrip “mobiliteit” een punt van steeds terugkerende aandacht. De manier waarop de auto ruim honderd jaar geleden beslag heeft gelegd op ons gedrag, de ruimtelijke organisatie, het energiegebruik, luchtvervuiling, enz was voldoende aanleiding om te gaan kijken naar gezondere alternatieven of aanpassingen.

Zo kwamen we in contact met o.a. Geert Kloppenburg, die in die tijd bezig was met het dynamische vervoersconcept van de (elektrische) TukTuk. Recent, al weer 17 jaar later, publiceerde hij als mobiliteitsdeskundige en kritische onderzoeker het boek “slim reizen“. Hierin analiseert hij, samen met Marc Buiter, de huidige situatie in Nederland. De grootste belemmering om tot structurele, innovatieve oplossingen te komen is de bureaucratische regel drang van de overheid waar het “Nederland van Morgen” ook in alle andere aandachtsgebieden last van heeft. Het boek introduceert een aantal innivatieve zienswijzen over het organiseren van cooperatieve mobiliteitsopties. Deze zienswijzen, in combinatie met de maatschappijvorm van “samen” van Sustainocratie in de Stad van Morgen, hebben een living lab nodig. Samen met Brainport Bereikbaar en anderen zouden we dit vorm kunnen geven in en rondom Eindhoven. Maar dan moet ook de overheid zich enthousiasmeren door te faciliteren in plaats van de reguleren.

Tijdens het recente stadsdebat, georganiseerd door Thom Aussems, werd de kijk op de werkelijkheid besproken vanuit het plaatsen van de auto (vermeend gemak) of de mens (gezondheid, sociale verbinding, luchtkwaliteit) centraal. Dit filmpje van onze nieuwe mede-bestuurder van Aireas (luchtkwaliteit en gezondheid), CeesJan Mol, geeft het verschil mooi weer.

Het is altijd interessant als “iemand anders” dan ik het verhaal van het ontstaan van Sustainocratie beeldend maakt. In dit geval is dat communicatie deskundige CeesJan Mol. Hij deed dit omdat hij zich bevtuurlijk heeft aangesloten bij Aireas. Dan is het belangrijk dat je je inleeft in de uitdaging ondanks het feit dat hij er al vele jaren zijdelings bij betrokken is geweest.

Zijn beeldende weergave is gebaseerd op een van vele artikelen die wereldwijd is gepubliceerd over het onderwerp. Boeiend is te constateren dat zijn Nederlandse en Engelstalige versies het verhaal op een geheel eigen wijze vertellen, ondanks de vergelijkbare structuur en input uit het hoofdStuk dat verscheen in het boek “Spirituality and Business in the Anthropocene”, gepubliceerd door Palgrave via de Corvenius Universiteit van Budapest.

Het is een mooi en divers programma geworden met veel bijzondere presentaties en breakout sessies. Kijk zelf en meld je aan. Het wordt een warm samen zijn in de Cooling down opdracht die we met zijn allen hebben voor onze gezondheid en leefomgeving. De natuur onderhandelt niet maar past zich aan onder de diverse invloeden, waaronder “de mens”. Maar ook wij dienen ons aan te passen willen we onze planeet nog leefbaar houden en productief voor onze basisbehoeften.

https://www.parktheater.nl/programma/cooling-down-gewoon-doen-n49q