Positiviteit in coronatijd

Laten we wel wezen. Als het goed is zijn we 99% van de tijd gezond. Af en toe worden we geconfronteerd met de ongemakken van een ziekte (de 1%). Dankzij corona zijn we ons ervan bewust geworden dat die 99% mede afhankelijk is van de manier waarop we met die 1% omgaan. Onze partner uit België, Lieve Willems, heeft een bewustzijnsbeweging op gang gebracht met haar leuke poppetjes.

De beeldvorming van de bolletjes met oogjes, of wasknijpers met een lach, is het netwerk van relaties (vrienden, familie) dat wij altijd bij ons dragen. Ze zijn er niet alleen in onze herinnering maar ook in de fysieke ruimte door wat er achter gelaten is door de knuffel, het samenzijn, de ontmoeting. Deze ontmoetingen “infecteren” ons normaliter met genot, liefde, inspiratie en samenhorigheid. Soms komt er ook een virusje mee die we vaak de baas zijn via ons immuunsysteem.

Door zelfbewust om te gaan met die 1% houden de 99% hoog. Dat gaat preventief middels gezonde voeding, ademhaling, rust, positieve stress (passie en motivatie) en een gezonde sociale interactie. Maar ook door toepassing van social distancing met onbekenden, hygiëne en als we dan toch een keer ziek zijn, door afzondering, isolement en het genieten van de zorg van onze geliefde en zelfzorg door in bed te blijven en uit te zieken. Wat vooral niet moeten doen is de 1% de overhand laten krijgen over de 99% door angst of onzekerheid. Want dan groeit de 1% in plaats van het duurzaam vasthouden van de 99%.

Daarom zien de bolletjes en wasknijpers er vrolijk uit. Ze relativeren, maken bewust, voorzichtig maar ook levendig en verbindend. Uiteindelijk draait ons welzijn vooral om de manier waarop we verantwoordelijkheid nemen, zelf en samen, voor onze gezondheid door de 1% een structurele en positieve plek te geven van aandacht zodat de 99% zich volop kan blijven ontwikkelen voor ons allemaal.

Sustainocratie in beeld?

Leonie Haas tekende een maatschappij in wording volgens de inzichten die Daan Fousert weergeeft in zijn boek “Leiderschap voor Toekomstmakers”. Omdat ik er veel in herkende van de totstandkoming en uitvoering van Sustainocratie, vroeg ik toestemming om het te gebruiken. Zelfs veel van de onderbouwing ervan is erin verwerkt. Herkent u zich in de beelden? Deze gelden overigens ook voor instellingen in transitie, zoals overheden, bedrijven, scholen…..

Koffie, vitamine D en andere wijsheden

Leeftijd komt met gebreken, zegt men. En dat is ook zo, zeker als men een actief, sportief en een beetje losgeslagen leven heeft geleid. Bij mij trad er al rond mijn 40e het fenomeen jicht op. Het wordt gezien als een welvaart ziekte, iets waar volgegeten koningen vroeger veel last van hadden. Pijnlijk opgezwollen vingers en tenen die na verloop van tijd weer zich herstelden. Artsen hadden er pilletjes voor waarvan de bijwerkingen minsten zo erg waren als het euvel dat ze trachten te verhelpen. Althans voor mij. Pijnstillers waren uiteindelijk de enige remedie die mij tijdens die pijnlijke momenten er doorheen sleepten.

Erg druk maakte ik mij er niet om. De jichtaanvallen kwamen eens in de zoveel tijd met tussenpozen van maanden. Tegen mij 60e kwamen er wat andere ongemakken bij die mij ook weer bij een dokter brachten. Onaangename darm en maagonderzoeken volgenden met steeds weer een nieuwe serie tabletten om mijn lichamelijke onbalans aan te pakken. Ik was echter steeds meer aandacht gaan besteden aan gezondheid in zijn algemeenheid, vooral eigenlijk voor mijn omgeving (kinderen) en de rest van de wereld. Door bepaalde gebeurtenissen ging ik die aandacht ook op mijzelf richten.

Experimenteren met voeding

Mijn bewustwording gaf aan dat pillen een fenomeen onderdrukken, niet oplossen. Als ik mijzelf wilde healen dan moest ik aandacht besteden aan de positieve stimulans, niet de onderdrukking. Daarnaast begon ik te vermoeden dat een aantal van mijn nieuwste problemen te wijten waren aan de medicaties, niet de lichamelijke euvels. Binnen de Stad van Morgen begon ik gezondheid reizen te organiseren. Die gingen naar het buitenland waar de verandering van cultuur en omgeving bij zouden dragen aan nieuwe inzichten. Zo kwam ik in aanraking met energetische massages, kruidenbaden, accupunctuur, verschillende voedsel inzichten, geluidtherapie, opstellingen, thee en kruidenmengsels, enz. Uiteindelijk is het lichaam een bonk energie die op allerlei manieren innerlijke verbindingen tot stand brengt maar ook loslaat. Dit heeft een effect op het lichaam, de psyche, de emoties, enz.

Een bekende arts plaatste op zijn website:

Als een dokter je alleen pillen voorschrijft zonder andere vragen te stellen dan is het geen arts maar een drugsdealer

Ik nam daarom afstand van mijn pillen (zo’n 14 per dag) en ging mij concentreren op mijn innerlijk rust, mijn meditatie, mijn ademhaling, mijn voeding en lichaamsbeweging. Door afscheid te nemen van mijn pillen verdwenen een aantal van mijn onaangename symptomen als sneeuw voor de zon. Andere pijnlijke problemen bleven. Vooral mijn jicht had zich verergerd en daar waren reumatische gewrichtspijnen bij gekomen. Ik wilde niet chronisch aan de pijnstillers gaan hangen dus begon ik mij open te stellen voor alternatieve inzichten. Wondermiddeltjes zoals kurkuma, gemberthee, e.d. waren weliswaar aangenaam maar droegen niet bij aan een oplossing. 72 uur vasten, sauna’s, massages, e.d. hadden wel een positief effect maar niet blijvend.

Niet toevoegen maar wegnemen

Mijn strijd met mijzelf had zich geconcentreerd op het toepassen van allerlei remediale oplossingen. Die hadden allemaal met elkaar gemeen dat ze toevoegingen waren aan mijn gebruikelijke levensstijl. Het werd tijd dat ik ook mijn gewoontes ter discussie ging stellen. Roken deed ik al ruim twintig jaar niet meer. Alcohol had ik afgebouwd naar uitsluitend bier. Door een mystieke ervaring liet ik ook bier achterwegen. De gedachte daarbij was dat bier van graan gemaakt was en ik ook (wit)brood liet staan wegens mogelijke allergie voor stoffen in het graan (gluten, resten van pesticiden, e.d.). Dit had een bijzonder positief effect op mijn darmen.

Bijvoorbeeld het lekkende darm syndroom dat gaatjes veroorzaakt in de darmwand, verdween als sneeuw voor de zon.

Mijn verdere zorg concentreerde zich rondom mijn gewrichtspijnen. Na wat geëxperimenteer met voeding ben ik opgehouden met het drinken van koffie. Door het ontbreken van bier was ik meer koffie gaan drinken in allerlei variaties. Toen ik ermee ophield reageerde mijn lichaam heel heftig. De gewrichtspijnen gingen in eerste instantie omhoog. Dit was voor mij een aanwijzing dat er een relatie was met stoffen in de koffie. Daarom zette ik door. Na ongeveer zes weken herstelde mijn lichaam zich en verdwenen de gewrichtspijnen uit mijn lichaam. Met uitzondering van mijn knieën en enkels. Dat had volgens mij te maken met overgebleven blessures uit het verleden die slijtage hadden opgeleverd. Ook moest ik aandacht besteden aan mijn lichaamsbeweging wegens hart en vaat gezondheid. Dat is niet gemakkelijk als je knieën en enkels niet mee willen werken.

Pelgrimstocht in Italië

Behalve de overgebleven pijnen in mijn benen voelde ik mij goed. Ik schreef mij in voor een wandeling in de Italiaanse bergen die door een vriend werd georganiseerd. De tocht van 120 km door bergachtig terrein was zwaar voor mij. Maar tot mijn verrassing hoefde ik na de eerste twee dagen geen pijnstillers te gebruiken. Mijn ademhaling liet te wensen over maar mijn benen deden niet meer pijn. Mijn zelfverzonnen diagnose van oude blessures ging niet meer op. Bij terugkeer in Nederland kwam de pijn dubbel en dwars terug. Wat had de doorslag gegeven in Italië? Wat was er anders in Nederland? Gesprekken met familieleden en kennissen leverden in eerste instantie niets op. Totdat iemand mij zijn verhaal vertelde van pijnlijke knieën waar de oorzaak niet van gevonden kon worden via radiografie, scans, fysiotherapie, enz.

Uiteindelijk kwam een reumatoloog uit op vitamine D.

Met die tip ging ik meteen aan de slag. Na de eerste vitamine D pil verdween de pijn in de knieën op wonderbaarlijke manier. Dagelijks een zo’n vitamine D supplement zorgde ervoor dat mijn pijnstiller gebruik minderde tot 1 per week!!!. In Italië was het dagelijks 33 a 34 graden geweest, met volop zonneschijn. Mijn vitamine D toevoer was op natuurlijke wijze op pijl gebracht. In Nederland is dat echter onmogelijk. Het klimaat staat dit niet toe. De simpele aanvulling ervan op mijn dieet was voldoende.

20 jaar pijnlijden, doktersbezoeken, vervelende onderzoeken, kostbare en nutteloze pillen, enz werden zo op eenvoudige manier opgelost. Beter laat dan nooit, zeg ik tegen mijzelf. Mijn welzijn is er ongelooflijk op vooruit gegaan. Het heeft mij tevens enorm geholpen om een nieuwe kijk te ontwikkelen over gezondheid en het oplossen van allerlei kwalen door bewust om te gaan met patronen. Het is tevens de basis voor het netwerk van partners die ik opbouw in de Stad van Morgen rondom “zorg voor gezondheid” en het netwerk van plekken in de hele wereld waar men die aandacht krijgt om te helpen bij het vinden van de juiste patronen. Het geeft mij tevens een impuls om de gezondheidzorg uit te nodigen zich breder op te stellen dan de medicinale wereld waarin men verwikkeld is geraakt. Gelukkig zien we daar ook goede voorbeelden in die we gaandeweg willen helpen uitvergroten.

AiREAS metingen in Nuenen, fase 2

Vandaag zijn na ruime vertraging de meetkastjes opgehangen op de daarvoor door de gemeente Nuenen aangewezen plekken. De vertragingen rond fase 2 zijn gekomen door verschillende factoren.

  1. De complexiteit van de wens van de gemeente. Het meten van fijnstof als luchtkwaliteit is relatief eenvoudig. De interpretatie van de data is echter veel moeilijker. Dat wordt vaak door onwetendheid gebagatelliseerd. Er zijn goedkope metertjes tegenwoordig beschikbaar die je zelf in elkaar kunt knutselen. Het Samen Meten project van RIVM is daarop gebaseerd, net als de Sensor Community van Duitse oorsprong. AiREAS werkt er graag mee samen en onze eigen data is in de meeste gevallen ook zichtbaar op deze sites. De goedkope metertjes hebben vaak een afwijkend gedrag door de geringe betrouwbaarheid, ze hangen bij mensen thuis en geven een relatief beeld van de luchtkwaliteit op elk moment van de dag. een enkel metertje kan onbetrouwbare informatie verstrekken. Dankzij het grote volume van metertjes in een gebied is er een interessant beeld te verkrijgen van de luchtvervuiling, verplaatsingen ervan bij bijvoorbeeld brand, enz. Hoe interessant ook, de metingen zijn niet van toepassing op de huidige Nuenense casus. Dit hebben wij in fase 1 al gedaan.
  2. De uitdaging waar Nuenen voor staat gaat over het wegennet (bundelroutes), de bijbehorende vervuiling en overlast, als ook de beleidskeuzes waar de overheid voor staat, al dan niet in samenwerking met de lokale burgers. Als het over verkeer gaat dan hebben we het niet meer alleen over fijnstof maar vooral over gassen zoals NO2. De technologie om NO2 te meten is al jaren in ontwikkeling maar nog steeds verre van optimaal. In fase 1 beschikten we niet over NO2 meet mogelijkheden. Het wachten was op ons regionale meetnetwerk dat we ingekocht hebben van TNO. Echter ondervond ook TNO vertragingen met haar NO2 sensor. Leverancier Intemo heeft al wél een NO2 sensor maar deze werd in twijfel getrokken door de problemen die we in fase 1 hadden ondervonden met de producten van deze leverancier. TNO stelde voor om de techniek van Intemo aan te vullen met een goedkope en bewezen techniek op basis van chemische palmes buisjes. Deze leveren geen piek informatie maar wel maandelijkse gemiddeldes die veel nauwkeuriger zijn dan alle technologische meet opties bij elkaar.
  3. De gemeente Nuenen heeft zich aangesloten op het regionale meetnetwerk van AiREAS dat in de loop van het jaar zich heeft uitgerold in de 23 deelnemende gemeenten. Het doel van dit netwerk is om wetenschappelijk inzicht te krijgen over stedelijk, luchthaven en vervuiling van intensieve veehouderij. Hier zijn verschillende landelijke partijen bij betrokken, zoals het RIVM en IRAS (universiteit van Utrecht). Dit regionale meetnetwerk heeft ook een aantal flexibele meetstations die op verzoek van gemeenten inzetbaar zijn. Daar wilde gemeente Nuenen graag gebruik van maken maar het ontbreken van de NO2 sensoren maakte de optie minder interessant. Dus was Nuenen weer aangewezen op de lokale Nuenense aanpak met AiREAS en de inzet van de Intemo sensoren aangevuld met de palmes buisjes.
  4. De vergelijkbaarheid van de data van verschillende leveranciers was ook een issue gebleken toen in de verschillende AiREAS projecten voor het eerst verschillende sensoren tegelijk werden ingezet. Er werden onverklaarbare verschillen geconstateerd die door burger participatie al snel als onbetrouwbaar en waardeloos werden bestempeld. Voor AiREAS was het echter een reden om te onderzoeken waar die verschillen vandaan kwamen. Met de betrokkenheid van allerlei partijen, zoals Scapeler, RIVM, Sensor Community, enz werd gaandeweg duidelijk dat de sensor technieken per meetmodule en fabrikant verschilden. Dat geldt niet alleen voor de kastjes van Intemo, maar ook voor een grote speler zoals TNO. Het referentie netwerk is dat van RIVM. Dit is sinds kort door RIVM beschikbaar gesteld voor vergelijkende metingen en het bijstellen van de meetapparatuur (kalibratie). AiREAS vroeg aan de leveranciers om dit ter harte te nemen. Dat wilde iedereen wel maar het kost tijd en moeite. Er ontstond hier en daar jaloezie omdat de grotere partijen subsidies zouden krijgen om dit te doen en de kleineren niet. Dankzij wat middelen van de Gemeente Eindhoven werd toch hierin consensus gevonden.
  5. Tot slot was er nog Corona waardoor alles stroperig ging, vooral als het om fysieke ontmoetingen ging die betrekking hadden op deze installaties.

Met de huidige installatie van Intemo meetkasten, aangevuld met palmes buisjes, gaan we 6 maanden meten. Daaruit moet een duidelijk onderbouwde nulmeting komen ten opzichte van het verkeer en de lokale omstandigheden bij de meetstations. Op basis van deze resultaten en de ontwikkelingen bij bijvoorbeeld TNO in het regionale meetnetwerk, kijken we of er nog aanvullend iets nodig is of dat we dit stuk naar tevredenheid (voor de gemeente) kunnen afronden. Nadruk ligt op “de gemeente” omdat deze verplichtingen heeft naar de gemeenteraad voor de keuzes die op handen zijn. AiREAS is zich bewust van de spanningen die bij burger groepen bestaan ten opzichte van dit project. AiREAS is zelf een burgerinitiatief met het oog op multidisciplinaire samenwerking met maar één gemeenschappelijk doel en verantwoordelijkheid: gezondheid en een gezonde leefomgeving. Voor AiREAS is meten een middel, geen doel op zich. AiREAS beroept zich op de deskundigheid en inzet van haar partners (technologie, wetenschap, overheden), ieder op hun eigen gebied van autoriteit. In de stappen naar die stip op de horizon van gezondheid moeten we zelfbewust samen prioriteiten stellen binnen de mogelijkheden die zich aandienen, niet alleen in beleid beïnvloeding maar ook burger zelfreflectie en gedragsaanpassingen.

Installatie van de meetkast op de Geldropsedijk

Een dag groene initiatieven filmen in Eindhoven met Earthbeat bleek niet genoeg

Om 11 uur zou de cameraploeg uit Luxemburg via Maastricht in Eindhoven zijn. Vroeg omdat dit gevraagd was door een van de wethouders die graag de vergroening en autoluwte van de Vestdijk wilde laten zien. Want dat is wat men uiteindelijk voor de hele binnenring in gedachten heeft. Helaas had de wethouder op het laatste moment andere belangrijke dingen te doen. Niet getreurd. De CreatiVelos waren toch al iets vertraagd en werden uiteindelijk met een vrachtwagen naar Eindhoven gebracht. Een andere wethouder, Rik Thijs, had zijn agenda aangepast en wilde graag het Clausplein laten zien. Dat bleek een pareltje van inventieve vergroening in de binnenstad. Het groene plein als alternatief voor de oude verstening heeft vele voordelen. Zo is het een heerlijke sociale plek voor de omwonenden en alle bezoekers. Tevens draagt het groen bij aan het verminderen van de stedelijke, ongezonde hittestress. Wat minder zichtbaar is op het eerste gezicht licht de wethouder toe. Onder de grond is er een parkeergarage, dan een water opvang systeem en daarna de groenvoorziening. Deze multifunctionaliteit is een ingenieus kunstje moderne stadsopbouw. Dit wil men nu op 10 verschillende plekken in de binnenstad uitvoeren. Wow. 5 voetbalvelden groen in de binnenstad van Eindhoven? Wie had dat durven denken?

Wethouder Thijs is op zijn gemak in het Engels en trots op de zichtbare resultaten in de stad. En ambitieus om daarin door te pakken.

Een documentaire is wat anders dan een interview

Daar sta je als wethouder en krijg je ineens pittige vragen op je afgevuurd. Met verschillende camera’s worden de gesprekken, ook de voorbereidingen, opgenomen. Men is niet tevreden met het standaard verhaaltje. Er wordt doorgevraagd. Wie heeft dit bedacht? Hoe lang heeft het geduurd? Wie heeft er allemaal meegeholpen? Hoe kunnen we toegepaste technieken zichtbaar maken? Waarom is dit zo belangrijk? Na ruim 45 minuten vraag en antwoord, onder het oog van de camera’s lieten we de wethouder weer los. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de resultaten maar ook “het verhaal” er achter. Dat alles samen is inspirerend voor andere gebieden die misschien met soortgelijke plannen rondlopen. Karakteristiek voor Eindhoven is de openheid waarmee hierover gesproken wordt. De complexiteit wordt niet uit de weg gegaan, ook niet de moeite die het heeft gekost om iets fundamenteel van de grond te krijgen. Het eindresultaat, hoe inspirerend en nuttig ook voor de gezondheid en kwaliteit van de leefomgeving, is een topje van een grote ijsberg van inzet, samenwerking en doorzettingsvermogen. Daar staan om dit te vertegenwoordigen is een hele eer maar het is juist ónze taak om niet alleen het topje zichtbaar te maken, maar het geheel.

Tsja, en dan lopen spontaan Mieke en Joop van Bree voorbij. Beide zijn ze al jaren bestuurlijk actief in Waterschap de Dommel. Het verhaal van de wethouder en het Clausplein is koren op hun molen. Jarenlang hebben zijn “gevochten” (de woorden van Mieke) om het waterbeleid in de gemeente de juiste aandacht te geven, inclusief de vergroening. De waterschappen zorgen voor voldoende en schoon oppervlakte water in de regio. Maar dat is niet eenvoudig als het structureel verspilt en vervuild wordt. Vol enthousiasme nemen ze ons mee naar het Lichtplein, vlakbij. Daar is nog geen vergroening zoals op het Clausplein. Het is nog een en al steen. Maar de plannen liegen er niet om.

Mieke bereidt zich voor met de microfoon op het Clausplein. Maar uiteindelijk wil ze toch naar het Lichtplein

Al met al ben je dan al snel langer bezig dan de gereserveerde twee uur. De volgende afspraak staat te wachten, op ongeveer 1 km afstand. Dus thema’s zoals de autoluwe stad, de historische indrukken in de fietsenstalling, de verdichting, de elektrische bussen, de sociale cohesie initiatieven in de wijken en tussen de enorme culturele diversiteit in Eindhoven, de vergroening van Brainport, de stadspoorten, enz moeten we derhalve laten liggen. We gaan naar het onderwijs.

Onderwijzen en leren is niet hetzelfde

We gaan naar Fontys. Daar worden we opgewacht door coördinator Elke van der Valk samen met één student en enkele docenten. Het eerste wat mij opviel was dat ik Fontys niet meer terug kende. Gedurende enkele jaren had ik daar elke twee weken avondcolleges gegeven. Tot mijn verbazing was het campus vergroend, waren er gebouwen bijgekomen, ook afgebroken en de hele sfeer was ineens anders. Ik heb de nadruk gelegd op de aanwezigheid van één student omdat na de kennismaking en het snappen wat de bedoeling was, er ineens andere studenten mee gingen doen. Ook de docenten waren enthousiast. Studenten deden hun verhaal met veel passie en gedrevenheid. Ze vertelden niet uit een boekje maar uit hun eigen belevingen en leerervaringen. Overduidelijk werd dat het onderwijs aan het transformeren was, net als de stad die we hadden gezien. Docenten waren geen zenders meer maar faciliterende bronnen van inspiratie en support voor studenten die zelf op onderzoek uit gingen. Ik herkende veel van de School of Talents & Wellness terug in de aanpak.

Docent Niels van Maaren is erg blij met de ontwikkeling van Fontys en zijn rol die hij erin als docent kan spelen door de SDGs te integreren in het leersysteem.

Als je ineens én een transitie van het onderwijs, het leersysteem, de leeromgeving, de verhalen van de docenten én die van de vele studenten wilt vastleggen dan ben je wel een tijdje bezig. Het uurtje dat we ervoor uitgetrokken hadden bleek al snel veel te weinig. Arme Maartje Kreike die in het voedselbos op ons zat te wachten.

Vergroening in niet genoeg

In het voedselbos treffen we niet alleen Maartje maar ook Ben Nas. Ben is al jaren bezig om eetbaar groen te introduceren in zijn buurt in Gestel om het sociale contact tussen de mensen te bevorderen. In samenwerking met de gemeente is dat nu gelukt. Maartje heeft het voedselbos overgenomen van vorige pioniers en duidelijk haar stempel gezet in de diversiteit van plantengroei en activiteiten op het terrein. Maartje heeft veel kennis van planten en de geneeskundige krachten ervan. Vol verve neemt ze de gedachten van de deelnemers mee in de wereld van healing in plaats van de pleisterplakkerij van de farmaceutische industrie. Ze werkt samen met het onderwijs en tracht ook kwetsbare groepen te betrekken en inspireren. Haar doel is, net als Ben, om de mens bewust te maken van haar omgeving en het ongekende nut ervan, bijvoorbeeld via voeding. Ze zou graag zien dat de vergroening van de stad gepaard gaat met de voedselvoorziening in de wijken middels kruiden, vruchten, eetbare planten, enz.

Maartje vertelt hoe kruiden helpen bij kwaaltjes

Als er tussen de aanwezigen een grote groep Luxemburgse studenten meekijkt die nog nooit een voedselbos hebben gezien, zelfs er niet van gehoord hebben, dan zijn we niet gauw uitgepraat. Ook hier was er materiaal genoeg om een hele dag te draaien met de camera’s. De entertainment die we voorzien hadden in het voedselbos was komen te vervallen. De deelnemers waren moe van de vele indrukken en wilden inchecken in hun hotel. Gelukkig was het programma van 17:00 in de stad komen te vervallen omdat we dit al in de ochtend hadden gedaan (Clausplein). Dus was er ruimte voor wat relax. Om 19:00 sloten we de dag toch sociaal af met lekker eten in Foodgallery op het Stratumseind. Na alle beperkingen van corona was het een gevoel van thuiskomen bij onze sociale partners in de horeca. De bezoekers uit Luxemburg waren onder de indruk van Eindhoven en besloten weer terug te komen ergens in de toekomst. Het verhaal van Eindhoven is nog niet af. Voldoende wellicht als inspirerende boodschap naar de klimaatconferentie in Glasgow (COP26) maar als je over enkele jaren terugkomt in Eindhoven dan ken je de stad waarschijnlijk niet meer terug.

Jean-Paul Close en Jörg Altekuse hebben de handen in een geslagen op gebied van samenwerking aan een gezonde, samenredzame wereld.

Eindhovense kracht van het burger initiatief

Sustainocracy, the new democracy

Gemotiveerd door de komst van de CreatiVelo uit Luxemburg, een bakfiets op weg naar de klimaatconferentie in Glasgow, tonen wij de positieve voorbeelden in Eindhoven rondom klimaat bewustzijn en burger daadkracht, vaak in samenwerking met de lokale bestuurders in de stad. CreatiVelo zal op woensdag 13 oktober en donderdag 14 oktober video’s opnemen in de stad. Als voorproefje heeft de Stad van Morgen vanuit de AiREAS (luchtkwaliteit en gezondheid) deelname aan het klimaatfestival dit weekeinde in The New Block (Strijp-S) een zevental deelnemers gevraagd om hun bijdrage aan het klimaat in het kort toe te lichten.

De pitchen zijn in het Engels omdat we ze delen via social media ter inspiratie van de rest van de wereld, én we nemen ze mee naar COP26, de klimaattop in Glasgow in november dit jaar, om de kracht van het burgerinitiatief en onze netwerken te laten zien. Geniet hierbij al mee van een…

View original post 238 woorden meer

Re-story, journalistiek vanuit ondernemende positiviteit

Bij een nieuwe tijd hoort een nieuwe narratief, een nieuwe manier van communiceren. Re-Story uit België is pionier op dit vlak in de wereld van journalistiek. Daarmee profileert ze zich als waardevolle, onafhankelijke partner voor nieuwe tijds ondernemerschap (dat niet alleen bedrijven omvat maar tevens overheden, kennisinstellingen, onderwijs en wij als burgers) als ook daarmee onze sustainocratische processen vanuit de Stad van Morgen.

Als we de ontwikkeling van de mainstream media (kranten, tv) bekijken dan zakt ons de moed vaak in de schoenen. Alle ellende van de wereld wordt ons op een dienblad aangeleverd. Alsof er niets anders meer is dan het menselijke drama. “De economie van angst en ellende” wordt het ook wel eens genoemd. Drama verkoopt kennelijk beter dan positiviteit en welzijn.

Is dit niet een afspiegeling van een cultuur tijdperk? Dat we onze angst om onze luxe kwijt te raken spiegelen in de ellende van een ander? Wordt daar niet politiek op gedreven, met loze beloftes van behoud van ons klatergoud want ohhh wee, de grote boze wolf van problemen loert achter elk bosje? Wordt er geen macht aan ontleend door ons steeds het drama voor te spiegelen van vroegtijdige sterfte door de gevaren van deze tijd? Is niet juist het grootste gevaar deze goedgelovigheid in angstzaaierij terwijl wij angstvallig vasthouden aan een levensstijl die deze problemen juist oplevert?

Positiviteit kenmerkt het aanpassingsvermogen van de mens

Laten we wel wezen. Voortuitgang wordt niet geboekt door angst of onzekerheid. Het wordt veroorzaakt door onze bereidheid om de werkelijkheid ondernemend in de ogen te kijken. Door de kracht op te zoeken in onze gezonde creativiteit, ons vermogen om ons aan te passen aan een veranderende werkelijkheid en deze via positiviteit en zelfvertrouwen naar onze hand te zetten. Vooruitgang wordt geboekt door het verleden los te laten, vanuit bewustwording het leerproces te ondergaan van wat past en niet past in de tijdgeest waarin we leven. Het heden en de toekomst omarmen wij door deze vorm te geven met de kennis van nu.

Ondernemen staat voor “iets doen”. Duurzaam ondernemen geeft betekenis aan het blijvend iets doen met een blijvend positief resultaat. We komen uit een tijdperk dat onze resultaten weerspiegelde in financiële staatjes. Die tijd is voorbij. Onze resultaten van nu worden gemeten aan de hand van positieve win bijdragen voor ons als mens (bijvoorbeeld gezondheid), als maatschappij (zoals het verminderen sociale lasten, opbouw zelfverzekerdheid, sociale verbinding), voor het milieu (vervuiling tegen gaan, betere samenwerking met onze natuurlijke omgeving). Economie is geen drang meer naar financiële groei met de zorgmaatschappij als gemanipuleerde kostenpost. De moderne economie geeft betekenis aan waardecreatie zonder misbruik, een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid, samenwerking in cocreatie en de gelijke verdeling van welzijn tussen alle mensen.

Dit heeft ook zijn weerspiegeling in de nieuwe media. Een media die zich richt op de positiviteit van het samen en zelfbewust leven. Die onze creativiteit laat zien, ons zelfvertrouwen een boost geeft en uitnodigt tot participatie en cocreatie. Die ook de vooruitgang weerspiegelt vanuit onze daadkracht, onze moed en gedrevenheid, onze resultaten zichtbaar maakt en zichzelf plaatst als instrument van deze nieuwe werkelijkheid van gezamenlijk gedragen geluk en voorspoed.

Dat is de in België geboren Re-Story! Een online media platform dat in vijf talen zich ontwikkelt tot een nieuwetijds fenomeen. Geert Degrande en Mischa Verheijden zijn de drijvende kracht achter deze verhalen vertellerij zoals het hoort. Zij bedrijven een journalistiek vanuit positieve objectiviteit, de weerspiegeling en bevestiging van de mens zoals die van nature is: positief, ondernemend, zelfbewust, creatief, verbindend, moedig, liefdevol en gezond vooruitstrevend vanuit 4 x WIN.

Oktober staat in het teken van het zichtbaar maken van burgerinitiatieven en betrokkenheid van de jeugd

Wie helpt mee?

Binnen de Stad van Morgen (Stichting STIR) en AiREAS (luchtkwaliteit en gezondheid) zijn we de hele maand oktober bezig om de kracht van burgerinitiatieven op gebied van algehele gezondheid, onderlinge verbindingen, klimaat en leefomgeving, verder zichtbaar te maken. Daarbij hoort ook de betrokkenheid van de jeugd, rechtstreeks en via hun leerinstelling. We doen dit niet alleen in Eindhoven maar verbinden tevens met de rest van Europa via onze partners.

Op het programma staat:

8/9 Oktober: Klimaat Festival in de De Block

12 Oktober: Leerlingen markt in Heerbeeck college te Best met AiREAS

CreatiVelo: fietsen naar Glasgow (COP26) met een evenement in Eindhoven medio Oktober

Youth4Planet/Earthbeat: video storytelling door burger verslaggevers (Engelstalig)

Eindhoven in Dialoog: een gemeenschappelijke bijeenkomst eind Oktober/begin November

We zouden ook een autovrije zondag willen organiseren en een stickeractie naar vervuilende bedrijven (liever eigenlijk naar die bedrijven die aantoonbaar 4 x win functioneren, dus in ieder geval NIET vervuilend)

Laat weten of je mee wilt helpen via jp@stadvanmorgen.com of zelf een initiatief wil ontplooien waar we bij betrokken kunnen worden.

Evaluatie dinsdag zoom sessies

Sinds september 2020 organiseert de Stad van Morgen wekelijks een open zoom sessie, elke dinsdagochtend om 10.00. Deze bijeenkomsten zijn gemotiveerd door de beperkingen in fysieke ontmoetingen en bewegingsvrijheden die werden opgelegd door de corona pandemie. De uitnodiging tot werd gekenmerkt door Sustainocratie, een maatschappij gebaseerd op menselijke kernwaarden en de uitnodiging om er gezamenlijk in projectmatige cocreatie verantwoordelijkheid voor te nemen. Een grote diversiteit aan mensen heeft deelgenomen gedurende het jaar. Zij deelden hun inzichten en positieve persoonlijke bijdrage aan het grotere geheel van een natuurlijke waarden gedreven samenhang. Deelnemers kwamen in eerste instantie uit heel Nederland. Gaandeweg sloten zich ook Nederlanders aan die woonachtig zijn in het buitenland (o.a. Portugal, Thailand) waardoor ook een interregionale culturele uitwisseling ontstond. Uiteindelijk kwam er tevens een verbinding met Vlaanderen.

Na een jaar is een evaluatie op zijn plaats. Wat heeft men ervaren? Wat kan er anders? Gaan we door? Of niet? Met welke motivatie?

Uniek in deze bijeenkomsten is de open, vrije dialoog die wordt toegepast. Zo ook vandaag tijdens de uitnodiging tot evaluatie. Elke opmerking van een van de deelnemers triggerde weer ideeën of verhalen bij een ander. Zo ontstonden er automatisch weer verbindende initiatieven en intenties onderling. Misschien is dit wel het meest tekenend van de bijeenkomsten: het onvoorspelbare. En dat binnen een algemeen aanvaardbare context van natuurlijke menselijke kernwaarden, gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheden en projectmatige cocreatie. Enkele opmerkingen van deelnemers:

  • De mogelijkheid elkaar te ontmoeten, te bemoedigen en te inspireren
  • Het verlangen naar de dialoog als natuurlijk proces
  • De 2 fundamentele elementen: de kernwaarden en de cocreatie
  • Het doorzettingsvermogen
  • De indrukwekkende diversiteit aan deelnemers met hun inzichten en activiteiten

Ook werden er ideeën en wensen uitgesproken:

  • jongeren uitnodigen of betrekken
  • misschien ook op andere tijdstippen speciale sessies doen voor hen die thematisch geïnteresseerd zijn of wegens tijd geen mogelijkheid zien om mee te doen om 10.00 uur op een dinsdag.
  • meer de blogs gebruiken en delen als ook elkaars initiatieven zichtbaar maken als ze relevant zijn binnen het kader dat ons bindt
  • anderen uitnodigen om mee te doen aan de sessies
  • rijpe cocreatie appels (projecten, initiatieven) laten ontstaan die dan een eigen leven kunnen gaan leiden online en offline

Minder besproken maar wel van belang volgens mij als (niveau 4) verbinder is het breder trekken van de dialoog door ook mensen uit instellingen zoals de overheid, het bedrijfsleven, het onderwijs en wetenschap mee te krijgen. Zo kan er een brug geslagen worden tussen het oude denken en handelen (vaak met institutionele tunnelvisie) en het denken en handelen vanuit kernwaarden en cocreatieve verbindingen met de betrokkenheid van een veelvoud aan mensen en instituties.

Relevante blogs:

De psychologie van een lijn

Misschien staan we er niet bij stil, zoals bij zoveel zaken niet, omdat we ze zo normaal vinden. Toch is het belangrijk om af en toe te relativeren over schijnbaar eenvoudige zaken in ons dagelijks leven die misschien toch een diepere context verdienen. Neem bijvoorbeeld de psychologie van een lijn……

De lijn als afscheiding

In onze huidige maatschappij beleving wordt een lijn veelal gezien als een begrenzing. De psychologie van een begrenzing geeft een gevoel van “anders” zijn aan weerzijde van de lijn, of “horen niet bij ons”. Denk aan de afscheiding tussen de tuinen van buren, de politieke grenzen van een gebied, de grenzen tussen landen. Of de emotionele kreet “tot hier en niet verder!”, en “hier trek ik de lijn”. De begrenzing heeft het effect van in zichzelf kering. Er heerst een natuurlijk gevoel van vijandigheid naar de in zichzelf gekeerdheid van de “de ander”. Die kan genuanceerd worden door middel van handel of diplomatie maar over het algemeen is er een van gevoel van wij en zij, van verschillende (eigen)belangen waar vaak strijd over gevoerd kan worden als deze in het geding komen. We zien dit in politieke partijen, onderling tussen mensen en buren, de grote diversiteit aan bedrijven, stad en platteland, en ga zo maar door.

In onze huidige geïndividualiseerde maatschappijvorm zijn afscheidingslijnen de norm. Hierdoor ontstaat de grote ongelijkheid op allerlei gebieden. Deze norm heeft de algemene politieke voorkeur omdat er macht uitgeoefend kan worden over de verschillen tussen mensen, regio’s, bedrijven en alle ander gefragmenteerde belangen gebieden. Die macht is ongelooflijk kostbaar en een enorme last voor de bevolking. De macht zelf ziet de delingen steeds verder verbrokkelen waardoor het steeds moeilijk blijkt de macht te blijven behouden zonder onderdrukking. We zien dan ook steeds meer onderdrukking ontstaan.

De lijn als verbinding

In de huidige wereld van culturele uitwisselingen voelen steeds meer mensen de lijn niet meer als scheiding maar als verbinding. De psychologie verandert dan van de koude afstandelijkheid naar een warme band. De band vertaalt zich in samenwerking, uitwisseling, cocreatie, gemeenschappelijke belangen. Een band waar de politiek geen grip (tenzij door onderdrukking) op heeft omdat ze waarden gedreven is volgens onderlinge afstemming. Een band die onderlinge zekeren opbouwt, zich vermengt en elkaar versterkt.

De psychologie van de lijn over het algemeen is een keuze, een contextuele afweging, zoals het ontstaan van de Benelux, de Europese Gemeenschap, Brainport of Sustainocratie. De lijn als verbinding is over het algemeen structureel productiever, effectiever, veiliger en véél minder kostbaar maar kost meer moeite door verbindend overleg, bezieling en wederzijdse empathie.

De keuze tussen afscheiding of verbinding is een cultuurverschijnsel met de nodige wisselwerkingen die gevoed worden door bepaalde omstandigheden, gebeurtenissen, vormen van communicatie en leiderschap. In onze huidige maatschappijvorm, die al vele decennia van crisis naar crisis hobbelt, zien we de tweedeling steeds nadrukkelijker naar voren komen. De macht tracht alles gescheiden te houden vanuit oude belangen, de ontwikkelde logica tracht alles te verbinden vanuit menselijke waarden. De macht schroomt geen enkel middel (leugens, dwang, onderdrukking, verplichting, omkoperij) terwijl de logica zich staaft aan het bewustzijn in wording (pijn, opstand, chaos, onderbouwing, samenhang, wilskracht, belang van waarden) en bewijsvoering via doorbraken en goede voorbeelden met bijbehorende resultaten.

Door de natuurlijke en stressvolle transitie tussen de werkelijkheden verkeren veel mensen en instanties in verwarring.

En jij? Is de ontwikkeling duidelijk voor je? Zie je het als bedreiging of als kans? Of is alles een grote bron van vertwijfeling? Deel je gedachten desgewenst in de commentaren hieronder.