In Deurne is een voorbeeld van de nieuwe wereldorde, gebaseerd op duurzame menselijkheid en herintegratie met de natuur, goed zichtbaar met een krachtig verhaal. Een verhaal dat wereldwijd meer erkenning krijgt dan lokaal, tot verbazing en ergenis van de initiatiefnemers en kartrekkers. Vandaag mocht ik het spoorpark bezoeken op uitnodiging van Katrien en Michel.

Binnen de context van de Stad van Morgen en Sustainocratie is dit initiatief veel meer dan een leuke moestuin met vogeltjes langs het spoor. Zoals Katrien vertelt in de video vervult te plek allerlei sociale functies die de nodige positieve impact hebben op de integrale gezondheid, sociale integratie en betrokkenheid in Deurne. Als dit door de lokale gemeente goed opgepakt en geintegreerd zou worden zou het veel lokale kosten kunnen besparen terwijl een geheel nieuwe economie kan ontstaan. Maar dan moet de lokale politiek die visie en duurzame stip¨op de horizon wel delen. Het is een stip die Brabant breed wordt gedragen.

Het station en spoor

Het spoor en de trein vormen een duurzame vorm van mobiliteit, veel effectiever op gebied van luchtkwaliteit (Aireas) en bereikbaarheid tussen gemeenten dan de auto. Het station is daarom niet alleen een op en uitstapplek maar vooral een duurzaam verbindende poort met Nederland en de wereld. Mensen die reizen met de trein zijn blij dat ze in het centrum van een gemeente uit kunnen stappen, geen files hoeven te trotseren of een parkeerplaats hoeven te zoeken, en via de OV fiets met gemak ook wat verder op bezoek kunnen. De combinatie van het lokale sociaal verbindende initiatief (het spoorpark) met dat van landelijke allures (de trein), geeft een beeld van de duurzaamheid die we voor de toekomst beogen. Dat wordt internationaal meer erkent dan lokaal, zoals dit filmpje getuigt van het bezoek van de algemeen directeur van het spoornet in Engeland. Daar wordt de combinatie van de duurzaam verbindende verhalen tot norm verheven, iets dat in Nederland nog slechts door pioniers wordt gedragen. In het filmpje zien we kartrekker Michel die een belangrijke prijs uit Engeland in ontvangst mocht nemen.

Het is de droom van Katrien en Michel dat ook de overheid deze initiatieven naar waarde weet in te schatten en erin gaan investeren voor de duurzame ontwikkeling van de gemeenschap. Elk station in Brabant verdient een natuurpark dat zich verbindt met de lokale gemeenschap voor voedsel, recreatie, educatie, verbinding en integratie. Engeland is daarin niet alleen. Ook in andere landen gebeurt deze integratie waarin ook horeca van zich laat horen. Neem Atocha in Madrid als voorbeeld, waarbij ook de hoge snelheid treinen actief zijn waardoor de lokale, binnenlandse vluchten door Iberia met 90% konden worden verminderd.

Waar een wil is, daar is een weg. En die wil is er in Brabant, mits de vier poten van de maatschappelijke tafel bereid zijn samen te komen om dit uit te gaan voeren.