Net als bij Ondernemerschap 21ste eeuw komt de vraag vaak van mensen over wat co-creatie nu eigenlijk betekent of inhoudt? Deze vraag is eenvoudig te verklaren. Als we vanuit Sustainocratie aan het werk zijn, of ertoe uitnodigen, dan valt het woord enorm vaak. Voor velen is het een onbekend of onontgonnen gebied. Dus heb ik een uitleg opgenomen (in het Engels). Deze duurt 11:30 minuten en dient een aantal doelstellingen:
oefenen met media technieken wegens de geformuleerde uitdaging voor Mei in onze (cocreatieve) samenwerking onder World Happiness Bird (het uitnodigen tot cocreatie voor een gelukkige en samenredzame samenleving in de hele wereld),
feedback verzamelen om de media technieken te verbeteren
tegelijkertijd kijken of de boodschap overkomt bij de mensen die de vraag hebben gesteld of het ook graag willen weten
In Sustainocratie passen we ondernemerschap 21e eeuw toe. We stimuleren al onze partners (overheid, bedrijfsleven, scholen, sem-overheden, zelfs onze mede-burgers) om dat ook te doen. We gebruiken woorden zoals het Piramide Paradigma, 4 x Winst principe, multidisciplinaire co-creatie, enz. Het is voor de partners vaak al moeilijk genoeg om zich aan te passen aan de co-creatie cultuur van de initiatieven van de Stad van Morgen laat staan ook alle begrippen zich eigen te maken. Toch is het dé manier om van alle wereldwijde grote problemen af te komen. Vaak krijgen we dan ook de vraag om het weer een keer uit te leggen los van de artikelen en boeken die erover zijn gepubliceerd.
Deze 25 minuten durende videopresentatie (in het Engels) is de eerste in een serie uitleg-videos over elementen en begrippen binnen Sustainocratie. Het principe van deze vorm van integraal maatschappelijk ondernemen ontstond gaandeweg, met eerste bewustwordingswortels in de tijd dat ik algemeen directeur telecommunicatie was in Spanje. Toen al had ik een afdeling die tweedehands telefooncentrales oplapte en verkocht of verhuurde. Dit werd in de wereldwijde organisatie niet in dank afgenomen omdat men vooral nieuwe technologieën en materialen verkocht. Maar ik was toen al (1992) mens en natuurgericht en zette door. Van het een komt het ander en de vorm van 21e -eeuws ondernemen werd steeds concreter voor mij. Van 2005 tot 2008 gebruikte ik het 4 winst principe om bedrijven te indexeren op waarde creatie en vernietiging. Ruim 300 ondernemingen, groot en klein, zijn toen doorgelicht. Sinds 2009 is het de basis van Sustainocratie….
Pastorella in St. Oedenrode wil een participerende leeromgeving zijn voor jongeren, in de natuur. Het initiatief is volledig opgezet als cocreatie van ouders en grootouders voor en met hun (klein)kinderen. Initiatiefnemer is Stichting Bij de Tijd. Hierbij wat fotos van voorbereidend werk voor het volgende weekeinde waarin een speciale kinderdag wordt gevierd….
In welke wereld wil je leven? Sterker nog…..in welke wereld KUNNEN onze kinderen nog leven? Vanuit het perspectief van Sustainocratie nemen we hiervoor ZELF verantwoordelijkheid. Door onze gewenste werkelijkheid SAMEN te creëren en onderhouden. We doen dit vanuit onze natuurlijke menselijke waarden met een instantaan positief klimaateffect. Sluit je aan…..we doen het voor onszelf, voor onze kinderen, voor ons welzijn, voor ons heden en onze toekomst.
Sustainocratie is een uitnodiging aan inwoners en instellingen, inclusief de overheid, om samen verantwoordelijkheid te nemen voor ons duurzame menselijke voortbestaan en ontwikkeling
Het is altijd weer een beleving om een groepje mensen bij elkaar te brengen en ze samen tot co-creatie te motiveren en begeleiden vanuit het Sustainocratische gedachtegoed. We hebben het al zo vaak eerder gedaan. In het onderwijs via de ontmoeting met jongeren uit binnen en buitenland, in formele omgevingen zoals AiREAS, FRE2SH of COS3i. Steeds was het een openbaring. Maar nog nooit hadden wij het gedaan vanuit een wereldwijd perspectief. Dankzij Covid19 besloot ik het te proberen. Uiteindelijk willen we allemaal die “betere wereld” en kunnen we die het beste samen creëren in plaats van afwachten tot iemand anders het doet.
Het eerste cocreatie programma dat ontstond werd de World Happiness Bird genoemd. Het werd ons doel om positiviteit, geluk en het vertrouwen in doelgerichte en oplossingsgerichte samenwerking (cocreatie) te verspreiden over de gehele wereld. Dit deden we niet door erover te praten of te prediken. We deden het via de positieve uitnodiging. Uiteindelijk deden mensen en instanties uit 15 landen mee. Het hoogtepunt was op 21 Maart tijdens de wereld geluksdag en het officiële begin van de Lente (Equinox en Earthday).
We hebben nu besloten dat we doorgaan met de World Happiness Bird als metafoor voor onze positiviteit en maatschappijvisie gebaseerd op overvloed door cocreatie en gelijke verdeling.
World Happiness Bird site
Elke maand een ander thema relateert aan actie, bewustwording en cocreatie van waarden
Iedereen in de hele wereld mag meedoen
Verder gaan we experimenteren met een wereldwijd Radioprogramma van onszelf. Dit zal 3 uur per dag uitzenden vanaf 16:00 tot 19:00 CET (onze tijd), in het Engels. Sommige dagen zullen in het Spaans worden uitgezonden.
Verder gaan we de gezondheid gedreven regio aanpak (Health Valley) verder uitbouwen. Het filmpje dat we via de zoom opnamen vanuit Thailand geeft een beeld over betrokkenheid, samenredzaamheid en waarden gedreven samenwerking. Samenredzaamheid is de nieuwe rijkdom omdat het overvloed, delen met elkaar, zorg voor en met elkaar en positieve sociale interactie stimuleert. Dit levert geluk, blijheid en samenhorigheid op. We hebben al voorbeelden bezocht via COS3I in:
Polen
Portugal
Thailand
Bali
Ons doel is dat overal, zeker nabij de steden, dicht bij of met de lokale mensen, gezondheid gedreven gebieden ontstaan die diensten, producten maar ook verblijf, gezonde lucht, voeding, recreatie, meditatie enz bieden. Dit willen wij lokaal en wereldwijd verbinden met iedereen, jong en oud, ook voor educatieve processen en participerend leren. Alles is cocreatie. Dat wil zeggen dat we als beweging van Sustainocratie geen eigendom ambities hebben. We verbinden juist de intrinsieke motivatie van mensen en instellingen om welzijn te creëren samen en hierdoor positiviteit uit te stralen waar een aantrekkingskracht van uit gaat.
Bovenstaande is de oogst tot nu toe, na 6 maanden cocreatie wereldwijd. We zijn benieuwd wat we de komende 6 maanden gaan neerzetten. We zullen het zien.
Gedurende onze wekelijkse zoomsessie nam Stefan Goddefroy ons aan de hand door het platteland waar zijn vrouw en schoonfamilie land eigenaren zijn en er hun leven ontwikkelen in samenwerking met de natuur. Het filmpje is in twee delen. In de eerste lopen we rond over het platteland zelf met uitleg van Stefan….
In het tweede filmpje zijn we in het dorpje waar zij hun huis bezitten en waar de leefgemeenschap zich ontwikkelt rondom een tempel, een school, de markt, enz.
DSE is een initiatief om de verschillende duurzaamheid initiatieven in de stad in kaart te brengen. Voor Eindhoven zijn dat er heel wat. Kijk zelf op deze link.
Als mensheid hebben we een uitgebreide geschiedenis. Deze lijkt zich met enige regelmaat te herhalen. We kunnen deze kennis toepassen op de ontwikkelingen van de laatste jaren. Als we de huidige verkiezingen ook bezien vanuit die afstandelijke bril van historisch besef dan ontstaat een ontluisterend beeld.
Stad van Morgen positioneert zich in een democratische werkelijkheid waarin we samen verantwoordelijkheid nemen voor onze natuurlijke en menselijke kernwaarden. We hebben het “Sustainocratie” genoemd, een real time democratie waarin we dagelijks (inwoners en instanties zelf én samen) onze keuzes maken en bijstellen op basis van die verantwoordelijkheid. Dat is wat anders dan elke vier jaar stemmen op degenen die namens ons de kastanjes uit het vuur moeten halen. Sommigen noemen de werkwijze van STIR “een post apocalyptische” werkwijze. Voor onszelf is het echter “de volgende stap in de menselijke en institutionele evolutie”, waartoe we uitnodigen deel te nemen.
De reden dat we als Stad van Morgen (Stichting STIR) zijn begonnen is dat we de duurzaam en weerbare maatschappij niet zien als een geldafhankelijke kostenpost maar een waarden gedreven co-creatie, een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Dat dit een legitieme aanpak blijkt wordt aangetoond door de verschillende multidisciplinaire groepen (clusters) van verantwoordelijkheid die vanuit de Stad van Morgen zijn ontstaan en waar burgers, overheden, kennisinstellingen en bedrijven aan deelnemen (AiREAS, FRE2SH, School of Talents,…..en meer). Ondanks de groei is het nog lang geen mainstream.
Er valt van alles te zeggen over de oude politieke en geldafhankelijke werkelijkheid, zowel positief als negatief. Het heeft ons gebracht waar we vandaag de dag staan. Toch is het uit de tijd. Dat komt omdat kosten en baten niet meer op elkaar af te stemmen zijn in de geldafhankelijk wereld. Er zijn in de loop der decennia sterk gefragmenteerde tunnelvisies (silo’s) ontstaan die allerlei fundamentele keuzes dermate beïnvloeden dat zowel het menselijke als het natuurlijke aspect van verantwoordelijkheid verdwijnt. Door belangen worden te grote concessies gedaan aan onze essentiële natuurlijke waarden. Hierdoor zien we een toename aan, op korte termijn onmogelijk te repareren problemen (klimaat, milieu, maatschappij, bedrijfsleven). De consequenties voor mens en natuur zijn niet meer te bekostigen via de traditionele overheid. Het systeem is hierdoor failliet en ten dode opgeschreven. Het laat zich echter niet gemakkelijk afschrijven, en dat is volgens ons ook niet nodig.
De parlementaire democratie heeft ons als burger (niet als mens, want daarin hebben we absolute, natuurlijke vrijheid voor onszelf en onze keuze om ons te binden aan anderen) verplicht tot afhankelijkheid van het regeersysteem. We mogen een keer in de vier jaar stemmen op wie we willen die verantwoordelijkheid neemt voor en namens ons. We schuiven de verantwoordelijkheid af zoals van ons wordt verwacht. We zijn gaandeweg verleerd om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor ons bestaan. Maar dit regeersysteem is failliet en kan de verantwoordelijkheid niet meer aan. Dus wat voor beloftes enthousiaste, welwillende of machtsbeluste mensen in de politiek ook doen, ze zijn niet waar te maken.
Wat te doen met onze vierjaarlijkse stem? Dat doet er in dit stadium niet veel meer toe. Behalve als we onze steun of boosheid willen uiten over bepaalde maatregelen of beleid. Dan zouden we kunnen hopen dat we het resultaat beïnvloeden met onze stem. Dat is in feite de enige optie die we in de huidige democratische vorm mogen benutten. Er zijn echter zoveel partijen dat al het stemmen wordt versnipperd. Het vormen van een regeerbare eenheid zal daardoor een hele opgave zijn. Zelfs als dat lukt dan zijn de uitdagingen zo groot dat een coalitie gedoemd is te mislukken. Initiatieven zoals kritische stichtingen, opstanden, rechtszaken tegen de overheid en verenigingen zoals de Bond voor Overheidszaken, zijn uiteindelijk juridisch spiegels voor een onhoudbare werkelijkheid. Daarom tracht de gevestigde orde de verkiezingen te voorkomen onder het mom van “een crisis” en zichzelf allerlei machtsinstrumenten te geven die andere spelers buiten spel zetten.
De corona perikelen zullen de geschiedenis in gaan als begin van een ingrijpende transitie. Deze is helaas in eerste instantie niet noodzakelijkerwijze gericht op de menselijke kernwaarden. Eerder zal het in stand houden van het oude systeem de volle aandacht krijgen, zeker vanuit bestaande machtsverhoudingen (die het risico aanvoelen dat ze weg komen te vallen in de toekomst). Ondemocratisch handelen en machtsvertoon zal nog veel menselijk leed veroorzaken, doordat macht geen ethiek ken als het om zichzelf gaat. Daarnaast zijn de vele mensen nog steeds afhankelijk en niet in staat om zelf voldoende verantwoordelijkheid te nemen om zichzelf te voorzien in de basisbehoeften. Daar waar men dat probeert zal men eerder geblokkeerd dan gefaciliteerd worden.
Kortom, opstanden zijn onvermijdelijk. Dat is geen doem-denken maar een antropologische, sociologische werkelijkheid gestaafd door zoveel voorbeelden uit ons verleden. Of dit gepaard gaat met manipulatieve lobbies, fysiek geweld, juridische aantijgingen tegen de machthebbers of dat men massaal overstapt op een andere werkelijkheid (zoals Sustainocratie), is te bezien. Het meest logische is dat dit allemaal tegelijk gebeurd zoals we eigenlijk al kunnen zien als we goed kijken. In eerste instantie reageert “de macht” met veel dwang dat op evenredig veel verzet kan rekenen. In de vreedzame wereld (reeds post apocalyptisch) zien we dat bijvoorbeeld Sustainocratie al ruim 10 jaar een groeiend precedent vormt, sinds de eerste ruimte ervoor ontstond na (of eigenlijk tijdens) de vorige crisis (de banken crisis in 2008/2009).
Het zal er de komende tijd dus niet gemakkelijk op worden. Helaas. De enige weg om de pijn te verlichten is door initiatieven te ontplooien van zorg voor en met elkaar voor ons welzijn en de invulling van onze basisbehoeften en daar de ruimte voor op te eisen. Dit op individueel niveau in de eigen omgeving. Op niveau van instellingen kunnen deze zich aansluiten vanuit authentieke toegevoegde waarde aan de Sustainocratische projecten en samenwerkingsverbanden.
De evolutie van de mens heeft zich ontwikkeld rond aspecten van controle, hiërarchie, macht, uitbuiting, exploitatie, handel, concurrentie, speculatie, enz. Deze vormen samen complexe en vaak agressieve tunnelvisies van (eigen)belangen. Deze heeft men in politieke overwegingen gegoten waar een geografische hiërarchie aan wordt ontleend. Ze missen het bewustzijn, de ethiek en moraal die nodig zijn voor het evolutionaire voortbestaan van het leven (en daarbij de mens) op Aarde. Het heeft uitsluitende te maken met eenzijdige groei van een materialistische economievorm die zich niet tot het oneindige kan doortrekken. Het geheel van deze organisatievorm wordt gevormd door mannelijke energie alleen, zonder de bemoeienis van het vrouwelijke.
De transitie die we doormaken, vrijwillig zelf of gedwongen door de natuur
We zitten gevangen in het kunstmatige, onnatuurlijke groeimodel waar we ons veelal afhankelijk van hebben gemaakt. De vrouw echter vertegenwoordigt het nieuwe leven, de geboorte, de vernieuwing, de evolutie, de verantwoordelijkheid voor ons voortbestaan. Geen wonder dat de vrouw eeuwenlang onderdruk is door een systeem dat handelt in de dood, niet het leven. Maar zodra de onderdrukking scheuren vertoont, er barsten komen in een in verval zijnde organisatie, zien we de ruimte voor de vrouw om op te staan en orde te scheppen in de chaos. De wedergeboorte van de mens(heid) in haar nieuwe levensfase is ethisch gemotiveerd. Ethiek wordt nu uitgelegd als gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid voor ons voortbestaan als mens in samenhang met de natuur. Dat is niets nieuws. In een familiaire thuisomgeving is het de normaalste zaak van de wereld.
Stad van Morgen 