Eindhoven wil graag gezond zijn en sociaal, naast de andere waarden die het Brainport gehalte bepalen. Maar een gezonde stad is niet alleen in de handen van de overheid of het bedrijfsleven. Dat gaat vooral om onszelf, de inwoners. Maar hoe doe je dat? Hoe dragen we bij aan die integrale gezondheid en plukken we daar zelf en samen de vruchten van? We kunnen erover praten maar we kunnen het ook beleven. Daar voor is dit spel. Gedurende 3 maanden, gewoon vanuit ons dagelijks leven, gaan we zelfbewust om met gezondheid en een gezonde leefomgeving. We verdienen punten voor gezonde keuzes, laten ons inspireren en kunnen ondernemende ideeën ontwikkelen die misschien ook tot uitvoering gebracht kunnen gaan worden. Meld je aan als je het een keer wilt proberen.
Het eerste proefspel is gratis voor een eerste groep deelnemers (Gespeeld: Maart tot en met Juni). Volgende keren verlangen een eigen financiële bijdrage van ongeveer 50€.
In delen via mijn LinkedIn profiel de inzichten en processen die in de afgelopen 15 jaar vanuit de Stad van Morgen aanpak zijn ontstaan. Hopelijk inspireert het om er wat mee te doen, als mens, instelling of regio. Als dat het geval is dan zou ik het graag vernemen, puur uit betrokkenheid en nieuwsgierigheid.
In februari 2009 werd stichting STIR opgericht als breed maatschappelijk antwoord op het waarde gedreven 4 x WIN ondernemen dat we als 5K Consultancy groep hadden gecoacht sinds 2005. Het idee was dat die waarde gedrevenheid het beste tot zijn recht kwam in een omgeving waarin iedereen, mens en instellingen, vanuit dezelfde mentaliteit samenwerken. Dat was wat anders dan de geldgedreven hiërarchische cultuur die ons leven beheerste. De waarde van het menselijke ZIJN en ons voortbestaan in de natuurlijke omgeving van de Aarde, werd het motto van de “Stad van Morgen”, zoals de beweging al snel genoemd werd. STIR onderzocht gaandeweg of we met de positieve uitnodiging daadwerkelijk een beweging konden veroorzaken, al dan niet projectmatig, en met de beoogde integrale duurzaamheid impact voor de mens.
Stad van Morgen wilde geen nieuw instituut opzetten, geen politieke beweging, noch een hiërarchie. Het beoogde een verbindende rol te spelen vanuit de context van “samen verantwoordelijk voor het duurzame voortbestaan van de mens middels het aanvaarden en ontwikkelen van een aantal essentiële condities hiervoor”. De Stad van Morgen neemt geen eigenaarschap over de innovaties die ontstaan. Die laat ze aan de partners die investeren in de processen zodat ze deze verder kunnen benutten vanuit het traditionele economische systeem. Stad van Morgen concentreert zich al verbindend op het bewustwording, participatie en gecommitteerde cocreatie proces. Zo zien we STIR als onderzoekstichting de inzichten publiceren wereldwijd terwijl de betrokken partners de vruchten zich eigen maken voor hun eigen belang. Zo kan het proces gezien worden als een maatschappelijk katalysator, maar ook als constante en permanente waarde gedreven spiegel en aanjager.
Het eventuele succesverhaal van de Stad van Morgen is daarom van ons allemaal, net zoals ons voortbestaan of teloorgang iets is van ons allemaal. Daarom deel ik via mijn LinkedIn profiel, in delen, de processen en inzichten die gaandeweg in de Stad van Morgen zijn ontstaan. Hopelijk inspireert het om er wat mee te doen, als persoon, instelling of gebied.
Op social media verschijnen vele foto’s van mensen met de toevoeging “niet in mijn naam”. Men neemt op die manier een standpunt in tegen de steun van de Nederlandse regering aan oorlogvoerend Israel en het buitensporige leed van mensen in de Gaza regio. Een nobele actie natuurlijk tegen de onmenselijkheid die zo wordt gesteund door een regering die met onze democratisch geleverde stemmen dit mandaat denkt te hebben. En in dat laatste zit het grote knelpunt. Als wij stemmen gebeurt dit met een verwachtingspatroon voor ons eigen welzijn, waar een ieder van de bevolking een eigen beeld bij heeft. Daar varen de diverse politieke partijen wel bij door er electorale beloftes aan te koppelen. Als de plush eenmaal verdeeld is dan gaat het ineens over hele andere zaken. Dan zit Nederland verweven in een wereldwijd geopolitiek financieel machtsspel waar de stemmende Nederlander geen enkele grip op heeft. Het enige waar wij goed voor zijn is om via de belastingen, arbeid en onze consumpties blind bij te dragen aan dit gevaarlijke, onmenselijke financiële geografische monopoliespel. Onze stem terugtrekken kan niet zomaar omdat het systeem geen alternatief tolereert. Het kan wel symbolisch via “Niet in Mijn Naam”. Maar gaat het dan alleen om Israel en Gaza? Of heeft het iets meer principieels met een breder bereik?
In 2009 werd de “Stad van Morgen” opgericht in de vorm van een onderzoek stichting (STIR) en een maatschappijvisie waarin de natuurlijke mens en ons voortbestaan centraal staat. Een visie waarin we allemaal samen verantwoordelijkheid nemen en dragen voor de essenties van ons bestaan. In feite is het een veel algemenere vorm van “niet in mijn naam”, waarbij we niet alleen deze vorm van democratie en regeren afwijzen, maar er ook een andere vorm voor in de plaats zetten (Sustainocratie). De problematiek van Israel en het leed in Gaza is slechts één van de vele onmenselijke problemen die door deze belangen politiek wordt veroorzaakt en uitvergroot.
Natuurlijke menselijke essenties, waaronder “veiligheid”, worden door de Stad van Morgen uitgelicht als één van de gemeenschappelijke verantwoordelijkheden. Deze uit zich in het tonen van respect naar elkaar, voor het leven in zijn algemeenheid, en het afkeuren en voorkomen van conflicten, oorlogen, genocides, onderdrukkingen, misbruik, enz. om wat voor reden dan ook. Respect voor en naar elkaar, ongeacht onze afkomst, geloofsovertuiging, huidskleur, kledingwijze, enz. zoals we dat zelf vorm geven via initiatieven zoals COS3i. Een vorm van respect die niet tolereert dat wij iemand anders onze culturele normen opleggen, noch andersom, maar wel samen dezelfde essenties van ons natuurlijke en menselijke bestaan omarmen, ondersteunen, delen en verder ontwikkelen. In de Stad van Morgen is niemand meer of minder dan de ander. Dit legt de basis voor het “samen leven”, in gelijkwaardigheid, open dialoog, met tolerantie en samenhorigheid, in een functionele en vreedzame co-existentie, waar ook de natuur onderdeel van is.
“Niet in mijn naam” suggereert niet alleen het terugnemen van onze stem als misbruik gemaakt wordt van de door ons gedelegeerde bevoegdheden. Het suggereert ook dat we daarmee tevens die verantwoordelijkheden terugnemen en ons eigen maken. En dat is precies wat we als Stad van Morgen al 15 jaar trachten vorm te geven. Dit doen we overigens met dezelfde spelers in de maatschappij (burgers, overheden, bedrijven, kennisinstellingen, onderwijs) alleen heet het spel anders. Het gaat dan niet om geld, macht, concurrentie en eigenbelang maar om het bestaan en voortbestaan van de mens, onze essentiële bestaanswaarden en onze verantwoordelijkheid samen. Een logisch verschil, toch?
Sustainocratie plaats zich aan de natuurlijke menskant naar de werkelijk, niet het politiek gedreven geldsysteem. Dan zie je hele andere dingen, zeker als het gaat om het duurzame voortbestaan van ons als mens. Voor het systeem zijn we een vervangbaar nummertje, maar voor ons als natuurlijke mens zijn we het belangrijkste wat er is. Er is een voortdurend spanningsveld tussen de natuur, de mens en het door de mens gecreëerde belangensysteem. Door als mens het systeem als instrument te beschouwen nemen we zelf een stuk verantwoordelijkheid terug. We gaan dan anders om met het systeem. Dat is ook goed voor het systeem, juist omdat het zelf geen aanpassingsvermogen heeft en zonder tegengas ons, de natuur en zichzelf in de problemen brengt.
Hierbij drie uitingen in het jaar 2024 die relevant zijn voor degenen die ons duurzame bestaan en voortbestaan belang vinden:
Jaarverslag van de activiteiten van de stichting in 2024 waaruit blijft hoe moeilijk het is om uit de allesvernietigende greep van het politiek financiële systeem te komen, of het mee te krijgen in samenwerking aan onze menselijke essenties.
Een paar enthousiaste initiatiefnemers hebben een begin gemaakt van een kaart in Nederland van regeneratieve en natuur inclusieve voedsel praktijken. Vanuit FRE2SH zien we dit als een erg positieve benadering want het goede voorbeeld doet volgen. Ook zijn er altijd mensen op zoek naar duurzame, gezonde alternatieven voor de manier waarop supermarkten veelal omgaan met ons voedsel. De kaart is natuurlijk niet compleet. Zelf zou ik het graag aanvullen met alle bekende contacten in de regio Eindhoven, de Peel, de Kempen, enz.
Als Stad van Morgen introduceren wij een nieuwe maatschappij visie waarin we zelf en samen verantwoordelijkheid nemen voor de essenties van ons bestaan. We besteden de veranderingen niet uit aan politieke en financiële belangenpartijen maar zetten er onze eigen schouders onder (overheid, burgers, bedrijven, onderwijs en kennisinstellingen samen). Zo lossen we aantoonbaar veel van de problemen in de wereld op, ook voor onszelf. Maar het verlangt een fundamentele verandering van ons gedrag, en dat blijkt enorm moeilijk, niet alleen systemisch maar voor ook mentaal. Wetenschappelijk inzicht legt mogelijke redenen uit. Maar toch gaan we door….want veranderingen gebeuren, of we willen of niet.
Wij mensen zijn onbewust verknocht aan onze bestaande gewoontes, zeker als die gebaseerd zijn op luxe en gemak. Dat komt niet omdat we geen veranderingen willen maar vooral omdat onze hersenen nu eenmaal zo lijken te werken. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat ons gedrag wordt bepaald door positieve en negatieve ervaringen uit het verleden. De positieve ervaringen herhalen we, de negatieve trachten we te vermijden. De positieve ervaringen zijn echter subjectief en gebaseerd op eigenbelang. In een luxe maatschappij ontstaat dan vanzelf een conservatieve mentaliteit waar veranderingen erg moeilijk van de grond komen. Een overkoepelend gevoel van verantwoordelijkheid voor de Aarde of voor allerlei onbekende en vreemde mensen, hoort daar maar in heel beperkte zin bij. Ook worden we gestuurd door de verwachtingen en het functioneren van onze culturele omgeving, zeker als deze zich richt op “economische groei” en niet een breder perspectief van “Aardse” verantwoordelijkheden. In een “luxe” samenleving geven we daarom al snel vorm aan het dagelijkse leven middels een persoonlijke interpretatie van een som van allerlei elementen uit het verleden en heden die we steeds weer herhalen. Experimenteren met vernieuwing in deze maatschappijvorm wordt gevoeld als een risico, niet als een kans, en zeker niet als iets fundamenteels. Iets om te vermijden, niet om te omarmen.
Daarom is veranderen zo moeilijk. Tenzij bepaalde elementen uit ons verleden, door omstandigheden, ineens een boventoon gaan voeren terwijl ze voorheen op de achtergrond verbleven. Zulke unieke situaties kunnen gedragsaanpassingen veroorzaken, zelfs grote veranderingen, maar ze zijn erg zeldzaam. Het is wel de basis waardoor o.a. de Stad van Morgen is ontstaan. Zo werkt evolutie, op basis van de meest onverwachte doorbraken die een leven gaan leiden.
Een andere oorzaak om tot verandering te komen is wanneer ineens ons standaard gedrag niet meer de gewenste of verwachte positieve resultaten oplevert, of zelfs ineens negatieve gevolgen heeft. Dat kan gebeuren door een plotselinge crisis, een veranderde situatie in ons leven, een gebeurtenis. Of dat onze omgeving zelf een grote verandering doormaakt. We hebben dan geen houvast meer en moeten op zoek naar nieuwe positieve belevingen door keuzes te gaan maken. We ervaren dit als chaos en stress, vaak omdat we de problemen niet hebben (willen) zien aankomen.
Een andere mogelijkheid om ons gedrag aan te passen, in positieve of negatieve zin, is als er nieuwe verwachtingen op ons af komen. Denk aan bepaalde verlangens, zoals een nieuwe liefde, de komst van een baby, een aankomende reis of de aanschaf van een hond. Dan gedragen we ons op basis van de denkbeeldige werkelijkheid die ons verlangen ingeeft. Die is niet gebaseerd op het verleden maar op onze inbeelding rond de nieuwe situatie. We noemen het ook wel de “roze wolk” die soms ver weg staat van de gangbare werkelijkheid. Dit is meer een tijdelijk fenomeen want uiteindelijk neemt de geroutineerde werkelijkheid het weer over. In een aangepaste vorm weliswaar omdat de roze wolk ons weer heeft verrijkt met een extra setje positieve en negatieve ervaringen die ons dagelijks leven beïnvloeden.
Zo zien we dat, ondanks onze drang naar houvast via onze gewoontes, we in de loop van de tijd wel degelijk veranderingen doormaken, ook al is dat niet altijd even bewust. Kijk zelf maar naar hoe het eigen leven er nu uit ziet vergeleken met vijf, tien of vijftien jaar geleden? Mensen die veel veranderingen hebben doorgemaakt, hebben vaak meer vertrouwen om ook nieuwe veranderingen aan te wakkeren of te omarmen. Een te statisch leven, of maatschappij, is gedoemd tot negatieve verrassingen.
Zo zijn er ook gebeurtenissen of verhalen die angst inboezemen, al hebben we de problemen zelf nooit ervaren. Denk aan negatieve gebeurtenissen die door de media worden uitvergroot, of politieke belangen partijen die angst zaaien en polariserende boodschappen uiten. Zo kan het zijn dat wij de vermeende werkelijkheid heel eenzijdig gaan interpreteren, met oogkleppen op, zonder het te beseffen. Het is een vorm van mentale beveiliging om niet over geprikkeld te raken, maar tevens een valkuil om niet een breder of genuanceerder perspectief te hanteren. Het blind aanvaarden van beeldvorming die ons voorgeschoteld wordt door belangenpartijen is een fenomeen van deze tijd. In een conservatieve situatie blijkt het erg gemakkelijk om beïnvloed te worden, te oordelen met vooroordelen, te veroordelen of te verlangen, zonder zelf op onderzoek uit te gaan. Ons gedrag wordt dan bepaald door gemanipuleerde omstandigheden, niet door de werkelijkheid. En dat is erg gevaarlijk omdat het onze objectiviteit, aanpassingsvermogen, nieuwsgierigheid en openheid zodanig kan aantasten dat we ons voor veel dingen gaan afsluiten. Elke vorm van verandering wordt dan gezien als een bedreiging voor onze comforts, nooit als een kans. De wereld van commercie en politiek maakt daar veel gebruik van en vinden een goede voedingsbodem in een statische samenleving die wars is om zich aan te passen aan nieuwe omstandigheden.
In de tekening hieronder laat ik de plek zien van onze dagelijkse comfort, onze blinde gewoonte. Het is plek waar we ons veilig voelen door de voorspelbaarheid ervan. Vaak omringen we die plek met allerlei obstakels om vooral die veilige plek niet te hoeven verlaten. Dat doen we niet alleen zelf maar zo werkt ook de systeem werkelijkheid (de maatschappelijke context) waarin we leven met allerlei regels. Zo leven we gemakkelijk in een bubbel die maar een klein deel van de werkelijkheid laat zien doordat we ons hebben ingekapseld in onze cocoon. Alles wat afwijkt van die bubbel (bijvoorbeeld de komst van vreemdelingen) wordt met argusogen beschouwd, met angst als raadsheer, niet openheid of nieuwsgierigheid. Als de belangenpolitiek dat oppakt dan lopen we het gevaar dat onze comfortzone verandert in een oorlogsgebied.
En dan komt de Stad van Morgen met een nieuwe maatschappij visie en aanpak. Een aanpak die alle problemen van de mensen wereld oplost maar dan wel die ingrijpende gedragsverandering van ons verlangt, het doorbreken van die gedragscocoons. Hoe krijgen we dat voor elkaar gezien alle bovenstaande redenen om het niet te doen? Bewustwording “dat het anders moet” blijkt onvoldoende om de stappen te ondernemen. Want tussen onze comfort en “anders” zit zowel angst als chaos. Om dat te overbruggen moet of de nood hoog zijn of de belofte, het verlangen, groot. De moraal van een “gezonde planeet” wordt dan snel afgewimpeld met “alsof dat alleen aan mij ligt?”, verwijzend naar de problemen die we allemaal samen, wereldwijd, veroorzaken.
Daarom past de Stad van Morgen een andere methode toe. Het laat die maatschappij ontstaan. Dat wil zeggen dat de aanpak neergezet wordt met behulp van de mensen en instanties die er klaar voor zijn. Zo vormt de Stad van Morgen een blijvende en groeiende uitnodiging om de stap te nemen wanneer men er klaar voor is. Naar mate het groeit wordt het ook steeds meer zichtbaar zodat de keuze sneller gemaakt kan worden. Het loslaten van de oude gewoontes wordt dan snel opgevangen door de nieuwe zonder al te veel chaos of angst. Daarom wordt de Stad van Morgen, of Sustainocratie, ook wel evolutie genoemd en niet een revolutie. Belangrijk is dat de stad van morgen, al haar initiatieven, een blijvende verankering en uitnodiging is op het hoogste zijn’s niveau, zoals in het plaatje te zien is. Daar ontmoeten we elkaar in de processen wanneer de aanvaarding voor verandering zich manifesteert bij deze en gene, als burger maar ook de instanties.
Ideaal zou zijn als we als maatschappij permanent ons zouden positioneren in de natuurlijke ruimte van “leven”, zodat verandering een onderdeel wordt van ons dagelijkse bestaan, waar we vol vertrouwen mee omgaan. In plaats van ons permanent te plaatsen in “overleven” met angst als drijfveer om ons vast te houden aan belangen, tegen beter weten in. Het leven is zoveel dynamischer, levendig, leuker en veiliger als we ons open blijven stellen aan duurzaam gerichte vernieuwing, niet alleen groei.
Op dit moment in tijd is veiligheid ver te zoeken in Nederland en de wereld. In feite is de negatieve ontwikkeling al enige decennia gaande na een kortstondige opbouw periode na de tweede wereldoorlog. In principe is de mensheid al onveilig sinds het ging oorlog voeren uit diverse vormen van eigenbelang. Politiek en financiële belangen drijven mensen uit elkaar in concurrerende, polariserende, negatieve energievelden. Die uitersten bouwen zich op in spanningsvelden tot ze tot ontploffingen komen. Dat kan anders maar dan moeten we die politieke en financiële belangenstrijd loslaten.
In Sustainocratie is veiligheid een van de vijf essentiële voorwaarden voor ons bestaan als natuurlijke mens en daarom een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid begint met respect voor elkaar en voor onze natuurlijke omgeving. Hiermee bedoelen we twee essentiële hoofdzaken:
Acceptatie van elkaars verschillen: uiterlijk, kleding, geloof, cultuur, stemgeluid, taal, enz. Wij mensen zijn allemaal gelijk maar niemand is hetzelfde. Door elkaar te accepteren in onze diversiteit kunnen we ook nieuwsgierig zijn naar elkaar, de dialoog aangaan, luisteren naar elkaar en met elkaar samen ons ontwikkelen, zonder angst, oordeel of vooroordeel. Als we elkaar leren respecteren dan kunnen we ook onze natuurlijke omgeving bij het respect betrekken.
Een gemeenschappelijk aanvaard hoger doel nastreven: in Sustainocratie gaat het om de vijf essentiële waarden van ons bestaan. Het eigenbelang wordt zo gekoppeld aan het gemeenschappelijke belang waar de natuur om ons heen en onderdeel van is. Samen creëren, verzorgen en onderling verdelen is de norm. Dat kan doorweven worden met rituelen, viering van de samenhang en liefdevolle uitingen onderling.
De COS3i sociale inclusie aanpak is hierop gebaseerd als prioriteit in ons menselijke bestaan, in onderlinge samenhang met elkaar en met onze natuurlijke omgeving. In Sustainocratie hebben we zo allerlei uitingen gecreëerd om ons daarbij te helpen. Het begrip `samen` bijvoorbeeld via het Engelse woord UNITED:
U – Understand ….het begrijpen van het belang van die samenhang en onze persoonlijke inzet ervoor
N – Need ….de behoefte om ergens bij te horen, het samen zijn en functioneren als groep
I – Involved ….onze directe betrokkenheid bij het groepsproces vanuit onze eigen authenticiteit
T – Targeted … doelgerichtheid vanuit het gemeenschappelijke hogere doel van algemeen welzijn
E – Entrepreneurial ….ondernemend, doen vanuit het zijn, creërend en aanpassend
D – Devoted …..met het hart, verbindend onderling, met zin en motivatie.
Deze aanpak wordt intergenerationeel uitgevoerd zodat onze jongeren volwassen rolmodellen zien waar ze zich in hun ontwikkeling aan kunnen spiegelen. Rolmodellen waar rust en bezieling van uitstraalt, niet dwang, controle of onrust. COS3i clusters van samen redzame communities kunnen onderling netwerk en relaties opbouwen op eenzelfde vreedzame manier. Op die manier kunnen steden en regio’s zich ontwikkelen zonder politieke en financiële concurrentie maar op basis van constructieve, positieve samenwerking, uitwisselingen en co-existentie. Ook de grote uitdagingen kunnen zo op en aangepakt worden door clusters met elkaar samen te laten werken waarbij sommige clusters unieke institutionele eigenschappen kunnen ontwikkelen die als instrument dienen voor het hogere doel (kennis, innovatie, infrastructuur planning). Maar onze instrumenten nemen nooit de verantwoordelijkheid over van ons als mens.
Op verzoek van het wereldwijde tijdschrift “Mental health” schreef ik hier een wetenschappelijk artikel over. Dit is gebaseerd op een ander artikel van mijn hand over het fenomeen mentaal “breaking point” ofwel een omslag in denken en handelen dat gemotiveerd is door morele zingeving. Dat wil zeggen dat iemand zelf zijn of haar eigen gedrag, vaak volgens de opgelegde normen van de maatschappij of oude persoonlijke denkwijzen (tradities, trauma), ter discussie stelt en besluit het roer volledig om te gooien. Een bijzondere bijkomstigheid is dan dat de mentale gezondheid een sterke impuls krijgt via zingeving en een krachtig commitment met de morele waarden waar men de besluitvorming op heeft gebaseerd. In mijn geval werd dit de basis voor het ontstaan van Sustainocratie als evolutionaire propositie voor de menselijke maatschappijvormen. In de loop van de tijd ben ik zo in aanraking gekomen met heel veel mensen die gedurende enige tijd met mij meeliepen op dit pad van Sustainocratie. Vaak droegen zij een mentale rugzak mee van oude traumas, negatief zelfbeeld, angsten, onzekerheden, enz die allemaal op de een of de andere manier voortkwamen uit de huidige geldgedreven en sterk hiërarchische maatschappijvorm. Door gebrek aan een alternatief bleven die mentale ongezondheid problemen hangen bij deze mensen. Toen men in aanraking kwam met Sustainocratie en de bijbehorende menselijke waarden ontstond van een nieuw perspectief, een vorm van zingeving dat voor allerlei mensen ging bijdragen aan een vorm van healing. Dit werd vaak nog belemmerd door de druk van de systeem instanties en bijbehorende verwachtingen maar de relativering had de zaadjes geplant.
De huidige geld gestuurde maatschappij is structureel ongezond en levert mentale ongezondheid op zoals te zien is in de angstcultuur die ook door de polarisering van politieke partijen wordt aangewakkerd. De hele financiële politieke structuur bevindt zich in het ongezonde, immorele quadrant van de tekening. Dit komt tot uiting in de vele problemen in de wereld die vaak door die concurrerende controle politiek worden veroorzaakt. Wij zijn daar allemaal onderdeel van, mede door de geforceerde afhankelijkheid die wordt opgelegd door het systeem. Mijn eigen persoonlijke omslagpunt bracht mij op het punt van commitment voor de menselijke waarden. Ik had op dat moment nog geen enkel idee van de impact ervan op de mentale gezondheid voor mij en voor mijn omgeving in zijn algemeenheid. Dat komt omdat ik vormen van ongezonde controle en angsten eerst nog moest loslaten. Dat kon ik vol vertrouwen doen door de zingeving die mij had doordrongen. In alle activiteiten die ik daarna ontplooide ontstonden gezonde, warme intermenselijke banden, ook met mensen in hiërarchische functies van allerlei bedrijven en instanties, waaronder overheden. Het gemeenschappelijke commitment aan bijvoorbeeld “de gezonde stad” aanpak in Eindhoven en omgeving leverde een gezonde mentale dosis van zingeving, creativiteit, onderlinge verbindingen en doelgerichte motivatie op. Dat zijn allemaal bouwstenen voor mentale gezondheid, in tegenstelling tot angst, onzekerheid, concurrentie, haat, oordeel, jaloezie, enz die door onze eenzijdige maatschappelijke sturing op basis van geld, afhankelijkheid, prestatie, politieke belangen, concurrentie, ongelijkheden, controle, enz worden veroorzaakt. Vaak zijn we onbewust van de mentale ongezondheid die deze vorm van maatschappij veroorzaakt omdat we totaal mentaal opgenomen zijn in de activiteiten (werk, consumptie, entertainment) die van ons worden verwacht of onderdeel zijn geworden van onze comforts. Wel voelen we vaak de symptomen van mentale verstoring en onrust maar leggen geen bewuste verbanden door de cultuur waarin we leven. We merken pas het echte verschil als we dit loslaten, zelf het omslagpunt meemaken en de zingeving haar werk laten doen. Met Sustainocratie heeft iedereen een keuze. Maar de keuze heeft een prijs. Die prijs wordt niet uitgedrukt in geld maar in het loslaten van controle en angst, en het omarmen van menselijke waarden en samenwerking. Mentale gezondheid is een gevolg.
De prijs van de zorg gaat weer omhoog. Dat kan en moet anders. Helaas zit de politiek vast in verkokering waardoor er geen aanpassingen komen, alleen maar prijsverhogingen voor ons en besparingen in de zorg. Een slechte combinatie.
De zorg goedkoper maken, bijvoorbeeld tot 40€ per maand, kan. Maar dat verlangt dat we anders omgaan met onszelf en de maatschappij. De zorg kan namelijk niet de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid op zich nemen. Ze kan alleen bijstaan om die te behouden of terug te winnen bij problemen. Maar de basis verantwoordelijkheid voor onze gezondheid ligt bij onszelf. Als we de zorg willen vergoedkoperen dan zullen we daar vooral aandacht aan moeten gaan besteden. Het gaat dan niet alleen om lichamelijke gezondheid maar ook mentale, emotionele en spirituele gezondheid. Zelfbewustzijn en lifestyle helpen ons al een heel eind op weg. Maar we kunnen het niet alleen.
Onze maatschappij is structureel ongezond. Luchtvervuiling, financiële druk, gemanipuleerd voefsel, pesticiden, negatieve stress, egocentrisme rond eigenbelang, enz zorgen voor veel gezondheid klachten. Als we massaal ons gedrag veranderen dan veradert de maatschappij vanzelf. Dat kost enige tijd maar de commerciële wereld kan niet anders dan zich aanpassen aan gezondheid gerichte keuzes. Als we gezamenlijk een commitment maken voor gezondheid dan hebben we de politiek niet nodig om het zorgsysteem in te richten. Dat doen we cooperatief zelf. Onze zorg wordt dan ondersteunend aan gezondheid in plaats van ziektes onderdrukken of zien te repareren die we vaak zelf veroorzaken.
Samen met een aantal gelijkgestemden in de zorg is de Stad van Morgen hiermee bezig. Het moeilijkste is natuurlijk de omslag in denken en handelen. Daarom zal onze aanpak langzaam groeien, eerst als alternatief daarna als nieuwe werkelijkheid.
Na ons avontuur vorig jaar met Rara Radio is programmamaker Koen zelfstandig verder gegaan met Voorbij de Horizon. Zijn programma is een samenwerking met de stad van morgen maar hij vult de programma´s volledig zelfstandig in. Uitgangspunt is steeds dat punt voorbij de horizon waar we, vanuit het duurzame voortbestaan van de mens in onze natuurlijke omgeving, optimaal vorm aan willen geven.
Stad van Morgen 