Tag Archives: sustainocratie

8 oktober Stratum’s COS3I Festival

9 Sep

 Fab28 te Stratum

COS3I (sociale inclusie) is een beweging van de Stad van Morgen die al 12 thematische kringen telt. Elk van die kringen is al bezig met sociale inclusie, integratie en innovatie op zichzelf wegens de belangstelling van leden in de thema’s. Door deze kringen zich te laten presenteren in de wijken proberen we wijkgerichte betrokkenheid te creëren zodat we bruisende wijkactiviteiten kunnen organiseren. Een festival zorgt daarvoor.

Op 8 oktober 2017 van 11 tot 11 is het de beurt van Fab28 in Stratum. De kringen bereiding zich voor. Het programma volgt. Het wordt muzikaal, levendig en speciaal. Wijkbewoners van Stratum worden uitgenodigd om mee te doen, met de kringen, interesse te tonen in wijkgerichte continuïteit of door zelf initiatieven voor te stellen.

COS3I kringen.jpg

Elke kring heeft de ruimte om zich zo goed mogelijk te tonen

 

 

 

 

Provinciaal bezoek aan de Stad van Morgen

15 Aug

De “Brabantse gezondheid overeenkomst” is een leuk papiertje natuurlijk om mee op de foto te gaan. Maar hoe kun je zo’n kernwaarde gedreven proces nu vorm geven als Provincie of stad? De burger bevolking blijkt al jaren actief hierin, gestuurd door de kernwaarden van de Stad van Morgen en Sustainocratie. Om hier eens van te proeven kwam Annelies Cuijpers, Sr. communicatieadviseur van de Provincie, op bezoek, met de fiets natuurlijk. Zo kreeg zij een indruk van FRE2SH, COS3I, School of Talents and AiREAS.

IMG-20170815-WA0004

Top kerels van Stichting BOS en Annelies natuurlijk

cof

Ibren overhandigt zijn afstudeerverslag aan Annelies

 

 

 

Waarom  is wonen in Sustainocratie zo speciaal 

16 Jul

Het echte leven ontwikkelt zich tussen chaos en harmonie. Voor veel mensen wisselen deze gebieden zich af op een natuurlijke manier totdat je er mee om leert gaan. Dan kun je kiezen of je leven primair geleefd wordt vanuit harmonie of chaos. Dat is een proces naar zelfbewuste volwassenheid. Voor de mens is het een leerproces. Men merkt al snel dat in de eerste levensfase (tot ongeveer 40 jaar) chaos je verrast door onbewuste keuzes, gedrag of omstandigheden. Dat is het leerproces. In de tweede levensfase is harmonie een zelfbewust uitgangspunt en chaos iets waar je mee omgaat door levenservaring. In deze blog beschrijf ik in verpersoonlijkte vorm vele voorkomende situaties van onbalans die we in de Stad van Morgen tegenkomen en op trachten te lossen door harmonie als uitgangspunt te nemen samen op weg naar kwaliteit van leven. 

Gisteren berichtte ik op Facebook dat ik “terug verhuis naar Sustainocratie”. Dat leverde veel reacties op van mensen die mij troosten voor de “vernederingen” die ik door mijn kortstondige verblijf buiten Sustainocratie had meegemaakt, zonder te weten noch te vragen over welke vernederingen ik het had. Men identificeert zich al snel met het menselijk leed en geeft troost. Men ziet niet automatisch de kansen om dit leed te verzachten door middel van betrokkenheid bij het samenwerken aan geluk, gezondheid en veiligheid. Troost is fijn maar geen oplossing, het is een pleister. Wanneer ik mensen en instanties uitnodig tot cocreatie van hun eigen geluk dan doe ik dat vanuit liefde en gebruik de kaders en werkwijze van Sustainocratie. Als ik dan zie hoe steeds meer mensen hun individuele heil zoeken in drank, drugs en decadentie om in chaos hun leed te verzachten dan kan ik daarin enerzijds een stuk loslaten herkennen van een oude pijnlijke werkelijkheid. Anderzijds een maatschappelijk drama van enorme proposities.

chaos

Erg is het wanneer mensen gewend raken aan die chaos en voor zichzelf het bewustzijn blokkeren. “Ik kan het wel alleen” is zo’n individualistische opvatting die leidt tot diep ongeluk en innerlijke eenzaamheid dat door de individu wordt ontkend. Men zoekt de decadentie op wegens de schijnsamenhang die men zelf mist. Men mist het besef dat het geluk niet te vinden is tussen hen die het slechter hebben of even eenzaam zijn maar bij zichzelf en de verantwoordelijkheid die men neemt om de chaos de rug toe te keren middels cocreatie. Samen zijn is de eerste levensbehoefte van de mens maar vanuit de zinnigheid van doelgerichtheid niet de onzinnigheid van gedeelde smart. Sustainocratie nodigt uit tot zinnig samen zijn maar niet iedereen accepteert dit zomaar op persoonlijk vlak. Onze geldafhankelijke maatschappij haalt de noodzaak weg van menselijke interactie waardoor natuurlijke behoeften terecht komen in de wereld van individualisme, stress en foute keuzes zonder dat men het beseft noch dat er maatschappelijke spiegeling corrigeert. Emotionele eenzaamheid is de nieuwe maatschappelijke en individuele sluipmoordenaar. Het ergste is dat men denkt dat het zo hoort of “normaal” is.

gezelligheid

Soms ga ik met vrienden mee of tref hen onverwacht aan in een situatie waar chaos samenkomt. Ze werken met mij samen in Sustainocratie maar vallen soms terug in de chaos waar men zelf ooit troost heeft gevonden, of deze opzoeken door even de remmen los te laten. Het doet dan enorme pijn om de verschillen in normen en waarden te zien die men hanteert in beide gebieden. Met veel moeite heb ik dit zelf ontstegen door mij volledig te richten op de cocreatie samen met duizenden partners, man en vrouw. Als ik dan tijdelijk meedoe in die andere wereld dan voel ik de vernedering, pijn, angst van de aanwezigen maar ook overblijfselen van oude hebzucht, decadentie, viezigheid en manipulatie die ik in mijzelf gekend heb toen ik rouw, eenzaamheid of een scheiding moest verwerken. Mijn gevoelens gaan dan met mij op de loop en voel ik niet alleen mijn oude pijnen maar ook die van iedereen die er is. Als dat onpersoonlijk is dan valt het nog mee maar als er iemand tussen zit waar ik urenlang de diepgang mee heb opgezocht op Sustainocratisch niveau dan draag ik de pijn en het verdriet dagen zelfs weken lang met me mee. Mijn wereld stort dan in omdat ik niet kan ingrijpen in de levensprocessen van andere mensen, hoe geliefd ook, en alleen kan meekijken als indringer in hun werkelijkheid met mijn, op dat moment verschrikkelijke en ongewenste wijsheid, slechts zwaaiend als uitnodiging dat het ook anders kan. De keuze is echter aan hen. Iedereen heeft recht op zijn en haar eigen leer en bewustwording proces. Ik communiceer dat ik op hen wacht in Sustainocratie in de hoop dat ze er gehoor aan geven. Ik loop dan het risico mijn geliefden te verliezen wegens bemoeizucht. Men denkt dat mijn tranen wegens zelfmedelijden zijn maar ik huil voor hen. Dat maakt het allemaal nog moeilijker maar ik verloochen mijzelf als ik hen de keuze niet voor houd want ik kan niet naar hun leed blijven kijken. Ik zeg bij een afwijzing “Het is ok” maar eigenlijk zeg ik “hoeveel shit heb je nog nodig voordat je met mij (in geval van mijn persoonlijke liefde voor de persoon) of ons allemaal in de Stad van Morgen meegaat naar harmonie en cocreatie van ook jouw kwaliteit van leven?”. Het is echter hun proces, hun shit, en niet dat van mij. Zij hebben de keuze, niet ik voor hen.

levenspijn

Doordat ik mijn geliefde partners niet in de chaos wil zien (en mijzelf helemaal niet meer), want de herinneringen aan het geleden leed zijn zo heftig dat ik snel terug wil naar mijn veilige haven in Sustainocratie en iedereen meeslepen waar ik van houd. Zo maak ik hun proces ook dat van mij. Dat is niet goed. Ik kan een baken op de horizon bieden maar niemand vroegtijdig vragen zich erin te herkennen. Dat doe ik bij mijn kinderen ook niet. Ik ben er wanneer ze mij nodig hebben. Ik vertel wanneer ze willen luisteren maar hun weg is hun eigen weg. Ik grijp alleen in wanneer het echt gevaarlijk wordt. Dat geldt ook voor mijn partners die hun eigen weg zoeken. Ik kan mij hun leven niet eigen maken, hooguit laten zien dat ik er ben, mijn liefde onvoorwaardelijk beschikbaar stellen, als ze er klaar voor zijn. En als ik er niet meer ben? Dat dan Sustainocratie een definitief onderdeel is van de maatschappij waar men de toevlucht kan zoeken en het geluk kan vinden door er zelf aan te werken. Die keuze had ik niet want Sustainocratie bestond niet. Nu wel. Misschien versnelt het daardoor de processen naar harmonie, door de uitnodiging, door het goede voorbeeld maar niet door de moralisering ervan. “Het is OK” is dus ook een geruststelling naar hen dat goed komt als ze dat zelf willen.

Ook ik heb ooit schijnveiligheid gevoeld in de chaos met de nep alcoholistische vrienden en de oeverloze, kleffe gesprekken en knuffels in de groepjes “zoekenden”. Hoe is het mogelijk dat ik ooit dacht “het wel alleen te kunnen” en mij daarin ooit goed voelde, relaties ben aangegaan die bij voorbaat gedoemd waren te mislukken, niet door hen maar door mijzelf, en uiteindelijk leidde tot meer chaos en leed? Het is de “gemakkelijke” wereld waarin verantwoordelijkheid ver te zoeken is en men zich te goed doet aan het delen van aanwezigheid en ongeremd kortstondig verlangen in plaats van daadkracht en respect. Het heeft een verslavend component omdat men zich al snel en gemakkelijk een hele pief vindt tussen iedereen die afgezakt is. Het lost de problemen niet op maar ze verdwijnen even in de nevels van de schijn. Een pleister op een open wond. Maar het is een werkelijkheid die als enige echte wordt ervaren totdat het tegendeel zich manifesteert.

Het is fijn wonen in Sustainocratie omdat we samen werken aan onze eigen kwaliteit van leven, in vrijheid en cocreatie, elkaar helpend door alle moeilijke fasen van het leven in liefde voor elkaar en het leven zelf. De kernwaarden zijn onze richtlijn waardoor we kunnen geven en kwaliteit van leven terugkrijgen. Allemaal samen 1 op 1 en met zijn allen emotioneel, spiritueel, lichamelijk en rationeel zelfbewust. 

Dit is slechts een kant van de vele verhalen die mij raken in de werkelijkheid die in galop emotionele crisissen en chaos veroorzaakt en de noodzaak om de transitie naar harmonie noodzakelijk maakt. Zoals mensen die zich niet meer identificeren met de arbeidsmarkt die aantoonbaar bijdraagt aan de problemen in de wereld. Men wil beloond worden voor zinnige dingen, niet bijdragen aan vervuiling, onderdrukking of manipulatie. Jongeren die eenzijdig op straat hun eigen morele weg zoeken omdat de ouders hen niet begrijpen of teveel met zichzelf bezig zijn in echtscheiding of carrières. Huwelijken die koud en afstandelijk zijn geworden omdat onzekerheid toeslaat en materieel individualisme de overhand krijgt waardoor samenhang verdwijnt als ook de liefde voor elkaar. Ouderen die in eenzaamheid amper aandacht krijgen van hun familie en overgedragen zijn aan een kostbaar onpersoonlijk, liefdeloos zorgsysteem, ondanks de vele zorgverleners die graag meer willen geven maar door de geldgedreven sturing daarin geblokkeerd worden tot groot innerlijk leed in hun werk. Ga zo maar door. We krijgen het allemaal voor onze kiezen in de Stad van Morgen in de transitie die we aanbieden.

Die oude wereld van chaos is niet meer voor mij ondanks de natuurlijke realiteit ervan. Ik zoek en co-creëer samen de volwassen kwaliteit van leven, hoop en liefdevolle samenhang als overkoepelende werkelijkheid voor iedereen, niet de eeuwig durende decadentie, eenzaamheid, spijt en teloorgang. Dat is hard werken, vergt commitment en inzet, met vertrouwen en respect naar elkaar maar vooral SAMEN. Het is fijn en zelfs “erotisch” maar op een andere manier dan in de emotionele chaos die ontstaan is. In Sustainocratie is erotiek respectvol en getoetst aan continuïteit van de relatie in plaats van de kortstondige onpersoonlijke bevrediging die men zoekt in de chaos. Het is romantisch en uit zich in aandacht en attenties, niet alleen kortstondige seksuele spanningen en verlangens. Het gaat om de positieve verleiding, het integrale fysieke, emotionele, spirituele en rationele proces van zelfbewuste integratie tussen twee mensen individueel, het huwelijk of grote groepen mensen collectief samen als maatschappij gebaseerd op liefde voor en met elkaar. Als je eenmaal Sustainocratie geproefd hebt dan hoort het ook bij je keuzes. Voor mij de enige keuze.

wisselwerking

Chaos is ook een vorm van harmonie maar in de werkelijkheid van het overleven. Alles mag, zeker als alcohol de remmen los heeft gegooid. Maar chaos levert geen stabiliteit. Er ontstaat concurrentie, criminaliteit (ook emotionele misstanden), foute keuzes door behoefte invulling maar blindheid voor het geluk en de continuïteit dat elders ligt in de keuzes.

Sustainocracy is de harmonie van het zelfbewust leven, de verantwoordelijkheid en samenhang tussen mens en natuur. Ook hier mag alles mits het geluk, gezondheid en welzijn oplevert voor elkaar, niet kortstondig maar continu. Jongeren voelen zich erkend in sustainocratie in hun zelfleiderschap, geholpen door de warme basis van collectieve en emotionele veiligheid. Eenzaamheid weet zich weer in warmte omhuld door mee te doen aan cocreatie. Inzet is de nieuwe arbeid met vreugde, zingeving, samenhorigheid en wederkerigheid. Hulp voor elkaar en anderen heelt huwelijken en gezinnen, en creëert nieuwe liefdevolle relaties.

Twee vergelijkbare werelden met twee verschillende uitgangspunten. Je kunt je vestigen in chaos en af en toe harmonie ervaren. Je kunt je ook vestigen in de harmonie van Sustainocratie als basis en omgaan met chaos als kans. Zowel het een als het ander hoort bij het leven, net als de keuzes en de transitie processen via hebzucht en bewustwording. In Sustainocratie is chaos geen probleem maar een instrument.

Als ik dan door kortstondige persoonlijke hebzucht wederom in het leed van chaos terecht ben gekomen dan kan ik de keuze maken om via bewustwording weer naar harmonie te komen. Ik heb per slot van reden Sustainocratie tot mijn beschikking. Dan neem ik misschien iemand mee. Of ik ga alleen met wederom een pijnlijke ervaring erbij die ik positief kan verwerken samen met de velen die ook mij omringen. Want ik heb geleerd dat een mens niets alleen kan maar in een maatschappij leven waar dat van ons wordt verwacht. Dat deze onnatuurlijke verwachting de basis is van alle ellende in de wereld en bij onszelf snappen we pas als we het de rug hebben toegekeerd. Wat is er dan zo fout aan onze maatschappelijke organisatie?

cyclus

Sustainocratie is een natuurlijke zelfbewuste keuze


Onze onnatuurlijke maatschappij

Onze maatschappelijke is bewust onnatuurlijk gemaakt zodat men macht kan ontlenen aan onze vereenzaming. Dat geldt voor politieke economische spelletjes die bestuurlijk en maatschappelijke chaos in plaats van cocreatie gebruiken om zichzelf in stand te houden. Dat dit onhoudbaar is blijkt wel uit de vele crisissen en ellende die we in de maatschappij tegenkomen en waar we bestuurlijke verantwoordelijkheid voor op kunnen eisen omdat men ons manipuleert. Niet alleen voor het drama dat men veroorzaakt maar wegens het belangengebied om cocreatie ondergeschikt te maken aan hun chaos beleid en te gebruiken wanneer het uitkomt. De angst voor chaos geeft politieke macht waarbij het scheppen van chaos die macht sterkt. Cocreatie verdampt die macht omdat de bevolking zelf verantwoordelijkheid neemt. Dat is de angst van het bestuur. Daarom ziet het plaatje van de onderbroken natuurlijke cyclus er anders uit dan die van de wisselwerking tussen chaos en harmonie. Het is onze huidige gemanipuleerde “democratie” die zich in het hebzucht veld heeft genesteld.

cyclus2

Samenhang bestaat niet meer door politieke belangen en economische sturing rond groei en hebzucht. Chaos is een politiek middel om angst te zaaien. En harmonie is een permanente politieke belofte die onmogelijk waar te maken is voor de lange termijn zonder de noodzakelijke cohesie.

Neem nu AiREAS en de Vestdijk. AiREAS is opgezet om samen met de overheid en burgers te werken aan een gezonde stad vanuit luchtkwaliteit. Een sustainocratische cocreatie dus in het veld van harmonie. Maar toen de eerste infrastructuur maatregel genomen werd, door het aanpassen van de Vestdijk, werd het scheppen van chaos de bestuurlijke keuze, niet de cocreatie. Dan voel ik mij als initiatiefnemer van AiREAS en Sustainocratie vernederd, teleurgesteld en teruggezogen in de oude werkelijkheid die we 6 jaar geleden hebben verlaten.

Het verplicht mij om vanuit Sustainocratie stelling te nemen door mij te verharden naar de instituten zoals ik doe in het TV interview. Cocreatie gaat niet om belangen maar om verantwoordelijkheden. Mij en ons samen wordt ons verantwoordelijkheid gevoel ontnomen door misplaatste belangen. Dan moet ik mijzelf beveiligen tegen het onrecht en zelf keuzes maken. Of dit nu individueel is of collectief. Ik nodig uit tot Sustainocratie en open alle registers om mijn geliefde personen en maatschappij te omarmen en in de cocreatie de liefde, compassie, duurzame samenhang en evolutie te ontwerpen en tot uitvoering te brengen.

Als ander voorbeeld kreeg ik voor mijn verjaardag een mailtje van mijn sustainocratische partner uit Barcelona die een lijst van misstanden liet zien van beleid dat alleen uit was op chaos creëren. De nieuwe burgermeester van Barcelona leek hoopgevend door haar bottomup oorsprong uit burgerparticipatie maar dat bleek zoete schijn. Voedsel, huisvesting, cohesie problemen die de macht in stand houden blijven de overhand voeren omdat daar het leiderschap in ontstaat van de steden. De bevolking wordt in de ellende getimmerd met welzijn als verhaal maar niet als werkelijkheid. De prijzen stijgen, de tekorten en decadentie ook waardoor de politieke weer een verhaal heeft om harmonie te beloven en chaos te creëren. Het menselijke leed is niet te overzien en de Sustainocraat voelt zich machteloos.

Als we dan samen inschrijven voor een Europese subsidie om dit aan te pakken dan wordt het afgewezen omdat de Europese macht liever pleisters financiert dan bewustwording.

geldafhankelijkheid

De som van deze spiegels van werkelijkheden die verwrongen en onnatuurlijke patronen tonen geeft ook mij kortstondig een periode van intens verdriet. Het kan allemaal zo anders zijn, zo mooi, zo samen, zo warm en verbonden. In Sustainocratie verbinden we spiritueel. Dat wil zeggen dat we ons lichamelijk, emotioneel, rationeel en zelfbewust verbinden aan elkaar in de kernwaarden van het menselijke bestaan. Als daar afbreuk aan wordt gedaan dan halen we onze mensen weer op, helpen hen in hun healing proces als ze daar voor open staan. Of we kijken met intens leed naar het proces dat ze ondergaan in die verrotte wereld van afhankelijkheid, individualistische schijnzekerheden en emotionele koudheid van bevroren blind egocentrisch gedrag. We blijven stoïcijns uitnodigen naar het welzijn dat wij samen te bieden hebben.

welzijnDeelname is een keuze. Als Sustainocratie groeit dan vermindert de andere nepwerkelijkheid vanzelf. Iedereen mag meedoen aan ons gemeenschappelijke creatieproces. We hebben 4 gebieden waarin u terecht kunt. U kunt ook een 5e of 6e gebied creëren, alles onder de Stad van Morgen. We hebben (vooral in Eindhoven maar kan in elk gebied worden toegepast):

AiREAS: gezondheid, volksgezondheid en mobiliteit (gezonde verstedelijking)

FRE2SH: voedselzekerheid in de stad en tussen stad en platteland

COS3I: sociale integratie en inclusie in Sustainocratie

School of Talents: participerend leren voor jongeren in de transitie tussen werkelijkheden (chaos naar harmonie en leren in Sustainocratie)

We moeten nog huisvesting, zorg voor elkaar en andere belangrijke zaken onderbrengen in Sustainocratie om het compleet te maken. Nieuwe waardesystemen zijn beschikbaar voor introductie en zullen binnenkort meegaan in onze processen van overvloed creatie, beloning en verdeling.

Binnenstedelijke voedselzekerheden Eindhoven

14 Jul

Vandaag is een nieuwe FRE2SH samenwerking vanuit oorspronkelijke intentie beklonken tot formele coöperatie rondom experimenten met voedselzekerheden in Eindhoven. Betrokken zijn in eerste instantie: Duurzame Kost (sla, vis en kruiden), Soulkitchen (restaurant), Bebbans (oesterzwammen), School of Talents (studenten participerend leren), COS3I (sociale integratie en innovatie), Trudo (vastgoed)…..

Project oesterzwammen

Naast de reeds in productie zijnde sla, forel, steur, kruiden en eetbare bloemen worden er nu in een op te starten voedselinnovatie lab nieuwe soorten aan toegevoegd. We beginnen met oesterzwammen en insecten. Naast de eenzijdige stadsproducties wordt ook samen gewerkt aan menu combinaties en verwerkingsinnovaties van de producties. Verder wordt gekeken naar de circulaire vormen van behoud en toevoeging van nutriënten, het verwerken van afval in de keten, en het opzetten van nieuwe verwerkingsmodellen binnen kunst en cultuur. Hieronder ziet u de ruimte waar de FRE2SH voedselinnovatie en zekerheden proeftuin wordt gecreëerd de komende maanden.

Steden zijn structureel kwetsbaar voor voedseltekorten door afhankelijkheid van voedsel van buiten de stad en het speculatieve karakter van de leveranciers. Daarnaast is er een kwaliteit vraagstuk in het hele voedselketen verhaal waar allerlei welvaartsziektes (diabetes, overgewicht, enz) aan kunnen worden ontleend. Het is in het belang van de stadsbewoners dat de kwetsbaarheid mindert door afstand te nemen van oude politieke en economische drijfveren en verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen voedselzekerheid (waar weer geheel nieuwe politieke en economische stromingen aan kunnen worden gerelateerd. FRE2SH is daarvoor de verbindende factor tussen de verschillende belangenpartijen zoals de lokale burgers, ondernemers, onderwijs en overheid.

Om elke vrijdag (op 21 juli weer): rechtstreeks verkoop aan geïnteresseerde burgers van 10 tot 13 uur in Veemgebouw 5e verdieping.

14 Augustus 15 uur: eindpresentatie voedselzekerheden van Bachelor student Ibren Feijen.  Veemgebouw 5e verdieping.

 

 

Sustainocratie en Emoties

22 Jun

Gedurende enige weken vult mijn tijdlijn op Facebook zich met spreuken die te maken hadden met gevoelens, emoties, relaties, vertrouwen, cocreatie.

Sommige mensen vroegen zich af wat er aan de hand was? Meestal is men gewend om rationele indrukken te krijgen van de professionele processen van Sustainocratische samenwerkingsverbanden, tekeningen om zaken te verduidelijken en beelden van prestaties die neer zijn gezet. Deze keer ging het heel anders. Het ging over emoties. De reacties waren ineens veel opener van volgers die vaak ook vanuit eigen emoties een verband wisten te leggen. Waar komt dit ineens vandaan? Sommige personen zijn daar debet aan maar het belangrijkste was het COS3I effect.

COS3I: Enige maanden geleden is COS3I ontstaan. We meten namelijk al enige jaren de luchtkwaliteit in de stad met AiREAS en hebben middels het bijbehorende POP onderzoek de relatie weten te leggen tussen onze blootstelling aan vervuiling in de lucht en onze levensstijl. Dat vraagt om actie en burgerbetrokkenheid. Maar moraliseren over luchtkwaliteit is te abstract. Om burgers te betrekken bij Sustainocratie en de kernwaarden zoals luchtkwaliteit of voedsel en samenredzaamheid is veel meer nodig. Zo zijn we een COoöperatie gestart die zich richt op Sociale Inclusie, Innovatie en Integratie: COS3I dus. Die groeide al snel tot een 20 tal deelnemers waarvan een deel vanuit een uitkering tracht richting te geven aan het leven, en anderen een zakelijke insteek inbrachten om te kijken of ze omzet konden draaien via de samenwerking. Twee of drie keer per week kwamen we bij elkaar om te kijken waar we onze prioriteiten konden leggen. De mengelmoes van mannen en vrouwen met eigen belangen, maatschappelijke betrokkenheid en persoonlijke situaties werd een basis voor verdiepende relaties.

Terwijl we bezig waren met het leed onder de bevolking en het geven van handvatten aan processen die we vorm wilden geven, weerstand overwinnen van de gemeente of burgers zelf, sloegen ook de vonken over bij de deelnemers zelf. Uiteindelijk zijn wij zelf die maatschappij met dezelfde symptomen onderling als dat wat we willen aanpakken. Lief en leed ligt dicht bij elkaar, hartstocht en verlangen ook, er hoeft derhalve maar weinig te gebeuren of we worden zelf de doelgroep van COS3I. In onze huidige maatschappij heeft iedereen wel een verhaal, een lading onverwerkte emoties of onbeantwoorde verlangens. Als zo’n groep dan bezig is dan wordt het vaak al snel persoonlijk. Een etentje, samen een terrasje pikken, opkomen voor een van de leden, steun zoeken bij elkaar….en voor je het weet ontstaan er verbandjes die alleen maar groter worden. De zakelijkheid verdwijnt en de mens speelt de hoofdrol.

Ook ik ben daar niet immuun voor.  Dat heb ik mogen ervaren. Gedurende de weken die zakelijk waren begonnen heb ik meer life muziek, samen eten, gedeeld leed, samen lachen en verdiepende persoonlijke gesprekken meegemaakt dan ooit.  De spreuken tonen deze processen, de emoties, de bewustwording vanuit verwerking van pijn en de liefde die we mochten ervaren door elkaar steeds weer op te zoeken, gek te doen, leuke dingen met elkaar te ervaren, elkaar te omhelzen en de grenzen op te zoeken van de persoonlijke banden. De romantiek van mooie mensen, volle maan, warme avonden, gezellige terrasjes zorgde voor onze eigen sociale integratie onderling. De blog die ik ooit schreef over de erotiek van cocreatie werd wederom bewezen. Nu verschijnen er ineens op Facebook antwoorden van mensen die zich ook open stellen, hun emoties delen en als mens zich verbinden op zoek naar een stukje heling en harmonie. En er verschijnen ineens wetenschappelijke artikelen over de rol van emoties in ons leven, dat ze er zelfs structureel betekenis aan geeft. Zonder emoties is het leven ondenkbaar…..

http://bigthink.com/stephen-johnson/everyones-thinking-about-emotions-wrong-says-psychologist-lisa-feldman-barrett

Als deze bruisende interactie, de zielsverwarring, de explosieve hart gedreven poëzie en samenhorigheid in een groep van 20 personen kan ontstaan, hoe zit het dan met 20.000 of 2 Miljoen mensen? Hoe kunnen wij daar een positieve bijdrage aan leveren zonder onszelf steeds weer te verwikkelen in die ontlading? Of is dat juist wat ons zo motiveert? Deze weken heeft een nieuwe dimensie zich aan COS3I toegevoegd, dat van het mens ZIJN en de schoonheid van het zien in elkaar dat wat kwaliteit van leven brengt: de lach, de omhelzing, het gesprek, de liefde voor elkaar, de positieve muziek van het leven met elkaar. De “flow” werd het genoemd samen met het proces van loslaten en laten gaan.

Screenshot_2017-06-16-15-53-07

De emotionele omgangsvormen voor sociale integratie en inclusie vormen een productiviteit op zichzelf, een verbindende uitnodiging tot interactie dat veel verder gaat dan de rationele productiviteit van zakelijke doelstellingen. De “verleiding” van het samen zijn en leuke dingen ondernemen is veel sterker dan de uitnodiging zelf. Het ervaren ervan is soms zo’n openbaring dat mensen er tijdelijk last van hebben door onwennigheid, onderdrukking of langdurig gebrek. Als COS3I daar een rol in kan spelen dan gaan we een uiterst boeiende tijd tegemoet, samen!

Veiligheid in Eindhoven

21 Mei

Veiligheid is volgens de Sustainocratie van de Stad van Morgen een menselijke kernwaarde en voorwaarde voor het vormen van een productieve en duurzame maatschappij. Helaas is in de huidige tijd het woord maatschappij een uitgehold begrip waardoor veiligheid structureel in geding is gekomen. In de huidige stedelijke cultuur wordt dat alleen maar versterkt. Dat kan anders.

Steden zijn onveilig?

Volgens de media is Eindhoven de op één na onveiligste stad van Nederland (2016). Als je de misdaadmeter bekijkt dan is het hommeles in elke grotere stad. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht vormen onderdeel van de top 10. In vele steden van Amerika en Europa is het zelfs erger door de getto-s die ontstaan in de wijken waarin ongelijkheid leidt tot nieuwe hiërarchievormen van georganiseerde misdaad. Het zijn kleine psuedo koninkrijkjes die zich macht toe-eigenen volgens de oude principes van territoriale afscherming, concurrentie en onderdrukking. Deze vormen van machtsclusters vormen zich rondom belangen van drugs en afpersing, net zoals de gevestigde “legale” orde zich clustert rondom vastgoed,  geld, regels en handel.

De huidige stad is vanuit kapitalisme een bolwerk van geldgedreven en geldafhankelijke structuren die als een eco-systeem door elkaar heen weven. Wat crimineel of niet is wordt bepaald door degenen die het wetboek in handen hebben, niet wat ethisch of moreel onderbouwd is. Geld is sturend, niet het belang van mens. Het geldelijke ecosysteem in de stad levert allerlei verschillen op tussen mensen. Aan die verschillen worden ook weer belangen gekoppeld van geld of macht. Mensen die buiten die wereld stappen moeten zichzelf zien te redden. “Diefstal” is dan een vorm van “zichzelf voeden” met wat de omgeving biedt. Een mens die zichzelf voedt is moeilijk crimineel te noemen, het is vaak slechts een vorm van overleven. Het wordt pas ethisch crimineel wanneer dat gepaard gaat met geweld en schade aan de integriteit van de ander.  Lichamelijk geweld is moreel verwerpelijk net als de minder zichtbare emotionele en psychische schade van criminaliteit. De gevestigde materiële orde zal zich dan niet te veel met lichamelijk geweld bezig houden in eigen land, rond de emotionele en psychische criminaliteit doet de een niet onder van de ander.

Criminaliteit (misdaad) wordt als volgt gedefinieerd: “Criminaliteit kan zeer algemeen worden gedefinieerd als alles wat door een wettelijke bepaling als misdrijf strafbaar is gesteld. Wat als criminaliteit wordt beschouwd, kan dus verschillen van maatschappij tot maatschappij, al naargelang van de heersende normen.”

De huidige stad is verworden tot een bolwerk van individualisme dat zich niet maatschappelijk verbindt maar economisch. En daarin zit ‘m juist het probleem. De doelgerichtheid van een gemeenschap dient veiligheid in stand te houden vanuit het belang van groepsproductiviteit. Als er geen groepsproductiviteit is doordat deze is vervangen door speculatie met kapitaal en afhankelijkheden dan ontstaat op mensniveau een overlevingsdrang. Als men niet krijgt wat men nodig heeft dan neemt men het daar waar men het kan vinden. Politie is een kapitalistisch fenomeen dat niet de veiligheid waarborgt maar omgaat met onveiligheid dat door de ongelijkheid en speculatieve werkwijze zelf wordt veroorzaakt. “Meer blauw op straat” toont dan alleen maar het gebrek aan sociale cohesie en gemeenschapszin rondom natuurlijke kernwaarden. Zodra een gemeenschap onveilig wordt stijgt de achterdocht en het individualisme, dus ook de “criminaliteit” van hen die niet aan de wetten van de omgeving kunnen of willen voldoen. Vanuit een economische basis is dat aanleiding voor politici om meer geld te wensen voor blauw op straat, meer controle maatregelen en regels, dus meer ambtenaren. Zo gaat de belasting omhoog, de druk op de maatschappij ook en loopt de criminaliteit mee omhoog in de pas.

Veiligheid als kernwaarde in een verbonden gemeenschap

Sustainocratie definieert een vijftal condities die een duurzaam vooruitstrevende gemeenschap opleveren. Geld speelt daarin geen rol dus ook geen gerelateerde macht of afhankelijkheden. Als we geld weghalen dan zijn we afhankelijk van elkaar en de productiviteit die we samen vorm geven om waarden te creëren en te verdelen op gelijkwaardige basis. Er is geen speculatie daar de behoeften door de gemeenschap zelf worden ingevuld. Er is geen speculatie als er geen handel is en dus ook geen economie. Als de productiviteit van de gemeenschap voldoende is en de verdeling evenredig over de gehele groep dan is er geen reden tot criminaliteit.

In de huidige stedelijke werkelijkheid klinkt dit als utopie. Dat is echter slechts de manier waarop we zijn geïndoctrineerd. Door ons te bevrijden van die doctrine ontstaat een leegte in de stad die we samen op kunnen gaan vullen. Een stad blijkt dan een el dorado van mensen die wél gemeenschap willen vormen, veiligheid waarborgen naar elkaar toe en samen werken aan onze kernwaarden. Waar veel mensen bij elkaar zijn en zich verbinden aan concrete hogere doelen die de menselijke duurzame ontwikkeling vertegenwoordigen dan ontstaat toegepaste creativiteit. De  groepen eisen hun ruimte op en verenigen zich rondom hun passie en verbondenheid waarbij geld hooguit een secondaire rol speelt. De waardecreatie is de kracht van de gemeenschap die eerst zorgt dat deze in stand gehouden kan worden en de eventuele overvloed via de traditionele economische patronen kan worden verhandeld met andere groepen. De stad transformeert haar ecosysteem naar een ontmoetingsplek, een gebied vol interactie en uitnodiging tot gemeenschappelijke waarden en verdeling. Wonen, samenkomen en actie ondernemen vormt de nieuwe kracht van de stad. De mens en haar belangen staan centraal terwijl ethiek en moraal vanzelf zorgt voor samenhorigheid en corrigerende processen wanneer deze geschaad dreigen te worden.

Het kan dus anders en gelukkig zien we dit in de meeste steden ontstaan, ook in Eindhoven. De graadmeter van criminaliteit is volgens de wet van tegenstelling tevens de peilstok van het tegenovergestelde. Terwijl criminaliteit de chaos verder inhoudelijk vorm geeft werkt de bewustwording aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie. Sustainocratie zet de stip vast waarnaar we kunnen werken terwijl we samen onze chaos ontstijgen en de schouders naast elkaar, arm in arm, onder onze maatschappelijke uitdagingen zetten. Daarin bestaat geen politie, geen blauw, geen bureaucratie maar veiligheid en gezonde samenredzaamheid, zoals het ons via natuurlijke weg is ingegeven.

College onderwijs(1)

De wet van de tegenstellingen toegepast in de opvoeding van jong en oud

De fraude van de staat en het nieuwe zorgsysteem

7 Apr

In Stad van Morgen introduceren we een nieuwe manier om verantwoording af te leggen. Dat doen we door 5 kernwaarden te definiëren die garant staan voor duurzame menselijke vooruitgang. We vragen alle pilaren van de maatschappij (overheid, burgers, bedrijfsleven en onderwijs) om samen die verantwoordelijkheid te delen. 

De huidige maatschappelijke sturing gaat echt niet om kernwaarden maar politiek economische belangen. De kernwaarden worden middels dure reparatie systemen daar waar mogelijk hersteld. Dat dit maar deels mogelijk blijkt is evident gezien de problemen doe er zijn ontstaan lokaal en wereldwijd. Als we deze oude maatschappelijke verantwoording toetsen aan die van de kernwaarden gedreven Sustainocratie dan kunnen we alleen maar het morele failliet van de huidige staatsinrichting inzien. In principe is dat geen probleem. Het wordt wel een probleem als de staat meer belang hecht aan het vasthouden van de oude werkelijkheid dan te investeren in vernieuwing van de aanpak en verantwoordelijkheid inclusief de herdefinitie van zichzelf.

Voorafgaand ontstaat een tweedeling in de maatschappij. Dit komt tot uiting in het volgende verhaal:

“Het zit juridisch mooi dichtgetimmerd dat zorgsysteem van Nederland. Als bevolking zijn we verplicht financieel bij te dragen via het belasting en verzekeringen stelsel. Als we dat niet (op tijd) doen dan krijgen we te maken met de dwangcultuur van incasso, kostenverhogende boetes, deurwaarders en noem maar op. Het “geheugen” van de maatschappelijke belasting is oneindig en achtervolgt de mens tot in den treuren. Het “principe van solidariteit” noemt men dit officieel maar in feite draait het de rug naar de mens en menselijke complexiteit.

En daar zit nu het probleem. 

Solidariteit heeft te maken met zorg voor elkaar, niet de verplichte dwangsom van het in stand houden van een financiële zorgpiramide die draait om winstgevendheid en banen voor de politieke vrienden netwerken. De zorg wordt er als maar duurder op onder het mom van de vergrijzing maar in feite is het een pure dictatoriale vorm van volksuitbuiterij. De vorm die het stelsel heeft aangenomen is een kartel waarin elke vorm van vernieuwing wordt geweerd en vooral wordt aangestuurd op belangenbehartiging in plaats van het werken aan een gezonde maatschappij met gezonde mensen. Men repareert minimaal wat de kapitalistische consumptie structuur aan lichamelijke, emotionele en milieu klachten veroorzaakt zonder de bron aan te pakken noch effectief voor oplossingen te zorgen. Ondanks het goede werk van vele dienstverleners in de sector is het systeem zelf een fraude en misdaad tegen de mens zelf.”

Socrates zei terecht “je kunt je leven lang vechten tegen het systeem of al je energie steken in het creëren van iets nieuws.”.

De aantijging van fraude van de staat in het verhaal is niet gericht op de zorgverlening zelf die veelal uitstekend werk verricht in vaak onmenselijke omstandigheden van werkdruk binnen menselijk leed. Het is tegen het financiële kartel dat de staat en verzekeringen hebben gecreëerd en via de solidariteit wetgeving ons oplegt en afdwingt. De fraude is tevens gericht tegen het winstbejag van de instellingen over de rug van een bevolking. De fraude is ook tegen een maatschappelijke structuur die een groei economie nodig heeft om de medemens nog meer te belasten met de gevolgen van diezelfde groei economie. Het gaat dan niet meer om de mens die de maatschappij vorm geeft maar om instellingen die zichzelf instant houden met het eenzijdige wetboek in de hand en een bestuurlijke werkelijkheid die de instellingen prevaleert boven de menselijkheid en mensheid.

Het alternatief is de solidariteitvorm in de Stad van Morgen. Deze gaat om 3 niveaus:

* zorg voor jezelf vanuit bewustwording en educatie over een gezonde levensstijl en de kernwaarden van het bestaan.

* zorg voor de medemens vanuit liefde, empathie en betrokkenheid.

* zorg voor gespecialiseerde hulp om de eerste twee te steunen.

We noemen dit het 3 x 8 principe dat verder uitgewerkt wordt in onze gezondheid, welzijn en sociale zekerheid aanpak. Wij nodigen iedereen uit om hieraan deel te nemen en financieren deze aanpak door middel van een maatschappelijk beloning systeem en het minimaliseren van onkosten. Wij nodigen de oude staatsvorm uit om mee te doen en zichzelf gaandeweg te transformen door de opschorting van de oude solidariteit wetgeving en betalingsverplichtingen aan de oude zorgstructuur en de nieuwe aanpak te omarmen vanuit een mens ethische werkwijze. De staat is er voor de mensen, niet voor het geldbelang, de instituten of een machtscultuur. Als de staat er niet meer is voor de mensen dan is er geen staat en dus ook geen recht. In een statenloosheid organiseert de mens zichzelf. Dat mag niet gebeuren.

De tweedeling wordt weer teniet gedaan wanneer de staat en de bevolking elkaar weer vinden in de cocreatie in plaats van het gebod.