Auteur: Jean-Paul Close

Life forms in nature are healthy by definition. Unhealthy ones disappear to make room for a new cycle of healthy life. If human organizations, societies, governance and economies accept unhealthy pollution we destroy ourselves. A new governance appears based on awareness of core human values to sustain our species and living surroundings. It a new democracy called Sustainocracy. Old structures collaps as new, better ones grows. Sustainocracy exists through new age ventures like AiREAS, FRE2SH, COS3I and STIR learning cooperation.

Als we in een gezond gebied willen leven dan zullen we ons allemaal gezond moeten gedragen…

Jean-Paul Close1 reactie

In het plaatje hieronder zien we de vele partijen die op dit moment betrokken zijn bij de AiREAS uitdaging en het commitment om te komen tot een gezonde leefomgeving. We noemen het de 4 poten aan de tafel van de lokale maatschappij. Deze zijn als “overlappende eilanden” getekend waarbij we allemaal in het centrum samenkomen voor het overkoepelde commitment. Maar een flink deel van de eilanden ligt ook buiten dat centrum, die AiREAS context.

Als we de tekening bekijken dan spreken de verschillende overlapgebieden hun verhaal. Ik heb er een karakteriserende tekst in geschreven om er een beeld bij te vormen. Waar we in het centrum ons gedrag aan elkaar aanpassen en samen keuzes maken die direct bijdragen aan de kwaliteit van onze leefomgeving en onze gezondheid, spelen er verder weg uit het centrum vaak andere belangen. In de maatschappij waar we vandaan komen bestond dat AiREAS centrum niet. Daar schakelden de eilanden op basis van financiële afhankelijkheden, doelstellingen en regelgeving.

Uit alle verslagen blijkt hoe belangrijk iedereen het vindt om dit samen te doen. Ook op bestuurlijk niveau (zoals wethouders, gedeputeerden, directies, enz) wordt deze aanpak geprezen. Alleen tekent zich steeds weer dat spanningsveld af tussen het “samen nemen van verantwoordelijkheid” en de manier waarop de eilanden zelf werken met de gevarieerde mengeling van oude belangen en nieuwe wensen. Als je het zelf als persoon of als instantie al moeilijk vindt dan is het definiëren van een gemeenschappelijk project al helemaal lastig. We zijn zo gewend om vanuit ons eigen eiland en eigenbelang te redeneren en te wijzen naar de andere eilanden, dat we vaak onszelf gemakshalve achterwege laten.

De verschillende instanties trachten van alles mee te nemen in het centrum. De een heeft een product bedacht dat ze graag wil verkopen of uitproberen vanuit de AiREAS 4 x WIN context. De ander heeft boeken vol kennis uit onderzoeken of expertise om te delen. De overheden hebben geld bij elkaar gelegd om “het onzichtbare zichtbaar” te maken via meetinstrumenten (luchtvervuiling, geluid) in de hoop dat via de bewustwording burgers en bedrijven gaan participeren en verantwoordelijkheid nemen. Uiteindelijk gaat het om onze gezondheid dat we via ons gedrag direct kunnen beïnvloeden.

Het centrumgebied van AiREAS groeit. Er zijn tegenwoordig ook instanties en mensen die blijvend in dat centrum vertoeven. Zij zijn vergroeid met het waarde gedreven commitment en hebben hun gedrag en authenticiteit eraan gekoppeld of ontleend.

We treffen daar burgers aan die geen auto meer hebben, alles doen op de fiets, OV of deeltransport, die lokaal inkopen, samen wonen en kosten delen. Zij hebben vaak hun werk ervan gemaakt om anderen te helpen aan een betere gezondheid, zelfbewuster en samenredzaam leven, enz. We treffen er bedrijven aan die het 4 x WIN principe nastreven op gebied van samenwerking met de natuur, voedselvoorziening, water, energiebesparing, lokale basisvoorzieningen, zorg voor en met anderen, enz. Er ontstaan zelfs nieuwe schoolsystemen die zoveel mogelijk kinderen en jongeren mee te nemen in hun natuurbewustzijn, hun zelfbewustwording en de essentiële waarden van ons bestaan, vaak samenwerkend met de Stad van Morgen en Sustainocratie. Bepaalde afdelingen van de lokale overheid treffen we hier aan. Deze willen graag. Ze botsen intern nog wel met andere afdelingen die niet hetzelfde commitment tonen of vanuit andere belangen en prioriteiten geleerd hebben te functioneren.

We zien gaandeweg de transitie in de tekening terug die we evolutionair met elkaar doormaken. Toen de Stad van Morgen begon in 2009 zagen we alleen nog wat zzpers die trachten te overleven door nieuwe ideeën te ontwikkelen in hun eiland van belangen en geïnspireerd door het gedachtengoed van de Stad van Morgen. In 2011 ontstond AiREAS. Al snel kwam de beoogde samenwerking van de 4 “O”s (overheid, ondernemers, onderwijs en omgeving) tot leven dankzij een eerste financiële ondersteuning van de Provincie Noord Brabant. Er was nog geen echte overlap tussen de eilanden maar de basis was gelegd om dat waar te gaan maken.

Nu, anno 2023, is AiREAS als concept en context niet meer weg te denken. Door alle deelnemers wordt de vorm en uitdaging enorm gewaardeerd. “Het gaat ergens over” stelt men vaak en is bereid het spanningsveld in te stappen binnen de eigen organisatie om er het beste van te maken. Twee eilanden blijken erg traag in reactie en verbinding. Dat zijn de wat grotere ondernemingen die in de oude 1 x WIN context zijn ontstaan en daar blijven hangen met hun lobbies. Deze hebben aandeelhouders en belangen die alleen verenigbaar zijn met het hogere doel van AiREAS als de organisatie door een fundamentele transitie gaat. En dan zijn er “de burgers” die van ongezond gedrag hun comfort hebben gemaakt. Gedragsaanpassing vergt meer dan bewustwording. Het vergt een cultuuraanpassing waarin gezondheid en veiligheid sturend is voor iedereen. Veel jongeren herkennen zich daarin maar oudere generaties zijn anders gewend en laten hun comforts (zoals de auto, status, inkoopgedrag, enz) niet gemakkelijk los.

Hoe dan ook, het centrum van AiREAS groeit. Het is hart verbonden, warm, cocreatief en innovatief, vol mensen, functies and idealen. Het groeit gestaag. Het is een voorbeeld voor andere doelgerichte communities zoals FRE2SH, COS3i en anderen die ontstaan.

Want als we duurzaam gezond en veilig willen leven en voortbestaan dan zullen we dat toch samen moeten doen.

AiREAS

Jeugdwerk kennisreisjes, alle kosten betaald

Jean-Paul Close1 reactie

Als Stad van Morgen bouwen we een netwerk op van contacten op die (willen) werken met jongeren en zichzelf willen voeden of ontwikkelen met kennis, inzichten en methodes op internationaal vlak. Mede dankzij ons Europese partner netwerk en de projecten die we indienen via het Erasmus+ subsidiekanaal kunnen we regelmatig reizen organiseren waar je bij kunt aansluiten. Deze hebben een duur van 4 tot 12 dagen en vinden plaats ergens in Europa. De reizen zijn leuk, constructief, informatief en verbindend.

Tijdens de reizen ontstaan inzichten die we samen delen of ontwikkelen en weer meenemen terug naar huis. Daar trachten we ze toe te passen in onze dagelijkse activiteiten richting jongeren. Vaak zijn er reizen waar jongeren zelf aan mee kunnen doen. Zo ontwikkelen ze ruimtelijke en culturele inzichten die belangrijk zijn voor hun persoonlijke ontwikkeling.

Mocht je interesse hebben in deze aanpak en af en toe willen aansluiten als leider, deelnemer of coordinator of een lokaal groepje, laat het ons dan weten, inclusief achtergrond en motivatie via de email aan jp@stadvanmorgen.com . We zullen je dan regelmatig informeren over reisopties, programma’s in Nederland of anders.

Soul Marketing, het ondernemen vanuit de ziel

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Het was weer een mooi gesprek met Chris den Daas. Deze keer grepen we terug naar zijn ervaringen als meervoudig ondernemer, auteur van een boek over ondernemerschap en zijn activiteiten als coach.

Chris reflecteert over de grote veranderingen in de maatschappij sinds de laatste 60 jaar dat ook zijn weerslag heeft op het ondernemen en met name de kleine zelfstandige. Ondernemen vanuit je ziel sluit daar op aan. Luister mee en kijk wat voor beeldvorming er bij u ontstaat als u de podcast van een uur beluistert.

Podcast met Chris den Daas over sterven

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Sterven is onderdeel van het leven. We vinden het geen leuk onderwerp ook al worden we ermee geconfronteerd. Chris is begeleider van mensen die hun laatste dagen of uren beleven, al dan niet samen met hun nabestaanden. Hij spreekt openhartig over zijn gedachten hierover in de Stad van Morgen podcast.

Meer podcasts van de Stad van Morgen beluisteren over het menselijke zijn? Dat kan via de verzameling opnames uit 2023 alhier.

De risicos van social media voor onze tieners

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

In Maart dit jaar kwamen 29 jeugdwerkers uit 9 verschillende landen samen om over de risicos van social media te discussiëren samen. Het project kreeg de naam Techrouters en werd gefinancierd door het Europese Erasmus+ programma. Het was de eerste keer dat de Stad van Morgen rechtstreeks met het agentschap zaken deed samen met onze partners uit Turkije. Het project was vooral gericht op de steeds jongeren tieners die, vaak zonder toezicht, op social media actief geraken, met alle risicos van dien.

Het doel was om tot een soort toolbox te komen die jeugdwerkers kunnen benutten om deze uitdaging met jongeren bespreekbaar te maken. Een introducerende uitleg van de Stad van Morgen (Stichting STIR) over de ontwikkel fasen van de mens maakt duidelijk waarom sociale media een groot risico is voor deze jongeren. Gedurende een week zijn door de deelnemers oefeningen gedaan, rollespellen gespeeld en intense gesprekken gevoerd. De toolbox die is gecreëerd is niet optimaal maar wel een begin waar jeugdwerkers aanvullende mee aan de slag kunnen.

U kunt het hier downloaden (Engels). We zouden het op prijs stellen indien u uw ervaren en aanvullingen verder met ons deelt.

techrouters_toolbox-1Download

De AiREAS context, beleef het tijdens de aankomende Hackathon.

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Wat is de AiREAS context? Dat is het gemeenschappelijke besef dat de kwaliteit van onze leefomgeving een gezamenlijk gedragen verantwoordelijkheid is. In plaats van naar elkaar te wijzen op fout gedragen is de AiREAS context gericht op het samen bedenken en implementeren van technologische en sociale innovaties die impact hebben op onze gezondheid en welzijn. Daarvoor betrekken we al sinds 2010 alle pilaren van de maatschappij, zoals de overheid, lokale inwoners, ondernemers en bedrijven, scholen en universiteiten, kennisinstellingen, enz. Elk van deze organisaties ervaart de impuls om zelf gezondheid in de keuzes op te nemen. Dat stimuleert al snel de openheid naar elkaar toe om de toegevoegde waarde van samenwerking uit te vergroten door agendas en ontwikkelingen met elkaar te combineren.

Dat is tevens de uitdaging die we formuleren voor het creatieve weekeinde, Hackathon genaamd, dat op 3 en 4 juni plaats vindt in het Stadslab van Eindhoven. Iedereen die zich betrokken voelt bij het thema “the sky is NOT the limit” (luchtkwaliteit) kan meedoen. In schrijven kan nog via deze link..

Ik ontvang liefde in duizenden stukjes

Jean-Paul Close1 reactie

Korte verhalen vanuit menselijkheid

Vandaag was een dag van mooie ontmoetingen. Niet elke dag zit zo in elkaar maar vandaag bleek speciaal. Er zijn van die dagen waarin de algehele energie voornamelijk verbindend is. Je merkt het al op straat als volledig onbekende mensen glimlachen naar je, onvoorwaardelijk vriendelijk groeten of een aardige opmerking maken Op andere dagen hangt er andere energie en is het nagenoeg onmogelijk ergens een glimlach te ontdekken. Raar is dat maar het valt op als je erop let.

Vandaag bleek een glimlach dag. Op mijn agenda stonden enkele afspraken die op verschillende momenten waren gemaakt, gesynchroniseerd met elkaar vanuit mijn perspectief op gebied van mensen, locaties en doelstellingen.

Bij mij bestaat “zakelijk” al jaren niet meer. Ik ontmoet mensen, al dan niet vanuit hun functies, maar altijd vanuit de menselijke kernwaarden die ik in Sustainocratie en de Stad van Morgen heb ondergebracht. De energetische flow is er altijd en clustert zich in ontmoetingen, al dan niet geagendeerd. Vandaag gingen gesprekken zoals gewoonlijk over allerlei menselijke zaken. Het maakte niet uit of dat nu jongeren projecten zijn, persoonlijke issues tussen een paar vrienden, de lastige breuk tussen geliefden of het herstel van intergenerationele relaties tussen mensen.

Mensenwerk!

Zoveel herkenbare verhalen, situaties, problemen, kansen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Wat opvalt is dat velen hun geluk en liefde projecteren op een enkel “iets”, die 100%, verpersoonlijkt in één enkel pakketje. Dat kan een project zijn, een intieme relatie, een verlangen of onbeantwoorde liefde. Ik ken dat zo goed. Hoe vaak in mijn leven heb ik datzelfde gedaan? Hoort dit bij de bepaalde levensfasen die we doorlopen? Vasthouden, verlangen, projecteren, verwachten, focussen…..allemaal rond dat ene element. De rest hoort er even niet meer bij, totdat dat ene verdwijnt, om wat voor reden dan ook. Hoort hierbij het intense en loslaten en relativeren, totdat we uiteindelijk alles loslaten aan het einde van ons eigen leven? Een eindig moment in ons stoffelijke bestaan wanneer die zelfbewuste verbindingen niet meer mogelijk zijn en we ons wederom laten opnemen en versmelten in de eindeloosheid van het “grotere geheel”. Is dit niet het regeneratieve van het leven zelf?

Loslaten werd een van de onderwerpen van gesprek. Laten we echt los? Blijft ons verleden geen onderdeel van ons heden? Wat komt er in de plaats van loslaten? Ruimte? Eenzaamheid? Chaos? Leegte? Spijt? Vernieuwing? Bij velen zorgt loslaten voor pijn, een rouwproces, een verlies. Dat gaat gepaard met de verwachtingen die verbonden waren aan datgene wat men losliet, teleurstellingen, verdriet over wat niet mocht zijn, wat niet mocht blijven of niet mocht ontstaan. Vaak krijgt dat wat men loslaat 100% van alle aandacht, net als toen het verbonden werd. Het verlies is dan groot, de leegte ook, omdat het zoveel is en was. Men ervaart liefde als een externe factor, een verbindende energie “met een ander”. Als dat losgelaten wordt is het alsof men een stuk van zichzelf kwijtraakt, een amputatie, een verminking. Men ziet en voelt het niet als verrijking van de eigen persoon, een bundeling van ervaringen, een leerproces met de verwerking ervan in de eigen eenwording met het geheel, de innerlijk opbouw van liefde en kracht. Pas als men jaren later terugkijkt is men misschien in staat om de waarde van het samenzijn, de ervaringen en het loslaten te leren waarderen als leer en verrijkingsproces, niet als verlies. Een aaneenschakeling van onmisbare situaties, gebeurtenissen en relaties die iemand maken zoals deze is. Hoe men hiermee omgaat is tekenend, vanuit het drama en zelfmedelijden of de positiviteit van integratie in een verdiepend zelfbesef en innerlijke rijkdom. Vaak is het loslaten iets vanuit een werkelijkheid waarin men veel energie in een verbinding heeft gestoken, vooral om zichzelf heel te voelen met de aanwezigheid van de ander of dat andere.

Ik zie al die patronen en kan niet nalaten om naar mijzelf te kijken. Volgens de vele gangbare normen ben ik nu “single”, “bejaard” (bijna 65), “bijna pensioengerechtigd”, oud voor de een, ervaringsdeskundig voor de ander, dezelfde als altijd voor mijzelf in een altijd durende belevingscyclus. Men vraagt “hoe gaat het met jou?” en hier kan ik alleen maar positief op antwoorden. Ik luister naar de verhalen en zie mijzelf in andere fasen van mijn leven. Maar nu niet meer. Al lang geleden beleefde ik mijn omslagpunten, mijn integratiemomenten. Ik ben niet meer van die 100% in relatie tot een ander of iets anders. Natuurlijk leef ik de levenswijsheid van Sustainocratie, maar dat is iets waar mijn kijk op de werkelijkheid helemaal in opgaat. Een klein beetje liefde is voor mij genoeg, en die is overal om mij heen. En een klein beetje van velen en van alles is voor mij veel meer dan ik ooit ervaren heb in die focus op de 100%. Ik voer geen strijd meer, het is goed. Mijn band is met alles en iedereen, het hele universum, alle leven. Ik leef mijn werkelijkheid en deel momenten met velen en veel. Vandaag kwamen allerlei mensen op mijn pad, sommigen had ik al in geen 10 jaar gezien. Het werd een feestje van verbinding, de een na de ander. Ook de natuur deed mee in haar lente gerelateerde manifestaties van kleuren en nieuw leven.

Ik ontvang liefde, niet zoals een ander dat wenst op een grote, eenzijdige hoop.

Ik ontvang liefde,……. in duizenden stukjes, elke dag weer.

De zorg in Nederland heeft een ingrijpend omslagpunt nodig

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

In korte tijd kom ik meervoudig in aanraking met het zorgsysteem van Nederland. Er vallen een aantal dingen op: de enorme menselijkheid, de enorme onmenselijkheid, de gefragmenteerde effectiviteit en integrale inefficiëntie. Deze gigantische contrasten vormen een zorgwekkende situatie in een onnodig kostbare zorgzame omgeving.

Deze dualiteit is de oorsprong geweest destijds voor mij om met Sustainocratie beginnen, als alternatieve maatschappij voor de gangbare opsplitsing tussen systeem belangen en menselijkheid. Maar nu ik het noodgedwongen tegenkom in de zorg door persoonlijke omstandigheden word ik wederom erg geraakt.

De enorme menselijkheid uit zich in het zorgsysteem wanneer ik voor mijzelf of anderen in aanraking kom met de fantastische medische en verplegende professionals. Voor het overgrote deel tref ik er liefdevolle, attente, zorgzame, empathische mensen aan, vol compassie en ondersteuning. Het is haast ongelooflijk hoeveel gedreven persoonlijkheden erin actief zijn, puur vanuit liefde. Als je als mens met al je ellende volledig aangewezen bent op “het systeem” dan is het bad van liefde waarin je terecht komt een belangrijk onderdeel van je ziektebeleving en herstel process.

Helaas is dat bad van liefde pas toegankelijk als de onmenselijkheid van het omringende bureaucratische systeem doordrongen is. Het systeem is ingericht in kostbare risicomijdende en oordelende lagen. Lagen die bedoeld zijn om het systeem te ontlasten daar waar het kostbaar wordt en dit juist kostbaar, inefficient en onmenselijk maakt door de ontoegankelijkheid. Het begint met allerlei telefoonbandjes met meerkeuze verhalen voordat je een levend iemand te pakken hebt. Vaak moet het verhaal dan meerdere keren verteld worden voordat je hopelijk bij de juiste persoon bent aangeland. “Er zijn nog 7 wachtenden voor u”, is een ergernis die meer de regel dan de uitzondering is net als de irritante muziekkeuzes die het wachten “aangenaam” zouden moeten maken.

Dan is er de systematische symptoombestrijding in plaats van het zoeken en aanpakken van de oorzaak. Jarenlang kan men verwikkeld raken in een constante stroom van symptoom gerelateerde onderzoeken, afvink processen en therapieën die verlichten maar niet herstellen. Elk van de elementen is omringd met high tech hulpmiddelen, indrukwekkende apparatuur en technologieën, die elk proces effectief maar niet doeltreffend maken. Het kastje naar de muur principe wordt constant gehanteerd waarin niemand verantwoordelijkheid neemt maar steeds naar een ander verwijst. Zo blijven we in een cirkel ronddraaien terwijl een meer holistische aanpak, met meerdere disciplines tegelijk, de processen zouden versnellen met, in vele gevallen, een snel herstel tot gevolg. Focus op integrale gezondheid en herstel in plaats van symptoom gerichte werkwijzen zou de link tussen wat de patient zelf kan en zou moeten doen en waar de professionele zorg betrokken wordt, ontwikkelen. De huidige aanpak, met enorme kosten, inefficiëntie, de onmenselijkheid van het systeem, de ergernissen, de verloren jaren van welzijn en productiviteit, doen de enorme menselijkheid en inzet van professionals in dit systeem zwaar tekort.

De zorg in Nederland heeft een ingrijpend omslagpunt nodig. Deze maatschappelijke context gaat veel verder dan het zorgsysteem zelf. Het is een aangelegenheid van ons allemaal samen waar het huidige zorgsysteem een afspiegeling van is. Maar zoals bij de kip en het ei, waar begint de omslag? Bij mij heeft die al lang plaatsgevonden met veel impact op de manier waarop ik mijn leven inricht samen met mijn omgeving. Het heeft geleid tot de Stad van Morgen aanpak. In plaats van de reactieve gezondheidzorg in een ongezonde maatschappij stelt de Stad van Morgen een omslag voor op basis een proactieve benadering van Zorg voor Gezondheid, in alle gelederen van de maatschappij, te beginnen bij onszelf als mens.

Het omslagpunt blijkt veel meer omvattend dan alleen de zorg. Het gaat om de maatschappelijke context waarin we onszelf ontwikkelen. Als deze integraal komt te liggen op de kernwaarden van ons (voort)bestaan, zoals gesteld in Sustainocratie, met een sturing gebaseerd op gezondheid en veiligheid in plaats van zorg, dan zullen de kernwaarde ondersteunende beleidsvraagstukken, cultuur, gedrag en gerelateerde instellingen zich transformeren en aanpassen aan die context.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Zeg het met muziek

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Elke gebeurtenis in de Stad van Morgen lokt onze creativiteit en samenwerking verder uit. We gaan niet bij de pakken neer zitten omdat we onze comfort zone niet kunnen handhaven, we passen ons aan en zoeken een weg vooruit. Dankzij die tegenslagen onderweg hebben we nieuwe wegen weten te vinden en bewandelen die ons alleen maar rijker aan contacten, ervaringen als ook sterker en weerbaarder hebben gemaakt.

Of het nu de kredietcrisis was die de deuren opende van de verschillende instellingen om een verder te kijken dan alles uit te drukken in geld, of de negativiteit van Eindhoven die ons in de armen dreef van de Provincie Noord Brabant en uiteindelijk de langdurige samenwerking veroorzaakte met Eindhoven. Of een toevallige ontmoeting in België die ons op de rit zette met Erasmus+ voor Europees jongeren werk. En Covid, die de deuren opende voor de internationale netwerk aanpak. Een picknick voor expats voor de deur van Rararadio zorgde ervoor dat we met elkaar gingen samenwerken. En nu, de onverwachte spraakproblemen van kartrekker en initiatiefnemer, Jean-Paul Close, die ons wederom uitdagen om nieuwe paden te gaan bewandelen.

De man van Raradio op woensdagen, Koen, die normaliter op de achtergrond de ondersteuning biedt, treedt nu op de voorgrond als vragensteller, verteller en spreker. Vandaag laten we een keer muziek het woord doen, met uitleg door Koen over de muziekkeuzes die door Jean-Paul werden aangereikt in deze podcast over Sustainocratie en onze kernwaarden.

Een podcast gesprek over GELUK

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

In het drieluik met Chris den Daas sluiten we af met het thema “GELUK”. Wat is eigenlijk geluk? Koen gaat in gesprek met Chris. Jean-Paul redeneert op de achtergrond mee vanuit het Stad van Morgen perspectief en ervaringsopbouw over de verschillende gelaagdheden van dit wonderlijke fenomeen dat we “geluk” noemen. Luister je mee? Reflecteren can altijd in de comments.