Weer een heel seizoen vol sociale interactie

Als COS3I sociale inclusie, integratie en innovatie verbinden we graag met initiatiefnemers die hetzelfde hogere doel nastreven van de ontmoeting met elkaar,  inspiratie, plannen makerij…..mee doen …… We zijn partners van elkaar en trachten elkaar stadsbreed te versterken met onze netwerken en middelen. Doel is een bruisende en gezond interactieve stad waar iedereen, niemand uitgezonderd aan mee kan doen.

16 februari – Onze Stad van Morgen – Bibliotheek 17 uur – de grote uitdagingen waar we voor staan zijn niet te onderschatten en overstijgen de politieke raadsverkiezingen. Hoe gaan we hiermee om?

28126632_10155606927604335_1332815930_o

19 februari – Eindhoven stemt op 21 maart……sociologische discussie…CLO – De Uitwijk Eindhoven.

22 februari – Friday Social – S-Plaza en Social Eindhoven – drinks, dance and networking

24 februari – Music with Latinos – Expat HUB – multicultureel muziek maken, zingen

10 maart – Internationale Vrouwendag – Parktheater – vrouwelijke creativiteit en ondernemerschap.

22 maart – openingsactiviteiten Stichting Ik Wil – Woensel West

7 April – Lichtparade – Nos Mundu

28 April – Stratum COS3I Festival – COS3I in Fab28

En al die activiteiten die we nog ongenoemd hebben gelaten zoals workshops, gezamenlijke projecten en kringen waar men creativiteit en inzichten in kwijt kan op allerlei gebied. Kijk op Stad van Morgen Meetup of Facebook voor details.

Waarom is sociale interactie belangrijk? Hersendeskundige Lieberman toont aan dat het sociale contact tussen mensen zorgt voor elkaar, onze gemoedsrust, armoede en eenzaamheid bestrijding, creativiteit en gevoel van samenhorigheid. Sociale inclusie zorgt sociologisch voor betrokkenheid, prikkelt tot het laten ontstaan van verbindingen, verhoogt de gemiddelde IQ en nodigt uit tot het creëren van gemeenschappelijke doelstellingen, projecten en oplossingen voor de meest uiteenlopende uitdagingen. In feite is sociale interactie de eerste levensbehoefte van de mens. Dat kan op vele manieren worden ingevuld. Vele uiterst gemotiveerde partners van de Stad van Morgen doen al vele decennia hun best om leuke, aangename programma’s te maken waar iedereen aan mee kan doen. Ook wijzelf trachten daarin ons steentje bij te dragen door te helpen, te verbinden en initiatieven aan toe te voegen.

 

Binnenstedelijke voedselzekerheden Eindhoven

Vandaag is een nieuwe FRE2SH samenwerking vanuit oorspronkelijke intentie beklonken tot formele coöperatie rondom experimenten met voedselzekerheden in Eindhoven. Betrokken zijn in eerste instantie: Duurzame Kost (sla, vis en kruiden), Soulkitchen (restaurant), Bebbans (oesterzwammen), School of Talents (studenten participerend leren), COS3I (sociale integratie en innovatie), Trudo (vastgoed)…..

Project oesterzwammen

Naast de reeds in productie zijnde sla, forel, steur, kruiden en eetbare bloemen worden er nu in een op te starten voedselinnovatie lab nieuwe soorten aan toegevoegd. We beginnen met oesterzwammen en insecten. Naast de eenzijdige stadsproducties wordt ook samen gewerkt aan menu combinaties en verwerkingsinnovaties van de producties. Verder wordt gekeken naar de circulaire vormen van behoud en toevoeging van nutriënten, het verwerken van afval in de keten, en het opzetten van nieuwe verwerkingsmodellen binnen kunst en cultuur. Hieronder ziet u de ruimte waar de FRE2SH voedselinnovatie en zekerheden proeftuin wordt gecreëerd de komende maanden.

Steden zijn structureel kwetsbaar voor voedseltekorten door afhankelijkheid van voedsel van buiten de stad en het speculatieve karakter van de leveranciers. Daarnaast is er een kwaliteit vraagstuk in het hele voedselketen verhaal waar allerlei welvaartsziektes (diabetes, overgewicht, enz) aan kunnen worden ontleend. Het is in het belang van de stadsbewoners dat de kwetsbaarheid mindert door afstand te nemen van oude politieke en economische drijfveren en verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen voedselzekerheid (waar weer geheel nieuwe politieke en economische stromingen aan kunnen worden gerelateerd. FRE2SH is daarvoor de verbindende factor tussen de verschillende belangenpartijen zoals de lokale burgers, ondernemers, onderwijs en overheid.

Om elke vrijdag (op 21 juli weer): rechtstreeks verkoop aan geïnteresseerde burgers van 10 tot 13 uur in Veemgebouw 5e verdieping.

14 Augustus 15 uur: eindpresentatie voedselzekerheden van Bachelor student Ibren Feijen.  Veemgebouw 5e verdieping.

 

 

COS3I wijkgerichte sociale inclusie in Sustainocratie

COS3I is een wijkgerichte samenwerking om de wijkbewoners te betrekken bij hun eigen leefomgeving en duurzame ontwikkeling. Dat kan op vele manieren.

Het moeilijkste van alles in een maatschappelijke transitie is het meekrijgen van de bevolking in de nieuwe dynamiek van dagelijks handelen. We zitten allemaal in bepaalde gedragspatronen die we gewend zijn. De som van deze patronen van alle 7 miljard mensen samen op Aarde zijn de basis van de grote problemen waar we nu wereldwijd mee kampen (vervuiling, aanpassing aan klimaatverandering, armoede migraties, geweld). Ook lokale problemen kunnen we daaraan wijten, zoals eenzaamheid, sociale exclusie, agressie en criminaliteit, armoede ontwikkeling, enz.

Als we er iets aan willen doen dan dienen we er zelf en samen de schouders onder te zetten en maatregelen te nemen. Binnen de Stad van Morgen helpen de kernwaarden die we voor onszelf bepaald hebben als richtlijn om acties te ontwerpen. Zo ontstaan al die mooie samenwerkingsverbanden. AiREAS bijvoorbeeld heeft ons veel inzicht gegeven over de manier waarop onze eigen levensstijl onze blootstelling aan luchtvervuiling beïnvloed. Daar kunnen we dus al wat aan doen. Maar een hele organisatie opzetten voor luchtvervuiling alleen is onmogelijk want luchtverontreiniging is het resultaat van vele activiteiten die aandacht behoeven. Als we die activiteiten aan willen pakken dan dient het daarom te gaan en zien we als resultaat een betere luchtkwaliteit. Dan komen we al snel op vraagstukken over onze mobiliteitskeuzes, eetgewoontes, maatschappelijke betrokkenheid, bewustwording, enz.

En daarvoor zijn een 20 tal mensen nu samen COS3I gestart.

Kringen: Uit de grote groep ontstaan thematische kringen waar aandacht wordt gefocust en programma’s worden uitgewerkt in de sfeer van “doe je mee?” We willen dan niet het wiel uitvinden maar vooral bestaande programma’s betrekken en ruimte bieden in het consortium zodat het ene initiatief het andere versterkt. Enkele economische dragers dienen dan de financiële basis te vormen die ook de andere maatschappelijke lijntjes mogelijk maken zonder dat we afhankelijk worden van subsidies.

Wijkgebouw: De centrale kracht is een wijkgebouw waaraan de activiteiten worden verbonden als wijkgerichte projecten. Huidige kringen bevatten niet alleen activiteiten voor de Nederlandse ouderen, werklozen, hulpbehoevenden en gezelligheidsmensen. We richten ons integraal op de multiculturele werkelijkheid waarin ook Expats, studenten, migranten enz een belangrijke rol spelen, zeker in Eindhoven.

Huidige plannen en activiteiten zijn:

  • Samen koken en eten: “Eet je mee?” binnen onze multiculturele bevolking zijn er heel veel mensen die het leuk vinden om te koken. Samen eten is een verbindend element waar we tijd voor nemen. Elke keer een ander gerecht, uit een ander land, samengesteld door mensen uit die landen.
  • Mobiliteit: “Ga je mee?” deze kring is bezig met allerlei vormen van mobiliteit zoals duofietsen, fietstaxi’s, recreatietochten…. maar ook lichamelijke activiteiten zoals sport (fietsen, rugby, wandelen) of spel (animal moves, speurtochten, uitdagingen).
  • Projecten: “Doe je mee?” Wijkgerichte projecten op gebied van tuinonderhoud, buurtfeesten, huizenonderhoud, kunst in de wijk,
  • Huiskamer: “Kom je ook?” Gezellig met elkaar een drankje drinken, kaarten, wat muziek spelen of andere dingen doen…

Enz. Alles laagdrempelig, met de inzet van allen die dat willen.

Samenwerken met India tegen de effecten van straling

Vandaag heb ik een Memorandum of Understanding (MoU) getekend met het Indiase bedrijf SYENERGY ENVIRONICS Ltd uit New Dehli om samen te werken aan het verminderen van de schadelijke effecten van allerlei soorten straling op ons.

Environics
Referentielijst van deze Indiase specialist

Waarom dit zo belangrijk is vertelt deze natuurkundige en oud militair stralingswapen-deskundige Dhr. Barrie Trower in een uiterst verontrustend filmpje (met dank aan Rino Groenenberg, onze sympatieke klokkenluider):

Frankrijk heeft WIFI al uit kindercrèches gebannen. Nederland is een land dat vaak uit politieke economische motieven de laatste wil zijn om zich te herkennen in haar bestuurlijke verantwoordelijkheid over de gezondheid van haar burgers. Er zijn namelijk twee manier om met de duurzame vooruitgang van ons bestaan om te gaan:

  1. Als sidekick van een politiek economisch systeem dat via een kostbaar zorgsysteem tracht te repareren wat het zelf kapot maakt,
  2. Of als sturend mechanisme waar politiek en economie, maar vooral duurzaam vooruitstrevend menselijk welzijn, aan wordt ontleend (Sustainocratie).

Als het 1e overheerst dan nemen wij burgers zelf verantwoordelijkheid en verenigen ons coöperatief in initiatieven van de Stad van Morgen (stichting STIR). We bewijzen gaandeweg dat 2. veel beter is voor ons als land en gemeenschap totdat er een moment komt dat we 2. van ons leiderschap gaan eisen.

We zoeken voor de MoU een aantal showcases in de regio Eindhoven die tegen speciale (prijs)voorwaarden samen met ons partnerconsortium een straling beperkingsproject aan willen gaan om zo aan te tonen hoe gezond en effectief de aanpak is voor het personeel en het bedrijf. Het gaat dan niet alleen om de door de mens geproduceerde straling (wifi, mobiele telefoons, TV schermen, enz) maar ook andere, natuurlijke vormen (aardstraling, nucleaire vormen in grondstoffen die we gebruiken, enz). In dit artikel wordt verwezen naar de werkgever die personeel onbewust blootstelt aan gevaarlijke straling. We zoeken dan ook de werkgevers die daar wat aan willen doen door samen een analyse te maken en te zorgen voor een aanpak die de productiviteit niet schaadt maar aantoonbaar verbetert.
FB_IMG_1492421544573

 

 

Blauw groene ruit – projectdefinitie fase

17 juni in het Design House te Eindhoven.

Samen verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het gebied gebaseerd op gezondheid, leefbaarheid en kwaliteit van leven, uitgevoerd door thematische tafels die democratisch zijn ontstaan.

Rijk Dommel en Aa 17 juni (1)
Participatie maatschappij in actie Stad – Platteland

Iedereen die een bijdrage kan leveren aan de cocreatie mag meedoen.

http://www.eventbrite.nl/e/tickets-the-landscape-in-between-co-creatie-25771093033?aff=ebapi&aff=eanddiscrelepopu&ref=eanddiscrelepopu

Initiatief van de Stad van Morgen, Rijk Dommel en Aa en Visie 2070 TU/e

Geschiedenis

Fase 0: September 2015 – Diner pensant – bestuurlijke introductie Brabantse Health Deal volgens Sustainocratisch model en met AiREAS als voorbeeld.

Fase 1: 2 Maart – Gezondheid gedreven werkelijkheid? Wat gaan we doen?

Fase 2: 18 April – Hoe verbinden we met de beleidsdossiers van de overheid?

Fase 3: 17 Juni – Na de prioriteitskeuzes gaan we projecten definiëren.

Waarom wij samenwerken met het Eindhovens Fonds

Op 4 juni werd het Eindhovens Fonds formeel aangekondigd na afloop van de inspirerende dag bij onbreekbaar dat vanuit dit fonds wordt gesteund. Waarom werken wij met dit Fonds samen en niet met zoveel anderen? Dat komt omdat het Eindhovens Fonds niet gebaseerd is op het financieren van initiatieven maar het mogelijk maken ervan. Geld is maar een klein deel van de maatschappelijke uitdagingen waar we allemaal voor staan, nu en in de tijden der tijden. “Goede doelen” fondsen vormen vaak een paradox binnen de kern van verantwoordelijkheden in een maatschappij. Waarom zouden we een goede doel moeten sponsoren als een maatschappij zich vanuit menselijke en natuurlijke kernwaarden zou organiseren? Het feit dat dit niet het geval is motiveert goede doelen initiatieven om via geld de slechte resultaten van onze overkoepelende werkelijkheid te verdoezelen. Een pleister op bloedende wonden. Bij ontbreken van geld gaan de goede doelen vaak failliet. Veel initiatieven zijn niet gebaat bij geld alleen. Dat maakt ze kwetsbaar en afhankelijk. Robuustheid van een initiatief gaat vooral gepaard met de integratie ervan in een maatschappelijk netwerk. Geld is hooguit een van de vele middelen die een initiatief stabiel, robuust en duurzaam maken.

Het Eindhovens Fonds hanteert juist wel de kernwaarden waar we voor staan als mens en dus ook als echte maatschappij van samenhorigheid, compassie, samen-redzaamheid en  bewustzijn. Als geld nodig is dan gaat het fonds op zoek naar de juiste afstemming van middelen maar dat kan ook als men een lokaal of werkplek zoekt, de relatie probeert aan te gaan met het bedrijfsleven of overheid, of de weg niet kan vinden in het land van subsidie, media aandacht en relatienetwerken. Het Eindhovens Fonds is een eerste stap naar een Participatie Fonds, een positieve prikkel met bijbehorende zekerheden waar mensen de ruimte krijgen zich in vrijheid te ontwikkelen in waardecreatie en maatschappelijke innovaties die (nog) geen onderdeel uitmaken van onze economische tastbaarheid. De waarde van creatie van een behoorlijk bestaan heeft namelijk niets te maken met de handel erin. Deze creatieve geest is de basis van onze vooruitgang, niet geld noch economie.

Eindhovens Fonds

Omdat de aankondiging van het Fonds gekoppeld was aan de presentatie van onbreekbaar ging de introductie veel over de momenten van onze kwetsbaarheid. Maar net als onbreekbaar redeneert het Fonds juist vanuit de kracht van het samen ruimte scheppen voor het robuust maken van onze maatschappij door vanuit bewustwording, compassie en liefde met elkaar zoveel feest te vieren als elkaar de hand, schouder of luisterend oor te bieden wanneer het nodig is. Dit Eindhovens Fonds is geen resultaat van een paradox maar van een intens besef dat onbevooroordeeld klaar staan voor elkaar, bekenden en onbekenden, uiteindelijk de kwaliteit van (samen) leven inhoud geeft in een tijd dat we dat door verkeerde prioriteiten lang hebben moeten missen. Daarom werken we samen met dit fonds.

 

Erotiek van cocreatie

Het is helemaal niet vreemd dat in co-creatie processen speciale gevoelens tussen personen ontstaan die veel verder gaan dan pure zakelijkheid. Men is bezig met een passievolle creatie, een hartstochtelijke ontmoeting met een hoger doel. Zo’n uitgangspunt staat in het gevoelsleven van een natuurlijke persoon niet ver van seks en erotiek. Per slot van rekening is de ultieme cocreatie tussen jong volwassen personen de versmelting van genen die leiden tot een nieuw leven, een kind. Die intimiteit van extase wordt ook ervaren als men samen een prachtig muziekstuk weet te produceren, als perfect dans-duo de vloer op gaat of in teamverband het schijnbaar onmogelijke weet te presteren.

Erotiek van spiritualiteit
Erotiek van spiritualiteit

In de wereld van verduurzamende verantwoordelijkheden in groepsverband treden evenveel mannen als vrouwen op, soms zelfs meer vrouwen, en van alle leeftijden. Dit in tegenstelling tot de strakke hiërarchie van sociaal economische piramides van macht die vooral mannelijkheid uitstralen en waaruit seksualiteit totaal is verdwenen in het operationele vlak, en zelfs wordt geweerd, ook al wil de macht zelf een bepaalde erotische aantrekkingskracht uitoefenen wegens de vermeende zekerheden die het biedt. Die gevoelens zijn anders dan wanneer men in een cocreatie proces zit. Het een is de verleiding van het ondergeschikt maken in een afhankelijkheid rol en zich opofferen in wederkerigheid voor persoonlijke zekerheden. De andere, in de cocreatie, is vergelijkbaar met de puberale aantrekking op basis van gelijkwaardigheid dat gepaard gaat met het laten ontstaan van nieuw leven. Op moleculair en hormonaal niveau worden dezelfde prikkels aangespoord, ongeacht leeftijd, waardoor er een onderlinge adoratie ontstaat dat gemakkelijk verpersoonlijkt kan worden maar vaak alleen is verbonden aan het doel dat men nastreeft. Onze fantasie en herinneringen doen de rest.

Dat neemt niet weg dat in intense co-creatie processen individuen elkaar niet in liefde zouden kunnen vinden. Zij zullen de persoonlijke lust moeten ontrafelen tussen het hogere doel en die van de betrokken persoon of personen. Paradoxaal gaat het dan om de intieme persoonlijke vraag of men zich in erotiek aangetrokken voelt tot het groepsproces en hoger doel, of aan de energie van een van de deelnemers? De erotische gevoelens worden veroorzaakt door de sterke energetische verbintenissen die mensen onderling tot cocreatie brengen. Dat noemen we de string-theorie dat grappig genoeg niets te maken heeft met kleinschalig ondergoed maar met muzikale ritmes. Onze rationele weergave van schijnbaar onverklaarbare intense seksuele emoties vergelijken dit met wat we meemaakten toen we als puber verliefd werden. Zo ontstaat dat gekke onderbuik gevoel als men bij bepaalde personen komt en de intense wens om weer in elkaar’s nabijheid te verkeren, ook al kan er van onderlinge tastbaar gemaakte fysieke liefdes relaties geen sprake zijn.

In de Stad van Morgen maken we dat constant mee. Het is een uiterst positief gevoel, een wens om elkaar te omhelzen en te knuffelen zonder dat daar iets vreemds achter gezocht hoeft te worden. Veel ontmoetingen hebben dan ook een enorm knuffel gehalte dat de banden alleen maar versterkt. Soms gaat het verder en vinden mensen elkaar op persoonlijk vlak en ontstaan er persoonlijke relaties. Soms ook zijn er experimenten die erop gericht zijn om de gevoelens te plaatsen door voor elkaar en zichzelf duidelijk te maken wat nu wat is? Maar 99% van de tijd houdt men de erotiek voor zichzelf in het pure besef dat het heerlijk is om deze band te ervaren en tot uitersten te laten ontspruiten in de processen zonder dat het de individu zelf noch de anderen verwart of verstoort. Men geniet alleen en van de groep en verwerkt de extase zelfstandig en zo vaak mogelijk in puur intiem genot. Uiteindelijk is het cocreatie resultaat de ultieme extase, in het huwelijk en ook in onze multidisciplinaire groepen.

image

Persbericht FRE2SH farm open dag – 27 september

image

PERSBERICHT
 
1e FRE2SH Farm Eindhoven – open dag op zaterdag 27 september.
Toegang: Gratis
Website
 
De eerste Eindhovense FRE2SH Farm is in 2013 in Son en Breugel, aan de Van Elsenstraat 47, van start gegaan en houdt op zaterdag 27 september van 11.00 – 17.00 uur haar eerste open dag.
 
Een FRE2SH Farm is een locatie waar optimaal gestreefd wordt naar zelfredzaamheid in samenwerking met stadsburgers. De bedoeling van FRE2SH projecten is dat wijkbewoners van Eindhoven samen de boerderij voor vruchtgebruik exploiteren en daarbij niet alleen een stukje zelfvoorziening organiseren maar tevens zelfbewust innovatief bezig zijn met voedsel, energie, recreatie, gezondheid, enz. geïnspireerd door wetenschappelijke kennis, visie en praktische voorbeelden uit de hele wereld. Projectmatig wordt ook verder in de wijken samengewerkt. We zoeken voor FRE2SH Son en Breugel nog naar 2 extra hectare akkerbouw grond om bij de farm te betrekken. Het ligt in de bedoeling komende jaren allerlei FRE2SH Farms rondom Eindhoven, en misschien andere steden, te laten ontstaan en zo Stad/Platteland te verbinden. 

Op zaterdag 27 september, tevens nationale burendag, zijn er allerlei activiteiten op de locatie, zoals muziek, uitleg en ervaren klankschalen, divers lokaal voedsel, uitleg over FRE2SH en tuinverkoop van allerhande spullen waarvan de opbrengst ten goede komt aan een te bouwen kas voor voedselproductie.

Daarnaast is er een fietsroute beschikbaar langs diverse lokale zelfredzame en inspirerende (o.a. voedsel, recreatie) bezienswaardigheden waar u van harte welkom bent. De kaart voor het fietsen (van Eindhoven naar Breugel) is in de maak er treft u binnenkort hier op de blog. FRE2SH is een coöperatieve samenwerkingsvorm en is ontstaan uit de Stichting STIR, beter bekend onder de “Stad van Morgen“. Kijk hier naar een foto impressie van deze FRE2SH Farm.Tevens is deze dag meer informatie beschikbaar over andere coöperatieve samenwerkingsvormen, zoals  AiREAS ( gebiedsontwikkeling, luchtkwaliteit & Gezonde Stad)en de STIR Academy, een initiatief dat is opgenomen als partner in het EU programma voor Smart Cities and Communities en waar wij als FRE2SH veel inspiratie vandaag halen. Naar voorbeeld van Eindhoven start STIR (Stad van Morgen) in allerlei steden van Europa een inspiratiepunt, HUB genaamd. Tussen alle HUBs wordt inspiratie en goede voorbeelden uitgewisseld. Zo kunnen ondernemers van elkaar leren, inspiratie omzetten in lokale initiatieven en via STIR interstedelijke platforms creëren die aanspraak kunnen maken op Europese fondsen, zoals FRE2SH.Voor nadere informatie kunt u zich wenden tot de initiatiefnemers:

Jean-Paul Close 06- 54326615

Nicolette Meeder 06 -54282812

 

Appelbomen verbroederen

Een gezonde stad creëer je door gezonde dingen samen te doen.

Op 10 januari werden 100 fruitboompje gratis verspreid en ingegraven in heel Eindhoven. Zo’n 1000 mensen, waaronder veel kinderen van basisscholen deden mee. Het initiatief werd opgezet en gecoördineerd door Nicolette Meeder (VE2RS cooperatie en AiREAS) samen met Eetbaar Eindhoven van Peter Verbeek op Facebook. Dit alles als opstapje naar straatcoöperaties en ondernemend burgerschap

100 fruitboompjes, 1000 betrokken mensen
100 fruitboompjes, 1000 betrokken mensen

Wat gaan we nu samen doen?

Suggesties: nicolette.meeder@stadvanmorgen.com  tel: 0654282812

 

Sustainocratie is geen kerk maar wel spiritueel hoger bewust

“Het doet mij denken aan een kerk” riep een van de nieuwe deelnemers aan AiREAS toen ik vasthield aan de co-creatieve essentie van deze samenwerking op gebied van gezondheid binnen de tenaamstelling van de beweging. Het was de zoveelste keer dat wij als initiatiefnemers de uitdaging aan moesten gaan om de kern van AiREAS duidelijk te maken aan nieuwe mensen, die een fundamentele bijdrage wilden gaan leveren aan het AiREAS proces. In AiREAS redeneren we vanuit een nieuw wereldbeeld dat o zo moeilijk te snappen is voor mensen die vanuit de oude afhankelijkheden mee willen doen. Zij worden geconfronteerd met een geheel andere aanpak en bijbehorende nieuwe vorm van toekenning van zekerheden, niet vooraf maar tijdens en achteraf. Goed boeren is anders dan wel varen.

Stap voor stap zal ik uitleggen waarom dit gebeurt. Waarom mensen, u ook als u meedoet, geconfronteerd worden allereerst met een gevoel van beperking, daarna een confrontatie met mij denken te beleven en uiteindelijk een enorme nieuwe ruimte ervaren.

Goed boeren en wel varen

Sustainocratie plaatst zich in een andere maatschappelijke organisatie dan de huidige consumptie gedreven geld economie. Sustainocratie is gebaseerd op de onderlinge verdeling van werkelijke waarden die samen worden gecreerd. Dat is net als “goed boeren” van land bewerken, plannen, zaaien, zorgen voor de groeiende zaden, oogsten en oogst verdelen, in een natuurlijke cyclus. De huidige maatschappij is echter gebaseerd op “wel varen”, ofwel men gaat een schuld aan om een schip weg te sturen en met een buit terug te laten keren. Deze laatste maatschappij is in crisis omdat een buit al verdeeld is nog voordat deze is binnengehaald. Men noemt dat “risico bij de aandeelhouders” maar het is de reinste speculatie. Hierdoor wordt de aarde schraal en uitgeput, wordt de mensheid verziekt en worden maatschappijen uitgehold en onstabiel. De schuld van vooruitbetaling wordt over de bevolking heen gelegd zonder ander onderpand dan onze toekomst. Wij zijn de aandeelhouders geworden van de geldcriminaliteit tegen de menselijkheid die wel zelf helpen instand houden.

Sustainocratie draait het dus om. We doen aanspraak op de talenten deelnemer om waarde te creeren in samenwerking. Dat levert een heel innerlijk en extern proces op van vertrouwen in zichzelf, de initiatiefnemers, de waardegedreven doelstellingen en de verwachtingen die men koestert. Als deze innerlijke strijd ontstaat dan snapt men het proces al en is het een persoonlijke keuze of men mee blijft doen of niet. Als men echter het proces niet snapt dan gaat men de confrontatie aan vanuit de huidige-tijdse insteek van waardebepaling vooraf tegen een schuld in het proces met het risico bij de investeerder ipv bij onszelf. En die confrontatie accepteer ik niet. Ik probeer de potentiele deelnemer het sustainocratische proces van AiREAS nogmaals duidelijk te maken en ook wat men eraan heeft als men er vroegtijdig in meegaat. Maar ik ga niet terug naar de opvattingen die onze huidige maatschappij in crisis hebben gebracht. Dan zou ik alle andere deelnemers tekort doen en vooral ook mijzelf, als maatschappelijk veranderaar naar nieuwe waardengedreven zekerheden voor de mens, en alle pijn die tot mijn eigen bewustwording heeft geleid. Ikzelf kan gewoon niet meer terug.

Meedoen is al een confrontatie met de werkelijkheid

Een transformatie van een hebzucht maatschappij (wel varen) naar een van welzijn (goed boeren) gaat eerst via chaos en daarna bezieling. Dat ik met Sustainocratie de chaos tracht te ontwijken is maar schijn. Die chaos is wel degelijk aanwezig alleen doseer ik het door mensen en instanties meteen te betrekken bij concrete welzijns processen, zoals AiREAS. Dat levert twee voordelen op. Ten eerste werk ik met mensen die persoonlijk al de slag van bezieling hebben doorgemaakt doordat ze door een persoonlijke chaos heen zijn gegaan. Zij doen daardoor vanuit menselijkheid en overtuiging mee en passen hun professionaliteit gemakkelijk aan aan het nieuwe paradigma. Zij zijn al overtuigd dat het “anders moet” maar dat wil nog niet zeggen dat men zo gemakkelijk de eigenheid verbindt aan een samenwerkingsverband. Doel en vertrouwen wordt dan belangrijk en ook het waarmaken van concrete stapjes.

Iets anders zijn mensen die er een commerciele pude tijdse kans in zien voor zichzelf als professionals. Zij redeneren niet vanuit bezieling maar oude tijdse professionaliteit. Men wil een budget zien, doet een offerte en stuurt aan op overdracht van product en verantwoordelijkheden om zich daarna na betaling terug te trekken. Dit wordt niet aanvaard en dat brengt hen in verwarring. Vaak wil men meedoen omdat het doel ook wel de eigen menselijkheid raakt maar speelt het geldbelang een hoofdrol vaak alleen omdat we zo opgevoed zijn. Men denkt dat dit de enige en normale wereld is.  Men raakt in conflict met zichzelf maar legt dan vaak dit conflict bij mij neer omdat ik afwijk van het gangbare.

Ten tweede kan de chaos die in instanties ontstaat om dezelfde reden worden overzien. Een bestuurder doet mee aan AIREAS vanuit persoonlijke menselijkheid en overtuiging dat de waardegdreven processen noodzakelijk zijn. De instantie waar men bestuurder van is leeft en functioneert echter nog geheel in het oude paradigma. Het is aan de bestuurder om te kijken hoe men van een speculerende geldafhankelijke organisatie kan transformeren naar een geldonafhankelijke waardecreerende structuur? Dat gaat gepaard met een innerlijke chaos in de instantie. Die is echter te overzien doordat AiREAS een concreet precedent en richting biedt. Dat is veel beter dan de toekomst van een onvoorspelbare chaos van de huidige maatschappij. Een betuurder heeft dus veel meer positieve kansen door deelname aan AiREAS dan door niet deel te nemen. Door deel te nemen confronteert men de organisatie met twee werkelijkheden en kan men experimenteren met nieuwe zekerheden. Dat is moedig en toont ook bestuurlijk leiderschap.

Gevoel van beperking

De essentie van duurzaamheid is het welzijn van de mens, niet de materiele focus die we nu nastreven. Dat verlangt echter dat wij betekenis geven aan dit concrete begrip van welzijn. De mens ondervindt pas stabiliteit als voedsel, gezondheid, veiligheid, welzijn en kennis voor handen is. In onze huidige maatschappij is deze er in een schijnovervloed. Wij zetten ons niet in vanuit zelfredzaamheid voor de kernwaarden maar hebben onszelf afhankelijk gemaakt van een geldcultuur waarmee we toegang kunnen krijgen tot de stabiliteit van een schijnwelzijn. Wij creeren onze waarden niet meer zelf maar kopen ze in via een schuldsysteem.

Door de  intense speculatie die is ontstaan wordt onze leefomgeving vernietigd en ons duurzaam menselijke bestaansrecht teniet gedaan.

Om weer onze evolutie als mens veilig te stellen dienen wij ons te concentreren op de werkelijke waarden van ons bestaan. Wij dienen weer zelf, individueel en daarna collectief, verantwoordelijkheid te nemen. Dat geeft in eerste instantie een uiterst beperkend gevoel omdat we een maatschappij hebben gecreerd op basis van consumptiewoorden als geluk, plezier, gezelligheid, genot, vertier, vrolijke spanning, enz. Maar niet op basis van “verantwoordelijkheid” in zelfredzaamheid. Als we dat woord van verantwoordelijkheid ter harte nemen dan zien we ook dat we ons bestaan om moeten bouwen naar essentiele waarden en het klatergoud van schijnovervloed los dienen te laten. Dat geeft een eerste gevoel van enorme beperking in vrijheid.

De focus op innerlijke waarden van ethische universele verantwoordelijkheden lijkt inderdaad wel kerkelijk alleen hebben wij het in AiREAS het als hoger co-creatie doel weergegeven en niet als extern dogma. Je kunt je nog zo bevrijd spiritueel voelen, als je geen verantwoordelijkheid neemt voor zelfredzaamheid voor de essentiele zaken dan blijf je afhankelijk en gevangen in een systeem  dat je leven domineert in ruil voor luxe met vernietiging tot gevolg. Omdat onze omgeving al structureel vernietigt is hebben wij de komende decennia een intense ondernemende taak om one maatschappij om te bouwen vanuit een nieuwe bezieling. Zoals iemand recent zij op het NOS Journaal: “We leven in een tijd die te vergelijken is met de wederopbouw na een wereldoorlog”.

Confrontatie met mij

Sustainocratie is door mij gedefinieerd allereerst voor mijzelf, mijn persoonlijke keuzes, zingeving en dagelijks handelen. Ik heb ook mijn eigen intense chaos doorgemaakt om tot dat wereldbeeld te komen. Het staat inderdaad zo haaks op de gangbare maatschappij dat het een intense innerlijke verandering veroorzaakt bij een ieder die ermee in aanraking komt. In plaats van afhankelijkheid verhuis ik naar onafhankelijkheid. In plaats van externe zekerheden bouw ik op innerlijke zekerheden, het enige waarop ik een vertrouwens basis kan bouwen. De nieuwkomer ervaart al snel dezelfde gewetens processen mar legt al snel de schuld bij mij neer.

Loslaten heeft veel consequenties en zeker als de nieuwe wereld die ik creer nog helemaal geen zekerheden biedt voor mijzelf laat staan voor anderen. Die moeten nog allemaal opgebouwd worden en dat kan ik niet alleen. Het lukt mij om helemaal alleen de stap te zetten omdat er mensen zijn die het zelf niet durven maar mij wel helpen om het te blijven doen, ook voor hen. Uiteindelijk ben ik dan de eerste bewoner van een nieuwe wereldmaatschappij die door mijzelf vanuit een innerlijk beleving is ingegeven. Ik nodig dus mensen en instanties uit om naar “mijn wereld” te verhuizen. Stap voor stap doen mensen dat. In AiREAS was Marco de eerste die de stap ondernam en heeft zich gaandeweg laten overtuigen van de betekenis ervan.

De uitnodiging naar “mijn wereld” is ook  een manier van communiceren. Door deze uitdrukking laat ik de nieuwsgierigen kennis laat maken met mijn eigen bewustwordingsproces, ingrijpende innerlijke veranderingen, de pijn van loslaten die ikzelf heb geleden en de deskundigheid die ik op heb gebouwd. Ik maak hen bekend met de transformatie er naar toe en de processen die men doormaakt om er te komen. Dat men deze manier van communiceren ook kan interpreteren als ego rond “mijn wereld” en aanval op de wereld van de ander, moet ik op de koop toe nemen. De confrontatie die men beleeft als men mee wil gaan doen in Sustainocratie, wegens eigen inzicht of oude tijds eigenbelang, is vooral met zichzelf.

De mensen die ermee in aanraking komen verwijten eerst mij en mijn ego. Omdat de vermeende beperkingen van de doelstelling de mens al in een gewetensbezwaar stoppen lijk ik de kwaaddoener die de oude vrijheden van de persoon ter discussie stelt. Men wil dus onderhandelen met mij over spirituele en niet spirituele vrijheden (wat ben ik?) voordat men een commitment aangaat met mij en de nieuwe wereld. Als ik dit niet toesta en uitsluitend wil schakel met de menselijkheid van toe te voegen waarden dan wordt dat als confrontatie ervaren. Ik sta echter ferm omdat het thema uiteindelijk ons afzondert van de vrijblijvendheid van waar we vandaan komen en de medemens uitdaagt tot samenwerking in de co-creatie. Hierbij staat het doel van menselijkheid niet ter discussie maar wel de manier waarop we dingen resultaatgedreven aanpakken. Dat is even wennen voor de meesten die in de huidige maatschappij juist aangespoord worden om de veelzijdigheid van professionele talenten in te zetten in een losgeslagen geldafhankelijke chaos. De talenten gaan dan alle kanten op waarin zingeving over waardeloos overleven gaat en niet de essentie van waardevol leven. Dat zien we ook in het bedrijfsleven en andere instanties.

Ik moet dus doorbijten in AIREAS in mijn verlangen om aan duurzame menselijke gezondheid te werken. Zo kan ik dus ook aan voedsel, welzijn, veiligheid of zo werken hetgeen ook sustainocratische processen zijn. De transformatie tussen beide maatschappijvormen heeft opgeleverd dat, na 10 jaar epersoonlijk experimenteren, ik uiteindelijk op basis van gezondheid het Sustainocratische draagvlak van samenwerking kreeg in AiREAS. Daar moeten we het even mee doen en dat is de focus die ik van deelnemers vraag. Ander zaken zijn in de maak maar hebben nog niet hetzelfde draagvlak.

Nieuwe ruimte

Wanneer men het begrip gezondheid en omgevingskwaliteit uiteindelijk heeft weten te omarmen dan is de confrontatie met mij (en zichzelf) helemaal weg en kan ik ook weer in de groep stappen om alle creativiteit los te laten in het proces. De deelnemers voelen een enorme ruimte  en vrijheid om zich volledig in te zetten en ondervinden geen concurrentie omdat men ook ineens de voorlopers blijken te zijn die een nieuwe, nog te bouwen maatschappij in gaan richten. “Mijn wereld” wordt dan al snel “onze wereld” met passievolle discussies, initiatieven en dynamische samenwerking. Het is dan resultaatgedreven met de meetlat langs de gezondheid (in AiREAS), vergelijkend waar we vandaan komen en naar toe gaan. Dat is duidelijk voor iedereen alleen ziet men nu ook in dat dit betekent dat de hele oude maatschappij ter discussie is komen te staan en alles letterlijk dient te veranderen. De oogkleppen van de oude maatschappij zijn weggevallen en de handrem is er af. Ik sta niet in de weg, integendeel. Mijn ego is uit hun beeld verdwenen en we zijn partners geworden op basis van gelijkwaardigheid. Ik tracht multidisciplinair te faciliteren zodat iedereen stappen kan zetten die er toe doen en de durf en het doorzettingsvermogen voeden om door te blijven gaan.

Moed en doorzettingsvermogen is nodig omdat men veelal nog structureel afhankelijk is van de oude geldgedreven wereld en de nieuwe wereld nog amper zekerheden biedt. De oude wereld valt om en maakt de oude vorm van het leven steeds moeilijker. De nieuwe wereld is in opbouw en biedt samen steeds sneller  nieuwe zekerheden die geheel anders zijn dan voorheen. Als men dat eenmaal inziet dan is men bewoner van de boeienste tijd van de mensheid ooit en leert spelen in een maatschappij vol menselijkheid en uitdagende missies.

We zijn dus geen kerk maar verdedigen wel ons hogere spirituele bewustzijns goed vanuit een onderbouwd menselijkheid besef. Hier nog het spontane zomer filmpje