Categorie: grote omslag

Introductie tutorial over Sustainocratie, met hulp van ChatGPT

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Als pionier in het maatschappelijke speelveld vroeg ik het kunstmatige intelligentie platform, ChatGPT, om hulp bij het bepalen van een verleidende titel en prijsstelling voor een wereldwijde, online tutorial over Sustainocratie. Het resultaat ziet u via deze link, mijn overwegingen geef ik eronder weer:

https://www.learndesk.us/class/6608651009654784/introduction-sustainocracy

Het is natuurlijk geen eenvoudige zaak om mensen te betrekken bij een denkwijze die voor hen onbekend is, met een naam die men misschien nog nooit heeft gehoord. Ik kan het zelf enorm belangrijk vinden omdat ik er ruim twintig jaar over heb gedaan om de inhoud op te bouwen en als maatschappijvisie. En dan niet alleen als theoretische visie maar vooral ook door kennis op te bouwen middels de (vaak onmogelijk geachte) implementatie ervan in mijn directe omgeving en ver daarbuiten. Maar dat is hetzelfde als proberen doorwinterde voetballers te enthousiasmeren om tuinieren te omarmen. Als ze al zouden willen luisteren dan is het nog maar de vraag of ze op de uitnodiging in willen gaan. Tenzij misschien wanneer ik tuinieren koppel aan het belang van hun eigen gezonde voedselvoorziening. En dan nog krijg ik alleen aandacht als de voetbalkantine uitgeput raakt en het voetballen hapert door gebrek aan voeding. Dit als voorbeeld metafoor voor Sustainocratie als toevoeging of vervanging van onze versie van een democratie.

Ik kondigde mijn wereldwijde online tutorial aan onder de titel “De Sustainocratie uitdaging” met een eenmalige prijs van 249€. De prijs heb ik uit mijn duim gezogen. Wat kun je vragen? Tot op heden heb ik de ideologie gratis aangeboden ter kennismaking door mij te concentreren op het implementatieproces zelf. Daden spreken meer dan woorden en zo kon ik de bedoeling laten zien. Proof of Concept noemen we dat. Aan wie? Aan bezoekers aan Eindhoven, studenten, lezers van mijn publicaties. Gratis in een commercieel circuit geeft echter in de moderne, geld georiënteerde wereld een vertekend emotioneel beeld, net als een prijs die als “te goedkoop” wordt ervaren. Maar dat is in de wereld van marketing, hier hebben we het over het meenemen van mensen een nieuw denkproces. Er is nog geen sprake van marketing maar meer van pionieren in het creëren van draagvlak.

Toen dacht ik, waarom vraag het niet aan ons kunstmatige intelligentie platform, Chat GPT? Het antwoord kwam snel. Ik kreeg drie verschillende titels voor mijn tutorial en een prijssuggestie. De prijssuggestie was voor mijn gevoel laag maar ChatGPT gaf aan dat laagdrempelige toegankelijkheid raadzaam was om een breed publiek te bereiken en te verleiden. Uit de gesuggereerde titels koos ik: Sustainocracy Unveiled: Your Guide to Sustainable Societal Transformation . Het leek mij pakkend genoeg en dekte de lading van mijn eigen insteek. Uiteindelijk vraag ik in de tutorial aan de deelnemers. We zullen zien. Mij gaat het niet om het geld, dat toch weer in het potje verdwijnt van de stichting om projectmatig Sustainocratische processen verder uit te bouwen. Het gaat om dat draagvlak dat medemensen meeneemt in het nemen van onze verantwoordelijkheden voor ons duurzame voortbestaan.

Voedselproductie in de stad

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

De podcast die we op hebben genomen met Tim Elfring van Phood in Eindhoven en stadsbewoonster Marcha gaat over de noodzaak en het effect van het produceren van voedsel in de stad. Naast de essentiële waarde van voeding voor ons bestaan, vergeleken met de kwetsbaarheid van afhankelijkheid als we in een stad wonen, kwamen veel meer belangrijke zaken aan de orde. Bijvoorbeeld de ongekende relatie van ons menselijk zijn met de natuur, de sociale verbindingen die ontstaan, zaken als gelijkwaardigheid, zorg en healing. Hier kunt u het indrukwekkende gesprek terugluisteren

Verandering van omgeving om een negatieve bubbel te doorbreken

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Tijdens deze podcast gebruiken we Koen als voorbeeld. Koen heeft, lang geleden, ernstige mishandelingen meegemaakt die zijn zelfbeeld zwaar hebben aangetast. Dat is een leven gaan leiden dat in de Nederlandse maatschappij gevoed wordt door de onmenselijkheid van de instanties. De buitenwereld ziet de talenten van Koen wel, zoals zijn enorme kennis op gebied van muziek, maar hijzelf veel minder. Als er dan een dreigbrief op de mat valt is het Koen teveel en denkt hij erover om er een eind aan te maken. Gelukkig uit hij zich naar wat mensen in zijn omgeving en deze komen in actie. Ook de Stad van Morgen. Via het COS3i netwerk voor samenwerking aan onze gezondheid zien we de mogelijkheid om Koen uit zijn negatieve bubbel te halen door een intense verandering van omgeving. We nemen hem mee naar Polen, naar een unieke plek met fijne mensen. Luister mee naar zijn verhaal.

Integrale gezondheid en onze reis naar Polen

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

We zijn erg geneigd om in een bepaalde manier van denken te blijven hangen, of die nu positief of negatief is. Het is onze comfort zone die we niet snel ter discussie stellen door gebrek aan referentiemateriaal of mogelijkheden. Soms wordt die rode draad doorbroken waardoor we ons open moeten gaan stellen voor een nieuwe kijk op ons leven. Misschien is het een liefdesrelatie, ander werk, een verhuizing, waardoor ons standaard wereldje ineens te klein lijkt.

Bij mensen die langdurig in een moeilijke periode van hun leven zitten, kan zo´n verandering van perspectief het verschil maken tussen de sleur en pijn van een moeilijk leven, of juist de doorbraak om anders naar zichzelf en de wereld om zich heen te gaan kijken. Maar de genoemde opties staan vaak erg ver van hun beleving, waarin het diepe gat grotendeels overheerst. Het hoeven niet eens mensen te zijn die financieel onbemiddeld zijn. De moeilijke periode kan van alles omvatten, een (v)echtscheiding, een oud trauma dat ineens de kop opsteekt, een ongeval, een sterfgeval, noem maar op.

Een van de opties, waar de persoon in kwestie vaak zelf niet aan denkt, of de contacten mist, is de verplaatsing van onszelf naar een andere omgeving. Zoals naar het buitenland, waar een andere cultuur heerst, een andere mentaliteit en gedragsvormen, liefst ook nog eens in de warme sferen van vriendschap, empathie en zorgzaamheid. Het gaat dan niet om het avontuur van een vakantie maar het overwinnen van innerlijke drempels door op reis te gaan, onder enige begeleiding.

We leren onze onzekerheden te overwinnen, of te nuanceren, angsten op een laag pitje te zetten terwijl we nieuwe dimensies toevoegen aan ons denken en handelen, en ook in de kijk op ons leven, onze gewoontes , gebeurtenissen en uitdagingen. We krijgen een breder spectrum aan keuzes aangereikt die gezien kunnen worden als innerlijke verrijking met soms zelfs een levensveranderende doorbraak. Het gaat om integrale beleving van emotionele, spirituele, fysieke, intellectuele bewustwordingsindrukken.

Daar gaat dit gesprek over op Rara Radio, tussen Koen en Jean-Paul, en de reis die ze gaan ondernemen naar Chata Mirdada op de grens van Tsjechië in Polen.

Zorgwekkende ontwikkeling die alleen wijzelf kunnen ombuigen

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Toen in 2016 COS3i (community voor sociale cohesie) ontstond in de Stad van Morgen, om inwoners van Eindhoven te verbinden aan onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor onze gezondheid, kwamen we een flink getraumatiseerde bevolking tegen. We constateerden dat de basis reden van deze situatie gevonden kon worden in het gebrek aan “sociale cohesie”, het bindmiddel van een gemeenschap. Deze negatieve ontwikkeling wordt nu nogmaals bevestigd door een onderzoekbureau dat Nederland heeft doorgelicht over een langere periode.

Het grootste deel van Nederland ziet deze verslechtering, met name de grote steden en dan vooral die steden die ook als universiteitsstad fungeren, waaronder Eindhoven. Als COS3i schreven we onze ervaringen op in een Engelstalige publicatie. Een combinatie van factoren ligt aan deze ontwikkeling ten grondslag. De zogenaamde “verzorgingsmaatschappij” heeft veel verantwoordelijkheden die we normaliter als mens dragen zelf en onderling, overgedragen aan “het systeem”. Deze benadert deze zorg als kostenpost waar politieke en financiële belangen aan gehecht zijn. Die kosten moeten worden opgebracht door druk uit te oefenen op de maatschappij via prestaties (werkgelegenheid) waar belasting op geheven wordt, en speculatie (inflatie, groei economie) door het creëren van kunstmatige tekorten.

Dit heeft gaandeweg een grote impact gehad op de mentaliteit van de bevolking. Deze werd individualistisch, geld gestuurd, afhankelijk, en ontwikkelde een overlevingsdrang in een zich corrumperende financiële omgeving. Op de vergrijzing werd gereageerd door mensen aan te trekken uit het buitenland in de hoop de prestatie en belastbare productiviteitslaag van de bevolking aan te vullen, zonder rekening te houden met de impact van diversiteit op de sociale verbintenissen. Tijdens een toespraak in de raadzaal van Eindhoven, op uitnodiging van het Vredesbureau, reflecteerde destijds al over “de angst voor de ander” op basis van eigen ervaringen in het buitenland en in mijn eigen interculturele huwelijken en verhuizingen.

Als COS3i vonden wij het belangrijk om hier wat aan te doen en manieren te vinden om mensen weer in beweging te krijgen, samen en naar elkaar toe. We deden dat vanuit het hogere doel van integrale en positieve gezondheid. Als Stad van Morgen stonden we er alleen voor. De lokale overheid toonde niet alleen geen belangstelling voor de uitdaging, ze werkte deze ook tegen door allerlei sociale ontmoetingsplekken in de stad, waar mensen spontaan muziek speelden of anders met elkaar omgingen, op te heffen volgens bestemmingsplannen die jaren duurden om tot uitvoering gebracht te worden. Het toonde ons de tweedeling van de maatschappij steeds nadrukkelijker, het financiële belangensysteem dat de menselijkheid op een laag pitje had staan, en de mens zelf die haar sociale verbintenissen steeds weer onderuit gehaald zag worden door onmenselijk bestuur.

Door allerlei initiatieven van verschillende en lokale culturen in de stad met elkaar te verbinden rondom concrete thema’s en doelstellingen, creëerden we als Stad van Morgen ook de nodige verrijkende crossovers. Crossovers zijn verbintenissen die hetzelfde hogere doel nastreven maar vanuit verschillende invalshoeken. Denk aan samen eten en kennis making met een andere cultuur en land. Of gezondheid en de verbinding tussen jong en oud. Er zijn veel crossovers te bedenken die uiteindelijk 1 plus 1 is veel meer dan 2 opleveren.

Hierbij twee korte filmpjes als voorbeeld.

Helaas gooiden de pandemie maatregelen in 2020 roet in het eten en vielen alle initiatieven niet alleen in duigen, mensen bleven lange tijd vasthouden aan ontmoeting en bindingsangsten. Dit verhoogde de negativiteit verder, ver na het opheffen van de maatregelen. Ook onze, op integrale gezondheid gebaseerde reizen vielen stil. Zo bleek het enorm tijdrovend en energie slurpend te zijn om alles weer op te starten.

Ondertussen ontstonden er wel ontwikkelingen tussen het ruimtelijke (bijv luchtkwaliteit) en sociale (gezondheid) domein waar verschillende partijen elkaar trachten te ontmoeten. Ook overheden begonnen langzaam in te zien dat werken vanuit een gemeenschappelijk hoger doel en het bevorderen van de crossovers, ook in de overheid zelf, kon leiden tot effectiviteit verbetering, kostenbesparing en uiteindelijk impact van maatschappelijke relevantie. In de fase zitten we nu.

Hoe Henry met zijn kruiwagen naar Parijs vertrok met een belangrijke boodschap

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Henry Mentink is een bevlogen entrepreneur, visionair en activist. Alles wat hij doet is vanuit een speciale bezieling dat “dat het allemaal anders kan”. De Aarde respecteren voor wat deze ons allemaal geeft, ondernemen vanuit toegevoegde waarde, eigendom loslaten en samen gebruik maken van wat we nodig hebben….. enfin…… luister zelf mee naar het verhaal van Henry, Unesco, Frans Timmermans, enz.

Jeugdwerk kennisreisjes, alle kosten betaald

Jean-Paul Close1 reactie

Als Stad van Morgen bouwen we een netwerk op van contacten op die (willen) werken met jongeren en zichzelf willen voeden of ontwikkelen met kennis, inzichten en methodes op internationaal vlak. Mede dankzij ons Europese partner netwerk en de projecten die we indienen via het Erasmus+ subsidiekanaal kunnen we regelmatig reizen organiseren waar je bij kunt aansluiten. Deze hebben een duur van 4 tot 12 dagen en vinden plaats ergens in Europa. De reizen zijn leuk, constructief, informatief en verbindend.

Tijdens de reizen ontstaan inzichten die we samen delen of ontwikkelen en weer meenemen terug naar huis. Daar trachten we ze toe te passen in onze dagelijkse activiteiten richting jongeren. Vaak zijn er reizen waar jongeren zelf aan mee kunnen doen. Zo ontwikkelen ze ruimtelijke en culturele inzichten die belangrijk zijn voor hun persoonlijke ontwikkeling.

Mocht je interesse hebben in deze aanpak en af en toe willen aansluiten als leider, deelnemer of coordinator of een lokaal groepje, laat het ons dan weten, inclusief achtergrond en motivatie via de email aan jp@stadvanmorgen.com . We zullen je dan regelmatig informeren over reisopties, programma’s in Nederland of anders.

Ik ontvang liefde in duizenden stukjes

Jean-Paul Close1 reactie

Korte verhalen vanuit menselijkheid

Vandaag was een dag van mooie ontmoetingen. Niet elke dag zit zo in elkaar maar vandaag bleek speciaal. Er zijn van die dagen waarin de algehele energie voornamelijk verbindend is. Je merkt het al op straat als volledig onbekende mensen glimlachen naar je, onvoorwaardelijk vriendelijk groeten of een aardige opmerking maken Op andere dagen hangt er andere energie en is het nagenoeg onmogelijk ergens een glimlach te ontdekken. Raar is dat maar het valt op als je erop let.

Vandaag bleek een glimlach dag. Op mijn agenda stonden enkele afspraken die op verschillende momenten waren gemaakt, gesynchroniseerd met elkaar vanuit mijn perspectief op gebied van mensen, locaties en doelstellingen.

Bij mij bestaat “zakelijk” al jaren niet meer. Ik ontmoet mensen, al dan niet vanuit hun functies, maar altijd vanuit de menselijke kernwaarden die ik in Sustainocratie en de Stad van Morgen heb ondergebracht. De energetische flow is er altijd en clustert zich in ontmoetingen, al dan niet geagendeerd. Vandaag gingen gesprekken zoals gewoonlijk over allerlei menselijke zaken. Het maakte niet uit of dat nu jongeren projecten zijn, persoonlijke issues tussen een paar vrienden, de lastige breuk tussen geliefden of het herstel van intergenerationele relaties tussen mensen.

Mensenwerk!

Zoveel herkenbare verhalen, situaties, problemen, kansen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Wat opvalt is dat velen hun geluk en liefde projecteren op een enkel “iets”, die 100%, verpersoonlijkt in één enkel pakketje. Dat kan een project zijn, een intieme relatie, een verlangen of onbeantwoorde liefde. Ik ken dat zo goed. Hoe vaak in mijn leven heb ik datzelfde gedaan? Hoort dit bij de bepaalde levensfasen die we doorlopen? Vasthouden, verlangen, projecteren, verwachten, focussen…..allemaal rond dat ene element. De rest hoort er even niet meer bij, totdat dat ene verdwijnt, om wat voor reden dan ook. Hoort hierbij het intense en loslaten en relativeren, totdat we uiteindelijk alles loslaten aan het einde van ons eigen leven? Een eindig moment in ons stoffelijke bestaan wanneer die zelfbewuste verbindingen niet meer mogelijk zijn en we ons wederom laten opnemen en versmelten in de eindeloosheid van het “grotere geheel”. Is dit niet het regeneratieve van het leven zelf?

Loslaten werd een van de onderwerpen van gesprek. Laten we echt los? Blijft ons verleden geen onderdeel van ons heden? Wat komt er in de plaats van loslaten? Ruimte? Eenzaamheid? Chaos? Leegte? Spijt? Vernieuwing? Bij velen zorgt loslaten voor pijn, een rouwproces, een verlies. Dat gaat gepaard met de verwachtingen die verbonden waren aan datgene wat men losliet, teleurstellingen, verdriet over wat niet mocht zijn, wat niet mocht blijven of niet mocht ontstaan. Vaak krijgt dat wat men loslaat 100% van alle aandacht, net als toen het verbonden werd. Het verlies is dan groot, de leegte ook, omdat het zoveel is en was. Men ervaart liefde als een externe factor, een verbindende energie “met een ander”. Als dat losgelaten wordt is het alsof men een stuk van zichzelf kwijtraakt, een amputatie, een verminking. Men ziet en voelt het niet als verrijking van de eigen persoon, een bundeling van ervaringen, een leerproces met de verwerking ervan in de eigen eenwording met het geheel, de innerlijk opbouw van liefde en kracht. Pas als men jaren later terugkijkt is men misschien in staat om de waarde van het samenzijn, de ervaringen en het loslaten te leren waarderen als leer en verrijkingsproces, niet als verlies. Een aaneenschakeling van onmisbare situaties, gebeurtenissen en relaties die iemand maken zoals deze is. Hoe men hiermee omgaat is tekenend, vanuit het drama en zelfmedelijden of de positiviteit van integratie in een verdiepend zelfbesef en innerlijke rijkdom. Vaak is het loslaten iets vanuit een werkelijkheid waarin men veel energie in een verbinding heeft gestoken, vooral om zichzelf heel te voelen met de aanwezigheid van de ander of dat andere.

Ik zie al die patronen en kan niet nalaten om naar mijzelf te kijken. Volgens de vele gangbare normen ben ik nu “single”, “bejaard” (bijna 65), “bijna pensioengerechtigd”, oud voor de een, ervaringsdeskundig voor de ander, dezelfde als altijd voor mijzelf in een altijd durende belevingscyclus. Men vraagt “hoe gaat het met jou?” en hier kan ik alleen maar positief op antwoorden. Ik luister naar de verhalen en zie mijzelf in andere fasen van mijn leven. Maar nu niet meer. Al lang geleden beleefde ik mijn omslagpunten, mijn integratiemomenten. Ik ben niet meer van die 100% in relatie tot een ander of iets anders. Natuurlijk leef ik de levenswijsheid van Sustainocratie, maar dat is iets waar mijn kijk op de werkelijkheid helemaal in opgaat. Een klein beetje liefde is voor mij genoeg, en die is overal om mij heen. En een klein beetje van velen en van alles is voor mij veel meer dan ik ooit ervaren heb in die focus op de 100%. Ik voer geen strijd meer, het is goed. Mijn band is met alles en iedereen, het hele universum, alle leven. Ik leef mijn werkelijkheid en deel momenten met velen en veel. Vandaag kwamen allerlei mensen op mijn pad, sommigen had ik al in geen 10 jaar gezien. Het werd een feestje van verbinding, de een na de ander. Ook de natuur deed mee in haar lente gerelateerde manifestaties van kleuren en nieuw leven.

Ik ontvang liefde, niet zoals een ander dat wenst op een grote, eenzijdige hoop.

Ik ontvang liefde,……. in duizenden stukjes, elke dag weer.

Een podcast gesprek over GELUK

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

In het drieluik met Chris den Daas sluiten we af met het thema “GELUK”. Wat is eigenlijk geluk? Koen gaat in gesprek met Chris. Jean-Paul redeneert op de achtergrond mee vanuit het Stad van Morgen perspectief en ervaringsopbouw over de verschillende gelaagdheden van dit wonderlijke fenomeen dat we “geluk” noemen. Luister je mee? Reflecteren can altijd in de comments.