Milagros Maldonado is de voorzitter van de Latijns Amerikaanse vriendengroep in Eindhoven. Zij is Venezolaanse van oorsprong en schrijft dit over haar identiteit en loyaliteit aan Nederland en Eindhoven. De velen onder ons die lange tijd in een ander land hebben gewoond of nog steeds wonen zullen zich herkennen in haar krachtige woorden en commitment om het leven in te kleuren daar waar je woont en leeft als rijkdom van je identiteit:
MILAGROS
Ik ben, uit Venezuela
Mijn wereld van magie en kleuren
Je hebt een penseel met toverkleuren nodig om mijn leven te vertellen.
Het is vol van kleuren, het heeft over land en zee gereisd en mensen ontmoet die het hebben verrijkt
Ik kwam vanwege de liefde op latere leeftijd, liet kleuren, geuren, rivieren en bergen achter. Ik liet de verbeelding van mijn goden achter, liet een deel van mijn leven achter.
De rit ging beginnen
Ik zei tegen mezelf:
• Het is verboden te huilen, ik moet leren
• Het is verboden te klagen, ik moest werken
• Het is verboden om achterom te kijken, het was nodig om te geloven
• Egoïsme was verboden, ik moest helpen.
Ik breng enthousiasme, een groot hart, vriendschap, gastvrijheid, een ik wil een voorbeeld zijn voor nieuwe zonen en dochters (kinderen) die ik op mijn weg tegenkom.
En nu ik meer ben geworden dan Ik was. Mijn leven verrijkt heb.
Geen angst heb voor mijn herinneringen. Van alles tot stand heb gebracht, en mijn familie hier heb.
En nu, vraag je me nog steeds
“Blijf je later in Nederland wonen? Ben je gelukkig in Nederland?”
Heb geen medelijden met mij, noem me geen buitenlander, houdt erover op dat ik een dubbele nationaliteit heb en dat fijn vind, betwijfel mijn loyaliteit niet, laat me van je land houden, laat me gelukkig zijn.
Laat me doorgaan met mijn magie en mijn wereld vol kleuren.
Na een serie blogs over de vrouwelijke energie en de activiteiten van de bijbehorende vrouwelijke kring in onze maatschappelijke inclusie processen in COS3I (sociale inclusie), is het nu de beurt aan de mannelijke kring.
Het is grappig dat ik (de blogger) ineens gezien wordt als “iemand die iets met vrouwen heeft”. Dit omdat ik schrijf over emoties en een aantal blogs produceerde over de vervrouwelijking in onze samenleving om tot échte gelijkwaardigheid en harmonie te komen. Dit is niets nieuws. Al in 2008 schrijf ik hierover o.a. in het boek over “Geheimen van Echte Welvaart”.
Daarin staat ook dat de ideale harmonieuze maatschappijvorm bestaat uit de vooruitstrevende en gelijkwaardige interactie tussen de vrouwelijke en mannelijke energie. Nu overheerst in ons politieke en economische stelsel de mannelijke energie (doe-gerichte, bureaucratische, hiërarchische structuur, geldafhankelijkheid en macht). Terwijl de vrouwelijke energie (inhoud, moraal, zingeving, verandering, ethiek, spiritualiteit) exponentieel groeit komt de mannelijke flink onder druk te staan. Organisaties vallen om, overheden verhogen hun controle uit angst voor machtsverlies, semi overheden bedenken van alles om hun bestaansrecht te waarborgen. Chaos kondigt zich aan terwijl beide energieën een nieuwe harmonie trachten te vinden.
De man adopteert steeds vaker rollen in het leven die vroeger alleen aan vrouwen waren toebedeeld. Terwijl de vrouwelijke energie (die niet alleen vrouwen toebehoort maar een maatschappelijk kenmerk vertegenwoordigt van zingeving en dieper bewustzijn voor man en vrouw) verwarring veroorzaakt over de rolverdeling van mensen en specifiek die van de vrouw, geeft het toch duidelijk een richting aan, op weg naar een nieuwe dimensie van samenleving.
De mannelijke energie geeft echter angst en onzekerheid omdat oude zekerheden en status weg komen te vallen, structuren afbrokkelen en voor velen het gevoel van chaos veroorzaakt. De fase van bewustwording is er dan nog niet terwijl men geconfronteerd wordt met intense loslaten zonder dat er nog iets tegenover lijkt te staan behalve het verlies van wat ooit was.
Dit is enorm het geval bij bedrijven, instellingen en overheden die de teugels van bureaucratie en kostenbesparingen aantrekken in een drang te willen overleven. Hierdoor blokkeren ze zichzelf en de omgeving voor de noodzakelijke verandering en lopen de emotionele spanningen alleen maar op. Wat kan de mannelijke kring van COS3I in de Stad van Morgen daar nu aan bijdragen?
Bedrijven, overheden en instellingen
Van drama naar kans is een bewustwordingsprogramma voor organisaties die een transitie verwachten of er middenin zitten. Eenzijdige kostenbesparingen en aankondigen van reorganisaties of fusies zijn geen optie en zetten alleen maar angst en onzekerheden uit in de organisatie waardoor mensen defensief en negatieve trekjes gaan vertonen. Het programma ontwikkelt een context waarin de positieve energie in de organisatie wordt aangeboord, gesterkt en benut voor duurzame transitieprocessen.
Transitiewerk samen vanuit positivisme
Maatschappelijke cocreatie: Veel instanties stellen zich nog eenzijdig en gefragmenteerd op in het behartigen van hun belangen. Dat levert concurrentie en overlevingsstrijd op dat op termijn altijd tot verlies leidt. De nieuwe maatschappelijke wereld in de Stad van Morgen verbindt organisaties structureel vanuit authenticiteit aan multidisciplinaire 4 x winst processen. De verbinding levert zoveel duurzame interactie op dat de organisatie middels permanente feedback en innovatieve interactie zichzelf steeds weer vernieuwd, sterkt en uitvergroot. Maar dit is een situatie die geleerd dient worden omdat het een hele andere gedragsdynamiek verlangt dan wat we in de gefragmenteerde wereld zijn gewend. Het vertegenwoordigt een nieuwe dimensie in beleidskeuzes en verbindende verantwoordelijkheden.
Individuele mannelijkheid
Hier zien we een ongekende en vernieuwende zoektocht van jonge mannen naar volwassenheid. En oudere mannen naar een nieuwe bezieling wanneer duidelijk wordt dat het hele leven van generaties gemanipuleerd is geweest vanuit belangen van partijen die macht hebben uitgeoefend.
In onze evolutie als mens zien we dat elk levenspatroon eerst door de bekende fasen gaat voordat men er vanuit eigenheid iets nieuws aan toe kan voegen. Vele jongeren missen een rolmodel om zich aan te spiegelen omdat het verleden ter discussie staat en de toekomst nog niet is ingekleurd. Het risico loopt men dan dat jongeren hun heil zoeken in alcohol, drugs, zinloos bestaan en in een diep bestaansrechtelijk dal terecht komen. De Stad van Morgen biedt echter een nieuw perspectief, een uitdaging, waardoor de jonge mannen weer in hun kracht gezet kunnen komen met zin in het bestaan en liefde voor zichzelf en hun mogelijkheden.
Programma’s van onze leden omvatten de grote verscheidenheid aan belevingen die jonge mannen tot volwassenheid brengen, en oudere mannen tot een nieuwe bezieling en betrokkenheid, vaak samen met de jongeren.
De mannelijke energie manifesteert zich in dans, rituelen en krachtvormen in diersoorten
De enorme transformatie van Nederland is ook wereldwijd
De noodzakelijke en natuurlijke doorbraak en groei van authentieke vrouwelijkheid in de maatschappelijke structuren van de mens wereldwijd heeft enorme gevolgen. Al jaren is dit gaande maar de laatste maanden lijkt een doorbraak zich aan te kondigen. Al sinds 2009 geeft de Stad van Morgen dit structureel vorm vanuit het Sustainocratische model. Maar ook in onze aanpak is de transformatie aangeland in een doorbraak. Deze manifesteert zich bij ons maximaal sinds het ontstaan van COS3I, de multidisciplinaire samenwerking aan sociale inclusie en innovatie middels thematische kringen.
In een serie blogs over de jaren heen geef ik de vrouwelijke energie patronen en activiteiten een plek zoals die zich manifesteren in onze community en uiteindelijk wereld veranderend blijken voor de mens. Maar eerst even het proces dat we allemaal doormaken, ook de overheid en het bedrijfsleven.
Gelijkwaardigheid
De gelijkwaardigheid tussen man en vrouw wordt in Nederland sterk erkend. Deze gelijkwaardigheid is vooral functioneel in politieke economische belangen structuren. De vrouw heeft stemrecht en economische zelfstandigheid. Dat is fijn maar in spiritueel, antropologisch en sociologisch opzicht heeft dit niet veel te maken met authentieke vrouwelijkheid en de vrouwelijke energiepatronen die het voortbestaan van de mens garanderen. Het vrouwelijke geeft vorm aan de inhoud van ons bestaan, de ethiek en moraal van het leven in zijn algemeenheid en specifiek de zorg ervoor door veranderingen te omarmen en de lijn van het menselijk ZIJN te waarborgen.
In dat opzicht leven we in een erg doorgeslagen mannelijke maatschappijstructuur. Een structuur waar geld en macht sturend is, wereldwijde hiërarchieën de dienst uit lijken te maken en de mens ondergeschikt is gemaakt aan haar systemen. In cultureel opzicht mag Nederland dan wel een vrouwelijke consensus cultuur hebben maar de context waarin deze zich ontplooit is alles behalve vrouwelijk. Daarin is Nederland de (mede)bedenker en vooroploper van alles wat op dit moment in de wereld de overlevingskansen van de mens op Aarde ter discussie stelt door de doorgeslagen mannelijke energie. Deze mannelijke energie vertaalt zich in wereldwijde concurrentie, speculatie, geld gedreven handel en slavernij, niet alleen in de vorm van mensenhandel maar vooral in de vorm van het gebruik en misbruik van de mens voor het in stand houden van economische structuren en machtsbolwerken.
Het is daarom niet meer dan logisch dat ook Nederland de unieke en vooroplopende voedingsbodem blijkt van het helende transformatie proces naar gelijkwaardigheid tussen vrouwelijke en mannelijke energie en samenhang. Dit niet alleen op niveau van menselijke bewustwording en leerprocessen maar ook de maatschappelijke cultuur en structuur transformatie die daarmee gepaard gaat (Sustainocratie). Dit zal op termijn de klimaat, milieu en intermenselijke relatieproblemen oplossen.
Wat betekent dat concreet?
Hiërarchische structuren vallen om. Macht gedreven culturen worden niet meer getolereerd.
Geld wordt middel, geen doel op zich
Menselijke kernwaarden gaan sturen, niet macht en geld
Vrouwen gaan opzoek naar hun nieuwe zelf. Wat is de betekenis van hun innerlijke drang? Het mystieke groeit en zo ook de innerlijke verbintenis met kosmische energie, de moraal en ethiek van het bestaan.
Mannen voelen zich verloren, raken werkloos en gaan ook op zoek naar hun nieuwe zelf en de betekenis van zichzelf in context van harmonie in plaats van groei, controle en concurrentie.
Taakgerichte groepjes (community achtige kringen) ontstaan waarin mannen en vrouwen samenwerken aan reële functionele oplossingen voor lokale behoeften op gebied van voedsel, kleding, huisvesting, educatie, ouderenzorg, enz.
De participatie maatschappij krijgt vorm en verplaatst de parlementaire democratie. In plaats van elke vier jaar te stemmen en verantwoordelijkheden te delegeren wordt verantwoordelijkheid dagelijks genomen samen.
De rol van de overheid transformeert van dominant naar faciliterend
De rol van het bedrijfsleven transformeert van hebzuchtig naar dienstbaar
Steden worden samenredzaam in samenhang met het platteland
Veel pijn van de oude macht en geld cultuur komt los. Dit wordt niet alleen ervaren als enorme crisis en chaos maar ook als emotionele psychose door het intense loslaatproces dat iedereen (mensen en instellingen) ondergaat voordat men zich opnieuw kan gaan verbinden in de nieuwe context en samenhang van gelijkwaardigheid.
Het helende transformatie proces is nu al gaande maar de grote psychose moet nog komen.
De nieuwe maatschappij bestaat al en groeit. Naar mate het de ruimte neemt en krijgt verzacht het de transitie die nooit in een keer kan plaatsvinden maar wel steeds sneller zich manifesteert.
Het nieuwe Nederland ontstaat uit een intense transformatie
Dit is het persoonlijke verslag van Annelies Cuijpers. Zij kwam namens de Provincie Noord Brabant op bezoek in de “Stad van Morgen” en onze genetwerkte vormen van multidisciplinaire samenwerking aan onze menselijke kernwaarden (Sustainocratie). We begonnen de tour met FRE2SH (voedselzekerheden), School of Talents (participerend leren), COS3I (sociale integratie) en eindigden met AiREAS (gezonde stad en luchtkwaliteit). Het is 10 uur in de ochtend in Eindhoven op 15 augustus 2017 (komkommertijd).
De stad van morgen: Eindhoven van onderop
Annelies Cuijpers, Sr. Communicatie Adviseur Provincie Noord Brabant.
Er is regen voorspeld. Ten minste in de morgen. Maar dat maakt mijn afspraak hooguit interessanter door de extra vraag: laat de stad van morgen zich weerhouden door miezerige luchten? Of is er meer nodig om de kiemen van Brabantse Health Deal te ontmoedigen?
Dinsdag 15 augustus wil “De stad van Morgen” in Eindhoven heel graag aan de provincie laten zien wat burgerinitiatieven bijdragen aan de Health Deal voor Brabant. Want in juli 2016 sloten Brabantse bestuurders van de provincie, de vijf grote gemeenten, de Brabantse waterschappen en GGD’s, de kennisinstellingen, RIVM, en de universiteiten van Tilburg en Utrecht een deal. Ze spraken af voortaan gezondheid als item te benoemen bij beleidsbeslissingen. Economische waarden, milieu-uitgangspunten, ruimtelijke kwesties, ze zijn allemaal belangrijk als het gaat om besluitvorming voor nieuwe initiatieven. Maar het blijkt minstens zo belangrijk om daar ook gezondheid bij te betrekken. Met de Health deal voor Brabant wordt dat uitgangspunt onderschreven.
Hoe pakt dat uit? Wat betekent dat? We gingen kijken in Eindhoven.
Perma-cultuur met Stan
Annelies en Stan praten over permacultuur (foto: Jean-Paul)
De regen deert de eerste ontmoeting niet. Naast het station, in de prachtige flat van de studentenhuisvesting, zit Stan op me te wachten. Hij is landbouwkundig ingenieur en woont in Oirschot. Daar heeft hij een boerderij met een lap grond waar hij zijn eigen eco-systeem heeft gecreëerd en in stand houdt. Hij heeft er een heus kenniscentrum over opgezet: het “Perma Culture Research Netherlands”. Gewassen verbouwen met uitgangspunten van perma-cultuur, betekent op een andere manier met landbouw omgaan. “Je bouwt je eigen eco-systeem door op een andere manier gewassen te verbouwen”, vertelt Stan enthousiast. “We hebben een holistische aanpak. We leggen proeftuinen aan om verbinding te leggen tussen de verschillende aspecten van voedsel kweken. Door onze andere manier van aanpak oogsten we voedsel, maar verbeteren tegelijkertijd de kwaliteit van water, lucht en aarde. Als je gefragmenteerd denkt, kan je je eigen probleem misschien wel oplossen, maar loop je groot risico dat ergens anders een probleem ontstaat. Met onze aanpak bekijken we alle aspecten van het verbouwen van voedsel. We onderhouden proeftuinen en vormen een community om onze kennis te bundelen. In Nederland hebben we weinig ruimte, maar veel kennis. In bijvoorbeeld India is dat andersom. Daarom werken we internationaal veel samen. Zo versterken we elkaar.”
Stan is overtuigd van zijn toekomstvisie. Zijn perma-cultuur trekt jonge kenniswerkers aan die vernieuwing nastreven en werken vanuit gedrevenheid en bewustwording. Nu richt zijn Research Center zich nog met name op groenten en hard fruit. Binnen enkele jaren zullen daar andere soorten groenten en fruit bij komen. Het is een onstuitbaar proces “dat is ingegeven door positiviteit”, voorspelt Stan.
Aquaponics in Veemgebouw
We constateren dat we niet van suiker zijn en stappen op de fiets richting het Veemgebouw in Strijp S. Regenwater spat uit de plassen op straat als we richting de oude Philips-gebouwen fietsen. Daar zal Jean-Paul Close van “De stad van morgen” me laten zien wat er in een afgeschreven parkeergarage gebeurt. Geen auto’s meer die geparkeerd moeten worden, maar jonge ondernemers die de verbintenis tussen stad en platteland leggen door voedsel te kweken met behulp van water, kunstmatig LEDlicht en heel veel geduld en liefde voor wat er groeit.
Aquaponics (foto: Annelies)
Oesterzwammen
De lift brengt ons naar de vijfde verdieping. Ik betreed een immense ruimte die gevuld is met paarsig licht en rijen kleine groene blaadjes zo ver je kunt kijken. Per pakweg tien meter, zijn de blaadjes wat groter en helemaal achteraan staan complete kroppen lollo rosso en krulsla te wachten op hun oogst zodat ze naar een restaurant kunnen worden gebracht om vanavond gegeten te worden. Helemaal rechts staan kleine paprikastruikjes en tomatenplantjes te groeien. Links staan enkele blokken wit plastic van zo’n 50 bij 50 centimeter op een schap te verpieteren, zo lijkt het. Hier en daar zitten wat ondefinieerbare uitstulpingen. “Dat zijn witte oesterzwammen”, vertelt Jean-Paul. “De balen bestaan uit koffiedrab met stro dat geperst is in een omhulsel dat biologisch afbreekbaar is. In twee weken groeit zo’n pak uit tot oesterproducent waar jij niet tegenop kunt eten. Het is een echt Brabants product. Er worden nu oesterzwam-burgers van gemaakt. Er loopt onderzoek welke andere toepassingen voor de oesterzwammen mogelijk zijn.“
Oesterzwammen teelt (Foto: Annelies)
Terry
Onder de indruk loop ik verder naar een groepje heren dat me alles kan vertellen over de verbinding tussen stad en platteland en hoe zij dat vorm geven. Zo is daar Terry. Hij legt me uit dat het op het platteland “veel gewoner” is om te denken vanuit netwerken. “Op het platteland ben je meer op elkaar aangewezen. Het coöperatieve is de normale gang van zaken. Successen vieren we samen, bijvoorbeeld met onze geluksroute in Gemert. Het was een van de laatste vrijstaatjes van Nederland. Het coöperatief gedachtengoed is er nog steeds heel gewoon. Er zijn relatief veel innovatieve ondernemers.” Bevlogen vertelt Terry over het leegstaande kasteel, klooster, en andere Gemertse gebouwen. Deze zouden van kostenpost naar zelfvoorzienend moeten worden gebracht. “Daarvoor gaan we van een geldgedreven naar een mensgedreven werkelijkheid”, legt Terry uit. “We willen het kasteel niet in eigendom, dat zou onbetaalbaar zijn. Maar we kunnen er wel dusdanig mee omgaan dat het voor veel mensen meerwaarde heeft. Voor de Gemertse gemeenschap, maar ook voor bezoekers en zelfs internationaal als voorbeeldfunctie.” Terry wil er plekken van maken die uitkeringsgerechtigden met passie helpt aan werk dat inspireert en betrokkenheid creëert. Maar daarmee komt hij in een spiraal die omgekeerd is aan de hedendaags ingerichte werkelijkheid. Terry: “Het is een kip-ei-verhaal. Uitkeringsinstanties willen dat we vacatures melden zodat er mensen met een uitkering kunnen komen werken. Wij benaderen het andersom. Wij willen voor deze mensen werk creëren dat uiteindelijk geld opbrengt zodat de uitkering verminderd kan worden. Wajongers, 55plussers, het is een ongekend potentieel aan kennis, kunde en enthousiasme dat je kunt benutten op die manier. We noemen het sustainocratie. Als we dat van de grond krijgen, ligt er een basis waarin alles mogelijk is!”
Ibren en Fernando
Ibren en Fernando zijn twee studenten die de bevlogen uitgangspunten van Terry koppelen aan “de stad van morgen.” Ze studeren milieukunde en onderzochten hoe de stadslandbouw waarde kan creëren om van onderop samen te werken aan voedselveilige ontwikkeling van landbouw in de stad. Ze willen het groenproject zo opzetten dat het transformeert van kostenpost naar economisch haalbaar en bovendien waardevol is voor stadse gezondheid, betrokkenheid, integratie en samenwerking. Nu werken er voornamelijk mensen met een Wajong-uitkering. Straks moet het project zelfvoorzienend worden. “Een nieuwe economie met een nieuwe werkelijkheid op basis van samenwerken en aandacht voor elkaar”, vat Ibren samen. Hij schreef er een gloedvolle afstudeer-scriptie over, waar hij een 9 op zijn diploma mee verdiende.
Ibren overhandigt zijn scriptie aan Annelies. Rechtsonder: Terry (Foto: Jean-Paul)
Fernando gaat een stapje verder in de productieketen en legt zich toe op een gedegen distributiesysteem. Want nu gaat het nog vooral over sla en oesterzwammen. In de nabije toekomst zullen Kefir-limonade en meelwormen (basis voor eiwitrijk voedsel) hun weg moeten zien te vinden. Plus de andere initiatieven die er aan zitten te komen. Blockchain is het uitgangspunt voor Fernando. Hij onderzoekt hoe een infrastructuur te ontwikkelen is op basis van betrokken netwerken, via smart-concepts, “zodat iedereen zelf zijn aandeel kan nemen in het distributieproces van hoogwaardig gezond voedsel”, vat hij samen. “We willen alle tussenschakels weg en een rechtstreekse verbinding tussen producent en gebruiker van voedsel. Daarmee verhogen we de voedsel-bewustwording en de onderlinge afstemming. De macht gaat weer naar de producenten in plaats van de instituten die het geld hebben. Zo kan democratie weer een eigen inhoud krijgen.” Na dit betoog proberen ze me allemaal om het hardst duidelijk te maken dat ze niks tegen de supermarktketens of de politiek hebben. Ze willen alleen de verantwoordelijkheid terug voor een eigen, gezonde omgeving, waar gezamenlijke waarde-creatie uitgangspunt is.
Bram
Intussen is Bram binnen komen wandelen. Bram vertegenwoordigt de Wajongers. Sinds enkele jaren woont hij in Strijp-S en “sindsdien doe ik alles op de fiets”, vertelt hij trots. Hij is een kenner van computers en ondersteunt de initiatieven van “de stad van morgen” met het bouwen van websites en andere digitale toepassingen. Dat doet hij voor heel Strijp-S. “Ik wil helpen van een slaapwijk een bruisende wijk te maken”, legt hij uit. “Met co-creatie kan je gemakkelijker uitwisselingen op gang krijgen. Als ik bijvoorbeeld weet dat mijn buurman slotenmaker is, kan ik hem vragen mij te helpen met mijn slot. Dan hoef ik niet naar een winkel met geld, maar zet ik koffie en ontstaat sociale cohesie.” Anderzijds is Bram heel open in de voordelen van app-groepjes die uitwisseling bevorderen. “Toen ik eens heel ziek werd, hoefde ik niet naar het ziekenhuis omdat de mensen in de app-groep me opvingen. Ieder had een beetje hulp voor me en samen was dat genoeg om me uit de interne gezondheidszorg te houden.”
Bram speelt piano terwijl Annelies en Rustem overleggen over de School of Talents (Foto: Jean-Paul)
Soulkitchen
Bram loopt mee als we naar de School of Talent wandelen. In feite gaan we lunchen in de Soulkitchen: een project waar de sla gegeten wordt die we daarnet nog zagen groeien. En waar ook vanuit de principes van “de stad van morgen” horeca wordt bedreven. De Soulkitchen is niet alleen gebaseerd op gezond eten, maar ook op personeel met begeleiding. Het is regelmatig dé ontmoetingsplek tijdens evenementen voor voedselinnovatie of sociale integratie vanuit de ‘stad van morgen’. “Maak maar iets lekkers voor ons”, vraagt Jean-Paul. En jawel, vóór ik het goed en wel heb begrepen, zit ik achter een bord met frisse sla, mooie stukken verse paprika’s en tomaten, versierd met hier en daar een stuk buitengewoon smakelijke oesterzwam. Het luncht verrukkelijk.
Rustem en Annelies in Soulkitchen (Foto: Jean-Paul)
Rustem
Rustem Demir is aangeschoven. Hij is van oorsprong leraar burgerschapskunde aan het MBO, maar heeft zich de laatste jaren toegelegd op “leren zonder tijd- en plaatsgebondenheid.” Hij ontwikkelde e-learning platforms en haalde het afgelopen schooljaar zo’n 1500 studenten en leraren uit Turkije naar Eindhoven en omgeving. “We willen participatief leren ontwikkelen, met studenten in een pro-actieve positie. Jongeren dienen meer zelf op zoek te gaan naar mogelijkheden voor kennisoverdracht. Als je op die basis de menselijke waarden als uitgangspunt neemt, zie je vanzelf elkaars overeenkomsten in plaats van onderlinge verschillen,” betoogt hij. Als ik heel voorzichtig vraag hoe het politiek zit met deze uitwisseling, vertelt Rustem dat hij geen kleur heeft. “Ik werk met mensen, gewone burgers die open staan voor ontmoetingen. Het is handig om bij de macht te horen, maar als je vanuit de mensen werkt, is dat niet belangrijk.” Rusten legt uit: “Ik werk vanuit educatie. Ik denk dat het belangrijk is dat er meer uitwisseling komt, dat jongeren zelf aan zet komen. Er waren leraren verbaasd over wat de studenten allemaal bleken te kunnen. Dat geeft motivatie! In deze regio werken veel slimmeriken. Zij hebben makers nodig om hun ideeën uit te voeren. Die verbinding verdient versterking en proberen wij structureel te maken.” Rustem noemt het bouwen van een brug als voorbeeld: “Als je een brug wilt slaan tussen culturen of mensen, moet je eerst zorgen dat de brughoofden stabiel zijn. Door het participerend leren te ondersteunen, maken we stevige brughoofden. Het initiatief komt dan van onderop om een mooie brug te bouwen. Dat zijn bruggen die stand zullen houden,” stelt Rustem. Intussen heeft Bram op zijn iPad muziek opgezocht en bespeelt hij de piano die in de Soulkitchen staat. Het lijkt een cadeautje als buiten een waterig zonnetje is gaan schijnen.
Een demonstratie survivalkit voor Annelies. Links Syl. Bram kijkt toe. (Foto: Jean-Paul)
Boss: Jorrit en Syl
Gevuld met een rugzak vol gedachten en nieuwe indrukken, stappen we op de fiets om vanuit het centrum naar een van de noord-oostelijke punten van Eindhoven te fietsen. Daar zitten zo’n acht jongeren met twee begeleiders luidruchtig aan een tafel de toestand van de wereld door te nemen. Ze blijken grote pret te hebben omdat hen net is verteld dat een ambtenaar op de fiets een praatje zal komen maken. Ambtenaren die fietsen, lijkt hen een onmogelijke combinatie. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik om een glaasje water kan vragen na de droge overtocht. Jorrit en Syl blijken allebei oud-beroepsmilitair te zijn. Zo zien ze er ook uit: stoere laarzen, stevige kleding over strakke spieren en allebei minstens een hoofd groter dan de rest. Na hun militaire loopbaan besloten ze “vergeten jongeren” een plekje te geven. Zo belandde de groep jongvolwassen jongens om heel uiteenlopende redenen bij de ‘Bosven Outdoor Survival Stichting’, of kortweg Boss, zoals Syl en Jorrit hun initiatief noemen. “We hebben de beschikking over pakweg 10 hectare bos tussen Nuenen, Son en Breugel, en Eindhoven. Daar gaan we vier dagen per week naar toe. De jongens die meegaan zijn gemotiveerd om te komen. Ook als ze het moeilijk hebben, betrekken we ze bij de groep. We halen ze desnoods thuis op, praten met hen, ondersteunen hun pogingen om van allerlei rommel af te blijven. We kijken naar wat ieder kan, wat de overeenkomsten zijn. We hangen nergens veroordelingen aan. Je mag vooral jezelf zijn.” “En daarnaast bieden we ze fysieke uitdagingen,” vult Jorrit aan. “Wij hebben de ervaring dat jongeren heus niet te beroerd zijn om te werken. Ze willen heel graag van nut zijn, betekenis geven aan hun leven. Maar vaak lukt het niet. En dan blijkt ook nog regelmatig dat de hulpverlening maar heel moeilijk buiten de vastgestelde hokjes in oplossingen gelooft. Wij gaan uit van een gezondheids-gedreven maatschappij. Mensen willen echt wel aan hun gezondheid werken. Ze moeten alleen in de gelegenheid worden gesteld. We begonnen met drie keer per week een stevige wandeling. Dat sprak aan. Nu onderhouden we een stuk natuur en hebben we een hechte groep.” En dan komen de jongeren naar buiten. Eén voor één vertellen ze hun verhaal. Over leraren die hen niet begrepen, thuissituaties die onhoudbaar waren, vereenzaming en troost in drank en andere rookgewoonten. Hoe ze wel anders wilden, maar niet konden. En hoe de vrijheid van Syl en Jorrit, in combinatie met de noeste arbeid die erbij gevraagd werd, hun leven veranderde. Trots laten ze de spullen zien die Boss aanschafte om ook echt buiten te kunnen werken. De scheppen, laarzen en poncho’s. Die laatsten blijken over een boomtak gedrapeerd te kunnen worden om als heuse slaaptent dienst te doen.
De poncho die ook als tent kan dienen (Foto: Annelies)
Waterdichte slaapzakken en de kunst om een veilig vuurtje te maken voor het avondeten, doen de rest. De jongens hebben net drie dagen in de vrije natuur gekampeerd. Ze willen nooit meer weg bij de Boss. Dan blijkt in een onderling gesprekje dat één van de jongens eigenlijk sportinstructeur is. Er wordt gevraagd of hij wil helpen om in de stad een obesitas-clubje op te richten dat gericht gaat sporten. Vragend kijkt hij Syl en Jorrit aan. Ze knikken. Genoeg voor de instructeur om te durven zeggen dat hij intussen zeker genoeg is van zichzelf om een dergelijk initiatief mee te kunnen dragen.
Jorrit (4e van links) en Syl (2e van rechts) (Foto: de buurman)
Jean-Paul
Met een waterig maar zomers zonnetje in de rug, fietsen we terug naar het stadscentrum en het Eindhovense station. Onze laatste halte is er vlakbij, op de Vestdijk. Midden op straat, waar het een onoverzichtelijke wirwar is van onduidelijke fietsstroken en met betonblokken afgesloten rijbanen, stopt Jean-Paul. “Kijk”, wijst hij naar boven langs een lantaarnpaal. “Daar hangen ze!” En dan zie je ze pas: twee kastjes met wat vreemde aanhangsels hier en daar. Ze meten de luchtkwaliteit van Eindhoven en zijn van het project AiREAS. Op meerdere plaatsen in Eindhoven heeft AiREAS het Innovatief Luchtmeetsysteem (ILM) geïnstalleerd. Het zijn meetkastjes die doorlopend en zeer gedetailleerd de kwaliteit van de lucht meten op gebied van verschillende soorten fijnstof, ultrafijnstof en ozon. Deze stoffen kunnen schade toebrengen aan de gezondheid. Jean-Paul is een van de initiatiefnemers van het luchtmeet-systeem. “Het is onvoorstelbaar hoeveel invloed schone lucht heeft op de gezondheid van mensen. Met dit systeem kunnen we precies aangeven waar de lucht gezonder is”, vertelt hij enthousiast. De gemeente kan er zijn voordeel mee doen. Maar burgers, mensen van de stad, kunnen ook zelf de kwaliteit van de lucht in hun straat meten. Soms leent Jean-Paul meetkastjes uit en mogen kinderen, volwassenen of andere groepen met hem op pad om zich te verbazen over de samenstelling van datgene wat ze dag en nacht inademen.
Positiviteit doet letterlijk wonderen
Wetenschappelijk is aangetoond dat emoties in staat zijn onze materiële wereld te veranderen, niet alleen ons gedrag. Dat wil zeggen dat onze evolutie vooral bepaald wordt door emotiegedreven processen die invloed hebben op bijvoorbeeld ons DNA, en ook de manier waarop we naar de werkelijkheid kijken of hoe deze zich aan ons voordoet. Dit betekent o.a. dat positief denken en handelen instantaan een omgeving geeft die positieve energie en resultaten teruggeeft. Het is zelfs in staat om ons lichamelijk, maatschappelijk, ecologisch en economisch (4 x winst) te genezen. Maar dan moeten we de keuze wel durven maken. Veel van de huidige lichamelijke en maatschappelijke problemen komen voort uit de negatieve energie van de oude, overheersende, doorgeslagen politieke economische (kapitalistische en hebzuchtige) sturing. De nieuwe, positief gestructureerde wereld openbaart zich en is overal ineens zichtbaar, voelbaar én maakbaar.
Vriend Andras Laszlo stuurde ons vandaag een aankondiging (voor een webinar maandag a.s. over (met link voor belangstellenden) “How to shift into the DNA of a spiritual Enterprise“) met dit veelzeggende plaatje erbij:
In de Stad van Morgen hebben we Sustainocratie gedefinieerd waarin mensen en instanties samenkomen vanuit hun talent en kracht om samen te werken aan menselijke kernwaarden. “Het haalt het beste uit de mensen naar boven” wordt regelmatig gezegd. Men voelt zich goed, is resultaat-gedreven, sterk verbindend en blij. Deelnemers worden gewaardeerd, zetten zich in en weten zich gesteund door de omgeving. Er ontstaat een onderlinge energie die zich deelt en vermenigvuldigt. De grote groepen voor samenwerking zijn hieronder afgebeeld. Tussen de groepen ontstaat ook veel kruisbestuiving waardoor we uiteindelijk vele 1000den mensen weten te betrekken. Die energie manifesteerd zich om ons heen.
Sustainocratie is een beweging vanuit positieve energie
Loslaten is genezen
Plezier in samenwerken is echter onvoldoende voor mensen om de oude maatschappijvorm geheel los te laten. Oude en actuele angsten en afhankelijkheden overheersen erg terwijl daar kostbare macht en controle structuren aan gekoppeld zijn die de negatieve energie gebruiken om zichzelf in stand te houden. Het verbaasde mij dat veel mensen met veel passie en betrokkenheid meededen met de Stad van Morgen maar steeds weer privé of vanuit werk terugvielen in oude patronen. Ikzelf heb mij 100% toegelegd op het werken vanuit het positieve veld van harmonie en symbiose dat ik in mijn eigen menselijke complexiteiten model beschrijf. Vele anderen komen op werkbezoek, genieten, en vallen daarna (vaak noodgedwongen) weer terug in de oude afhankelijkheden. Ik begon mij eenzaam te voelen in mijn druk bezocht wereldje waar ik steeds weer alleen werd achtergelaten. Eerst maakte het mij niet uit maar dat veranderde ineens.
Loslaten gaat gepaard met vele emoties. Dat proces heb ik de laatste 21 jaar flink doorlopen. De laatste maanden ben ik mij daar nog verder in gaan verdiepen binnen de Stad van Morgen. Dat kwam omdat ikzelf door omstandigheden in aanraking kwam met opgekropte negatieve gevoelens die ik jarenlang had genegeerd of geblokkeerd. De eenzaamheid die ik voelde, ondanks de liefdevolle cocreatie thuis met familie en mijn kinderen, en de 1000den betrokken mensen en instanties, drong tot mij door toen ik in aanraking kwam met een vrouw die voor het eerst door wist te dringen in mijn pantser van oud zeer. Voor die tijd was niveau 4 gebiedsontwikkeling voor mij een rationeel dynamisch cluster proces geweest dat projectmatig werd ingevuld. Dat kon ik prima aan alleen. Nu drong het spirituele positivisme tot mij door van de mannelijke en vrouwelijke energie samen dat ik steeds had beschreven maar kennelijk voor mijzelf nog had blokkeerde voor mijzelf. Sustainocratie is niet alleen projectmatig (mannelijk) maar een bezielende (vrouwelijk) beweging die uiteindelijk het veld van harmonie met mannelijke en vrouwelijke energie bevolkt, primaire via de verbindende emotionele, niet de rationele wereld. Maar eerst moest ik dat zelf intensief meemaken kennelijk.
Mijn positiviteit kreeg een impuls vanuit liefde en compassie die ik niet zomaar kon plaatsten maar mij wel volop in proces bracht en velen om mij heen. Ineens veranderde mijn eigen structuur (DNA?) verder. Dat merkte ik doordat mijn dieet zich aanpaste, mijn gedrag en emoties ook. Ik hoefde ineens geen pijnstillers meer te slikken. Mijn emoties bruisten alle kanten op, soms nog negatief verankert in het verleden maar vooral positief vanuit het trachten te begrijpen wat mij overkwam. Ik kreeg nieuwe vrouwelijke raadgeefsters op mijn pad die mij de spirituele processen duidelijk maakten zonder het vaak zelf volledig te begrijpen. Veel andere vrouwen verbonden zich ineens ook aan de Stad van Morgen. Het het type raadgevers transformeerde van projectgedreven naar intense verander en loslaat processen, op individueel niveau van mij en van vele anderen. De vrouwelijke energie kwam intens binnen.
Emoties kwamen los op allerlei fronten terwijl oude beschadigingen van mijzelf, andere mensen en instanties tevoorschijn kwamen en bespreekbaar werden. Het was een wonderbaarlijk en helend fenomeen dat mij allereerst overviel maar gaandeweg, met de hulp van iedereen, liet zien dat het niet om mij ging maar de verbintenis tussen de spirituele (Universum, bezieling, positieve energie, vernieuwing, helend, vrouwelijk) en materiële (Sustainocratie, actie-gerichte verantwoordelijkheid, verbindend, mannelijk) wereld. Het grote geheel manifesteerde zich door mij heen. Die verbintenis en manifestatie is op basis van emotie. Daarin zitten enorme nuances die ik ook moest leren begrijpen. De verschillende hooggevoelige vrouwen hielpen mij daarbij door mij constant in verwarring te brengen.
Zo ben ik de laatste decennia vooral alleenstaande vader geweest. De zorg voor mijn kinderen (meisjes….weer dat vrouwelijke) gaf een verantwoordelijkheid gevoel met bijbehorende bezorgdheid over hun welzijn. Je wilt hen graag beschermen maar de puberteit zorgt ervoor dat ze toch hun eigen gang gaan. Het enige wat ik kan doen is de lijn van de dialoog open houden en vooral zorgzaam mij opstellen maar niet bezorgd. Loslaten dus. Zij hebben hun eigen proces. Mijn eerste aanraking met emoties op Sustainocratisch niveau met volwassen vrouwen was daarom primaire vanuit mijn verantwoordelijkheid gevoel. Ik wilde hen graag binden in mijn gebied van harmonie en symbiose en niet telkens weer loslaten in het gebied van chaos of afhankelijkheid. Ik voelde mij erg prettig bij hun nabijheid. Ik dacht te redeneren vanuit liefde maar deed het vanuit drang naar beheersing en controle. De vrouwen ontploften bijna en wezen mij terecht op hun eigen processen en keuzes. Soms keihard, soms heel genuanceerd. Ik kwam in alle heftigheid in aanraking met mijzelf. Toen ik hen, en de vele anderen die erop volgende, los liet kwamen ze ineens dichter bij mij en met een veel sterker blijvend karakter. Het werd een teken dat loslaten juist ruimte biedt voor verbinden op een vrije en gelijkwaardige manier. Dat daarin alles mogelijk is, van persoonlijke relaties tot intense vriendschappen en samenwerkingsverbanden van wereldformaat, werd ineens overduidelijk. Mijn bewustzijn maakte weer een sprong, mijn hart en bezieling ook. Mijn innerlijke pijnen werden verzacht en zijn aan het verdwijnen. Ik voel mij als herboren.
Hetzelfde gebeurde ineens met het bedrijfsleven, de overheid en onderwijs. Ik hoefde slechts uit te nodigen maar moest hen niet trachten te beheersen of controleren. Men geeft zelf aan waar hun oude pijn zit, welke beschadigingen samenwerking in de weg zitten en hoe ze dit zichtbaar maken voor helende processen dankzij de samenwerking. Ineens zijn we niet alleen een maatschappijmodel meer maar een manier van leven, een loslaatplek met zorg voor elkaar, creatief, innovatief en vanuit geloof in onszelf en de ander. Geen bureaucratie, geen beperkingen, slechts absolute vrijheid, de transparante dialoog en van daaruit de intense verbintenis op alle niveaus van samenhang. Individueel, tussen twee personen, in groepsvorm, maatschappelijk, ecologische en wereldwijd. Ja, zelfs economisch. Ineens gingen er nieuwe deuren open, werden gesloten personen openhartig, kwamen verhalen naar voren van wonderbaarlijke genezingen, en ontstond een nieuwe vorm van open, helende dialoog.
Ikzelf, de Stad van Morgen, Sustainocratie en alle deelnemers die meedoen of zich ineens aangetrokken voelen tot de nieuwe energie, stralen een superkrachtige energie uit. Het positieve is leidend en gesteund door hogere (voor velen hemelse) energieniveaus. Elke initiatief lijkt ineens te lukken, elke wens komt nagenoeg tot vervulling gewoon bij de gedachten eraan. Nog nooit heeft een openbaring zich zo krachtig gemanifesteerd in mijn beleving (en ik ben toch al wat gewend). Het geeft hoop, vertrouwen en zin om alle onenigheid en verwarringen opzij te zetten en zonder verdere remmingen door te pakken waar we mee bezig zijn.
Vandaag was weer een bijzondere middag. Een divers groepje mensen met diversiteit aan expertise kwam samen om kennis te maken met de FRE2SH samenwerking die in Eindhoven is ontstaan. Vorige week werd met verschillende partijen al de uitbreiding van de voedselactiviteiten in het Veemgebouw beklonken ter aanvulling van de activiteiten van Duurzame Kost. Een ruimte wordt nu gebouwd waar we allerlei voedselinnovaties uit kunnen proberen vanuit het 4 x winst principe en de relatie op zoeken tussen de verschillende gewassen, de toegevoegde waarde van samenhang, de relatie met de consumptiepatronen in de stad en de benodigde inzichten om zo goed mogelijk om te gaan met productiviteit en kennisontwikkeling.
De productiviteit vult de bestaande (salades, kruiden, forel en eetbare bloemen) aan met insecten en oesterzwammen. Een proefgebied gaat elke 3 tot 6 maanden nieuwe initiatieven uittesten. Ondertussen zijn er teams die ook kijken naar de nutriënten behoefte, afvalverwerking in een kringloop en het verwerken van afval in kunst. Daarnaast wordt gekeken naar processen van verwerking en toegevoegde waarde voor de aangesloten restaurants.
Bovenstaande was aanleiding om meerdere mensen uit te nodigen tot het team om breder te kijken naar de samenwerking. Expertise verzamelde zich binnen 24 uur op gebied van onderlinge samenhang tussen planten, kennis over schimmels en darmflora, nutriënten en moleculaire verrijkingsprocessen, permacultuur, afzetkanalen naar de consument, sustainocratische processen, enz.
Er werden 7 extra FRE2SH projectideeën voor multidisciplinaire cocreatie gedefinieerd:
Permacultuur kenniscentrum: Het gebouw hebben we maar we zoeken een locatie om het op te bouwen en te exploiteren.
Permacultuur afzet groei: Er zijn op dit moment 21 leverpunten maar kan groeien naar 75. Ook kunnen eieren, vlees en andere zaken toegevoegd worden op termijn. Productie is in Oirschot. Nieuwe mobiliteit kan eraan gekoppeld worden.
Een bewustwordings app voor “companion plants”.
Sowing the seeds…een programma om de bedreigde plantensoorten in Nederland in te zamelen en weer uit te zaaien.
Biologische Kefir workshops
Plantenbordjes als spelelement voor iedereen, vooral scholieren. In combinatie met bomenspiegel activiteiten
Beloning systeem voor betrokkenheid en verbinding (in plaats van het beboeten van slecht eten).
Teams zijn samengesteld die de projecten verder uitwerken met een kop en een staart, een te verwachten eindresultaat binnen het hogere doel van voedselzekerheden, commitments en financiering.
Ook zullen we tijdens DDW2017 workshops en presentaties gaan verzorgen. De uitdaging is om het eerste deel van de opbouw voor nieuwe gewassen allemaal functioneel te hebben voor die tijd. De bovenstaande 7 projectideeën hebben wat langere adem nodig. Mooi proces.
Het echte leven ontwikkelt zich tussen chaos en harmonie. Voor veel mensen wisselen deze gebieden zich af op een natuurlijke manier totdat je er mee om leert gaan. Dan kun je kiezen of je leven primair geleefd wordt vanuit harmonie of chaos. Dat is een proces naar zelfbewuste volwassenheid. Voor de mens is het een leerproces. Men merkt al snel dat in de eerste levensfase (tot ongeveer 40 jaar) chaos je verrast door onbewuste keuzes, gedrag of omstandigheden. Dat is het leerproces. In de tweede levensfase is harmonie een zelfbewust uitgangspunt en chaos iets waar je mee omgaat door levenservaring. In deze blog beschrijf ik in verpersoonlijkte vorm vele voorkomende situaties van onbalans die we in de Stad van Morgen tegenkomen en op trachten te lossen door harmonie als uitgangspunt te nemen samen op weg naar kwaliteit van leven.
Gisteren berichtte ik op Facebook dat ik “terug verhuis naar Sustainocratie”. Dat leverde veel reacties op van mensen die mij troosten voor de “vernederingen” die ik door mijn kortstondige verblijf buiten Sustainocratie had meegemaakt, zonder te weten noch te vragen over welke vernederingen ik het had. Men identificeert zich al snel met het menselijk leed en geeft troost. Men ziet niet automatisch de kansen om dit leed te verzachten door middel van betrokkenheid bij het samenwerken aan geluk, gezondheid en veiligheid. Troost is fijn maar geen oplossing, het is een pleister. Wanneer ik mensen en instanties uitnodig tot cocreatie van hun eigen geluk dan doe ik dat vanuit liefde en gebruik de kaders en werkwijze van Sustainocratie. Als ik dan zie hoe steeds meer mensen hun individuele heil zoeken in drank, drugs en decadentie om in chaos hun leed te verzachten dan kan ik daarin enerzijds een stuk loslaten herkennen van een oude pijnlijke werkelijkheid. Anderzijds een maatschappelijk drama van enorme proposities.
Erg is het wanneer mensen gewend raken aan die chaos en voor zichzelf het bewustzijn blokkeren. “Ik kan het wel alleen” is zo’n individualistische opvatting die leidt tot diep ongeluk en innerlijke eenzaamheid dat door de individu wordt ontkend. Men zoekt de decadentie op wegens de schijnsamenhang die men zelf mist. Men mist het besef dat het geluk niet te vinden is tussen hen die het slechter hebben of even eenzaam zijn maar bij zichzelf en de verantwoordelijkheid die men neemt om de chaos de rug toe te keren middels cocreatie. Samen zijn is de eerste levensbehoefte van de mens maar vanuit de zinnigheid van doelgerichtheid niet de onzinnigheid van gedeelde smart. Sustainocratie nodigt uit tot zinnig samen zijn maar niet iedereen accepteert dit zomaar op persoonlijk vlak. Onze geldafhankelijke maatschappij haalt de noodzaak weg van menselijke interactie waardoor natuurlijke behoeften terecht komen in de wereld van individualisme, stress en foute keuzes zonder dat men het beseft noch dat er maatschappelijke spiegeling corrigeert. Emotionele eenzaamheid is de nieuwe maatschappelijke en individuele sluipmoordenaar. Het ergste is dat men denkt dat het zo hoort of “normaal” is.
Soms ga ik met vrienden mee of tref hen onverwacht aan in een situatie waar chaos samenkomt. Ze werken met mij samen in Sustainocratie maar vallen soms terug in de chaos waar men zelf ooit troost heeft gevonden, of deze opzoeken door even de remmen los te laten. Het doet dan enorme pijn om de verschillen in normen en waarden te zien die men hanteert in beide gebieden. Met veel moeite heb ik dit zelf ontstegen door mij volledig te richten op de cocreatie samen met duizenden partners, man en vrouw. Als ik dan tijdelijk meedoe in die andere wereld dan voel ik de vernedering, pijn, angst van de aanwezigen maar ook overblijfselen van oude hebzucht, decadentie, viezigheid en manipulatie die ik in mijzelf gekend heb toen ik rouw, eenzaamheid of een scheiding moest verwerken. Mijn gevoelens gaan dan met mij op de loop en voel ik niet alleen mijn oude pijnen maar ook die van iedereen die er is. Als dat onpersoonlijk is dan valt het nog mee maar als er iemand tussen zit waar ik urenlang de diepgang mee heb opgezocht op Sustainocratisch niveau dan draag ik de pijn en het verdriet dagen zelfs weken lang met me mee. Mijn wereld stort dan in omdat ik niet kan ingrijpen in de levensprocessen van andere mensen, hoe geliefd ook, en alleen kan meekijken als indringer in hun werkelijkheid met mijn, op dat moment verschrikkelijke en ongewenste wijsheid, slechts zwaaiend als uitnodiging dat het ook anders kan. De keuze is echter aan hen. Iedereen heeft recht op zijn en haar eigen leer en bewustwording proces. Ik communiceer dat ik op hen wacht in Sustainocratie in de hoop dat ze er gehoor aan geven. Ik loop dan het risico mijn geliefden te verliezen wegens bemoeizucht. Men denkt dat mijn tranen wegens zelfmedelijden zijn maar ik huil voor hen. Dat maakt het allemaal nog moeilijker maar ik verloochen mijzelf als ik hen de keuze niet voor houd want ik kan niet naar hun leed blijven kijken. Ik zeg bij een afwijzing “Het is ok” maar eigenlijk zeg ik “hoeveel shit heb je nog nodig voordat je met mij (in geval van mijn persoonlijke liefde voor de persoon) of ons allemaal in de Stad van Morgen meegaat naar harmonie en cocreatie van ook jouw kwaliteit van leven?”. Het is echter hun proces, hun shit, en niet dat van mij. Zij hebben de keuze, niet ik voor hen.
Doordat ik mijn geliefde partners niet in de chaos wil zien (en mijzelf helemaal niet meer), want de herinneringen aan het geleden leed zijn zo heftig dat ik snel terug wil naar mijn veilige haven in Sustainocratie en iedereen meeslepen waar ik van houd. Zo maak ik hun proces ook dat van mij. Dat is niet goed. Ik kan een baken op de horizon bieden maar niemand vroegtijdig vragen zich erin te herkennen. Dat doe ik bij mijn kinderen ook niet. Ik ben er wanneer ze mij nodig hebben. Ik vertel wanneer ze willen luisteren maar hun weg is hun eigen weg. Ik grijp alleen in wanneer het echt gevaarlijk wordt. Dat geldt ook voor mijn partners die hun eigen weg zoeken. Ik kan mij hun leven niet eigen maken, hooguit laten zien dat ik er ben, mijn liefde onvoorwaardelijk beschikbaar stellen, als ze er klaar voor zijn. En als ik er niet meer ben? Dat dan Sustainocratie een definitief onderdeel is van de maatschappij waar men de toevlucht kan zoeken en het geluk kan vinden door er zelf aan te werken. Die keuze had ik niet want Sustainocratie bestond niet. Nu wel. Misschien versnelt het daardoor de processen naar harmonie, door de uitnodiging, door het goede voorbeeld maar niet door de moralisering ervan. “Het is OK” is dus ook een geruststelling naar hen dat goed komt als ze dat zelf willen.
Ook ik heb ooit schijnveiligheid gevoeld in de chaos met de nep alcoholistische vrienden en de oeverloze, kleffe gesprekken en knuffels in de groepjes “zoekenden”. Hoe is het mogelijk dat ik ooit dacht “het wel alleen te kunnen” en mij daarin ooit goed voelde, relaties ben aangegaan die bij voorbaat gedoemd waren te mislukken, niet door hen maar door mijzelf, en uiteindelijk leidde tot meer chaos en leed? Het is de “gemakkelijke” wereld waarin verantwoordelijkheid ver te zoeken is en men zich te goed doet aan het delen van aanwezigheid en ongeremd kortstondig verlangen in plaats van daadkracht en respect. Het heeft een verslavend component omdat men zich al snel en gemakkelijk een hele pief vindt tussen iedereen die afgezakt is. Het lost de problemen niet op maar ze verdwijnen even in de nevels van de schijn. Een pleister op een open wond. Maar het is een werkelijkheid die als enige echte wordt ervaren totdat het tegendeel zich manifesteert.
Het is fijn wonen in Sustainocratie omdat we samen werken aan onze eigen kwaliteit van leven, in vrijheid en cocreatie, elkaar helpend door alle moeilijke fasen van het leven in liefde voor elkaar en het leven zelf. De kernwaarden zijn onze richtlijn waardoor we kunnen geven en kwaliteit van leven terugkrijgen. Allemaal samen 1 op 1 en met zijn allen emotioneel, spiritueel, lichamelijk en rationeel zelfbewust.
Dit is slechts een kant van de vele verhalen die mij raken in de werkelijkheid die in galop emotionele crisissen en chaos veroorzaakt en de noodzaak om de transitie naar harmonie noodzakelijk maakt. Zoals mensen die zich niet meer identificeren met de arbeidsmarkt die aantoonbaar bijdraagt aan de problemen in de wereld. Men wil beloond worden voor zinnige dingen, niet bijdragen aan vervuiling, onderdrukking of manipulatie. Jongeren die eenzijdig op straat hun eigen morele weg zoeken omdat de ouders hen niet begrijpen of teveel met zichzelf bezig zijn in echtscheiding of carrières. Huwelijken die koud en afstandelijk zijn geworden omdat onzekerheid toeslaat en materieel individualisme de overhand krijgt waardoor samenhang verdwijnt als ook de liefde voor elkaar. Ouderen die in eenzaamheid amper aandacht krijgen van hun familie en overgedragen zijn aan een kostbaar onpersoonlijk, liefdeloos zorgsysteem, ondanks de vele zorgverleners die graag meer willen geven maar door de geldgedreven sturing daarin geblokkeerd worden tot groot innerlijk leed in hun werk. Ga zo maar door. We krijgen het allemaal voor onze kiezen in de Stad van Morgen in de transitie die we aanbieden.
Die oude wereld van chaos is niet meer voor mij ondanks de natuurlijke realiteit ervan. Ik zoek en co-creëer samen de volwassen kwaliteit van leven, hoop en liefdevolle samenhang als overkoepelende werkelijkheid voor iedereen, niet de eeuwig durende decadentie, eenzaamheid, spijt en teloorgang. Dat is hard werken, vergt commitment en inzet, met vertrouwen en respect naar elkaar maar vooral SAMEN. Het is fijn en zelfs “erotisch” maar op een andere manier dan in de emotionele chaos die ontstaan is. In Sustainocratie is erotiek respectvol en getoetst aan continuïteit van de relatie in plaats van de kortstondige onpersoonlijke bevrediging die men zoekt in de chaos. Het is romantisch en uit zich in aandacht en attenties, niet alleen kortstondige seksuele spanningen en verlangens. Het gaat om de positieve verleiding, het integrale fysieke, emotionele, spirituele en rationele proces van zelfbewuste integratie tussen twee mensen individueel, het huwelijk of grote groepen mensen collectief samen als maatschappij gebaseerd op liefde voor en met elkaar. Als je eenmaal Sustainocratie geproefd hebt dan hoort het ook bij je keuzes. Voor mij de enige keuze.
Chaos is ook een vorm van harmonie maar in de werkelijkheid van het overleven. Alles mag, zeker als alcohol de remmen los heeft gegooid. Maar chaos levert geen stabiliteit. Er ontstaat concurrentie, criminaliteit (ook emotionele misstanden), foute keuzes door behoefte invulling maar blindheid voor het geluk en de continuïteit dat elders ligt in de keuzes.
Sustainocracy is de harmonie van het zelfbewust leven, de verantwoordelijkheid en samenhang tussen mens en natuur. Ook hier mag alles mits het geluk, gezondheid en welzijn oplevert voor elkaar, niet kortstondig maar continu. Jongeren voelen zich erkend in sustainocratie in hun zelfleiderschap, geholpen door de warme basis van collectieve en emotionele veiligheid. Eenzaamheid weet zich weer in warmte omhuld door mee te doen aan cocreatie. Inzet is de nieuwe arbeid met vreugde, zingeving, samenhorigheid en wederkerigheid. Hulp voor elkaar en anderen heelt huwelijken en gezinnen, en creëert nieuwe liefdevolle relaties.
Twee vergelijkbare werelden met twee verschillende uitgangspunten. Je kunt je vestigen in chaos en af en toe harmonie ervaren. Je kunt je ook vestigen in de harmonie van Sustainocratie als basis en omgaan met chaos als kans. Zowel het een als het ander hoort bij het leven, net als de keuzes en de transitie processen via hebzucht en bewustwording. In Sustainocratie is chaos geen probleem maar een instrument.
Als ik dan door kortstondige persoonlijke hebzucht wederom in het leed van chaos terecht ben gekomen dan kan ik de keuze maken om via bewustwording weer naar harmonie te komen. Ik heb per slot van reden Sustainocratie tot mijn beschikking. Dan neem ik misschien iemand mee. Of ik ga alleen met wederom een pijnlijke ervaring erbij die ik positief kan verwerken samen met de velen die ook mij omringen. Want ik heb geleerd dat een mens niets alleen kan maar in een maatschappij leven waar dat van ons wordt verwacht. Dat deze onnatuurlijke verwachting de basis is van alle ellende in de wereld en bij onszelf snappen we pas als we het de rug hebben toegekeerd. Wat is er dan zo fout aan onze maatschappelijke organisatie?
Sustainocratie is een natuurlijke zelfbewuste keuze
Onze onnatuurlijke maatschappij
Onze maatschappelijke is bewust onnatuurlijk gemaakt zodat men macht kan ontlenen aan onze vereenzaming. Dat geldt voor politieke economische spelletjes die bestuurlijk en maatschappelijke chaos in plaats van cocreatie gebruiken om zichzelf in stand te houden. Dat dit onhoudbaar is blijkt wel uit de vele crisissen en ellende die we in de maatschappij tegenkomen en waar we bestuurlijke verantwoordelijkheid voor op kunnen eisen omdat men ons manipuleert. Niet alleen voor het drama dat men veroorzaakt maar wegens het belangengebied om cocreatie ondergeschikt te maken aan hun chaos beleid en te gebruiken wanneer het uitkomt. De angst voor chaos geeft politieke macht waarbij het scheppen van chaos die macht sterkt. Cocreatie verdampt die macht omdat de bevolking zelf verantwoordelijkheid neemt. Dat is de angst van het bestuur. Daarom ziet het plaatje van de onderbroken natuurlijke cyclus er anders uit dan die van de wisselwerking tussen chaos en harmonie. Het is onze huidige gemanipuleerde “democratie” die zich in het hebzucht veld heeft genesteld.
Samenhang bestaat niet meer door politieke belangen en economische sturing rond groei en hebzucht. Chaos is een politiek middel om angst te zaaien. En harmonie is een permanente politieke belofte die onmogelijk waar te maken is voor de lange termijn zonder de noodzakelijke cohesie.
Neem nu AiREAS en de Vestdijk. AiREAS is opgezet om samen met de overheid en burgers te werken aan een gezonde stad vanuit luchtkwaliteit. Een sustainocratische cocreatie dus in het veld van harmonie. Maar toen de eerste infrastructuur maatregel genomen werd, door het aanpassen van de Vestdijk, werd het scheppen van chaos de bestuurlijke keuze, niet de cocreatie. Dan voel ik mij als initiatiefnemer van AiREAS en Sustainocratie vernederd, teleurgesteld en teruggezogen in de oude werkelijkheid die we 6 jaar geleden hebben verlaten.
Het verplicht mij om vanuit Sustainocratie stelling te nemen door mij te verharden naar de instituten zoals ik doe in het TV interview. Cocreatie gaat niet om belangen maar om verantwoordelijkheden. Mij en ons samen wordt ons verantwoordelijkheid gevoel ontnomen door misplaatste belangen. Dan moet ik mijzelf beveiligen tegen het onrecht en zelf keuzes maken. Of dit nu individueel is of collectief. Ik nodig uit tot Sustainocratie en open alle registers om mijn geliefde personen en maatschappij te omarmen en in de cocreatie de liefde, compassie, duurzame samenhang en evolutie te ontwerpen en tot uitvoering te brengen.
Als ander voorbeeld kreeg ik voor mijn verjaardag een mailtje van mijn sustainocratische partner uit Barcelona die een lijst van misstanden liet zien van beleid dat alleen uit was op chaos creëren. De nieuwe burgermeester van Barcelona leek hoopgevend door haar bottomup oorsprong uit burgerparticipatie maar dat bleek zoete schijn. Voedsel, huisvesting, cohesie problemen die de macht in stand houden blijven de overhand voeren omdat daar het leiderschap in ontstaat van de steden. De bevolking wordt in de ellende getimmerd met welzijn als verhaal maar niet als werkelijkheid. De prijzen stijgen, de tekorten en decadentie ook waardoor de politieke weer een verhaal heeft om harmonie te beloven en chaos te creëren. Het menselijke leed is niet te overzien en de Sustainocraat voelt zich machteloos.
Als we dan samen inschrijven voor een Europese subsidie om dit aan te pakken dan wordt het afgewezen omdat de Europese macht liever pleisters financiert dan bewustwording.
De som van deze spiegels van werkelijkheden die verwrongen en onnatuurlijke patronen tonen geeft ook mij kortstondig een periode van intens verdriet. Het kan allemaal zo anders zijn, zo mooi, zo samen, zo warm en verbonden. In Sustainocratie verbinden we spiritueel. Dat wil zeggen dat we ons lichamelijk, emotioneel, rationeel en zelfbewust verbinden aan elkaar in de kernwaarden van het menselijke bestaan. Als daar afbreuk aan wordt gedaan dan halen we onze mensen weer op, helpen hen in hun healing proces als ze daar voor open staan. Of we kijken met intens leed naar het proces dat ze ondergaan in die verrotte wereld van afhankelijkheid, individualistische schijnzekerheden en emotionele koudheid van bevroren blind egocentrisch gedrag. We blijven stoïcijns uitnodigen naar het welzijn dat wij samen te bieden hebben.
Deelname is een keuze. Als Sustainocratie groeit dan vermindert de andere nepwerkelijkheid vanzelf. Iedereen mag meedoen aan ons gemeenschappelijke creatieproces. We hebben 4 gebieden waarin u terecht kunt. U kunt ook een 5e of 6e gebied creëren, alles onder de Stad van Morgen. We hebben (vooral in Eindhoven maar kan in elk gebied worden toegepast):
AiREAS: gezondheid, volksgezondheid en mobiliteit (gezonde verstedelijking)
FRE2SH: voedselzekerheid in de stad en tussen stad en platteland
COS3I: sociale integratie en inclusie in Sustainocratie
School of Talents: participerend leren voor jongeren in de transitie tussen werkelijkheden (chaos naar harmonie en leren in Sustainocratie)
We moeten nog huisvesting, zorg voor elkaar en andere belangrijke zaken onderbrengen in Sustainocratie om het compleet te maken. Nieuwe waardesystemen zijn beschikbaar voor introductie en zullen binnenkort meegaan in onze processen van overvloed creatie, beloning en verdeling.
Vandaag is een nieuwe FRE2SH samenwerking vanuit oorspronkelijke intentie beklonken tot formele coöperatie rondom experimenten met voedselzekerheden in Eindhoven. Betrokken zijn in eerste instantie: Duurzame Kost (sla, vis en kruiden), Soulkitchen (restaurant), Bebbans (oesterzwammen), School of Talents (studenten participerend leren), COS3I (sociale integratie en innovatie), Trudo (vastgoed)…..
Project oesterzwammen
Naast de reeds in productie zijnde sla, forel, steur, kruiden en eetbare bloemen worden er nu in een op te starten voedselinnovatie lab nieuwe soorten aan toegevoegd. We beginnen met oesterzwammen en insecten. Naast de eenzijdige stadsproducties wordt ook samen gewerkt aan menu combinaties en verwerkingsinnovaties van de producties. Verder wordt gekeken naar de circulaire vormen van behoud en toevoeging van nutriënten, het verwerken van afval in de keten, en het opzetten van nieuwe verwerkingsmodellen binnen kunst en cultuur. Hieronder ziet u de ruimte waar de FRE2SH voedselinnovatie en zekerheden proeftuin wordt gecreëerd de komende maanden.
Steden zijn structureel kwetsbaar voor voedseltekorten door afhankelijkheid van voedsel van buiten de stad en het speculatieve karakter van de leveranciers. Daarnaast is er een kwaliteit vraagstuk in het hele voedselketen verhaal waar allerlei welvaartsziektes (diabetes, overgewicht, enz) aan kunnen worden ontleend. Het is in het belang van de stadsbewoners dat de kwetsbaarheid mindert door afstand te nemen van oude politieke en economische drijfveren en verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen voedselzekerheid (waar weer geheel nieuwe politieke en economische stromingen aan kunnen worden gerelateerd. FRE2SH is daarvoor de verbindende factor tussen de verschillende belangenpartijen zoals de lokale burgers, ondernemers, onderwijs en overheid.
Om elke vrijdag (op 21 juli weer): rechtstreeks verkoop aan geïnteresseerde burgers van 10 tot 13 uur in Veemgebouw 5e verdieping.
14 Augustus 15 uur: eindpresentatie voedselzekerheden van Bachelor student Ibren Feijen. Veemgebouw 5e verdieping.
Deelname is een keuze. Als Sustainocratie groeit dan vermindert de andere nepwerkelijkheid vanzelf. Iedereen mag meedoen aan ons gemeenschappelijke creatieproces. We hebben 4 gebieden waarin u terecht kunt. U kunt ook een 5e of 6e gebied creëren, alles onder de 
Stad van Morgen 