Tag Archives: zorgsysteem

Het recht om zorgverzekering te weigeren

7 Jan

Nina: “Ik betaal al 3 jaar geen zorgverzekering meer. Dat is een principiele keuze, niet omdat ik geen zorg wil, of religieuze motieven zou hebben, of niet solidair ben. Ik ben het fundamenteel oneens met de manier waarop de zorg is georganiseerd, hoe men omgaat met onze bijdragen en ons verplichten steeds meer te betalen zonder dat er voor ons merkbare verbetering optreedt. Ik heb geen enkele andere mogelijkheid om mijn ongenoegen te uiten dan de betalingen te weigeren. Een zorgalternatief is er niet en de wet verplicht mij tot iets waar ik moreel noch ethisch achter sta. Ik wil het recht om hierin mijn keuzes te mogen maken.”

Nina staat niet alleen. Er zijn miljoenen Nederlanders die dezelfde opvattingen delen als Nina. Alleen durft Nina de confrontatie aan te gaan, de deurwaarder en incasso praktijken te trotseren en de rechter uit te leggen wat haar motivatie is. De wetgeving staat niet aan haar kant want die is niet gemaakt op basis van ethiek maar het beschermen van een systeem dat gestuurd is door geld en macht. Hebben wij dan niets meer te zeggen? Natuurlijk wel. De natuur van de mens accepteert regels zolang ze aanvaardbare wederkerigheid leveren. Als dat niet meer zo is dan is een vonk genoeg om een kettingreactie op gang te brengen. Wat zou er gebeuren als 30.000 of 100.000 of zelfs 1.000.000 mensen het voorbeeld van Nina gaan volgen? De rechtstaat wordt overspoeld met zaken. De incassobureaus en verzekeraars boeken niet de resultaten door structurele weigering. Het risico bestaat serieus dat we deze stap van verzet nemen. Een verstandige bestuurder wacht dit niet af maar gaat op tijd aan tafel en neemt verantwoordelijkheid.

En wat wil Nina? “Ik wil aan tafel met de overheid en verzekeraars om tot een nieuw en aanvaardbaar model te komen. Een model waarin zorg voor elkaar de basis is van een gezonde samenleving en professionele hulp in relevantie aanwezig is gericht op gezondheid in plaats van symptoombestrijding. Dat we niet het vermoeden hebben in de greep van de farmaceutische industrie te verkeren maar dat we wetenschappelijk en praktisch kunnen vertrouwen op onze kennis en zorgaanbod. Dat er geen miljarden opgepot worden of uitgekeerd aan salarissen terwijl ouderen creperen door gebrek aan middelen. Dat zorg ook daadwerkelijk zorg is en geen economisch monopolie spel over de rug van ons allemaal.”

Wij als Stad van Morgen staan natuurlijk naast Nina en haar opvattingen. Mochten we ons willen verenigen dan kan dat vanuit de Sustainocratische basis. De oproep is duidelijk “tot hier en niet verder”.

De fraude van de staat en het nieuwe zorgsysteem

7 Apr

In Stad van Morgen introduceren we een nieuwe manier om verantwoording af te leggen. Dat doen we door 5 kernwaarden te definiëren die garant staan voor duurzame menselijke vooruitgang. We vragen alle pilaren van de maatschappij (overheid, burgers, bedrijfsleven en onderwijs) om samen die verantwoordelijkheid te delen. 

De huidige maatschappelijke sturing gaat echt niet om kernwaarden maar politiek economische belangen. De kernwaarden worden middels dure reparatie systemen daar waar mogelijk hersteld. Dat dit maar deels mogelijk blijkt is evident gezien de problemen doe er zijn ontstaan lokaal en wereldwijd. Als we deze oude maatschappelijke verantwoording toetsen aan die van de kernwaarden gedreven Sustainocratie dan kunnen we alleen maar het morele failliet van de huidige staatsinrichting inzien. In principe is dat geen probleem. Het wordt wel een probleem als de staat meer belang hecht aan het vasthouden van de oude werkelijkheid dan te investeren in vernieuwing van de aanpak en verantwoordelijkheid inclusief de herdefinitie van zichzelf.

Voorafgaand ontstaat een tweedeling in de maatschappij. Dit komt tot uiting in het volgende verhaal:

“Het zit juridisch mooi dichtgetimmerd dat zorgsysteem van Nederland. Als bevolking zijn we verplicht financieel bij te dragen via het belasting en verzekeringen stelsel. Als we dat niet (op tijd) doen dan krijgen we te maken met de dwangcultuur van incasso, kostenverhogende boetes, deurwaarders en noem maar op. Het “geheugen” van de maatschappelijke belasting is oneindig en achtervolgt de mens tot in den treuren. Het “principe van solidariteit” noemt men dit officieel maar in feite draait het de rug naar de mens en menselijke complexiteit.

En daar zit nu het probleem. 

Solidariteit heeft te maken met zorg voor elkaar, niet de verplichte dwangsom van het in stand houden van een financiële zorgpiramide die draait om winstgevendheid en banen voor de politieke vrienden netwerken. De zorg wordt er als maar duurder op onder het mom van de vergrijzing maar in feite is het een pure dictatoriale vorm van volksuitbuiterij. De vorm die het stelsel heeft aangenomen is een kartel waarin elke vorm van vernieuwing wordt geweerd en vooral wordt aangestuurd op belangenbehartiging in plaats van het werken aan een gezonde maatschappij met gezonde mensen. Men repareert minimaal wat de kapitalistische consumptie structuur aan lichamelijke, emotionele en milieu klachten veroorzaakt zonder de bron aan te pakken noch effectief voor oplossingen te zorgen. Ondanks het goede werk van vele dienstverleners in de sector is het systeem zelf een fraude en misdaad tegen de mens zelf.”

Socrates zei terecht “je kunt je leven lang vechten tegen het systeem of al je energie steken in het creëren van iets nieuws.”.

De aantijging van fraude van de staat in het verhaal is niet gericht op de zorgverlening zelf die veelal uitstekend werk verricht in vaak onmenselijke omstandigheden van werkdruk binnen menselijk leed. Het is tegen het financiële kartel dat de staat en verzekeringen hebben gecreëerd en via de solidariteit wetgeving ons oplegt en afdwingt. De fraude is tevens gericht tegen het winstbejag van de instellingen over de rug van een bevolking. De fraude is ook tegen een maatschappelijke structuur die een groei economie nodig heeft om de medemens nog meer te belasten met de gevolgen van diezelfde groei economie. Het gaat dan niet meer om de mens die de maatschappij vorm geeft maar om instellingen die zichzelf instant houden met het eenzijdige wetboek in de hand en een bestuurlijke werkelijkheid die de instellingen prevaleert boven de menselijkheid en mensheid.

Het alternatief is de solidariteitvorm in de Stad van Morgen. Deze gaat om 3 niveaus:

* zorg voor jezelf vanuit bewustwording en educatie over een gezonde levensstijl en de kernwaarden van het bestaan.

* zorg voor de medemens vanuit liefde, empathie en betrokkenheid.

* zorg voor gespecialiseerde hulp om de eerste twee te steunen.

We noemen dit het 3 x 8 principe dat verder uitgewerkt wordt in onze gezondheid, welzijn en sociale zekerheid aanpak. Wij nodigen iedereen uit om hieraan deel te nemen en financieren deze aanpak door middel van een maatschappelijk beloning systeem en het minimaliseren van onkosten. Wij nodigen de oude staatsvorm uit om mee te doen en zichzelf gaandeweg te transformen door de opschorting van de oude solidariteit wetgeving en betalingsverplichtingen aan de oude zorgstructuur en de nieuwe aanpak te omarmen vanuit een mens ethische werkwijze. De staat is er voor de mensen, niet voor het geldbelang, de instituten of een machtscultuur. Als de staat er niet meer is voor de mensen dan is er geen staat en dus ook geen recht. In een statenloosheid organiseert de mens zichzelf. Dat mag niet gebeuren.

De tweedeling wordt weer teniet gedaan wanneer de staat en de bevolking elkaar weer vinden in de cocreatie in plaats van het gebod.

 

Solidariteitsprincipe en gewetensbezwaar

30 Nov

In Nederland geldt het wettelijke solidariteitsprincipe dat wij allen meebetalen aan zaken zoals de gezondheidszorg. Alleen mensen die wegens religieuze overtuiging daar niet aan mee willen doen, omdat zij hun eigen lotsbestemming in handen van een hogere macht leggen, kunnen daar afstand van doen. Zij dragen niet bij aan het zorgsysteem maar zijn toch maatschappelijk solidair door een hoger belastingtarief te betalen. Op zich is er niets mis mee dat er vanuit algemene solidariteit een norm van gelijkwaardigheid is ingesteld. Wat wel mis blijkt is dat die solidariteit alleen via geld aan een wild groeiend zorgsysteem is gekoppeld. Dit systeem is weer structureel onderdeel van een geldafhankelijke consumptiegedreven economie. En deze economievorm blijkt aantoonbaar vervuilend en schadelijk voor de mens en haar natuurlijke omgeving.

Het doet zich dus enerzijds voor dat de zorglasten van deze economie de pan uit rijzen en deze lasten via het solidariteitsprincipe over de rug van de bevolking een exponentiële groei doormaken. Daarentegen zijn er steeds meer mensen die geen religieuze maar ethische bezwaren hebben tegen de manier waarop de consumptie-economie de aarde en de mens kapot dreigt te maken. Het grote overheid systeem is echter ingericht op basis van deze economie en zal zich niet meteen geroepen voelen om het aan te pakken want deze zit te complex in elkaar. De consequenties zijn gigantisch en veroorzaken een groeiende maatschappelijke en economische onstabiliteit waar geen solidariteit maatstaven meer mee te verenigen zijn. Solidariteit mag niet automatisch betekenen dat de overheid een vrijbrief heeft om de lasten te blijven verhogen en die als maatschappelijke verplichting op de leggen zonder ingrijpende alternatieven te aanvaarden. Dat is dan geen solidariteit meer maar systeemdictatuur.

De zelfbewuste kritische bevolking is daarentegen zeer goed in staat om alternatieven te bedenken en te introduceren die wél ethisch verantwoord zijn volgens de inzichten van vandaag. Men wordt echter door het solidariteitsprincipe tegenhouden, op onterechte kosten gejaagd en gedwongen mee te blijven doen waar men morele gewetensbezwaren tegen koestert. De zelfbewuste en participatieve bevolking ziet namelijk in dat de zorgtaak die de overheid op zich heeft genomen (en die de bevolking destijds uit handen heeft gegeven) helemaal niet bij de overheid thuis hoort. Gezondheid is primair een eigen verantwoordelijkheid en zorg iets dat prima lokaal te regelen is met relatief weinig middelen als daaraan een sterke sociale cohesie aan wordt gekoppeld. Kortom men wil weer steeds meer zelf doen, zelf organiseren en zelf verantwoordelijkheid nemen.

Wie moet nu solidair zijn met wie? De zelfredzame burger die de overheidsfinanciën en structuur moet helpen waarborgen met middelen? Of de overheid die zelfredzaamheid dient te faciliteren en aanvullen? Het is een impasse tussen twee wereldbeelden, de een dominant in uitvoering en de andere  ethisch gemotiveerd. Hoe gaan we hier mee om?

De overheid heeft ooit de wet van solidariteit gemaakt maar heeft niet kunnen voorzien dat het betreffende maatschappijmodel zelf ter discussie kon komen te staan. Solidariteit aan de medemens is een maar dat dit via het regerende geldsysteem tevens impliciet de solidariteit betekent met het in verval geraakte maatschappijmodel gaat voor steeds meer mensen te ver. Men wil de extra lasten niet betalen die ontransparant over de schutting worden gegooid terwijl de essentie van ons bestaan als kostenpost wordt verkocht in plaats van een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

Het geweten is er om ethische vraagstukken te verantwoorden en duidelijke keuzes te maken. Deze zijn dan niet religieus maar bestaansrechtelijk. Als dan ook blijkt dat vanuit die bezieling men geheel nieuwe zorgstructuren kan bedenken die wel voldoen aan de holistische criteria van ethiek dan kan en mag de overheid haar eigen oude model niet af blijven dwingen.De overheid dient dan solidariteit te tonen voor de integrale vernieuwing van de maatschappij, vanuit de maatschappij zelf, vanuit de bevolking zelf. Men is niet in gebreke door niet mee te willen betalen aan systemen die men verwerpelijk vindt, als men zelfstandig een redelijk alternatief introduceert waar de medemens ook mee bediend wordt, gelijk of misschien zelfs beter dan in het oude systeem.

Maar dan komen we in conflict met de huidige democratische rechtstaat. De centrale overheid heeft de electorale macht om over het regerende zorgsysteem te besluiten en zo ook over de geldelijke solidariteit van de bevolking verlangen. Men heeft via datzelfde principe de mogelijkheid om zelfs nieuwe initiatieven te blokkeren door solidariteit te eisen via de belastingen. De verplichtingen van verzekeringen, belastingen, eigen risicos, enz dwingen de bevolking haast wel tot het nemen van het heft in eigen hand. De overheid dient los te laten aan de solidariteitsnorm uitgedrukt in geld en aanvaarden dat mensen solidair naar elkaar kunnen zijn zonder tussenkomst van de overheid. Dat betekent tevens dat de overheid de inkomsten gaat missen die het nu de bevolking oplegt maar daar staat tegenover dat de lasten van de overheid ook beduidend verlagen omdat ze uit het overheid circuit worden gehaald. Dat gaat natuurlijk ten kosten van de huidige machtsposities en institutionele lobbies vanuit het eigenbelang in verzekeringsmaatschappij en grote zorginstellingen. Maar deze zullen toch omvallen als het grootste deel van Nederland haar huidige zorglasten niet meer kan of wil betalen.

Kortom, solidariteit mag niet beperkend werken middels een gewetenloze en belastende  kostenpost en dwangmaatregel. Het dient een maatschappelijk gedragsontwikkeling te zijn die de vrijheid geniet om vanuit ethiek zich vernieuwend te manifesteren  door het gemeenschappelijk belang te dienen met alternatieven. Daar gewetensbezwaren nu nog beperkt zijn tot religie met een solidariteitsbeginsel vertaalt in geld zijn wij toe aan een grondwettelijke discussie en verandering. Voorafgaand aan rechtsfilosofie en jurisprudentie kunnen experimentele initiatieven toegestaan worden in een overzichtelijke omgeving, gebied om zo als maatstaf te gaan dienen voor de schaalvergroting van maatregelen.

Jean-Paul Close