4 x WIN ondernemen: bloemen als therapie

Het moderne 4 x WIN ondernemen is goed voor de mens, maatschappij en het milieu. Daarnaast is het vaak zodanig geïntegreerd in de maatschappij dat het geniet van financiële continuïteit zonder de constante druk van groei, kostenoptimalisatie en concurrentie.

Neem nu het bedrijf Veldkleur in Rummen (Geetbets) in België. In plaats van eenzijdig bloemen te telen, vol te spuiten met gif voor langere houdbaarheid en te verhandelen (1 x WIN), doet Rosette Hendrix het anders. Haar bloementeelt spreekt de bloementaal tussen mensen en de natuur. Haar bloemen positioneert ze als therapie voor mensen met psychische klachten. Lees hier haar verhaal op Re-Story, het moderne 4 x WIN media kanaal.

Boeiend is niet alleen hoe Rosette haar bloemen al helend gebruikt voor mensen. Ook haar nauwe afstemming met de natuur, door bijvoorbeeld stormschade te voorkomen middels de plaatsing van heesters en heggen, is veelzeggend. Vroeger werden boerderijen al beveiligd tegen storm en vroegtijdige slijtage door een rij van hoge populieren. Gaandeweg zijn we deze kennis weer aan het ophalen en benutten.

Door zich 4 x WIN te verbinden aan haar omgeving ontstaat ook een diversiteit aan inkomsten. Hierdoor vervalt het risico verbonden aan een eenzijdige benadering. Zo creert deze ondernemer een sterke en weerbare positie in een onzekere tijd. Zij is tevens een bron van inspiratie om ook in andere gebieden therapeutische bloemen initiatieven te laten ontstaan. Uit bloemen kunnen we zoveel lessen halen als we maar de rust nemen om ernaar te kijken. Dan is het zo fijn als er mensen zijn die een optimale omgeving scheppen waar dat allemaal kan.

Waarom het noodzakelijk is om alle instellingen om te vormen tot 4 x WIN leiderschapsstructuren

De mensheid heeft geleerd om vrijuit van de natuur te nemen voor haar eigen voordeel. Dat is oké als dit binnen de grenzen van het redelijke gebeurt. Het is niet oké als we dit onbeperkt benutten voor ons financial gewin. Dit is wat er is gebeurd sinds het industriële tijdperk. De culturele mentaliteit van een economie van groei heeft onze planetaire hulpbronnen gekannibaliseerd. Het heeft een punt van parasitair misbruik bereikt dat maar één toekomst heeft: totale ineenstorting.

Toch valt geen van de individuele instellingen iets te verwijten. Hun bestaan ​​is gebaseerd op deze gangbare praktijk die gevoed wordt door onze consumptiedrang. Als we de catastrofale perspectieven willen ombuigen, moeten we de instellingen een middel geven om te groeien zonder het materiële misbruik. 4 x WIN is de oplossing. In plaats van het onbeperkt nemen van de natuur te vertalen in geld, baseren we onze economie op de multidimensionale waardecreatie voor de mens (kernwaarden), de samenleving en onze omgeving. Dit is een divers veld van onbeperkte innovatieve ontwikkeling en groei in een nieuwe financiële wereld waar de afhankelijkheid van materiële hulpbronnen kan worden geminimaliseerd, circulair en zelfs regeneratief kan worden gemaakt. We worden veel afhankelijker van onze creativiteit als waarde dan van onze blinde consumptie.
Dit heeft ook een zeer belangrijk effect op de overheids- en semi-overheidsstructuren. Deze groeiden uit tot kostbare saneringsinstellingen, die de gevolgen van deze destructieve 1 x WIN-houding opvangen. Zodra 4 x WIN is aangenomen, wordt de overheid een waardevolle partner in het verbinden van het regionale 4 x WIN-ecosysteem naar optimaal lokaal welzijn en duurzame ontwikkeling. De kosten van de overheid als faciliterende dienst zullen sterk verminderen, terwijl de effectiviteit ervan toeneemt. Een integrale WIN-situatie voor alle betrokkenen.

Onze planeet zal zich regeneratief herstellen. Onze menselijke soort wordt gezonder, productiever en veerkrachtiger, terwijl onze innovatie ons welzijn zal verzekeren. We zullen allemaal betrokken zijn bij de gedeelde distributie van onze waarden en zekerheden. De stap naar 4 x WIN is een keuze, een bewustzijn evolutie. Het waarderen van onze voordelen zoals gezondheid of veiligheid, en zelfs onze proactieve samenwerkingsrelatie met onze natuurlijke omgeving, is een nieuw gebied van financiële ontwikkeling dat kan worden vergeleken met de manier waarop blockchain en de cryptowereld werken. Waarde geven aan vertrouwen, identiteit, authenticiteit, verantwoordelijkheid, welzijn, enz. heeft een veel grotere en duurzamere impact. Het levert een onbeperkte financiële groei vanuit een veel solidere basis dan de materiële vernietiging voor massaal geproduceerde en gedistribueerde producten die niemand nodig heeft en alleen verdere vervuiling en bergen en zeeën van onproductief afval veroorzaakt.

Ooit zal 4 x WIN de norm zijn voor alle instellingen.

Op gebied van verkeersveiligheid voor schoolkinderen op de fiets mag er nog veel verbeteren in onze steden.

Geert Kloppenburg toont via zijn filmpjes het probleem bloot. Kijk naar de situatie die hij in Rotterdam in beeld heeft gebracht. Dit is ook het geval in andere steden.

Dat het anders kan, door de steden autovrij te maken, is nu wetenschappelijk bewezen op allerlei fronten. Op de site van AiREAS (samen werken aan luchtkwaliteit en gezondheid) kun je artikelen vinden.

Vrouwelijk waarden dienen balans terug te brengen bij de mens, in de maatschappij en op Aarde

Vandaag op 8 maart viert de wereld internationale vrouwendag. Het begon ooit, zo’n 110 jaar geleden om de rechten van de vrouw in een uiterst mannelijke maatschappijvorm. Nu, anno 2022, levert die masculiene maatschappijvorm zoveel onrust, vernietiging, ongelijkheid en problemen op dat het veel meer zou mogen gaan over de noodzakelijke “vervrouwelijking” van de maatschappij.

De ethische transitie van onze samenleving gaat met horten en stoten. Het is geen vloeiende evolutie. Het gaat namelijk gepaard met het loslaten van oude principes en gewoontes die algemeen aanvaard werden maar in de loop van de tijd aan verandering toe zijn. Ze zijn echter ingebakken in conservatieve systemen van zelfbehoud die ook nog eens een complex ecosysteem van belangen vormen. Als er dan problemen optreden die door die vorm worden veroorzaakt kunnen we ze niet oplossen vanuit hetzelfde denken als waarin ze zijn veroorzaakt. Omdat we zo moeilijk kunnen loslaten raken we in een recessie of een crisis waarna we wel MOETEN loslaten. Vaak is chaos een tijdelijke situatie waar we doorheen moeten, soms zelfs oorlog.

Het kan ook zonder al die ellende als we ons als samenleving positioneren in een minder masculiene omgeving waarin we vrouwelijke waarden evenredig een plek geven. Deze waarden zijn die van het ethische bewustwordingsproces, ons aanpassingsvermogen, creatieve innovatie en focus op waarden in plaats van belangen. Dat is de aanpak van Sustainocratie. Zo gaan we om met loslaten en opnieuw vastpakken vanuit een gemeenschappelijk verhaal. Dat geeft veel warmte en voldoen, voor de mens maar ook voor de deelnemende instanties (overheid, wetenschap, bedrijfsleven). De instantie weten op deze manier hun authenticiteit en toegevoegde waarde te waarborgen, niet door te concurreren of te manipuleren maar door er te zijn en zich te verbinden. Internationale vrouwendag dit jaar, in het midden van wereldwijde onstabiliteit, dreigingen en ellende, herinneren ons daaraan.

Internationale vrouwen dag, de hele week in Eindhoven

Op 5 Maart begint het. De eerste internationale vrouwendag op wijkniveau. Een groep geweldige vrouwen, ieder met eigen unieke bijdragen zorgen voor een middag en avond programma in Stratum (Eindhoven) en concreet in en rond het buurtgebouw Fab28. Thema: Solidariteit en de kracht voor verandering.

Gedurende de week zijn er online sessies die door C.L.O (de Latijns Amerikaanse vereniging) worden georganiseerd. Uiteindelijk eindigt de week met een C.L.O evenement in het Parktheater op 12 Maart.

Maar daar eindigt het sociale inclusie programma voor 2022 en verder niet mee. Voor een vreedzaam, vooruitstrevende, inclusieve wereld is een evenredige mindset nodig. Een mindset van gezonde verbinding, samenwerking aan onze menselijke waarden, inzet en verdeling. Deze initiatieven zijn daar een onderdeel van, een voorbeeld van samenhorigheid en kracht die we jaar in jaar uit verder laten groeien. Dat is het verbindende doel van de COS3i community van de Stad van Morgen.

Kuddegedrag

Het televisie programma Mindf*ck brengt op grappige wijze de psychologie van de mens in beeld. De voorspelbaarheid van gedrag is daarbij uiterst zorgwekkend omdat we ons gemakkelijk laten onderwerpen aan manipulatie. Het experiment rondom kuddegedrag is daar een duidelijk voorbeeld van. Kijk zelf even mee ….

Natuurlijk kan het gedrag van de mensen in het filmpje geïnterpreteerd worden als aangeboren nieuwsgierigheid. Hierbij heeft men altijd de keuze om af te haken. Waarom blijft men dan meedoen? Omdat het leuk is? Om erbij te horen? Omdat het moeilijk is los te laten als je eenmaal in de molen meedraait?

Hoe zit dat in ons dagelijks leven? Hoeveel laten we ons beïnvloeden “omdat iedereen het doet?” of omdat we het moeilijk vinden uit een stroom te stappen? Of “omdat het zo hoort” volgens een bepaalde stroming….

De geboorte van vijf 4 x WIN ideeën, door jongeren, natuurlijk!

Vandaag was ik uitgedaagd door een studente van Fontys om haar eigen klasgenoten en haarzelf ook weer uit te dagen. Zij studeren communicatie technieken met een speciale focus op de culturele sector. De grote vraag was “hoe ontstaan communities?” en natuurlijk ook “hoe houd je ze levendig in stand?”.

Ikzelf mocht hen prikkelen met mijn eigen community drang rondom het samen (instellingen en mensen gelijk) verantwoordelijkheid nemen voor onze menselijke kernwaarden. Dat is natuurlijk leuk en aardig en een bewijs dat communities rondom onze grote maatschappelijke uitdagingen kunnen ontstaan. Maar ik heb ook één grote zwakte: “ik weet niet hoe ik jongeren mee kan krijgen” in al mijn uitdagingen. Logisch dat ik deze groep om hulp vroeg. Daarvoor had ik met name AiREAS genomen als uitdaging.

De aanpak was intensief. Een korte uitleg van mij moest hen prikkelen om aan de slag te gaan met hun creativiteit. Ik vertelde over mijn eigen processen om tot Sustainocratie te komen, de verschillende communities die erin zijn ontstaan, en AiREAS als concrete uitdaging voor vandaag, inclusief mijn hulpvraag.

Daarna kregen deze jonge mannen en vrouwen ongeveer 90 minuten de tijd om een concreet plan te ontwerpen ter presentatie. In die 90 minuten gingen ze door verschillende stadia. Allereerst moesten ze zien te begrijpen wat er bedoeld werd. Het thema luchtkwaliteit wordt niet onderwezen op school. Ook de problematiek van Noord West Europa op gebied van luchtvervuiling was niet echt tot hen doorgedrongen. Ze gingen op zoek naar kennis op internet en probeerden tegelijkertijd een idee te vormen over wat nu de theoretische basis is voor het vormen van een community.

“Een community bestaat uit gelijkgestemden die samen de interesse in een bepaald onderwerp delen” was één van de definities die men wist aan te dragen.

Daarna moest er nog een plan bedacht worden dat zou leiden tot community-vorming, betrokkenheid van jongeren én verbetering van luchtkwaliteit. De groep had zich verdeeld in vijf subgroepjes, elk van 3 personen. De docent en ikzelf deden een rondje om de groepjes eventueel bij te staan bij vragen of tips. De gesprekken die ik voerde waren betrokken, relevant, analytisch, enz. Men wist zich in te leven in hun eigen community gedrag in het dagelijks leven, of het ontbreken ervan door persoonlijke omstandigheden, corona of een beeld van een bepaalde cultuurontwikkeling rond individualisme.

Tot slot moesten ze zich ook nog voorbereiden op een presentatie. Dat wil zeggen, de keuze maken wie wat presenteerde, in welke vorm en met welke ondersteuning? Zelfs daarin bleken deze studenten uit te blinken. Elke presentatie werd verbaal goed gebracht en ondersteund door professioneel beeldmateriaal.

Uiteindelijk werden vijf project ideeën geopperd, onderbouwd en getoetst aan de groep zelf als doelgroep. Het idee “adopteer een plant” ontving meteen veel bijval. De andere ideeën ook maar leverden eerst wat aanvullende discussies op. Opvallend was geweest de groepsdynamiek waarmee men de uitdaging was aangegaan, hoe de groepjes met de stress dip omgingen om tot een gewenste keuze te komen en de professionaliteit rond de uiteindelijke uitvoering van de presentatie. En dat alles in 90 minuten tijd!

Deze groepjes zijn natuurlijk uitgedaagd om hun creativiteit in de praktijk tot uitvoering te brengen, samen met de partners in de AiREAS community. Zonder uitzondering werd dit geaccepteerd. Wij zullen hier met veel genoegen de uitvoering volgen en kijken hoe die uiteindelijk wordt geïmplementeerd en met welke 4 x WIN resultaten.

Het moet en kan anders

Een vingerwijzende regering toont haar incompetentie op gebied van menselijkheid. Alle maatregelen die ze neemt rondom een vermeende pandemie worden bedacht vanuit systeemdenken. Maar zo werkt de natuur niet, ook de natuur van de mens niet. Voor dit soort situaties is een hele andere vorm van regering nodig, niet reactief, niet systemisch (geld en macht) maar proactief, holistisch (mens en natuur).

Nu zijn het de ongevaccineerden die het doelwit zijn van de overheid om zichzelf qua verantwoordelijkheid te ontlasten. Vanaf het begin van de crisis hebben we dit gedrag van afwimpeling van verantwoordelijkheid gezien. In het begin leek dat relevant door een grote onzekerheid (bijv. het komt uit China) die van buitenaf zou komen. Maar naar mate kennis (bijv. de eerste opgeblazen sterfte verwachting van 3.4 I.F.R vergeleken met de, in een later stadium gemeten werkelijkheid van 0,15) zich ontwikkelde kon men meer naar zichzelf én de eigen verantwoordelijkheid gaan kijken. In plaats van het beleid bij te stellen, zoals in 2009 met de Mexicaanse griep, bleef men dit keer doorpakken met dezelfde maatregelen gefocust op blokkades, vaccinatie en nog eens blokkades en vaccinatie. Men sloot zelfs bepaalde informatiekanalen af. Is dit kortzichtigheid, belangenverstrengeling of tunnelvisie?

Een boeiend verslag uit 2010 “terugblik op de influezapandemie” toont vergelijkbare stappen die we nu kennen van de COVID19 aanpak. Een zin valt op:

Een belangrijk aspect is de rol die de farmaceutische industrie zou hebben gespeeld bij het ‘opblazen’ van de pandemie. De adviseurs van de WHO liggen onder vuur vanwege vermeende financiële belangen.

In een geldgedreven wereld worden eigenbelangen vaak verdoezeld door met ethiek gecamoufleerde argumenten. In een tijd dat de gezondheid en samenhang van onze maatschappij in crisis verkeert mogen we openheid, transparantie en samenwerking verwachten en zelfs eisen van onze regering. Als deze er niet is dan is opstand onvermijdelijk.

Herhaalt de geschiedenis zich maar nu geraffineerder?

In 2004 kostte de gezondheid zorg gemiddeld 1000€ per persoon in Nederland. Nu kost ons dat nagenoeg 6000€ per persoon! Deze gigantische stijging zou gemotiveerd zijn door de vergrijzing in het land en onze gestuurde afhankelijkheid van het kostbare zorgsysteem. Sinds de kredietcrisis in 2008 kwam het principe van de groei-economie ter discussie te staan. De verzorgingsstaat is niet alleen een enorme kostenpost. Het slaat tevens de sociale verbindingen plat die de basis vormen van een zorgzame maatschappij, voor en met elkaar. Matthew Lieberman, een Amerikaanse hersen onderzoeker, toonde al aan dat de eerste levensbehoefte van de mens “de sociale verbinding” is. De verzorgingsstaat heeft gaandeweg ons sociale contact uitgehold met ongelooflijk veel consequenties op gebied van agressie, eenzaamheid, depressies, gedragsstoornissen, welvaartziektes, enz. De verzorgingsstaat reageert met allerlei kostbare gefragmenteerde instanties en maatregelen rondom die stoornissen. De verzorgingsstaat stelt zichzelf hierbij niet ter discussie, ze reageert op symptomen. De kostendruk wordt alleen maar hoger.

De Staat moest haar jaarlijkse kostengroei van gemiddeld 6% aan banden gaan leggen. De staatsdiensten zoals de zorg en het onderwijs moesten het ontzien. Verzorgingshuizen werden gesloten, ziekenhuis capaciteiten aan banden gelegd. Allerlei verantwoordelijkheden werden overgeheveld naar de gemeenten. Deze gemeenten zoeken in toenemende mate de cocreatie van het maatschappelijk belang op, samen met haar inwoners. Maar die transitie is in de nationale overheid nog ver te zoeken. Een recent verslag laat zien dat slechts een kwart van de Nederlandse bevolking zonder moeite zich financieel kan bedruipen. Het toont aan dat “het systeem” niet meer voldoet en “het anders moet, maar ook anders kan”. Ondertussen wordt onze maatschappij gekenmerkt als “zeer gestructureerd, ongezond”, hetgeen zich uit in welvaartziektes, een ongezonde leefomgeving, apathie rond verantwoordelijkheden en structurele afhankelijkheid van het geldgedreven en geldafhankelijke systeem. Zelfs onze essentiële “waarden” (gezondheid, veiligheid, basis behoeften) worden gezien als kostenpost in plaats van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

En dan komt ineens de COVID pandemie. Het sinds 2009 geoefende en geperfectioneerde draaiboek wordt (wereldwijd) uit de kast gehaald en zo ook het (lokale) OMT. Die zou volgens het reeds geciteerde verslag uit 2010 moeten bestaan uit “deskundigen uit de publieke gezondheidszorg, microbiologen, infectiologen en behandelaars” en wat ons betreft ook uit antropologen en sociologen. Deze crisis laat ineens alle tekortkoming van het beleid van de afgelopen jaren zien. Onmenselijkheid is de norm geworden. De regering valt wegens de toeslagenaffaire maar vele andere wanpraktijken zijn ook aan de oppervlakte komen te drijven. Tijdens verkiezingen komen vreemd genoeg dezelfde partijen weer aan de macht. Hierdoor ontstaat de unieke, ongekende situatie van een demissionair ontslagen kabinet die nagenoeg ongelimiteerd haar gang kan gaan met de steun van de herkozen tweede kamer waar ze officieel nog geen regering van is.

Ondertussen gaat alles fout wat maar fout kan gaan. COVID blijkt vergelijkbare proporties aan te nemen, inclusief snel muterende varianten, van een zware griep. Ondanks alle influenza vaccinaties in de afgelopen jaren zijn winterse griepcrisissen niet voorkomen. Een nieuw soort vaccin zou de oplossing moeten bieden. Deze vaccins vallen echter door de mand wegens de beperkte bescherming die ze blijken te bieden. Toch wordt stoïcijns de bevolking voorgeschoteld dat ze met meerdere vaccins (big Pharma) en een bijbehorende QR code (big IT) “veilig” zou zijn. Het tegendeel is gebleken. Toch wordt de schuld van voortdurende problemen gelegd bij het uitgaansleven (redelijk, gezien de beperkte graad van beveiliging van vaccinatie en de schijnveiligheid van de QR code. Onredelijk richting de zwaar gereguleerde horeca vergeleken met voetbalwedstrijden en grote evenementen) en de niet gevaccineerde (onredelijk, daar deze zich altijd moeten voorzien van een recente PCR test).

Sterker nog. Nieuw onderzoek toont aan dat vaccinatie bij oudere mensen misschien effectief zou zijn, niet qua besmettingspotentieel maar wel het gevaar van versneld overlijden. Het vertraagd overlijden dankzij vaccinatie heeft misschien een effect op IC belasting in ziekenhuizen maar niet op het natuurlijke verloop van het einde van het leven zelf. Bij jongere groepen is dat anders. De registratie van vaccinaties en overlijden zou misleidende gegevens bevatten. Bij deze bevolkingsgroepen zijn “onverklaarbare” pieken in overlijden geconstateerd, zoals het verslag aangeeft en uitdaagt tot tegenspraak en verder onderzoek.

Russische roulette

Het is bekend dat een COVID vaccin het immuunsysteem verstoord zodat het reageert om tot de gewenste vermeende bescherming te komen. In die periode van verstoring (volgens het verslag uit Engeland duurt dit ongeveer 28 dagen) kan van alles gebeuren. Men heeft zelfs de regel dat als iemand een infectie heeft opgelopen dat men niet gevaccineerd dient te worden. Ik laat het plaatje hier weer even zien.

Er zijn natuurlijk mensen met een bekende of onbekende onderliggende aandoening, bijvoorbeeld een hartprobleem, sluimerende infectie of een andere lichamelijke onbalans, die door het reguliere immuunsysteem wordt onderdrukt. Zij nemen misschien de vaccinatie om zichzelf of anderen te beschermen maar blijken zich bloot te stellen aan een soort Russische Roulette. Vaak gaat het goed, maar regelmatig ook niet. Mensen die ogenschijnlijk gezond waren kunnen zo zwaar ziek worden en zelfs overlijden. De oorzaak wordt dan onterecht aangewezen als “onderliggende kwaal”, niet als COVID en zeker niet als bijwerking van het vaccin.

We kunnen dit de regering natuurlijk niet zomaar aanrekenen. Wat we de regering wél aan kunnen rekenen is dat ze vasthoudt aan een beperkte tunnelvisie rondom vaccinatie zonder open te staan voor de feedback-lussen die door voortschrijdend inzicht wereldwijd worden aangereikt. Je kunt de bevolking ook niet aanrekenen dat ze gefundeerde twijfels heeft bij een crisisbeleid dat zichzelf niet constant corrigeert. En zeker niet als men gefundeerd angstig is dat men “uit solidariteit” zelf slachtoffer wordt. Dat een overheid dan overgaat tot het verwijten van deze groep is een teken van onmacht, gebrek aan zelfreflectie en kan zelfs als misdadig worden betiteld door de gevaarlijke tweedeling die ontstaat tussen angstige groepen die elkaar hun angst gaan verwijten. Het toont een totaal gebrek aan leiderschap.

Deze groep dwingen tot vaccinatie is onder omstandigheden van de gefundeerde twijfel ronduit verwerpelijk. Ook het vasthouden aan een beleid van opsluiten en beperken is tegenstrijdig aan de menselijke natuur en basisbehoefte. Het geeft alleen maar meer maatschappelijke problemen die door een te gefragmenteerde aanpak onvoldoende aandacht krijgen.

Niet vingerwijzen maar coherent optreden vanuit het geheel

Een crisis, ongeacht de intensiteit, is geen politiek spel. Het is een gemeenschappelijke gedeelde verantwoordelijkheid van bewustwording, loslaten van oude, foute patronen, nieuwe inzichten benutten en samenwerken aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie en gezondheid. Dat geldt niet alleen voor de regering maar ook voor het bedrijfsleven, de bevolking, de wetenschap, enz. Met een extra politiemacht kom je er niet, ook niet met een investering in controle technologie, noch het platspuiten van jong en oud. Het ontbreekt dan totaal aan menselijkheid en kennis van natuurlijke complexiteit processen. Die kennis hoeft een regering niet zelf in huis te hebben. Ze dient er wel voor open te staan, het uit de maatschappij te betrekken, steeds te vernieuwen en transparant te gebruiken in haar moeilijke keuzes, niet selectief maar co-creatief. In plaats van puur op kosten, baten of belangen te manipuleren via verknipte dwang dient de regering zich open te stellen voor inzichten en te faciliteren op basis van gezondheid en samenhang. Ze dient niet tot een Russische roulette te verplichten, met alle weerstand en opstanden van dien, maar juist een middenweg te vinden tussen bescherming (bijv. vaccins voor ouderen), verzorging (IC uitbreiding, stimulans en beleid rondom een gezonde samenleving, niet het repareren van ongezondheid) en een natuurlijke gezondheid stimulans (natuurlijke immuniteit opbouw, gezonde levensstijl).

Een dag groene initiatieven filmen in Eindhoven met Earthbeat bleek niet genoeg

Om 11 uur zou de cameraploeg uit Luxemburg via Maastricht in Eindhoven zijn. Vroeg omdat dit gevraagd was door een van de wethouders die graag de vergroening en autoluwte van de Vestdijk wilde laten zien. Want dat is wat men uiteindelijk voor de hele binnenring in gedachten heeft. Helaas had de wethouder op het laatste moment andere belangrijke dingen te doen. Niet getreurd. De CreatiVelos waren toch al iets vertraagd en werden uiteindelijk met een vrachtwagen naar Eindhoven gebracht. Een andere wethouder, Rik Thijs, had zijn agenda aangepast en wilde graag het Clausplein laten zien. Dat bleek een pareltje van inventieve vergroening in de binnenstad. Het groene plein als alternatief voor de oude verstening heeft vele voordelen. Zo is het een heerlijke sociale plek voor de omwonenden en alle bezoekers. Tevens draagt het groen bij aan het verminderen van de stedelijke, ongezonde hittestress. Wat minder zichtbaar is op het eerste gezicht licht de wethouder toe. Onder de grond is er een parkeergarage, dan een water opvang systeem en daarna de groenvoorziening. Deze multifunctionaliteit is een ingenieus kunstje moderne stadsopbouw. Dit wil men nu op 10 verschillende plekken in de binnenstad uitvoeren. Wow. 5 voetbalvelden groen in de binnenstad van Eindhoven? Wie had dat durven denken?

Wethouder Thijs is op zijn gemak in het Engels en trots op de zichtbare resultaten in de stad. En ambitieus om daarin door te pakken.

Een documentaire is wat anders dan een interview

Daar sta je als wethouder en krijg je ineens pittige vragen op je afgevuurd. Met verschillende camera’s worden de gesprekken, ook de voorbereidingen, opgenomen. Men is niet tevreden met het standaard verhaaltje. Er wordt doorgevraagd. Wie heeft dit bedacht? Hoe lang heeft het geduurd? Wie heeft er allemaal meegeholpen? Hoe kunnen we toegepaste technieken zichtbaar maken? Waarom is dit zo belangrijk? Na ruim 45 minuten vraag en antwoord, onder het oog van de camera’s lieten we de wethouder weer los. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de resultaten maar ook “het verhaal” er achter. Dat alles samen is inspirerend voor andere gebieden die misschien met soortgelijke plannen rondlopen. Karakteristiek voor Eindhoven is de openheid waarmee hierover gesproken wordt. De complexiteit wordt niet uit de weg gegaan, ook niet de moeite die het heeft gekost om iets fundamenteel van de grond te krijgen. Het eindresultaat, hoe inspirerend en nuttig ook voor de gezondheid en kwaliteit van de leefomgeving, is een topje van een grote ijsberg van inzet, samenwerking en doorzettingsvermogen. Daar staan om dit te vertegenwoordigen is een hele eer maar het is juist ónze taak om niet alleen het topje zichtbaar te maken, maar het geheel.

Tsja, en dan lopen spontaan Mieke en Joop van Bree voorbij. Beide zijn ze al jaren bestuurlijk actief in Waterschap de Dommel. Het verhaal van de wethouder en het Clausplein is koren op hun molen. Jarenlang hebben zijn “gevochten” (de woorden van Mieke) om het waterbeleid in de gemeente de juiste aandacht te geven, inclusief de vergroening. De waterschappen zorgen voor voldoende en schoon oppervlakte water in de regio. Maar dat is niet eenvoudig als het structureel verspilt en vervuild wordt. Vol enthousiasme nemen ze ons mee naar het Lichtplein, vlakbij. Daar is nog geen vergroening zoals op het Clausplein. Het is nog een en al steen. Maar de plannen liegen er niet om.

Mieke bereidt zich voor met de microfoon op het Clausplein. Maar uiteindelijk wil ze toch naar het Lichtplein

Al met al ben je dan al snel langer bezig dan de gereserveerde twee uur. De volgende afspraak staat te wachten, op ongeveer 1 km afstand. Dus thema’s zoals de autoluwe stad, de historische indrukken in de fietsenstalling, de verdichting, de elektrische bussen, de sociale cohesie initiatieven in de wijken en tussen de enorme culturele diversiteit in Eindhoven, de vergroening van Brainport, de stadspoorten, enz moeten we derhalve laten liggen. We gaan naar het onderwijs.

Onderwijzen en leren is niet hetzelfde

We gaan naar Fontys. Daar worden we opgewacht door coördinator Elke van der Valk samen met één student en enkele docenten. Het eerste wat mij opviel was dat ik Fontys niet meer terug kende. Gedurende enkele jaren had ik daar elke twee weken avondcolleges gegeven. Tot mijn verbazing was het campus vergroend, waren er gebouwen bijgekomen, ook afgebroken en de hele sfeer was ineens anders. Ik heb de nadruk gelegd op de aanwezigheid van één student omdat na de kennismaking en het snappen wat de bedoeling was, er ineens andere studenten mee gingen doen. Ook de docenten waren enthousiast. Studenten deden hun verhaal met veel passie en gedrevenheid. Ze vertelden niet uit een boekje maar uit hun eigen belevingen en leerervaringen. Overduidelijk werd dat het onderwijs aan het transformeren was, net als de stad die we hadden gezien. Docenten waren geen zenders meer maar faciliterende bronnen van inspiratie en support voor studenten die zelf op onderzoek uit gingen. Ik herkende veel van de School of Talents & Wellness terug in de aanpak.

Docent Niels van Maaren is erg blij met de ontwikkeling van Fontys en zijn rol die hij erin als docent kan spelen door de SDGs te integreren in het leersysteem.

Als je ineens én een transitie van het onderwijs, het leersysteem, de leeromgeving, de verhalen van de docenten én die van de vele studenten wilt vastleggen dan ben je wel een tijdje bezig. Het uurtje dat we ervoor uitgetrokken hadden bleek al snel veel te weinig. Arme Maartje Kreike die in het voedselbos op ons zat te wachten.

Vergroening in niet genoeg

In het voedselbos treffen we niet alleen Maartje maar ook Ben Nas. Ben is al jaren bezig om eetbaar groen te introduceren in zijn buurt in Gestel om het sociale contact tussen de mensen te bevorderen. In samenwerking met de gemeente is dat nu gelukt. Maartje heeft het voedselbos overgenomen van vorige pioniers en duidelijk haar stempel gezet in de diversiteit van plantengroei en activiteiten op het terrein. Maartje heeft veel kennis van planten en de geneeskundige krachten ervan. Vol verve neemt ze de gedachten van de deelnemers mee in de wereld van healing in plaats van de pleisterplakkerij van de farmaceutische industrie. Ze werkt samen met het onderwijs en tracht ook kwetsbare groepen te betrekken en inspireren. Haar doel is, net als Ben, om de mens bewust te maken van haar omgeving en het ongekende nut ervan, bijvoorbeeld via voeding. Ze zou graag zien dat de vergroening van de stad gepaard gaat met de voedselvoorziening in de wijken middels kruiden, vruchten, eetbare planten, enz.

Maartje vertelt hoe kruiden helpen bij kwaaltjes

Als er tussen de aanwezigen een grote groep Luxemburgse studenten meekijkt die nog nooit een voedselbos hebben gezien, zelfs er niet van gehoord hebben, dan zijn we niet gauw uitgepraat. Ook hier was er materiaal genoeg om een hele dag te draaien met de camera’s. De entertainment die we voorzien hadden in het voedselbos was komen te vervallen. De deelnemers waren moe van de vele indrukken en wilden inchecken in hun hotel. Gelukkig was het programma van 17:00 in de stad komen te vervallen omdat we dit al in de ochtend hadden gedaan (Clausplein). Dus was er ruimte voor wat relax. Om 19:00 sloten we de dag toch sociaal af met lekker eten in Foodgallery op het Stratumseind. Na alle beperkingen van corona was het een gevoel van thuiskomen bij onze sociale partners in de horeca. De bezoekers uit Luxemburg waren onder de indruk van Eindhoven en besloten weer terug te komen ergens in de toekomst. Het verhaal van Eindhoven is nog niet af. Voldoende wellicht als inspirerende boodschap naar de klimaatconferentie in Glasgow (COP26) maar als je over enkele jaren terugkomt in Eindhoven dan ken je de stad waarschijnlijk niet meer terug.

Jean-Paul Close en Jörg Altekuse hebben de handen in een geslagen op gebied van samenwerking aan een gezonde, samenredzame wereld.