In het drieluik met Chris den Daas sluiten we af met het thema “GELUK”. Wat is eigenlijk geluk? Koen gaat in gesprek met Chris. Jean-Paul redeneert op de achtergrond mee vanuit het Stad van Morgen perspectief en ervaringsopbouw over de verschillende gelaagdheden van dit wonderlijke fenomeen dat we “geluk” noemen. Luister je mee? Reflecteren can altijd in de comments.
Toen de Stad van Morgen besloot om te starten met de COS3i community in 2016 met het doel om de sociale verbinding te zoeken tussen mensen ten bate van onze algehele en positieve gezondheid, kwamen we plotseling in aanraking met allerlei trauma´s die mensen met zich meedroegen en die hun leven bepaalden. Veel van die trauma´s waren overgedragen via gedrag van de ouders die op hun beurt hun gedrag afstemden op verwachtingspatronen, gebeurtenissen uit het verleden, innerlijk verzet, eigen trauma´s enz. Onbewust en onwillekeurig beïnvloedde dit de fundamenten van het bestaan van hun nageslacht dat op emotioneel drijfzand kwam te staan in plaats van een solide basis. In 2022 is getracht de opgebouwde ervaringen gedurende de jaren te beschrijven, mede in het licht van de oprichter van de Stad van Morgen, die in dit traject ook allerlei onverwerkte emoties van zichzelf tegen kwam. Het document is in het Engels en tracht tevens een omslagpunt te identificeren waarin de betreffende persoon bekend raakt met de situatie, de oorsprong van zijn of haar beschadigingen, en de innerlijke kracht van liefde, erkenning, verwerking, aanvaarding en positiviteit weet te vinden. Dat is vaak een levensveranderende ervaring, een stap die in de filosofie van de Stad van Morgen ook wel niveau 4 van onze ontwikkeling wordt genoemd. Namelijk het proces van loslaten van het oordeel en het leren leven in harmonie met zichzelf, de omgeving en de geschiedenis. Een transformatie voltrekt zich waarin een duidelijk besef ontstaat over de situatie vóór het omslagpunt en daarna.
Chris de Daas kiest echter in het interview voor een andere insteek. Die is niet minder boeiend en geeft een extra dimensie aan het thema dat ons ook weer tot nadenken brengt. En hopelijk ook tot inzicht dat aandacht voor elkaar zo ongelooflijk belangrijk is, niet in een geïnstitutionaliseerde vorm maar juist op een natuurlijke wijze van onderlinge verbinding. Luister mee en laat eventueel uw eigen inzichten of constructieve bijdrage achter in de comments.
In opdracht van de Provincie Noord Brabant werd dit filmpje gemaakt op het High Tech Campus te Eindhoven in de labs van TNO.
Met dank aan Koen, normaliter onze technische ondersteuning bij het opnemen van onze podcast bij Rararadio, voor het overnemen van het gesprek met Chris de Daas wegens de tijdelijke spraak problemen van Jean-Paul. Het is een mooi gesprek geworden met veel inhoudelijk commentaar over zingeving, de betekenis van spiritualiteit voor ons als mens en maatschappij. Het verlangt een omslag in denken en handelen die veel mensen doormaken.
In navolging op de recente podcast met Hein Kuiper over “onuitgesproken emoties” deel ik hier de impactvolle en sprekende, korte video die hij liet maken uit fragmenten van opnames uit zijn filmcarrière. De video spreekt voor zich, met name voor al die mensen die om wat voor reden de pijn overgedragen hebben gekregen van verschillende generaties en de verwerking van al die onverwerkte emoties voor hun kiezen krijgen.
Op vele vlakken zijn bomen veel verstandiger dan mensen. Ons zelfbewustzijn speelt ons parten. We denken over dingen na die ons doen concurreren, trachten zaken te beheersen uit eigenbelang, oorlog voeren, enz. Zou een boom nadenken? Is een boom zelfbewust? In ieder geval is de boom veel meer bewust van de omgeving en de omgang ermee dan wij mensen. Een boom kan niet wegrennen, of vechten. De boom is plaatsgebonden en leeft op basis van multidimensionale omgang met alles wat het omringd. Weer en wind, klimaat, leven in de bodem en rondom ´m heen, regen, zon, vogels, insecten, enz. Zo kunnen ze honderden tot misschien wel duizenden jaren oud worden. Iets wat wij mensen de boomsoorten niet kunnen evenaren.
Bomen en mensen zijn beiden unieke manifestaties van het leven op Aarde, elke met onze eigen authentieke eigenschappen. In feite zijn we gelijkwaardige broeders en zusters van elkaar in het ecosysteem van levende soorten. En toch gaan wij als mens respectloos om met bomen. Wij in Nederland zelfs meer dan in andere landen, zoals Engeland. Dat vertelt Jeroen ons uit zijn vele ervaringen. Hij vertelt ons nog veel meer. Luister mee naar zijn boeiende verhaal.
De Sustainocratische essentie van de toegepaste samenwerking heeft de volgende kenmerken:
* gelijkwaardigheid tussen alle partners
* veiligheid en respect, door een ieder onderling te waarderen voor de authentieke inbreng als persoon en instantie
* het gaat over iets concreets en menselijks dat ons verbindt als mens en organisatie (algemeen nut)
* de samenwerking gaat uit van positiviteit, doel en resultaatgerichtheid
* door de multidisciplinaire samenstelling van de samenwerking voelen we ons één geheel
* de successen groot en klein zijn van en voor ons allemaal.
Als we dit koppelen aan een langdurig onderzoek (85 jaar!) van de Amerikaanse Universiteit van Harvard over essentiële voorwaarden voor een gezond en gelukkig leven, dan zien we een aantal belangrijke overeenkomsten.
Ik heb hier samenvattend over geblogd met enkele verwijzingen naar de Stad van Morgen, AiREAS, COS3i en Sustainocratie.
Dit schept tevens een kader voor de veranderingsdynamiek die we voor ogen hebben in de hele maatschappij:
* samen verantwoordelijk. Sommige kernzaken van ons bestaan kunnen we niet delegeren of inkopen. Het zijn verantwoordelijkheden die we samen dienen te dragen. Gezondheid en een gezonde leefomgeving is daar een voorbeeld van.
* actiegedreven samenwerking vanuit positiviteit, zoals beschreven in de blog. Focussen op de uitnodiging tot deelnemen aan gezondheid werkt veel sterker dan het bekritiseren van ongezond, vervuilend gedrag, regelgevend beleid of vervuilend ondernemerschap
* erkenning en visualisatie van het goede voorbeeld en de participatie. Pionieren is al uitdagend genoeg. Als dit dan gehonoreerd wordt met zichtbaarheid, dan geeft dit een goed gevoel en een impuls tot meer. Dat geldt voor ons als groep, subgroep, maar ook als organisatie, persoon of groepje personen.
* het goede voorbeeld doet volgen, het verbindt ook, zeker als voorbeelden elkaar aanvullen en versterken in een groter geheel.
* open staan voor de ander en daarmee de verbinding zoeken, ook vanuit een ieders creatieve eigenheid. Dat geldt ook voor al die partijen die we trachten te beïnvloeden met ons gezondheid gedreven verhaal. Zo wordt 1 + 1 veel meer dan 2.
We leven in een prestatiegerichte maatschappij binnen een gemaakte wereld van belangen. Tegenwoordig zijn er veel mensen die niet meer willen werken, ook al voelen ze zich vaak verplicht, in zogenaamde “bullshit” jobs. Dat is werk dat geen enkele reële toegevoegde waarde heeft voor mens, maatschappij of milieu. Ook wordt langzaamaan werken taboe in organisaties die bijdragen aan sociale of milieuproblemen (of allebei). Alleen maar werken voor het geld zonder moreel besef is steeds meer uit de tijd, zeker onder de jongeren. Maar dat is niet altijd zo geweest. De “norm” in vorige generaties werd veel dwingender gesteld door allerlei overtuigingen van ouders, overheid, leerinstellingen en religieuze opvattingen. De “kop dicht, zit stil en doe wat je gezegd wordt” cultuur zat diep geworteld. Deze maatschappelijk “do’s and don’t” werden opvoedkundige doctrines. Dat dit gebeurde in een tijd waarin tevens allerlei dramatische oorlogse gebeurtenissen verwerkt dienden te worden, maakte het niet echt gemakkelijker. “Niet zeuren, blijven poetsen” werd voor velen een lapmiddel om emoties te onderdrukken. Op allerlei fronten zien we dit soort gedrag nog steeds. “Ik doe gewoon mijn werk” is de dooddoener om gebrek aan morele toetsing van het werk te verdoezelen en zich niet schuldig te gaan voelen. Uiteindelijk ligt “de verantwoordelijkheid” altijd bij iemand anders en wassen we ons in onschuld rond een toeslagen affaire, milieu vervuiling, ontbossing, dumpen van afval in verre landen, enz.
Gelukkig hebben tegenwoordig mensen steeds meer de keuze om hun toegevoegde waarde voor zichzelf en hun omgeving te toetsen aan eigen opvattingen en gevoelswaarden. Authenticiteit noemen we dat, een sterk “ik ben” besef. Die vorm verbindt zich op een veel natuurlijker manier met anderen waardoor energie positief stroomt. Velen ervaren die warme band als betekenisvol, liefdevol en spiritueel. Men maakt dit ook bespreekbaar, net als Hein de moed heeft gehad om zijn eigen proces en ervaringen bespreekbaar te maken. Luister mee, niet alleen naar Hein maar vooral de mensgerichte boodschap.
Hans Verhoeven sloot recent zijn werkzame leven af als projectleider milieu van de Gemeente Eindhoven en 12 jaar partner namens de overheid in het burgerinitiatief AiREAS voor luchtkwaliteit en gezondheid. We kijken terug op een leven ten diensten van een gezonde leefomgeving.
Stad van Morgen 