Dankzij de inzet en betrokkenheid van een aantal ondernemende stadbewoners is de samenwerking aan “de gezonde stad” weer nieuw leven ingeblazen op participatie niveau. Dit was in 2020 heel gewoon. Met o.a. COS3I, FRE2SH en de School of Talents hadden we in de loop van de tijd een krachtige beweging neergezet. Deze werd van de ene dag op de andere kapotgetrapt door de Covid maatregelen. De combinatie van publieke angst en overheid maatregelen stond elke vorm van burger samenwerking aan duurzame menselijkheid in de weg. Dat heeft veel langer geduurd dan de maatregelen zelf, ondanks allerlei intenties om de beweging weer leven in te roepen.

Duurzame menselijkheid is in eerste instantie een krachtige tegenhanger van de dominante politieke financiele hierarchie. Maar gaandeweg komt ook die dominante oude werkelijk steeds meer in lijn met deze tegenhanger, nu als partner in een enorm spanningsveld dat we samen moeten zien op te lossen. Zoniet dan is het voortbestaan van de mensheid geen gegarandeerd feit meer. In een poging om e.e.a. inzichtelijk te maken illustreerde tekenaar Harry het hart van het menselijke bestaan, met onszelf in het centrum, niet het geld, niet de macht, niet de politiek, maar “de mens”.

In de eerste helft van het hart tekende Harry onze manipulatie van de Aarde om de vele producten te produceren die ons leven hebben verrijkt maar onze planeet en leefomgeving hebben uitgeput. Het argument van Harry was terecht dat we de twee helft van het hart gemakshalve “vergeten” zijn, namelijk de recycleerbare teruggave aan de Aarde (dus niet het dumpen van afval, waar we wél goed in zijn).

Wat misschien nog meer sprekend is in de tekening is het kleinere hart, dat van ons innerlijke zelf. Wat zijn we eigenlijk in relatie tot dit alles? Dat is de nadrukkelijk context waar de Stad van Morgen op wijst. Wat doet al die productiviteit en uitputting van onze leefomgeving met onze mentaliteit, ntegrale gezondheid, onze veiligheid, de ontwikkeling van ons bewust ZIJN, ons welzijn vandaag en de toekomstperspectieven via onze kinderen? Waar nemen wij als mens verantwoordelijkheid voor, toen, nu en morgen? Is de essentie van de boodschap misschien dat we eerst weer “terug dienen te gaan naar ons innerlijke zelf?”, naar ons menselijke zijn? Zoals dit centraal in het plaatje staat als eerste contact met de Aarde maar ook met ons zelfbewuste zelf? Is onze mentaliteit aanpassing niet net zo belangrijk als de circulaire, regeneratieve economie?

Wordt vervolgd…