De afhankelijkheid van goederenstromen van buiten de stad maakt mensen, de natuur en ons voortbestaan kwetsbaar. Een graad van zelfvoorziening rondom onze basisbehoeften is nodig om die kwetsbaarheid te minimaliseren. Gaandeweg zien we steeds meer initiatieven in wijken en buurten ontstaan. Maar eenvoudig is het niet. In gesprek met Mieke, Ben en Nashif (Uganda) over hun ervaringen.
Een gemeente bestaat uit mensen en waar mensen zijn gebeuren er dingen. Dingen die vaak de gemoederen bezig houden omdat ze leuk zijn, soms dramatisch, maar altijd bepalend voor de sociale verbinding tussen de mensen. In verschillende buurten van Strijp worden nu verhalen opgehaald uit het verleden. Deze mogen verteld worden door mensen die het destijds meegemaakt hebben. Dat kunnen verhalen uit de oorlog zijn, een intense gebeurtenis, of over gebouwen die zijn verdwenen, die ene persoon die indrukken achter liet bij mensen, noem maar op. Het gaat dan veel verder dan een leuke foto op de muur met een stukje tekst. We laten mensen aan het woord waar het over gaat of die het meegemaakt hebben. Via wijkgebouwen kunnen mensen elkaar weer ontmoeten, herinneringen uitwisselen en aanvullen, fiets of wandeltochten organiseren, noem maar op…..
Als voorbeeld namen we dit programma op via Rara Radio in Eindhoven. Zowel de intentie als verhalen zelf kwamen aan bod. Luister mee hoe interessant en waardevol dit is. Uiteindelijk is een stad een verzameling van mensen die samen een ontwikkeling meemaken. Kennis maken met ons verleden brengt ook het heden tot leven en geeft ons handvatten om ook de toekomst in te richten.
Veiligheid is één van de essentiële waarden voor ons (voort)bestaan volgens de criteria in Sustainocratie. Veiligheid bereiken we niet door veel blauw op straat of de constante benadrukking van de mogelijke onderdrukking van bepaalde minderheden. Door te polariseren vergroten we juist de verschillen, met bijbehorende oordelen van anderen. We voeden de tegenstellingen, het gevoel van ongelijkheid en bereiken vaak het tegenovergestelde wat beoogd wordt. Uiteindelijk gaan we op zoek naar stempeltjes om mensen in hokjes te duwen en daar meningen over te vormen die allerlei reacties op kunnen leveren, vooral de negatieve, niet die van steun en verbinding.
Veiligheid begint bij het respecteren van de diversiteit van het menselijk zijn. We mogen dan allemaal gelijk zijn, niemand is hetzelfde. Gelukkig niet. Dankzij de authenticiteit van mensen genieten we muziek, theater, kunst, dans, vele kleding stijlen, liefdevolle aantrekkingskracht tot de ander, creativiteit, mooi reisbestemmingen, taal uitingen, culturen, noem maar op. De authenticiteit van “de ander” is juist niet hetzelfde als die van mij of jou. Dir aanvaarden, van beide kanten, wekt nieuwsgierigheid, geeft stof tot dialoog en uitwisseling, en levert een potpourri aan energetische mengsels. Elke mens is een symfonie van schakeringen waarmee je al dan niet klikt. Je kunt niet met iedereen klikken, net zo min als je alle eten lekker vindt of elke uiting van kunst even mooi. Smaken verschillen, maar dan kan nog steeds respect de boventoon voeren.
Rekening houden met de eigenheid van een ander, met de diversiteit van uitingen, op welk gebied dan ook, zonder vooroordeel of vergelijk, is een diepere en volwassen vorm van mens zijn. Respect ontwikkelt zich pas als men zichzelf voldoende heeft leren kennen en aanvaarden. Daarom kan de ontwikkeling van zelfkennis, het inzien van de eigen authenticiteit, met een positief zelfbeeld, niet vroeg genoeg aangeleerd worden. De jeugdige en puberale levensfase van concurrentie en vergelijkingen is daarvoor bedoeld. Deze kan alleen met wijsheid en veiligheid doorlopen worden onder begeleiding van ouderen die de verdieping naar respect koesteren en begrijpen. Veiligheid is een levensessentie en dienen we net zoveel aandacht te geven als onze gezondheid en een gezonde leefomgeving. Sterker nog, we kunnen pas aandacht besteden aan fundamentele samenwerking aan de uitdagingen van deze tijd als we elkaar kunnen vertrouwen vanuit respect en gelijkwaardigheid. Ons duurzame voortbestaan is ervan afhankelijk.
Andrea Schrijen, op FB bekend onder Andrea Angela, beantwoordt vragen hierover op vanuit haar unieke expertise. Zij begeleid mensen die even zoekende zijn naar hun eigen zelf. Dat kan door relatieproblemen, oude familiedrama´s die een rol spelen, traumas die de kop opsteken. Als je er zelf niet uitkomt doordat er zoveel gevoelslagen door elkaar lopen dan is het fijn als iemand als Andrea je bij de hand neemt en met haar speciale methodes en handelswijze je helpt om tot hele concrete en vaak verrassende inzichten te komen. Andrea beantwoordt de vragen op Rara Radio tijdens de uitzending van de Stad van Morgen. Het werd een boeiende dialoog. Ook de muziekkeuzes is door Andrea gemaakt. Luister zelf….
Muzikale keuzes door Chris den Daas. Vragen en discussie door Koen van der Weijer. Antwoorden door mede-initiatiefnemer van AiREAS, Jean-Paul Close
Tijdens deze podcast gebruiken we Koen als voorbeeld. Koen heeft, lang geleden, ernstige mishandelingen meegemaakt die zijn zelfbeeld zwaar hebben aangetast. Dat is een leven gaan leiden dat in de Nederlandse maatschappij gevoed wordt door de onmenselijkheid van de instanties. De buitenwereld ziet de talenten van Koen wel, zoals zijn enorme kennis op gebied van muziek, maar hijzelf veel minder. Als er dan een dreigbrief op de mat valt is het Koen teveel en denkt hij erover om er een eind aan te maken. Gelukkig uit hij zich naar wat mensen in zijn omgeving en deze komen in actie. Ook de Stad van Morgen. Via het COS3i netwerk voor samenwerking aan onze gezondheid zien we de mogelijkheid om Koen uit zijn negatieve bubbel te halen door een intense verandering van omgeving. We nemen hem mee naar Polen, naar een unieke plek met fijne mensen. Luister mee naar zijn verhaal.
In de eerste twee pagina´s komt de charismatische wethouder van Deurne aan het woord, Marinus Biemans. Bijzonder in zijn relaas is de opvatting “om de burger te beschermen voor hun gezondheid”. Dat is op zich een krachtige uitspraak gezien het feit dat in het verleden die bescherming ondergeschikt is gebleken aan politieke en financiële belangen. De oude verzorgingsstaat, die in de naoorlogse jaren is ontstaan, kreeg steeds meer behoefte aan geld om haar groeiende kosten te dekken. De tendens van deze staatsvorm was dan ook om zich te concentreren op economische groei en het aspect van gezondheid remediaal te organiseren vanuit eveneens kostbare regelgeving, het zorgsysteem en voorzichtige handhaving. Dit om vooral de economisch pijlers niet al te veel voor hun hoofd te stoten. Die tijd lijkt voorbij. Maar als bestuurders de gezondheid van de burgers willen beschermen, zonder zich als predikant of betuttelaars voor te doen, zal de burger zelf ook een stuk verantwoordelijkheid mogen gaan nemen. De volgende pagina’s in de nieuwsbrief gaan daar o.a. over via de betrokkenheid van de jeugd, het onderwijs en het innovatieve bedrijfsleven.
Het is vakantietijd. Hierdoor waren de gevraagde sprekers niet beschikbaar. Onze partner Chris den Daas, die al vaker een programma in de Stad van Morgen deed over trauma verwerking en spiritualiteit, stelde voor om een open inloop te doen en mensen aan het woord te laten over deze thema´s. “De mens centraal” filosofie van de Stad van Morgen kreeg zo een mooie invulling. Een concept is geboren dat we zeker zullen herhalen vanuit verschillende thema’s die we in de Stad van Morgen kennen. Chris de Daas kwam speciaal over uit Den Haag om die ter plekke vorm te geven in de Rara radio studio.
Het werd een bijzondere uitzending. We hebben het gehad over een grote diversiteit aan thema’s met evenzoveel spontane bijdragen van mensen. Mensen met intense levenservaringen, adoptie of gebruik van Ayahuasca. Maar ook een jongetje van zes die kwam vertellen dat hij een auto had gemaakt in de Ontdekfabriek. Deze uitzending duurde twee uur met muzikale keuzes van Chris den Daas zelf.
We zijn erg geneigd om in een bepaalde manier van denken te blijven hangen, of die nu positief of negatief is. Het is onze comfort zone die we niet snel ter discussie stellen door gebrek aan referentiemateriaal of mogelijkheden. Soms wordt die rode draad doorbroken waardoor we ons open moeten gaan stellen voor een nieuwe kijk op ons leven. Misschien is het een liefdesrelatie, ander werk, een verhuizing, waardoor ons standaard wereldje ineens te klein lijkt.
Bij mensen die langdurig in een moeilijke periode van hun leven zitten, kan zo´n verandering van perspectief het verschil maken tussen de sleur en pijn van een moeilijk leven, of juist de doorbraak om anders naar zichzelf en de wereld om zich heen te gaan kijken. Maar de genoemde opties staan vaak erg ver van hun beleving, waarin het diepe gat grotendeels overheerst. Het hoeven niet eens mensen te zijn die financieel onbemiddeld zijn. De moeilijke periode kan van alles omvatten, een (v)echtscheiding, een oud trauma dat ineens de kop opsteekt, een ongeval, een sterfgeval, noem maar op.
Een van de opties, waar de persoon in kwestie vaak zelf niet aan denkt, of de contacten mist, is de verplaatsing van onszelf naar een andere omgeving. Zoals naar het buitenland, waar een andere cultuur heerst, een andere mentaliteit en gedragsvormen, liefst ook nog eens in de warme sferen van vriendschap, empathie en zorgzaamheid. Het gaat dan niet om het avontuur van een vakantie maar het overwinnen van innerlijke drempels door op reis te gaan, onder enige begeleiding.
We leren onze onzekerheden te overwinnen, of te nuanceren, angsten op een laag pitje te zetten terwijl we nieuwe dimensies toevoegen aan ons denken en handelen, en ook in de kijk op ons leven, onze gewoontes , gebeurtenissen en uitdagingen. We krijgen een breder spectrum aan keuzes aangereikt die gezien kunnen worden als innerlijke verrijking met soms zelfs een levensveranderende doorbraak. Het gaat om integrale beleving van emotionele, spirituele, fysieke, intellectuele bewustwordingsindrukken.
Daar gaat dit gesprek over op Rara Radio, tussen Koen en Jean-Paul, en de reis die ze gaan ondernemen naar Chata Mirdada op de grens van Tsjechië in Polen.
Toen in 2016 COS3i (community voor sociale cohesie) ontstond in de Stad van Morgen, om inwoners van Eindhoven te verbinden aan onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid voor onze gezondheid, kwamen we een flink getraumatiseerde bevolking tegen. We constateerden dat de basis reden van deze situatie gevonden kon worden in het gebrek aan “sociale cohesie”, het bindmiddel van een gemeenschap. Deze negatieve ontwikkeling wordt nu nogmaals bevestigd door een onderzoekbureau dat Nederland heeft doorgelicht over een langere periode.
Het grootste deel van Nederland ziet deze verslechtering, met name de grote steden en dan vooral die steden die ook als universiteitsstad fungeren, waaronder Eindhoven. Als COS3i schreven we onze ervaringen op in een Engelstalige publicatie. Een combinatie van factoren ligt aan deze ontwikkeling ten grondslag. De zogenaamde “verzorgingsmaatschappij” heeft veel verantwoordelijkheden die we normaliter als mens dragen zelf en onderling, overgedragen aan “het systeem”. Deze benadert deze zorg als kostenpost waar politieke en financiële belangen aan gehecht zijn. Die kosten moeten worden opgebracht door druk uit te oefenen op de maatschappij via prestaties (werkgelegenheid) waar belasting op geheven wordt, en speculatie (inflatie, groei economie) door het creëren van kunstmatige tekorten.
Dit heeft gaandeweg een grote impact gehad op de mentaliteit van de bevolking. Deze werd individualistisch, geld gestuurd, afhankelijk, en ontwikkelde een overlevingsdrang in een zich corrumperende financiële omgeving. Op de vergrijzing werd gereageerd door mensen aan te trekken uit het buitenland in de hoop de prestatie en belastbare productiviteitslaag van de bevolking aan te vullen, zonder rekening te houden met de impact van diversiteit op de sociale verbintenissen. Tijdens een toespraak in de raadzaal van Eindhoven, op uitnodiging van het Vredesbureau, reflecteerde destijds al over “de angst voor de ander” op basis van eigen ervaringen in het buitenland en in mijn eigen interculturele huwelijken en verhuizingen.
Als COS3i vonden wij het belangrijk om hier wat aan te doen en manieren te vinden om mensen weer in beweging te krijgen, samen en naar elkaar toe. We deden dat vanuit het hogere doel van integrale en positieve gezondheid. Als Stad van Morgen stonden we er alleen voor. De lokale overheid toonde niet alleen geen belangstelling voor de uitdaging, ze werkte deze ook tegen door allerlei sociale ontmoetingsplekken in de stad, waar mensen spontaan muziek speelden of anders met elkaar omgingen, op te heffen volgens bestemmingsplannen die jaren duurden om tot uitvoering gebracht te worden. Het toonde ons de tweedeling van de maatschappij steeds nadrukkelijker, het financiële belangensysteem dat de menselijkheid op een laag pitje had staan, en de mens zelf die haar sociale verbintenissen steeds weer onderuit gehaald zag worden door onmenselijk bestuur.
Door allerlei initiatieven van verschillende en lokale culturen in de stad met elkaar te verbinden rondom concrete thema’s en doelstellingen, creëerden we als Stad van Morgen ook de nodige verrijkende crossovers. Crossovers zijn verbintenissen die hetzelfde hogere doel nastreven maar vanuit verschillende invalshoeken. Denk aan samen eten en kennis making met een andere cultuur en land. Of gezondheid en de verbinding tussen jong en oud. Er zijn veel crossovers te bedenken die uiteindelijk 1 plus 1 is veel meer dan 2 opleveren.
Hierbij twee korte filmpjes als voorbeeld.
Helaas gooiden de pandemie maatregelen in 2020 roet in het eten en vielen alle initiatieven niet alleen in duigen, mensen bleven lange tijd vasthouden aan ontmoeting en bindingsangsten. Dit verhoogde de negativiteit verder, ver na het opheffen van de maatregelen. Ook onze, op integrale gezondheid gebaseerde reizen vielen stil. Zo bleek het enorm tijdrovend en energie slurpend te zijn om alles weer op te starten.
Ondertussen ontstonden er wel ontwikkelingen tussen het ruimtelijke (bijv luchtkwaliteit) en sociale (gezondheid) domein waar verschillende partijen elkaar trachten te ontmoeten. Ook overheden begonnen langzaam in te zien dat werken vanuit een gemeenschappelijk hoger doel en het bevorderen van de crossovers, ook in de overheid zelf, kon leiden tot effectiviteit verbetering, kostenbesparing en uiteindelijk impact van maatschappelijke relevantie. In de fase zitten we nu.
Stad van Morgen 