Op weg naar een nieuwe maatschappij

Je gaat het pas zien als je het door hebt. (Cruijff). Stad van Morgen, met haar Sustainocratie, haar verschillende multidisciplinaire samenwerkingsverbanden en de vele hulpmiddelen ten bate van een succesvolle transitie, positioneert zich in een maatschappijvorm waarin het voortbestaan van de mens in haar natuurlijke context centraal staat. We nodigen overheden, bedrijfsleven, onderwijs, medeburgers en kennisinstellingen uit om daarin mede verantwoordelijkheid te nemen, zelfstandig en samen. Organisaties die ingaan op de uitnodiging ontlenen nieuwe vormen van succes hieraan maar ondergaan tevens een ingrijpende transitie. Zij die het niet doen blijven de negatieve druk ervaren van de oude werkelijkheid die alleen maar opgevoerd wordt.

Onze oude, vertrouwde maatschappij is volledig afhankelijk gemaakt van geld. Dit geld werd oorspronkelijk gecreëerd via industriële processen en diensten. Deze maken gebruik van natuurlijke grondstoffen, zowel voor de productie als de distributie. Tegenwoordig wordt het geld ook gecreëerd via kapitalistische speculatie. Dat wil zeggen dat het ontstaat uit het creëren en handelen in tekorten. Het systeem is erop gericht om mensen afhankelijk te houden van het geld, de producten en de diensten. Het hele proces is inherent, onverantwoord vernietigend en vervuilend op alle fronten.

If we cannot recycle, reuse or compost it, it should not be produced (Dr. Paul Connett)

Om deze oude vorm zo goed mogelijk te faciliteren zijn er destijds overheden in het leven geroepen die het helpen (economisch) groeien. Dat gebeurde eerst door infrastructuren aan te leggen. Daarna heeft men de regulerende “zorg” eraan toegevoegd door het principe van “flatten the curve” toepassen. Dit om te voorkomen dat het systeem zichzelf vroegtijdig de nek omdraait. Flatten the curve is beroemd geworden door de corona maatregelen maar is in feite een aanpak die door de overheden standaard wordt toegepast om problemen schijnbaar op te lossen zonder de kernoorzaken aan te pakken. Want dat laatste is in een “democratische” schijnwereld van macht door publieke afhankelijkheid uit den boze.

In deze oude werkelijkheid worden constant de verkeerde keuzes gemaakt” (Jean-Paul Close, Sustainocratie). Verkeerd als we ze bekijken vanuit de natuurlijke context van het voortbestaan van het leven op Aarde, inclusief de mens. Als wij dit leven, inclusief onszelf, belangrijk vinden dan zullen we een nieuwe werkelijkheid moeten omarmen. Dus “iets anders” in plaats van “flatten the curve”. Dat gebeurt op twee manieren:

  1. Door vanuit het natuurlijke leven naar de oude werkelijkheid te leren kijken en de verkeerde keuzes aan de kaak te stellen. We tolereren geen vervuiling en vernietiging meer. Dan hoeft “flatten the curve” ook niet meer. Gebiedsontwikkeling baseren we op de cocreatie (samen verantwoordelijkheid nemen) van de kernwaarden van het leven in plaats van industriële en economische processen. Geen flatten the curve meer maar een inhoudelijk verandering van aanpak en mentaliteit met nieuwe onderlinge verhoudingen tussen mensen, instanties en de natuur.
  2. Door onze afhankelijkheid van de oude werkelijkheid los te laten en mede verantwoordelijkheid te nemen voor de inrichting van de nieuwe vorm. We concentreren ons niet op tekorten maar op het creëren van een natuurlijke, gezonde overvloed en het verdelen ervan. Geld, overheden, ondernemerschap, kennis, cultuur, veranderen allemaal van rol in deze nieuwe context.

Beide manieren ontwikkelen zich parallel. Er zijn krachten die nog steeds de oude werkelijkheid blijven verdedigen uit eigenbelang of blinde kortzichtigheid. Dat is normaal, zeker als we de afhankelijkheid cultuur in acht nemen die generaties lang heeft geregeerd. Die verander je niet zomaar, noch de machtsstructuur die zich daaraan heeft ontleend. Het nemen van de ruimte voor het nieuwe is moeizaam proces, zeker als de oude structuur haar macht opdringt. We zien dan ook steeds meer rechtszaken tegen overheden en bedrijven vanuit de erkenning van het leven dat door hen onderuit wordt gehaald. Het duurt niet lang meer of die handelswijze wordt illegaal verklaard en ontwikkelen we ook nieuwe rechtsvormen hieromtrent.

Het leven is niet een recht maar een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

De transitie vergt een ingrijpende verandering van mindset door keuze of verplichting

Als we om ons heen kijken dan zien we die veranderingen al overal. Als die ruimte eenmaal is ingenomen dan groeit het gestaag en ontwikkelt zich de nieuwe norm vanuit het nieuwe bewustzijn en handelingskader. Voor veel mensen zal er dan niet veel veranderen, behalve dat ze meegenomen worden in een nieuwe mentaliteit en verdeelsleutel. Ook de functies in de maatschappij veranderen. Voor de pioniers is de transitie ingrijpend, als ook voor alle instanties die zichzelf opnieuw uitvinden in de nieuwe context. Maar als ze het niet doen delven ze gaandeweg het onderspit. Terwijl de wereld boven de horizontale lijn groeit wordt het steeds moeilijker om de wereld onder de lijn in stand te houden.

Einde tijdperk, welkom nieuw tijdperk, voor de duurzaam zich ontwikkelende mens.

De videofiets COP26 komt naar Eindhoven

In samenwerking met Youth4Planet (Luxemburg) en Unstitution (Oxford, UK) verbinden we Eindhoven en Brabant aan de fietsroute die positieve initiatieven voor de luchtkwaliteit, onze gezondheid en het klimaat met elkaar verbindt. De route is gemotiveerd door de UN klimaatconferentie in Glasgow (november 2021). Eén van de twee routes laten we door Eindhoven lopen dankzij de AIREAS samenwerking. Deze AiREAS samenwerking laten we ook uitnodigend zien in alle deelnemende regio’s via verbindende workshops, metingen aan de reizende fietsen, speciale evenementen op pleinen en bij scholen. We dagen ook uit tot het maken van positieve filmpjes (Storytelling for sustainable solution – Earthbeat) die we onderweg met de videofiets, en tijdens COP26, kunnen tonen aan iedereen.

De voorbereidende discussies online met het kernteam

De Verenigde Naties en Luxemburg hebben al hun financiële medewerking toegezegd. We nodigen ook de overheden zoals die van Brabant en Eindhoven uit om een bijdrage te leveren. Ook met Duitsland en Vlaanderen versterken we samenwerkingsbanden, ook voor ná COP26. Verder nodigen we jongeren, scholen en actieve burgergroeperingen uit om samen de verschillende inhoudelijke thema’s vorm te geven. Denk hierbij aan:

  • het deelnemen aan de workshops over het maken van leuke filmpjes (Storytelling)
  • het deelnemen aan de workshops over gezondheid en luchtkwaliteit (AiREAS)
  • het samen creëren van evenementen met de fietsen, op pleinen, bij scholen, met toespraken, leuke acties, inspirerende momenten, enz
  • het uitvoeren van de uitdagingen
  • enz

Meedoen kan door jezelf, je community of initiatief, of instelling aan te melden: jp@stadvanmorgen.com .

Erkenning uit Canada

Enige maanden geleden bereikte mij het bericht dat ik genomineerd was voor het Visioneers Award. Ik had geen idee wat dit was totdat ik in gesprek kwam met de oprichters van dit netwerk, een gepensioneerd maar actief echtpaar met een wetenschappelijke universitaire achtergrond. Geraldine Schwartz en Desmond Berghofer hadden de ambitie om een netwerk te bouwen van mensen die zich op de een of andere manier inzetten voor een betere wereld voor de mens en planeet. Dit doen ze door de mensen te erkennen via een award. Via het netwerk trachten ze dan betekenisvol tot gemeenschappelijke projecten te komen.

In het begin had ik wat moeite met de nominatie. Het is natuurlijk leuk om erkenning te ontvangen voor een levensmissie maar mijn rol is niets zonder al die mensen en instanties die zich erbij hebben aangesloten via bijvoorbeeld AiREAS, FRE2SH, COS3I, School of Talent and Wellness of the Word Happiness Bird. Een persoonlijke erkenning ontvangen van mensen die (nog) niet betrokken zijn bij Sustainocratie, het misschien niet eens 100% snappen, laat staan eraan meedoen, gaf mij een dubbel gevoel. Leuk zo’n award maar gebaseerd op wat? Kan ik nu niet een keer gewoon dankbaar zijn? Bijvoorbeeld voor de moeite die iemand neemt om mij te nomineren? En zij die de nominatie ter harte nemen?

Nee, dat kan ik niet. Want het gaat niet om mij. Elke halve gare kan iets leuks bedenken maar de echte impact op de mensheid komt toch echt door de manier waarop anderen dat leuks omarmen en betekenisvol implementeren. Ik ben slechts een verbinder. Het echte werk doen zij die zich laten verbinden. Mij alleen bekronen doet al die deelnemers tekort. Ik moest eerst duidelijkheid hebben dat men dit snapt.

Het gesprek en de daarop volgende emailwisseling was doorslaggevend. Het vermogen van een “visionair leider” om dingen te zien die anderen (nog) niet zien is pas leiderschap als hij of zij in staat is voor anderen het onzichtbare zichtbaar te maken. Zodanig dat men ernaar gaat handelen door de visie zich eigen te maken. Die uitdaging had ik ook met the Visioneers. Toen ik merkte dat men oprecht belangstelling toonde en moeite deed om Sustainocratie te begrijpen kon ik langzaam achter de erkenning gaan staan. Gisteren ontving ik de oorkonde officieel. Ook al staat ie op mijn naam, ik deel het met iedereen die mee werkt aan het dragen van de Stad van Morgen en al haar multidisciplinaire samenwerkingsverbanden. Want Sustainocratie dat zijn wij allemaal, niet alleen ik. En daar ben ik wel dankbaar voor.

AiREAS overzichtelijk voor iedereen

AiREAS is een open, multidisciplinaire samenwerking voor onze gezondheid en luchtkwaliteit. Dat wil zeggen dat iedereen (wij als inwoners, de overheden, wetenschappelijke instellingen, onderwijs, bedrijven) eraan meedoen. Er gebeurt daarom erg veel in AiREAS waardoor soms men door de bomen het bos niet meer ziet. Om alle informatie toegankelijk te maken vonden we de online Trello, een applicatie die ons in staat stelt links, artikelen, fotos, tekeningen, enz in een overzicht te plaatsen. Hier is de link naar het AiREAS overzicht.

En hier leg ik in het kort uit hoe het werkt…..

Schijnveiligheid na angst, politieke incompetentie of onhoudbare wereldbeelden?

Volgens Professor Theo Setters is er al lang geen sprake meer van een epidemie in Nederland. Al geruime tijd voor de vaccinatie campagne was de kortstondige epidemie al onder controle. Dit kwam enkele dagen geleden tot uiting toen de baas van het RIVM, Jaap van Dissel, een presentatie deed aan de kamer commissie.

Waarom houdt de regering dan zo stoïcijns vast aan de angst en schijnveiligheidscampagne rondom vaccinatie en publieke gedragscontroles?

Coronavirussen zijn al lang bekend onder de mensen dus ons immuunsysteem is er redelijk op toegerust. Net als alle griepachtige virussen zijn er varianten die wat agressiever zijn dan anderen. Vooral kwetsbare mensen, zoals ouderen of mensen met long of hart aandoeningen, kunnen in het ziekenhuis terecht komen of overlijden. Ook gezonde mensen kunnen wel eens zo’n zware longontsteking oplopen dat het ziekenhuis eraan te pas komt. De enorme angstcampagne van het kabinet is steeds minder te begrijpen. Deze was hooguit geoorloofd in het begin van deze virusuitbraak ook al is het een groeiend en terugkerend fenomeen in een ongezonde, gestreste, welvaartzieke samenleving.

Volgens de knap uitgewerkte wiskundige simulatie is vooral “social distancing” een goede aanpak geweest om de piek af te vlakken zodat de ziekenhuizen niet te zwaar belast zouden worden. Ook het afsluiten van wat menselijke concentratiepunten heeft goed bijgedragen. Maar na verloop van tijd is dat niet meer nodig omdat de immuniteit van de mensen zodanig oploopt dat de afvlakking van de piek natuurlijk verloopt. Zo werkt de natuur met alle mogelijke bacteriële en virus infecties die er bestaan. En dat zijn er nogal wat. Als we daar steeds bij stil zouden staan dan zouden we permanent in de angst verkeren.

Een gezonde weerbare samenleving ….

…..in plaats van een financiële, slaafse samenleving. We zouden de regering incompetentie kunnen verwijten omdat ze het zicht compleet kwijt is, wellicht nooit heeft gehad, over een samenleving gebaseerd op natuurlijke, biologische mensen in een ecosysteem. Vanaf het begin van het industriële tijdperk met de bijbehorende de behoefte aan een faciliterende overheid voor economische groei patronen, is de sturing nooit menselijk geweest. Ook de mens zelf heeft zich onderworpen aan de werkgelegenheid met sturing uit financiële overwegingen en de luxe die eraan verbonden is. De vermeende incompetentie van de regering en haar beleid is dus niet helemaal terecht als we uitgaan van waar we vandaan komen. We zouden eisen stellen aan een regering die haar totaal vreemd zijn. Haar huidige patroon van maatregelen past in de controle drang en beheersing van een financiële, slaafse samenleving.

Een gezonde en weerbare samenleving vergt een hele andere mindset, toegepaste kennis en zelfbewuste inzet van de mensen zelf. Dan nemen we afstand van die slaafse afhankelijkheid en bezien onszelf vanuit een positieve integrale gezondheid behoefte en invulling van ons dagelijkse leven. De verdiepende technologische en praktische kennis die we in de loop der honderden jaren hebben opgedaan kunnen we gaan benutten ten bate van ons zelfbewuste voortbestaan waar we samen verantwoordelijkheid voor nemen. Dat is ook de essentie van Sustainocratie, de definitie van onze natuurlijke menselijke kernwaarden en het aanvaarden van de gemeenschappelijke verantwoordelijkheid om deze samen te herstellen en waarborgen. Om dit waar te maken is een mentaliteit verandering nodig bij alles en iedereen, van mens tot instanties. Gelukkig zien we die ook plaatsvinden, gaandeweg en stapsgewijs. Maar er is een lange weg te gaan, niet zozeer wegens de mentaliteit processen van loslaten en aanvaarden van iets anders. De lange weg is vooral om de intrinsieke, diepgewortelde ongezondheid in ons gedrag en bijbehorende sturing zover om te buigen dat integrale en positieve gezondheid zich gaandeweg manifesteert en consolideert.

Gevaarlijke schijnveiligheid.

De vaccinatie campagne is verklaarbaar als instrument van een beleid in de oude werkelijkheid van controle en beheersing. Het is verwerpelijk in een werkelijkheid gebaseerd op gezond gedrag en natuurlijke weerbaarheid. In de middenweg tussen beide werkelijkheden schept het een schijnveiligheid met gevaarlijke bijwerkingen, zowel naar het oude als het nieuwe.

Mensen die gevaccineerd zijn krijgen namelijk niet alleen het gevoel een positieve bijdrage te hebben geleverd aan de maatschappij, maar ook dat ze ineens immuun zijn voor ziektes, ongeacht welke. Dat plotselinge gevoel van schijnzekerheid, dat weerbaarheid tegen covid verschijnselen ver overtreft, is zorgwekkend. Volgens de nu al bekende statistieken over dodelijke bijwerkingen zijn er al meer mensen aan deze bijwerkingen overleden deze afgelopen maanden dan in alle jaren van vaccinaties daarvoor. Dan zijn er nog de vele mensen met blijvende verschijnselen die hun welzijn hebben kapot gemaakt en het zorgsysteem onnodig belasten. Artikel 22 van de grondwet lijkt hier met de voeten getreden.

Ondertussen zijn er de eerste hoorzittingen over de consequenties van dit coronabeleid op het integrale welzijn van de mens in zijn geheel. De kapot geslagen sociale verbindingen, het onderlinge wantrouwen tussen de mensen, de ruziënde tweedeling, het onderuit gehaalde klein en midden bedrijf, enz. Allemaal factoren die de algehele gezondheid niet ten goede komen, nog los van de gangbare welvaartziektes zoals kanker, diabetes, burnouts en andere stress stoornissen of trauma’s, hart, vaat en longproblemen door vervuiling, die ineens niet meer lijken te bestaan. Allemaal elementen van een onnatuurlijk, ongezond beleid en samenleving.

Door de vaccinaties draait de hele maatschappelijke discussie om vakantie, festivals en het nachtleven, in plaats van het ontwikkelen van een gezonde levensstijl, lichaamsbeweging in de natuur, meditatie, voeding, ademhaling en meer van dat soort aanbevelingen om onze weerbaarheid duurzaam te verhogen. Het tegendeel gebeurt met het gevolg dat nieuwe virussen en varianten vrij spel krijgen, kennelijk tot verrassing van het kabinet. Het politieke antwoord en draaiboek is bekend, de negatieve spiraal nu ook.

Hoe vaak moeten we deze dodelijke, ziekelijke cyclus doorlopen voordat we tot inkeer komen?

Waarom meten we in AiREAS?

Binnen AiREAS werken we multidisciplinair samen aan een gezonde leefomgeving, gezien vanuit luchtkwaliteit. Als eerste stap hebben we destijds besloten om het “onzichtbare zichtbaar te maken”. Dit omdat luchtvervuiling veelal onzichtbaar is. Maar we niet omdat we willen weten hoe slecht het is gesteld met onze lucht. We meten vooral om te kijken hoe we het met elkaar beter maken. In deze presentatie (gaat automatisch) leggen we dat proces uit en laten wat goede voorbeelden zien.

Waarom wordt er zoveel aandacht besteed aan het oplossen van problemen in plaats de kernoorzaken?

Met deze vraag kreeg Eugen Oetringer op LinkedIn veel reacties. Deze reacties heeft hij weergegeven op gele online post-its om ze daarna te groeperen in mogelijke redenen van dit gedrag. Tijdens onze wekelijkse online open bijeenkomst hebben we hierover gesproken. Dit was relevant omdat we ook tijdens onze AiREAS bijeenkomsten veel moeite lijken te hebben om de oorzaken van luchtvervuiling gezamenlijk aan te pakken. Tijdens de discussie zagen we de weergave van Eugen op zijn manier. Er ontstond het vermoeden dat die weergave erg subjectief was volgens het denkpatroon van Eugen. We gingen de uitdaging aan om mij (en anderen) ook naar de post-its te laten kijken. En inderdaad kwam er een andere groepering en betiteling van de redenen uit. In beide gevallen waren en 4 groepen ontstaan (zie plaatjes hieronder). Hier geef ik

  • Eugen: Angst, Het gemis van een gemeenschappelijk belang, onze manier om incentieven te geven aan symptoom bestrijding, ontbreken van training op gebied van kernoorzaken
  • JP: Angst, Luiheid (onzekerheid), Belangen en het Ontbreken van professioneel leiderschap

In de Stad van Morgen bieden die nieuwe context (menselijke kernwaarden en gezamenlijke verantwoordelijkheid op regionaal niveau). Dit komt tot uiting in de verschillende clusters die zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH, COS3I en de School of Talents & Wellness (wereldwijd). Het getuigt van leiderschap van allen die meedoen aan die clusters en dat zijn er veel. Misschien is dat ook een issue die we nog missen in de analyse: de positieve uitnodiging en keuze om mee te doen…..

De ongeorganiseerde post-its op basis van terugkoppelingen op de vraag van Eugen
De clustering van Eugen
De clustering van JP

13 juni AiREAS online participatie bijeenkomst luchtkwaliteit regio Zuidoost Brabant

Zondag 13 juni

Tijd: 14:00 – 15:30 (in plaats van 17:00). Doelstelling: bepalen “wat kunnen we zelf, en wat samen (eventueel met instellingen), ter verbetering van de luchtkwaliteit”  
Methode: Online middels zoomAanmelden: info@aireas.com


Ter voorbereiding en informatie:

  • Er wordt wetenschappelijk steeds vaker een verband gelegd tussen blootstelling aan luchtvervuiling en (dodelijke) longaandoeningen waaronder Covid. https://www.parool.nl/cs-b7ca1b6c.
  • Eerdere verbanden zijn al gelegd met gedragsafwijkingen, hart en vaat ziekten, angst, enz.Maatregelen nemen tegen onze vervuilde en vervuilende samenleving is prioriteit nummer 1 voor onszelf, bestuurlijk én bedrijfskundig. Niet alleen ter voorkoming van overbelasting van de zorg maar ook voor het integraal duurzaam menszijn
  • Wij worden allemaal blootgesteld aan de zogenaamde achtergrond vervuiling, ofwel vervuiling afkomstig van (vaak ver) buiten onszelf en onze leefgemeenschap. De grote menselijke bronnen zijn o.a. industriële activiteiten, verkeer, agrarisch en energie. Natuurlijke bronnen zijn zeezout, Sahara zand, pollen…. Om deze grote bronnen aan te pakken wijzen we vaak naar de politiek en bijbehorende overheid. In plaats van te wijzen kunnen we ook uitnodigen tot samenwerken (co-creatie ala AiREAS). Er zelf iets aan bijdragen begint bij consuminderen en lokaal (her)gebruik, andere mobiliteit keuzes, energie gebruik aan banden leggen en lokaal (zelf/samen) produceren en consumeren. Dat kan ook samen, projectmatig. Zusjes van AiREAS zijn FRE2SH (lokale voedsel productie en participatie), School of Talents & Wellness (participerend leren, wereldwijde samenwerking met het schoolsysteem voor het gemeenschappelijk belang), COS3i (hergebruik, nutgedreven sociale verbinding). Meedoen is fijn.
  • Onderzoek wijst uit dat onze blootstelling aan luchtvervuiling voor een groot deel (50% of meer) door onszelf of onze naasten (vaak onbewust) wordt veroorzaakt. Denk aan roken, bbq’s, open haarden, vuurkorven, slechte ventilatie thuis, koken (bakken en braden), stoffen, klussen, verstening van onze tuinen, enz. Hierin is de eerste gezondheidswinst te halen door zelf innovaties toe te passen die uitstoot of blootstelling beperken of geheel doen verdwijnen. Voor ondernemers onder ons een kans om producten te bedenken die de gezellige sfeer behouden en de vervuiling aan banden leggen.
  • In verschillende steden van de wereld nemen buren en overheden samen actie om de openbare ruimte terug te claimen van de vervuilende auto. Dat kunnen wij ook. De beschikbare ruimte kan gebruikt worden voor de sociale ontmoeting, vergroening, voedselvoorziening, recreatie, enz. Milaan:  https://youtu.be/vzAxnA8aWVwBarcelona: https://youtu.be/dABncClRQKkAmsterdam Zuidwest: https://stadvanmorgen.co/2019/08/16/amsterdam-zuid-west-lekker-bezig/

Verder

  • Bestuurlijke tolerantie van vervuiling wegens werkgelegenheid en economie is niet meer van deze tijd. Ethisch immoreel zelfs gezien klimaat, gezondheid en andere uitdagingen. De nadelen zijn te groot. Er is genoeg participatie, (verdeel)economie en werkgelegenheid mogelijk in de ontwikkeling van niet vervuilende alternatieven.
  • De gewonnen juridische acties tegen de Staat (Urgenda) en Shell (Milieudefensie) tonen aan dat bestuurlijke focus verlegd moet worden naar menselijke kernwaarden zoals gezondheid en veiligheid in plaats van winst en verliesrekeningen. Nu is er nog een bestuurlijk transitie pad met applaus voor de bestuurders die proactief meedoen. Straks lopen bestuurders (overheid, bedrijfsleven) die niet meedoen het risico hiervoor persoonlijk aansprakelijk te worden gesteld. Dat wil natuurlijk niemand. 
  • In AiREAS treffen we bestuurders die meedoen, niet alleen voor de schijn maar met hart en ziel
  • Het excuus “ik heb het te druk om het anders te doen” is ook uit de tijd. Bijdragen aan gezondheid en een gezonde samenleving is eigenbelang en gemeenschappelijk belang tegelijkertijd. Veel kleine positieve veranderingen maak een groot geheel. En het is nog fijn ook
  • Samenwerkingsverbanden als AiREAS en maatschappijvisies zoals de Stad van Morgen (Sustainocratie) worden steeds vaker geraadpleegd om het profiel samen te stellen van de ideale bestuurders van deze tijd. 

Positiviteit verzamelt zich in AiREAS (en haar zuster initiatieven vanuit de waarden gedreven Stad van Morgen). We doen het samen en gunnen elkaar het applaus en de positiviteit van de gezonde vooruitgang.

Verzamelde informatie AiREAS op: https://trello.com/b/u6VNdONJ/aireas-participatie-lucht

Hier vindt u links naar cockpits en het live regionale meetnetwerk. Tevens artikelen, publicaties, filmpjes, enz

We hopen op een constructieve, oplossingsgerichte bijeenkomst zondagmiddag.

RIVM is partner in AiREAS en legt die participatie uit

Aireas is onze samenwerking in Brabant voor gezondheid en luchtkwaliteit. Daar zijn velen bij betrokken. Met de lokale partijen komen we regelmatig samen fysiek of online. Met de landelijke organisaties is dat vaak moeilijk door de drukke agenda’s van deze partners. Het is dan fijn om via deze videoweg hun betrokkenheid kenbaar te maken.

Vandaag zijn we in gesprek met Marita Voogt, werkzaam in het RIVM, en een van onze verbindingen met deze organisatie. Twee interviews:

Algemeen over de betrokkenheid van RIVM in AiREAS:

En specifiek over de rol in het Regionale Meetnet:

Wat is co-creatie

Net als bij Ondernemerschap 21ste eeuw komt de vraag vaak van mensen over wat co-creatie nu eigenlijk betekent of inhoudt? Deze vraag is eenvoudig te verklaren. Als we vanuit Sustainocratie aan het werk zijn, of ertoe uitnodigen, dan valt het woord enorm vaak. Voor velen is het een onbekend of onontgonnen gebied. Dus heb ik een uitleg opgenomen (in het Engels). Deze duurt 11:30 minuten en dient een aantal doelstellingen:

  • oefenen met media technieken wegens de geformuleerde uitdaging voor Mei in onze (cocreatieve) samenwerking onder World Happiness Bird (het uitnodigen tot cocreatie voor een gelukkige en samenredzame samenleving in de hele wereld),
  • feedback verzamelen om de media technieken te verbeteren
  • tegelijkertijd kijken of de boodschap overkomt bij de mensen die de vraag hebben gesteld of het ook graag willen weten