Eindhoven wil graag gezond zijn en sociaal, naast de andere waarden die het Brainport gehalte bepalen. Maar een gezonde stad is niet alleen in de handen van de overheid of het bedrijfsleven. Dat gaat vooral om onszelf, de inwoners. Maar hoe doe je dat? Hoe dragen we bij aan die integrale gezondheid en plukken we daar zelf en samen de vruchten van? We kunnen erover praten maar we kunnen het ook beleven. Daar voor is dit spel. Gedurende 3 maanden, gewoon vanuit ons dagelijks leven, gaan we zelfbewust om met gezondheid en een gezonde leefomgeving. We verdienen punten voor gezonde keuzes, laten ons inspireren en kunnen ondernemende ideeën ontwikkelen die misschien ook tot uitvoering gebracht kunnen gaan worden. Meld je aan als je het een keer wilt proberen.
Het eerste proefspel is gratis voor een eerste groep deelnemers (Gespeeld: Maart tot en met Juni). Volgende keren verlangen een eigen financiële bijdrage van ongeveer 50€.
Tijdens de eerste middag van het Senses for Change evenement in Tilburg deden een boeiende workshop. Deze ging over energie besparen door te zelfbewust te investeren in maatregelen. De workshop leek een beetje op monopolie maar dan zonder de speculatie, juist andersom. Iedereen kon hier winnen, door onder anderen op wijkniveau samen te werken. Het spel is gecreëerd door Oranje Advies die zich bezig houden met “buurtbatterijen” ofwel coöperatieve buurt en wijk oplossingen voor energie.
Dit weekeinde, van oktober 4 tot en met 6, in Tilburg (lang het kanaal) wordt het gebied nieuw leven ingeblazen met muziek, gesprekken, workshops, enz. Senses of change heet het, of vrij vertaald: Zintuigen voor verandering. Ook het aspect van Gezonde Stad komt aan de orde (avond 4 oktober).
Als het hebben over “de gezonde en veilige stad” dan gaat het niet alleen over luchtkwaliteit. Het gaat over de stad als verzameling van mensen die allemaal samen zorgen voor hun welzijn en invulling van hun basisbehoeften. De stad transformeert dan van een soort bodemloze put in een actieve mieren… eh mensen hoop. In plaats van onze betrokkenheid bij consumptie zijn we betrokken bij de invulling van ons algehele welzijn. Dat maakt dat “de gezonde stad” een totale omslag is in denken en handelen, een contextuele aanpassing van het begrip “stad” of “gebied” en de manier waarom wij als mensen, de natuur en betrokken instelleningen, met elkaar omgaan. In dit filmpje tracht ik het uit te leggen.
In Maart 2023, na een korte publieke avond presentatie, werd ik verrast door een plotselinge verstoring van mijn spraakvermogen. Ik kon bepaalde woorden niet uitspreken en hele zinnen kostten enorm veel inspanning. Ik ben die avond dan maar naar huis gegaan want sociale interactie met mensen was onmogelijk. Dit werd een begin van een degeneratieve spiraal en persoonlijk avontuur dat mijn leven voor de zoveelste keer flink op zijn kop zette.
De diagnose van Myasthenia Gravis komt niet zomaar. Deze verstoorde relatie tussen het immuunsysteem en de spieren, vooral in het gezicht, is zeldzaam (1 op de 10.000). De oorzaak is onbekend. In mijn geval gingen de problemen met mijn spraak verder met mijn slikvermogen. Ik kon plotseling niet meer eten, noch drinken. De huisarts verwees mij naar de KNO arts. Die kon niets vinden. Ondertussen zag ik dubbel met mijn ogen en kwam ik bij de oogarts. Uiteindelijk opperde men misschien iets “neurologisch”. Slikproeven onder live toezicht van een röntgenapparaat toonden de ernst van de situatie. Mijn epiglottis, het klepje in de keel dat zorgt dat de luchtpijp en slokdarm niet met elkaar verward worden tijdens het eten, drinken en ademen, ging niet meer dicht. Dat kwam door gebrek aan spierkracht in mijn keel. Voedsel bleef in de keel steken, met braak, hoest en stikneigingen tot gevolg. Drank schiet gemakkelijk in het verkeerde keelgat met alle gevolgen van dien. Toch was dit onvoldoende om de diagnose rond te maken, al begon deze zich geleidelijk af te tekenen. Een uitgebreid bloedonderzoek moest uitsluitsel geven over de werking van de Thymus (een klier achter het borstbeen) en de enzymenhuishouding in mijn systeem. Toen pas werd de diagnose MG bevestigd. Ondertussen waren we 4 maanden verder en was ik 30 kilo afgevallen. Dat laatste was geen drama want ik had voorheen overgewicht. Dat was ik nu, zonder sporten, ineens kwijt.
Erger was mijn uiterlijk. Het gebrek aan spierkracht in mijn aangezicht zorgde dat ik een karikatuur was geworden van mijzelf. Mijn ogen kon ik niet afdoende sluiten. Deze stonden niet meer vriendelijk maar streng en afgezakt. Ik kon ook niet meer lachen. De beweging werd niet meer dan een grimas. Ik moest ook vaak hoesten. Het gewichtsverlies tekende scherp af in mijn gezicht.
Het effect op mijn omgeving was groot. Ten eerste is er het onbegrip bij familie, vrienden en kennissen. Men begrijpt de situatie niet en komt met allerlei eigen beelden om het uit te leggen. De een vraagt zich af of ik een TIA heb gehad? Anderen zijn overtuigd dat ik met onverwerkte (jeugd) trauma’s te kampen heb of met opgekropte situaties die via ziektepatronen zich manifesteren. Men zoekt altijd goedbedoelde externe oplossingen via pilletjes, vitaminen, hoestdrankjes, raadgeving, enz op basis van wat men projecteert uit eigen ervaringen, vaak zonder enige vorm van dialoog met mij. Mijn sociale leven werd onmogelijk. Praten, eten en drinken zijn verbindende elementen. Nu deze verstoord waren was mijn sociale interactie ook verstoord. Een hoestende, proestende, niets zeggende figuur in een publieke ruimte is voor veel mensen geen pretje (zeker niet met Covid bij velen nog in het angst-geheugen geprent).
De medische wereld in Nederland houdt zich veelal bezig met symptoombestrijding. Zo ook bij mijn MG problematiek. De onderdrukking van het immuunsysteem gaat dan via de intraveneuze toediening van immunoglobuline, donor serum van antistoffen van andere mensen. Dat voltrekt zich door meerdere sessies van vijf uur in kortstondige opname in het ziekenhuis. Als het werkt dan blijkt mijn spraak en slikvermogen weer redelijk terug te komen. Handig voor iemand die nogal wat te vertellen heeft in de wereld als decennia lange ontwerper met experimenteer processen met Sustainocratie als maatschappijvorm. De verschillende wereldwijde publicaties brengen mij in contact met allerlei mensen die meer willen weten of samen willen werken in complexe uitdagingen. Het is nu extra uitdagende om ermee om te gaan, lokaal én wereldwijd.
Zelf ben ik niet van symptoombestrijding. Dat blijkt wel vanuit mijn inzet met Sustainocratie als alternatief voor de financieel gedreven maatschappij. In die financieel gedreven werkelijkheid wordt symptoombestrijding structureel toegepast omdat men de financieel gestructureerde werkelijkheid niet als oorzaak wil kenmerken en dan de noodzaak moeten inzien om die werkelijkheid aan te passen. Hetzelfde geldt voor onze integrale en positieve gezondheid. Mijn omgeving heeft, met alle inzichten en raadgeving, veelal stukjes gelijk in een groter, degeneratief geheel. Lifestyle, opgedrongen emotionele blokkades, oude stukjes onverwerkte issues, de effecten van onze huidige maatschappij, hebben impact op het persoonlijke ecosysteem. Terwijl ik met Sustainocratie aan de knoppen van de samenleving draai, word ik met mijn MG problematiek nu geconfronteerd met het experimenten met mijn eigen knoppen. De keuze om aandacht te besteden aan mijn eigen gezondheid ontstond al enige jaren geleden. Een alvleesklier diagnose, die achteraf fout bleek te zijn, had zoveel impact op het emotionele welzijn van mijn dochters dat ik mijn liefde voor hen moest bevestigen door vooral duidelijke maatregelen te nemen voor mijn gezondheid.
Nu krijg ik te horen dat ik meer open mag gaan staan voor de liefde van anderen naar mij. Vaak weet ik niet hoe, omdat ik zo gewend ben geraakt aan mijn dienstbaarheid naar anderen, steeds maar weer, via mijn initiatieven vanuit Sustainocratie en mijn commitment naar mijn familiaire omgeving (alleenstaande vader, mantelzorger, buurtverzorging, aanjager gezonde verstedelijking, aanjager sociale innovatie, enz). Het kost enorm veel moeite om dit los te laten, en de vraag is of dit wel nodig is? Misschien dien ik mijzelf weer te transformeren om tot een nieuwe vorm van harmonie met mijzelf en mijn omgeving te komen. Dat op zich is weer een nieuwe uitdaging waarin ik mijzelf hierin ook een plek mag geven. Dit proces levert weer een boeiende reeks zelf selecterende situaties op van mensen die mij afstoten en anderen die zich juist ineens aangetrokken voelen. In die caleidoscoop van patronen (medisch, eigen inzichten en aanpassingen, loslaten, opnieuw clusteren, begrijpen, aanvaarden, anders vormgeven) is het de kunst om de positiviteit vast te blijven houden en, ondanks alles, de lijn van duurzame menselijke ontwikkeling te blijven volgen, al meanderend door chaos en bewustwording, steeds weer.
In de stad Tilburg is een burger initiatief ontstaan om bomen in de wijken of buurten te adopteren of bij te planten. Het heet Buurtbomen Kanskaart en is een initiatief van Lucy Bathgate. In dit filmpje zien we het enthousiasme dat het initiatief veroorzaakt bij inwoners en de liefde die men heeft voor bomen. Als Stad van Morgen zijn we zo blij met al dit soort initiatieven. Die hoeven we niet zelf meer te bedenken maar vooral ruimte te geven en verbinden zodat ook anderen het oppakken.
In opdracht van Milieudefensie worden grote, bekende organisaties, doorgelicht om de klimaatschade die ze veroorzaken zichtbaar te maken. Zo is Shell al in het stafbankje terecht gekomen. Ook KLM, Ahold en Unilever liggen onder de loep. Nu wordt pas zichtbaar hoe het komt dat onze wereldwijde problemen zijn ontstaan en zich verder ontwikkelen. 268 Miljard aan milieuschade wordt Unilever toebedeeld voor de periode 2016 – 2050. Unilever is in 1929 opgericht en wordt tegenwoordig gezien als een van meest invloedrijke machtsbolwerken ter wereld. Als we de milieuschade van vóór 2016 in moeten schatten dan komen we tot astronomische hoeveelheden.
Het probleem is groter dan de Unilevers van deze tijd. Helaas is de gehele maatschappelijke structuur van overheden, belastingen, pensioenen, bureaucratie, onderwijs en zelfs ons eigen gedrag, opgehangen aan deze oude, eenzijdige winstcultuur. Dus ook geldafhankelijke overheden hebben boter op hun hoofd door honderden jaren deze organisatie te helpen met hun diensten omdat het gezien werd als een overheid taak. Pas toen mensen in opstand kwamen om mensenrechten af te dwingen, werd eraan tegemoet gekomen. Weliswaar als kostenpost die ook weer bij dezelfde mensen is neergelegd in de vorm van belastingen, verzekeringen, een kapitalistische consumenten sturing, die deze bedrijven alleen maar verder hielpen in hun globalisering.
Ook nu nog worden studenten bedrijfskunde en economie afgeleverd vanuit de eenzijdige financiële winst filosofie in plaats van meervoudige waardecreatie. Nu ontwikkelt zich echter een tegengeluid als alternatief, een werkelijkheid waarin deze vorm van georganiseerde en alles vernietigende zelfzucht als strafbaar wordt gekenmerkt. Het zal niet lang meer duren of de verantwoordelijke lieden zullen er ook persoonlijk voor worden afgerekend, wellicht met gevangenisstraffen. Een nieuw tijdperk kondigt zich aan en is al in ontwikkeling. 4 keer WIN ondernemen hoort daarbij, net als Sustainocratie en de AiREAS samenwerking om het logisch te maken voor alle deelnemers.
Het huidige tijdperk van materialisme en politieke financiële sturing heeft haar langste tijd gehad. Al decennia lang wordt door de belangenpartijen getracht de tijd te rekken via kapitaal injecties, publieke zoethoudertjes, extra controle systemen en bureaucratie. Ook via investeringen in reparatie programma’s van datgene dat problemen oplevert in de degeneratieve spiraal die ze “de groei economie” hebben genoemd. Dit om zand in de ogen te blijven gooien van de welwillende en afwachtende, afhankelijke medemens.
Gelukkig zijn er ook veel mensen en instanties aangehaakt toen in 2009 de Stad van Morgen uit ging nodigen om “samen verantwoordelijkheid te nemen voor een aantal essentiële menselijke waarden”. Zo konden wij het leer en ervaringen proces opbouwen van wat een nieuw tijdperk lijkt te gaan worden. Beide tijdperken staan in dit plaatje afgebeeld. De een op of over het randje van instorting, de andere zich positief ontwikkelend als alternatief. Het plaatje illustreert zo’n 500 jaar recente geschiedenis.
Het mooie van het tijdperk dat door Sustainocratie wordt voorgesteld, is dat alle belangenpartijen uit de oude werkelijkheid mee kunnen doen aan de nieuwe. Zij doen dat als gespecialiseerd partners, faciliterend, niet sturend. Sturend zijn de essentiële waarden van ons natuurlijke menselijke bestaan.
Er bestaat natuurlijk een spanningsveld tussen de bestaande wereld van materialisme en manier waarop Sustainocratie uitnodigt om samen verantwoordelijkheid te nemen voor onze essenties. Dat geldt niet alleen voor de manier waarop politieke belangen structuren zijn georganiseerd, zoals in een parlementaire democratie. Dat geldt ook voor burgers die zichzelf een afhankelijke rol hebben aangemeten, al dan niet geforceerd door het belangensysteem. en het moeilijk vinden om zelf weer mede verantwoordelijkheid te gaan nemen. Maar deze schermutselingen zijn te overwinnen middels overtuiging, leiderschap en gemeenschappelijke resultaten.
Zie hier een van de voorbeelden van Sustainocratische samenwerking volgens de nieuwe era (AiREAS)
Elke dag maken we keuzes die ons bestaan beïnvloeden. Dat die keuzes niet altijd even duurzaam of gezond zijn heeft te maken met de cultuur die we over de eeuwen heen hebben geschapen. Nu moeten we die herzien omdat onze toekomst er als mensheid en samenleving van afhangt. We hebben ons teveel losgekoppeld van de essenties van ons bestaan. Door die weer te omarmen ontstaat een nieuwe maatschappij, een 4 keer WIN omgeving, die goed is voor mens, maatschappij, milieu en de economie. Het kan, het is er al, we hoeven het alleen maar verder te omarmen. Uiteindelijk gaan we er dan allemaal op vooruit.
Stad van Morgen 