Na een serie blogs over de vrouwelijke energie en de activiteiten van de bijbehorende vrouwelijke kring in onze maatschappelijke inclusie processen in COS3I (sociale inclusie), is het nu de beurt aan de mannelijke kring.
Het is grappig dat ik (de blogger) ineens gezien wordt als “iemand die iets met vrouwen heeft”. Dit omdat ik schrijf over emoties en een aantal blogs produceerde over de vervrouwelijking in onze samenleving om tot échte gelijkwaardigheid en harmonie te komen. Dit is niets nieuws. Al in 2008 schrijf ik hierover o.a. in het boek over “Geheimen van Echte Welvaart”.
Daarin staat ook dat de ideale harmonieuze maatschappijvorm bestaat uit de vooruitstrevende en gelijkwaardige interactie tussen de vrouwelijke en mannelijke energie. Nu overheerst in ons politieke en economische stelsel de mannelijke energie (doe-gerichte, bureaucratische, hiërarchische structuur, geldafhankelijkheid en macht). Terwijl de vrouwelijke energie (inhoud, moraal, zingeving, verandering, ethiek, spiritualiteit) exponentieel groeit komt de mannelijke flink onder druk te staan. Organisaties vallen om, overheden verhogen hun controle uit angst voor machtsverlies, semi overheden bedenken van alles om hun bestaansrecht te waarborgen. Chaos kondigt zich aan terwijl beide energieën een nieuwe harmonie trachten te vinden.
De man adopteert steeds vaker rollen in het leven die vroeger alleen aan vrouwen waren toebedeeld. Terwijl de vrouwelijke energie (die niet alleen vrouwen toebehoort maar een maatschappelijk kenmerk vertegenwoordigt van zingeving en dieper bewustzijn voor man en vrouw) verwarring veroorzaakt over de rolverdeling van mensen en specifiek die van de vrouw, geeft het toch duidelijk een richting aan, op weg naar een nieuwe dimensie van samenleving.
De mannelijke energie geeft echter angst en onzekerheid omdat oude zekerheden en status weg komen te vallen, structuren afbrokkelen en voor velen het gevoel van chaos veroorzaakt. De fase van bewustwording is er dan nog niet terwijl men geconfronteerd wordt met intense loslaten zonder dat er nog iets tegenover lijkt te staan behalve het verlies van wat ooit was.
Dit is enorm het geval bij bedrijven, instellingen en overheden die de teugels van bureaucratie en kostenbesparingen aantrekken in een drang te willen overleven. Hierdoor blokkeren ze zichzelf en de omgeving voor de noodzakelijke verandering en lopen de emotionele spanningen alleen maar op. Wat kan de mannelijke kring van COS3I in de Stad van Morgen daar nu aan bijdragen?
Bedrijven, overheden en instellingen
Van drama naar kans is een bewustwordingsprogramma voor organisaties die een transitie verwachten of er middenin zitten. Eenzijdige kostenbesparingen en aankondigen van reorganisaties of fusies zijn geen optie en zetten alleen maar angst en onzekerheden uit in de organisatie waardoor mensen defensief en negatieve trekjes gaan vertonen. Het programma ontwikkelt een context waarin de positieve energie in de organisatie wordt aangeboord, gesterkt en benut voor duurzame transitieprocessen.
Transitiewerk samen vanuit positivisme
Maatschappelijke cocreatie: Veel instanties stellen zich nog eenzijdig en gefragmenteerd op in het behartigen van hun belangen. Dat levert concurrentie en overlevingsstrijd op dat op termijn altijd tot verlies leidt. De nieuwe maatschappelijke wereld in de Stad van Morgen verbindt organisaties structureel vanuit authenticiteit aan multidisciplinaire 4 x winst processen. De verbinding levert zoveel duurzame interactie op dat de organisatie middels permanente feedback en innovatieve interactie zichzelf steeds weer vernieuwd, sterkt en uitvergroot. Maar dit is een situatie die geleerd dient worden omdat het een hele andere gedragsdynamiek verlangt dan wat we in de gefragmenteerde wereld zijn gewend. Het vertegenwoordigt een nieuwe dimensie in beleidskeuzes en verbindende verantwoordelijkheden.
Individuele mannelijkheid
Hier zien we een ongekende en vernieuwende zoektocht van jonge mannen naar volwassenheid. En oudere mannen naar een nieuwe bezieling wanneer duidelijk wordt dat het hele leven van generaties gemanipuleerd is geweest vanuit belangen van partijen die macht hebben uitgeoefend.
In onze evolutie als mens zien we dat elk levenspatroon eerst door de bekende fasen gaat voordat men er vanuit eigenheid iets nieuws aan toe kan voegen. Vele jongeren missen een rolmodel om zich aan te spiegelen omdat het verleden ter discussie staat en de toekomst nog niet is ingekleurd. Het risico loopt men dan dat jongeren hun heil zoeken in alcohol, drugs, zinloos bestaan en in een diep bestaansrechtelijk dal terecht komen. De Stad van Morgen biedt echter een nieuw perspectief, een uitdaging, waardoor de jonge mannen weer in hun kracht gezet kunnen komen met zin in het bestaan en liefde voor zichzelf en hun mogelijkheden.
Programma’s van onze leden omvatten de grote verscheidenheid aan belevingen die jonge mannen tot volwassenheid brengen, en oudere mannen tot een nieuwe bezieling en betrokkenheid, vaak samen met de jongeren.
De mannelijke energie manifesteert zich in dans, rituelen en krachtvormen in diersoorten
COS3I (sociale inclusie) is een beweging van de Stad van Morgen die al 12 thematische kringen telt. Elk van die kringen is al bezig met sociale inclusie, integratie en innovatie op zichzelf wegens de belangstelling van leden in de thema’s. Door deze kringen zich te laten presenteren in de wijken proberen we wijkgerichte betrokkenheid te creëren zodat we bruisende wijkactiviteiten kunnen organiseren. Een festival zorgt daarvoor.
Op 8 oktober 2017 van 11 tot 11 is het de beurt van Fab28 in Stratum. De kringen bereiding zich voor. Het programma volgt. Het wordt muzikaal, levendig en speciaal. Wijkbewoners van Stratum worden uitgenodigd om mee te doen, met de kringen, interesse te tonen in wijkgerichte continuïteit of door zelf initiatieven voor te stellen.
Elke kring heeft de ruimte om zich zo goed mogelijk te tonen
De explosieve vrouwelijke energie in de transformatie van onze maatschappij levert veel integraal welzijn gedreven initiatieven op. Deze zijn gebundeld in onze vrouwelijke kring of cirkel van de COS3I (sociale integratie, inclusie en innovatie) groep en verdelen zich over drie verschillende aandachtsgebieden.
Het kernteam (Nalaya, Yanu en Jean-Paul)
Mocht u geïnteresseerd zijn in de programma’s, festivals of workshops, word dan lid van de Meet-up van de Stad van Morgen en de COS3I (sociale inclusie) vrouwencirkel agenda:
Aandacht 1: Helende activiteiten
De huidige sterk masculiene (politiek economische) werkelijkheid van een macht hiërarchie, met algehele geld afhankelijkheden, heeft veel beschadigingen opgeleverd, zowel bij vele mensen (mannen en vrouwen), de natuur en de samenhang tussen alles. Als we ons concentreren op de consequenties voor de vrouw dan zien we in groeiende mate:
* psychische klachten door onderdrukking, huiselijk geweld, seksueel misbruik, vragen over zingeving, innerlijke stress.
* eenzaamheid, vooral na een relatie breuk, gebrek aan maatschappelijke erkenning voor kernwaarden zoals het opvoeden van kinderen.
* Onbalans door de maatschappelijke vermannelijking in gedragspatronen ook bij vrouwen en bepaalde onvrouwelijke prestatiedruk. Deze brengen veel vrouwen in de loop van hun leven in verwarring over de zin en onzin van het bestaan, hun relatie met mannen, onderling tussen vrouwen, of het werken in maatschappelijke vormen waar men vanuit hun innerlijke vrouwelijkheid niet achter staat maar zich gedwongen voelt om mee te doen.
Veel symptomen van stress, onmacht, psychische problemen, gezondheid klachten en psychoses staan het vrouwelijke welzijn, duurzame geluk en productiviteit in de weg.
De vrouwenkring van de Stad van Morgen bestaat met name uit vrouwen die hun eigen persoonlijk beleefde drama’s hebben kunnen verwerken. Zij stellen zich dienstbaar op voor alle andere vrouwen die graag ervaringen uit het verleden achter zich willen laten en weer positief met zichzelf en hun omgeving relaties aangaan, zonder die oude boosheid, angsten of onzekerheden. Deze vrouwen hebben technieken geleerd of ontworpen die daarbij helpen.
Aandacht 2: Bewustwording en educatie
Voor jonge meisjes, moeders en vrouwen met veel vragen worden allerlei programma’s aangeboden die vanuit de menselijke kernwaarden vrouwen zelfbewust en weerbaar trachten te maken in hun vrouwelijkheid. Zo kennen we de volgende voorbeelden die vaak in samenwerking met instanties (scholen, wijkverenigingen, vrouwen clubs, enz) worden aangeboden:
* Van meisje naar vrouw. Dit thema gaat over de intense vrouwelijkheid, gelijkwaardigheid, menstruatie, seksualiteit, omgang met jongens, zelfbeschikking over het lichaam, positief zelfbeeld, schaamte, intimiteit, hygiëne, enz.
* Harmonie in een multicultureel huwelijk of relatie. Twee mensen van totaal verschillende culturen en verliefd zijn geworden hebben veelal een roze bril over de mix van culturen die zij vertegenwoordigen. In de loop van de relatie spelen de cultuurverschillen een groeiende rol. Het geluk en welzijn van het paar maar ook die van de familie, vrienden en kennissen wordt mede daardoor bepaald. Daarmee omgaan is een kunst op zichzelf. Dit wordt nog moeilijker als men in een, voor de een of beiden, vreemd land terecht komt. Kijk hier de presentatie van Jean-Paul in 2010 in de raadzaal van Eindhoven over zijn eigen processen:
* Tweede of derde ronde verliefdheid. Het gebeurt tegenwoordig bij heel veel mensen. De echtscheiding of de relatiebreuk. Men heeft de beste jaren van het jeugdige leven geïnvesteerd in een relatie die uiteindelijk breekt. Men komt er alleen voor te staan, vaak met kinderen die aandacht verlangen, economisch moeilijke tijden en veel verantwoordelijkheden. Je bent wat jaren ouder, het leven heeft littekens achtergelaten van de stress van het gebroken huwelijk, de geboortes, zorgen en het gedoe. Het hunkeren naar een schouder, een luisterend oor, intieme momenten, wat steun, een volwassen sparring partner, enz is nog steeds actueel. Maar hoe gaat zo’n verleidingsproces als je dat al lang niet meer gedaan hebt? Hoe communiceren 40 plussers die single zijn, met een rugzak aan toestanden, en verlangens naar een tweede of derde ronde?
Er zijn nog veel meer invalshoeken die vanuit de kracht van positiviteit en realisme vorm gegeven worden. Veel 1 op 1 sessies zijn mogelijk met onze deskundigen die allen meertalig zijn, maar ook groepsactiviteiten en programma’s afgestemd op zakelijke omgevingen of families.
Aandacht 3: Train de trainer
Stad van Morgen en haar samenwerkingsclusters zoals COS3I hebben een wereldwijde doelstelling met de Sustainocratische kernwaarden en manier van werken. We kunnen niet overal zelf actief zijn. Dat is ook niet verstandig omdat lokale omstandigheden in andere gebieden te maken hebben met lokale belevingen en netwerk intensieve benaderingen die onmogelijk door mensen van buitenaf kunnen worden gemanaged. Daarom trainen we trainers uit andere steden en gebieden door onze methodes en ervaringen te delen. Zo ontstaat gaandeweg een wereldwijd local for global netwerk dat elkaar helpt, aanvult en versterkt.
Train de trainer is beschikbaar voor COS3I en voor elk van de gespecialiseerd kringen.
Een keer in de maand organiseert SoulKitchen op Strijp-S een lekker etentje om mensen in Eindhoven elkaar te laten ontmoeten. De vorige keer zat ik aan tafel met allerlei Spanjaarden hetgeen uitmondde in erg leuke gesprekken in het Spaans en Engels. Zondag 20 augustus mogen we weer een keer. Om 18 uur begint het.
Deze keer is er live muziek en toevallig kennen we de unieke en authentieke kwaliteit van deze muzikale zanger en gitarist. Uitmuntend en al op zichzelf de moeite waard voor het bezoek. Hij is tevens betrokken bij onze sociale integratie (COS3I) net als SoulKitchen betrokken is bij onze voedselzekerheden (FRE2SH). Allemaal Stad van Morgen en Sustainocratisch betrokken mensen, zoals zo velen.
En u kunt reserveren via de nieuwste App die ook aan ons verbonden is: Snapfood (gewoon gratis downloaden via de AppStore). Met deze App kunt u zelf etentjes en eet-ontmoetingen organiseren en afrekenen. Super leuk voor sociale activiteiten met mensen die u vooraf niet kent. Als u houd van lekker koken en dat graag voor grotere groepjes doet.
cof
mde
Het wordt steeds leuker om elkaar spontaan te treffen en leuke dingen te doen. Wij nemen al deze elementen op in ons Brabant Gezonder en Living in Eindhoven spel zodat er ook punten gescoord kunnen worden die weer leuke evenementen of attenties opleveren.
De “Brabantse gezondheid overeenkomst” is een leuk papiertje natuurlijk om mee op de foto te gaan. Maar hoe kun je zo’n kernwaarde gedreven proces nu vorm geven als Provincie of stad? De burger bevolking blijkt al jaren actief hierin, gestuurd door de kernwaarden van de Stad van Morgen en Sustainocratie. Om hier eens van te proeven kwam Annelies Cuijpers, Sr. communicatieadviseur van de Provincie, op bezoek, met de fiets natuurlijk. Zo kreeg zij een indruk van FRE2SH, COS3I, School of Talents and AiREAS.
Top kerels van Stichting BOS en Annelies natuurlijkIbren overhandigt zijn afstudeerverslag aan Annelies
Vandaag was weer een bijzondere middag. Een divers groepje mensen met diversiteit aan expertise kwam samen om kennis te maken met de FRE2SH samenwerking die in Eindhoven is ontstaan. Vorige week werd met verschillende partijen al de uitbreiding van de voedselactiviteiten in het Veemgebouw beklonken ter aanvulling van de activiteiten van Duurzame Kost. Een ruimte wordt nu gebouwd waar we allerlei voedselinnovaties uit kunnen proberen vanuit het 4 x winst principe en de relatie op zoeken tussen de verschillende gewassen, de toegevoegde waarde van samenhang, de relatie met de consumptiepatronen in de stad en de benodigde inzichten om zo goed mogelijk om te gaan met productiviteit en kennisontwikkeling.
De productiviteit vult de bestaande (salades, kruiden, forel en eetbare bloemen) aan met insecten en oesterzwammen. Een proefgebied gaat elke 3 tot 6 maanden nieuwe initiatieven uittesten. Ondertussen zijn er teams die ook kijken naar de nutriënten behoefte, afvalverwerking in een kringloop en het verwerken van afval in kunst. Daarnaast wordt gekeken naar processen van verwerking en toegevoegde waarde voor de aangesloten restaurants.
Bovenstaande was aanleiding om meerdere mensen uit te nodigen tot het team om breder te kijken naar de samenwerking. Expertise verzamelde zich binnen 24 uur op gebied van onderlinge samenhang tussen planten, kennis over schimmels en darmflora, nutriënten en moleculaire verrijkingsprocessen, permacultuur, afzetkanalen naar de consument, sustainocratische processen, enz.
Er werden 7 extra FRE2SH projectideeën voor multidisciplinaire cocreatie gedefinieerd:
Permacultuur kenniscentrum: Het gebouw hebben we maar we zoeken een locatie om het op te bouwen en te exploiteren.
Permacultuur afzet groei: Er zijn op dit moment 21 leverpunten maar kan groeien naar 75. Ook kunnen eieren, vlees en andere zaken toegevoegd worden op termijn. Productie is in Oirschot. Nieuwe mobiliteit kan eraan gekoppeld worden.
Een bewustwordings app voor “companion plants”.
Sowing the seeds…een programma om de bedreigde plantensoorten in Nederland in te zamelen en weer uit te zaaien.
Biologische Kefir workshops
Plantenbordjes als spelelement voor iedereen, vooral scholieren. In combinatie met bomenspiegel activiteiten
Beloning systeem voor betrokkenheid en verbinding (in plaats van het beboeten van slecht eten).
Teams zijn samengesteld die de projecten verder uitwerken met een kop en een staart, een te verwachten eindresultaat binnen het hogere doel van voedselzekerheden, commitments en financiering.
Ook zullen we tijdens DDW2017 workshops en presentaties gaan verzorgen. De uitdaging is om het eerste deel van de opbouw voor nieuwe gewassen allemaal functioneel te hebben voor die tijd. De bovenstaande 7 projectideeën hebben wat langere adem nodig. Mooi proces.
Het echte leven ontwikkelt zich tussen chaos en harmonie. Voor veel mensen wisselen deze gebieden zich af op een natuurlijke manier totdat je er mee om leert gaan. Dan kun je kiezen of je leven primair geleefd wordt vanuit harmonie of chaos. Dat is een proces naar zelfbewuste volwassenheid. Voor de mens is het een leerproces. Men merkt al snel dat in de eerste levensfase (tot ongeveer 40 jaar) chaos je verrast door onbewuste keuzes, gedrag of omstandigheden. Dat is het leerproces. In de tweede levensfase is harmonie een zelfbewust uitgangspunt en chaos iets waar je mee omgaat door levenservaring. In deze blog beschrijf ik in verpersoonlijkte vorm vele voorkomende situaties van onbalans die we in de Stad van Morgen tegenkomen en op trachten te lossen door harmonie als uitgangspunt te nemen samen op weg naar kwaliteit van leven.
Gisteren berichtte ik op Facebook dat ik “terug verhuis naar Sustainocratie”. Dat leverde veel reacties op van mensen die mij troosten voor de “vernederingen” die ik door mijn kortstondige verblijf buiten Sustainocratie had meegemaakt, zonder te weten noch te vragen over welke vernederingen ik het had. Men identificeert zich al snel met het menselijk leed en geeft troost. Men ziet niet automatisch de kansen om dit leed te verzachten door middel van betrokkenheid bij het samenwerken aan geluk, gezondheid en veiligheid. Troost is fijn maar geen oplossing, het is een pleister. Wanneer ik mensen en instanties uitnodig tot cocreatie van hun eigen geluk dan doe ik dat vanuit liefde en gebruik de kaders en werkwijze van Sustainocratie. Als ik dan zie hoe steeds meer mensen hun individuele heil zoeken in drank, drugs en decadentie om in chaos hun leed te verzachten dan kan ik daarin enerzijds een stuk loslaten herkennen van een oude pijnlijke werkelijkheid. Anderzijds een maatschappelijk drama van enorme proposities.
Erg is het wanneer mensen gewend raken aan die chaos en voor zichzelf het bewustzijn blokkeren. “Ik kan het wel alleen” is zo’n individualistische opvatting die leidt tot diep ongeluk en innerlijke eenzaamheid dat door de individu wordt ontkend. Men zoekt de decadentie op wegens de schijnsamenhang die men zelf mist. Men mist het besef dat het geluk niet te vinden is tussen hen die het slechter hebben of even eenzaam zijn maar bij zichzelf en de verantwoordelijkheid die men neemt om de chaos de rug toe te keren middels cocreatie. Samen zijn is de eerste levensbehoefte van de mens maar vanuit de zinnigheid van doelgerichtheid niet de onzinnigheid van gedeelde smart. Sustainocratie nodigt uit tot zinnig samen zijn maar niet iedereen accepteert dit zomaar op persoonlijk vlak. Onze geldafhankelijke maatschappij haalt de noodzaak weg van menselijke interactie waardoor natuurlijke behoeften terecht komen in de wereld van individualisme, stress en foute keuzes zonder dat men het beseft noch dat er maatschappelijke spiegeling corrigeert. Emotionele eenzaamheid is de nieuwe maatschappelijke en individuele sluipmoordenaar. Het ergste is dat men denkt dat het zo hoort of “normaal” is.
Soms ga ik met vrienden mee of tref hen onverwacht aan in een situatie waar chaos samenkomt. Ze werken met mij samen in Sustainocratie maar vallen soms terug in de chaos waar men zelf ooit troost heeft gevonden, of deze opzoeken door even de remmen los te laten. Het doet dan enorme pijn om de verschillen in normen en waarden te zien die men hanteert in beide gebieden. Met veel moeite heb ik dit zelf ontstegen door mij volledig te richten op de cocreatie samen met duizenden partners, man en vrouw. Als ik dan tijdelijk meedoe in die andere wereld dan voel ik de vernedering, pijn, angst van de aanwezigen maar ook overblijfselen van oude hebzucht, decadentie, viezigheid en manipulatie die ik in mijzelf gekend heb toen ik rouw, eenzaamheid of een scheiding moest verwerken. Mijn gevoelens gaan dan met mij op de loop en voel ik niet alleen mijn oude pijnen maar ook die van iedereen die er is. Als dat onpersoonlijk is dan valt het nog mee maar als er iemand tussen zit waar ik urenlang de diepgang mee heb opgezocht op Sustainocratisch niveau dan draag ik de pijn en het verdriet dagen zelfs weken lang met me mee. Mijn wereld stort dan in omdat ik niet kan ingrijpen in de levensprocessen van andere mensen, hoe geliefd ook, en alleen kan meekijken als indringer in hun werkelijkheid met mijn, op dat moment verschrikkelijke en ongewenste wijsheid, slechts zwaaiend als uitnodiging dat het ook anders kan. De keuze is echter aan hen. Iedereen heeft recht op zijn en haar eigen leer en bewustwording proces. Ik communiceer dat ik op hen wacht in Sustainocratie in de hoop dat ze er gehoor aan geven. Ik loop dan het risico mijn geliefden te verliezen wegens bemoeizucht. Men denkt dat mijn tranen wegens zelfmedelijden zijn maar ik huil voor hen. Dat maakt het allemaal nog moeilijker maar ik verloochen mijzelf als ik hen de keuze niet voor houd want ik kan niet naar hun leed blijven kijken. Ik zeg bij een afwijzing “Het is ok” maar eigenlijk zeg ik “hoeveel shit heb je nog nodig voordat je met mij (in geval van mijn persoonlijke liefde voor de persoon) of ons allemaal in de Stad van Morgen meegaat naar harmonie en cocreatie van ook jouw kwaliteit van leven?”. Het is echter hun proces, hun shit, en niet dat van mij. Zij hebben de keuze, niet ik voor hen.
Doordat ik mijn geliefde partners niet in de chaos wil zien (en mijzelf helemaal niet meer), want de herinneringen aan het geleden leed zijn zo heftig dat ik snel terug wil naar mijn veilige haven in Sustainocratie en iedereen meeslepen waar ik van houd. Zo maak ik hun proces ook dat van mij. Dat is niet goed. Ik kan een baken op de horizon bieden maar niemand vroegtijdig vragen zich erin te herkennen. Dat doe ik bij mijn kinderen ook niet. Ik ben er wanneer ze mij nodig hebben. Ik vertel wanneer ze willen luisteren maar hun weg is hun eigen weg. Ik grijp alleen in wanneer het echt gevaarlijk wordt. Dat geldt ook voor mijn partners die hun eigen weg zoeken. Ik kan mij hun leven niet eigen maken, hooguit laten zien dat ik er ben, mijn liefde onvoorwaardelijk beschikbaar stellen, als ze er klaar voor zijn. En als ik er niet meer ben? Dat dan Sustainocratie een definitief onderdeel is van de maatschappij waar men de toevlucht kan zoeken en het geluk kan vinden door er zelf aan te werken. Die keuze had ik niet want Sustainocratie bestond niet. Nu wel. Misschien versnelt het daardoor de processen naar harmonie, door de uitnodiging, door het goede voorbeeld maar niet door de moralisering ervan. “Het is OK” is dus ook een geruststelling naar hen dat goed komt als ze dat zelf willen.
Ook ik heb ooit schijnveiligheid gevoeld in de chaos met de nep alcoholistische vrienden en de oeverloze, kleffe gesprekken en knuffels in de groepjes “zoekenden”. Hoe is het mogelijk dat ik ooit dacht “het wel alleen te kunnen” en mij daarin ooit goed voelde, relaties ben aangegaan die bij voorbaat gedoemd waren te mislukken, niet door hen maar door mijzelf, en uiteindelijk leidde tot meer chaos en leed? Het is de “gemakkelijke” wereld waarin verantwoordelijkheid ver te zoeken is en men zich te goed doet aan het delen van aanwezigheid en ongeremd kortstondig verlangen in plaats van daadkracht en respect. Het heeft een verslavend component omdat men zich al snel en gemakkelijk een hele pief vindt tussen iedereen die afgezakt is. Het lost de problemen niet op maar ze verdwijnen even in de nevels van de schijn. Een pleister op een open wond. Maar het is een werkelijkheid die als enige echte wordt ervaren totdat het tegendeel zich manifesteert.
Het is fijn wonen in Sustainocratie omdat we samen werken aan onze eigen kwaliteit van leven, in vrijheid en cocreatie, elkaar helpend door alle moeilijke fasen van het leven in liefde voor elkaar en het leven zelf. De kernwaarden zijn onze richtlijn waardoor we kunnen geven en kwaliteit van leven terugkrijgen. Allemaal samen 1 op 1 en met zijn allen emotioneel, spiritueel, lichamelijk en rationeel zelfbewust.
Dit is slechts een kant van de vele verhalen die mij raken in de werkelijkheid die in galop emotionele crisissen en chaos veroorzaakt en de noodzaak om de transitie naar harmonie noodzakelijk maakt. Zoals mensen die zich niet meer identificeren met de arbeidsmarkt die aantoonbaar bijdraagt aan de problemen in de wereld. Men wil beloond worden voor zinnige dingen, niet bijdragen aan vervuiling, onderdrukking of manipulatie. Jongeren die eenzijdig op straat hun eigen morele weg zoeken omdat de ouders hen niet begrijpen of teveel met zichzelf bezig zijn in echtscheiding of carrières. Huwelijken die koud en afstandelijk zijn geworden omdat onzekerheid toeslaat en materieel individualisme de overhand krijgt waardoor samenhang verdwijnt als ook de liefde voor elkaar. Ouderen die in eenzaamheid amper aandacht krijgen van hun familie en overgedragen zijn aan een kostbaar onpersoonlijk, liefdeloos zorgsysteem, ondanks de vele zorgverleners die graag meer willen geven maar door de geldgedreven sturing daarin geblokkeerd worden tot groot innerlijk leed in hun werk. Ga zo maar door. We krijgen het allemaal voor onze kiezen in de Stad van Morgen in de transitie die we aanbieden.
Die oude wereld van chaos is niet meer voor mij ondanks de natuurlijke realiteit ervan. Ik zoek en co-creëer samen de volwassen kwaliteit van leven, hoop en liefdevolle samenhang als overkoepelende werkelijkheid voor iedereen, niet de eeuwig durende decadentie, eenzaamheid, spijt en teloorgang. Dat is hard werken, vergt commitment en inzet, met vertrouwen en respect naar elkaar maar vooral SAMEN. Het is fijn en zelfs “erotisch” maar op een andere manier dan in de emotionele chaos die ontstaan is. In Sustainocratie is erotiek respectvol en getoetst aan continuïteit van de relatie in plaats van de kortstondige onpersoonlijke bevrediging die men zoekt in de chaos. Het is romantisch en uit zich in aandacht en attenties, niet alleen kortstondige seksuele spanningen en verlangens. Het gaat om de positieve verleiding, het integrale fysieke, emotionele, spirituele en rationele proces van zelfbewuste integratie tussen twee mensen individueel, het huwelijk of grote groepen mensen collectief samen als maatschappij gebaseerd op liefde voor en met elkaar. Als je eenmaal Sustainocratie geproefd hebt dan hoort het ook bij je keuzes. Voor mij de enige keuze.
Chaos is ook een vorm van harmonie maar in de werkelijkheid van het overleven. Alles mag, zeker als alcohol de remmen los heeft gegooid. Maar chaos levert geen stabiliteit. Er ontstaat concurrentie, criminaliteit (ook emotionele misstanden), foute keuzes door behoefte invulling maar blindheid voor het geluk en de continuïteit dat elders ligt in de keuzes.
Sustainocracy is de harmonie van het zelfbewust leven, de verantwoordelijkheid en samenhang tussen mens en natuur. Ook hier mag alles mits het geluk, gezondheid en welzijn oplevert voor elkaar, niet kortstondig maar continu. Jongeren voelen zich erkend in sustainocratie in hun zelfleiderschap, geholpen door de warme basis van collectieve en emotionele veiligheid. Eenzaamheid weet zich weer in warmte omhuld door mee te doen aan cocreatie. Inzet is de nieuwe arbeid met vreugde, zingeving, samenhorigheid en wederkerigheid. Hulp voor elkaar en anderen heelt huwelijken en gezinnen, en creëert nieuwe liefdevolle relaties.
Twee vergelijkbare werelden met twee verschillende uitgangspunten. Je kunt je vestigen in chaos en af en toe harmonie ervaren. Je kunt je ook vestigen in de harmonie van Sustainocratie als basis en omgaan met chaos als kans. Zowel het een als het ander hoort bij het leven, net als de keuzes en de transitie processen via hebzucht en bewustwording. In Sustainocratie is chaos geen probleem maar een instrument.
Als ik dan door kortstondige persoonlijke hebzucht wederom in het leed van chaos terecht ben gekomen dan kan ik de keuze maken om via bewustwording weer naar harmonie te komen. Ik heb per slot van reden Sustainocratie tot mijn beschikking. Dan neem ik misschien iemand mee. Of ik ga alleen met wederom een pijnlijke ervaring erbij die ik positief kan verwerken samen met de velen die ook mij omringen. Want ik heb geleerd dat een mens niets alleen kan maar in een maatschappij leven waar dat van ons wordt verwacht. Dat deze onnatuurlijke verwachting de basis is van alle ellende in de wereld en bij onszelf snappen we pas als we het de rug hebben toegekeerd. Wat is er dan zo fout aan onze maatschappelijke organisatie?
Sustainocratie is een natuurlijke zelfbewuste keuze
Onze onnatuurlijke maatschappij
Onze maatschappelijke is bewust onnatuurlijk gemaakt zodat men macht kan ontlenen aan onze vereenzaming. Dat geldt voor politieke economische spelletjes die bestuurlijk en maatschappelijke chaos in plaats van cocreatie gebruiken om zichzelf in stand te houden. Dat dit onhoudbaar is blijkt wel uit de vele crisissen en ellende die we in de maatschappij tegenkomen en waar we bestuurlijke verantwoordelijkheid voor op kunnen eisen omdat men ons manipuleert. Niet alleen voor het drama dat men veroorzaakt maar wegens het belangengebied om cocreatie ondergeschikt te maken aan hun chaos beleid en te gebruiken wanneer het uitkomt. De angst voor chaos geeft politieke macht waarbij het scheppen van chaos die macht sterkt. Cocreatie verdampt die macht omdat de bevolking zelf verantwoordelijkheid neemt. Dat is de angst van het bestuur. Daarom ziet het plaatje van de onderbroken natuurlijke cyclus er anders uit dan die van de wisselwerking tussen chaos en harmonie. Het is onze huidige gemanipuleerde “democratie” die zich in het hebzucht veld heeft genesteld.
Samenhang bestaat niet meer door politieke belangen en economische sturing rond groei en hebzucht. Chaos is een politiek middel om angst te zaaien. En harmonie is een permanente politieke belofte die onmogelijk waar te maken is voor de lange termijn zonder de noodzakelijke cohesie.
Neem nu AiREAS en de Vestdijk. AiREAS is opgezet om samen met de overheid en burgers te werken aan een gezonde stad vanuit luchtkwaliteit. Een sustainocratische cocreatie dus in het veld van harmonie. Maar toen de eerste infrastructuur maatregel genomen werd, door het aanpassen van de Vestdijk, werd het scheppen van chaos de bestuurlijke keuze, niet de cocreatie. Dan voel ik mij als initiatiefnemer van AiREAS en Sustainocratie vernederd, teleurgesteld en teruggezogen in de oude werkelijkheid die we 6 jaar geleden hebben verlaten.
Het verplicht mij om vanuit Sustainocratie stelling te nemen door mij te verharden naar de instituten zoals ik doe in het TV interview. Cocreatie gaat niet om belangen maar om verantwoordelijkheden. Mij en ons samen wordt ons verantwoordelijkheid gevoel ontnomen door misplaatste belangen. Dan moet ik mijzelf beveiligen tegen het onrecht en zelf keuzes maken. Of dit nu individueel is of collectief. Ik nodig uit tot Sustainocratie en open alle registers om mijn geliefde personen en maatschappij te omarmen en in de cocreatie de liefde, compassie, duurzame samenhang en evolutie te ontwerpen en tot uitvoering te brengen.
Als ander voorbeeld kreeg ik voor mijn verjaardag een mailtje van mijn sustainocratische partner uit Barcelona die een lijst van misstanden liet zien van beleid dat alleen uit was op chaos creëren. De nieuwe burgermeester van Barcelona leek hoopgevend door haar bottomup oorsprong uit burgerparticipatie maar dat bleek zoete schijn. Voedsel, huisvesting, cohesie problemen die de macht in stand houden blijven de overhand voeren omdat daar het leiderschap in ontstaat van de steden. De bevolking wordt in de ellende getimmerd met welzijn als verhaal maar niet als werkelijkheid. De prijzen stijgen, de tekorten en decadentie ook waardoor de politieke weer een verhaal heeft om harmonie te beloven en chaos te creëren. Het menselijke leed is niet te overzien en de Sustainocraat voelt zich machteloos.
Als we dan samen inschrijven voor een Europese subsidie om dit aan te pakken dan wordt het afgewezen omdat de Europese macht liever pleisters financiert dan bewustwording.
De som van deze spiegels van werkelijkheden die verwrongen en onnatuurlijke patronen tonen geeft ook mij kortstondig een periode van intens verdriet. Het kan allemaal zo anders zijn, zo mooi, zo samen, zo warm en verbonden. In Sustainocratie verbinden we spiritueel. Dat wil zeggen dat we ons lichamelijk, emotioneel, rationeel en zelfbewust verbinden aan elkaar in de kernwaarden van het menselijke bestaan. Als daar afbreuk aan wordt gedaan dan halen we onze mensen weer op, helpen hen in hun healing proces als ze daar voor open staan. Of we kijken met intens leed naar het proces dat ze ondergaan in die verrotte wereld van afhankelijkheid, individualistische schijnzekerheden en emotionele koudheid van bevroren blind egocentrisch gedrag. We blijven stoïcijns uitnodigen naar het welzijn dat wij samen te bieden hebben.
Deelname is een keuze. Als Sustainocratie groeit dan vermindert de andere nepwerkelijkheid vanzelf. Iedereen mag meedoen aan ons gemeenschappelijke creatieproces. We hebben 4 gebieden waarin u terecht kunt. U kunt ook een 5e of 6e gebied creëren, alles onder de Stad van Morgen. We hebben (vooral in Eindhoven maar kan in elk gebied worden toegepast):
AiREAS: gezondheid, volksgezondheid en mobiliteit (gezonde verstedelijking)
FRE2SH: voedselzekerheid in de stad en tussen stad en platteland
COS3I: sociale integratie en inclusie in Sustainocratie
School of Talents: participerend leren voor jongeren in de transitie tussen werkelijkheden (chaos naar harmonie en leren in Sustainocratie)
We moeten nog huisvesting, zorg voor elkaar en andere belangrijke zaken onderbrengen in Sustainocratie om het compleet te maken. Nieuwe waardesystemen zijn beschikbaar voor introductie en zullen binnenkort meegaan in onze processen van overvloed creatie, beloning en verdeling.
Katharina leerde ik kennen tijdens een Indonesische bijeenkomst in de buurt van Amsterdam. Zij was druk in de weer om producten aan de man te brengen maar uitte ook haar bezorgdheid over de ontwikkelingen in Indonesië en de behoefte om bij te dragen aan een betere wereld. Via Facebook hielden we contact toen mij opviel hoe haar leven werd beïnvloed door onrecht, buitensluiting en bijbehorende gevoelens van onmacht. Het raakte mij dat zo’n talentvolle vrouw vol bruisende energie en productiviteit terecht was gekomen in een treurige situatie en haar beklag deed via social media. Ik nodigde haar uit om het Stad van Morgen gevoel te komen ervaren in Eindhoven in de hoop dat ze mee zou gaan deinen in de zee van emotionele overvloed en er zoveel positieve energie uit zou gaan putten om het negatieve te relativeren en het positieve te laten sturen. De dag was zoals gewoonlijk ongepland en we lieten de energie en het universum gewoon het werk doen. Het werd een dag vol spontane ontmoetingen waaruit allerlei mooie verbintenissen ontstonden.
Na afloop en eenmaal terug in Zwolle maakte zij de volgende verrassende fotorapportage. Op Facebook kwam een positieve stroom op gang van opmerkingen zoals “we gaan verhuizen ;-)” en “ik heb veel positieve energie meegekregen”. Dat maakt mij zo enorm gelukkig. Een van de spontane resultaten: Op 7 oktober organiseren wij in ons multiculturele centrum S-Plaza een modeshow “Mode Anders” waar Katharina en andere kledingartiesten hun creaties gaan tonen. Zet het vast in jullie agenda want dit wordt weer speciaal. Doe je ook aan kledingkunst? Laat het ons weten…..je bent van harte welkom.
Het kanaal van Eindhoven is omzoomd door industriële, commerciële en afval activiteiten. Eén gebiedje is echter “speciaal”, en dat is het woon en werkterrein van Pizza Geert. Geert en Marleen blijken samen een wereld fenomeen. En zij liggen onder vuur. Want de gemeente wil iets doen met het gebied en dan moet Geert weg. Maar Geert wil niet weg. En dat is logisch want Geert heeft daar een ecosysteem gecreëerd dat je nergens meer terug krijgt. Het is een levenswerk waar duizenden mensen op af zijn gekomen voor vertier, integratie en interactie. Dat pak je niet zomaar af. Het gaat dan niet alleen om Geert en Marleen maar om de toegevoegde waarde van hun concept voor de stad en verre omgeving. Een belangrijk deel van de stad zou in opstand komen.
Wat maakt Pizza Geert zo speciaal? Dat is de onbevangen, laagdrempelige, authentieke en sympathieke ruimte die hij en zijn vrouw hebben gecreëerd om te doen wat niemand ooit lukt: zorgen dat iedereen, jong en oud, arm en rijk, dik en dun, met elkaar omgaat op een positieve manier. Het is aantrekkelijk, verbindend en vervuld een ongekende maatschappelijke behoefte. Dat vernietig je niet door vastgoedbelangen, zeker niet nu we in een tijd leven waarin we de mens weer belangrijker gaan vinden dan de stenen. Dat vermenigvuldig je door op verschillende plekken Pizza Geert achtige initiatieven te faciliteren, als onderdeel van het sociale integratie programma, of gewoon omdat het de maatschappij kleurrijk maakt zoals we kennen van beroemde steden zoals New Orleans of Bahia.
Wat maakt Pizza Geert in Eindhoven zo speciaal? De eerste keer dat ik er zelf kwam vroeg ik mij af waar ik terecht was gekomen en wat ik er deed? De entree en binnenkomst doet denken aan een illegaal kickboks of hanengevecht theater in Hanoi, alleen dan zonder de chagrijnige gezichten van bookmakers en concurrerende moneymakers. Want bij Pizza Geert lacht iedereen. Je krijgt een soort strippenkaart, al dan niet met een aangeniet bonnetje met je volgnummer om straks zelf je pizza samen te stellen en te bakken in de enige steenoven.
Als je dan verder naar binnen gaat dan waan je je in chabolas van Rio de Janeiro of een van de uiterst sociale, diepe armoedewijken van Calcutta. De steenoven is in een verlaging geplaatst en aan de tafel staan twee mensen hun pizza samen te stellen. Het deeg is gemaakt door Marlene die de hele avond massas blijft aanmaken, al na gelang er nog pizza’s te bakken zijn. Als de nummertjes op zijn dan zijn er ook geen pizza’s meer. Het feit dat de pizza’s een voor een samengesteld en afgebakken worden levert een gezellige interactie op tussen de nummer houders die op een hun beurt wachten, deze vergeten door de gesprekken die gevoerd worden rond een open kampvuur of bij het gezellig roken van wat geurrijk spul op het platte dak vol zitjes. Als men dan merkt dat de beurt voorbij is dan volgt de onderhandeling met de volgorde om er alsnog tussen te komen. Zo leert men nieuwe mensen kennen en is het rondlopen al snel een feest van herkenning onderling. Alles is smal, hutje mutje, dus omgaan met anderen is een must.
Er is een cultuurtje ontstaan dat men zich voorstelt aan de omgeving door een hand te geven en je naam uit te spreken. De anderen doen hetzelfde en een praatje is snel gemaakt. Bij de entree is rijkelijk bier en andere drank aanwezig die verstrekt wordt middels het tonen van de strippenkaart. Per drankje, ongeacht wat, wordt er een gaatje bijgeknipt. En dan begint de live muziek. De hoek waarin de muzikanten zich opstellen heeft iets weg van de waarzeggershut van een oude glazenbollen kijkende en kaartleggende zigeunerin. Maskers, oude telefoons en andere verrassende details uit een tropencollectie, sieren de piepkleine ruimte op samen met een doek met sterrenlichtjes dat ons meteen betrekt bij het universum. Bij diezelfde muzikanten is tevens de rijkelijk belopen wenteltrap naar het zitterras. Dat levert ook weer de nodige interactie op tussen de aanwezigen. De muziek wordt uitgevoerd door zangers en muziekspelers die voor de avond zijn uitgenodigd. Sommige ervan zijn regelrechte publiekstrekkers en zorgen ervoor dat Pizza Geert afgeladen vol zit met mensen. Altijd is het gezellig, zingt, klapt en danst men mee, of gebruikt men een rammelaar of het vingergetokkel om erbij te horen.
Zelfs als je geen eigen gezelschap bij je hebt verveelt Pizza Geert niet. De open toegankelijkheid van het aanwezige publiek, de gulle stroom drankjes, de gekleurde verlichting en de geur van wiet en houtskool doen de rest. En als je dan weer weg wilt gaan en om de rekening vraagt dan pakt men de strippenkaart, houdt deze tegen het licht en telt de gaatjes. Men vertelt hoeveel consumpties je hebt genoten al dan niet met een pizza. Dan volgt de verrassende vraag “wat heb je er voor over?”. Als er iemand 20€ of meer geeft dan wordt aan de bel getrokken. Velen geven een handvol munten of dragen bij met 5jes of 10tjes. Er wordt niet geteld, de bijdrage gaat in de pot en men krijgt een vriendelijke “heb je het leuk gehad?”.
Elke vrijdagavond is het weer feest bij Pizza Geert en op deze manier bekend in de regio en ver erbuiten. Het doet mij denken aan de Tigerbar op Langkawi in Maleisië ergens in de jaren 90 waar soortgelijke gezelligheid en onbevangenheid midden in de jungle was neergestreken. Het is daarom ondenkbaar dat zo iets unieks en speciaals het veld moet ruimen voor de zoveelste McDonald, sporthal of wooncomplex. Gebiedsontwikkeling is essentieel en vooruitgang willen we allemaal boeken maar dat doe je met Pizza Geert, niet over de rug ervan.
Deelname is een keuze. Als Sustainocratie groeit dan vermindert de andere nepwerkelijkheid vanzelf. Iedereen mag meedoen aan ons gemeenschappelijke creatieproces. We hebben 4 gebieden waarin u terecht kunt. U kunt ook een 5e of 6e gebied creëren, alles onder de 
Stad van Morgen 