Dag van Stadslandbouw Eindhoven

17 mei 2014

Proeftuin040 en TransitionTown Eindhoven hadden een fietsroute van 40km uitgezet dat zo’n 20 verschillende stadslandbouwprojecten verbond. Een prachtige brochure bracht alles mooi en blijvend in beeld.

Veel initiatieven waren ons al bekend dus keken we (VE2RS) selectief naar plekjes om kennis mee te maken of banden mee aan te sterken. We hadden alleen de middag en dat zou toch goed moeten zijn voor 5 van de 20 plekken in de stad op de fiets. Vergeet het maar! We zijn niet verder gekomen dan 3!

Waarom?

Op elke plek zijn mensen bezig met een eigen verhaal. De passie, persoonlijke warmte, gastvrijheid en plezier is niets voor een bliksembezoek. Elk plekje was de hele middag waard en we hadden moeite om het te verlaten. Het gaat niet alleen om die kruidenpolletjes, muntthee uit eigen tuin, prei, sla of piepers. Het gaat vooral om die warme cocreatie samen, het uitproberen en samen genieten van de inzet en beloning uit de natuur. Welkom, gastvrijheid en een authentiek verhaal stond overal ons op te wachten.


1. Ruilbeurs zaden – Wasven

Veel ruimte heb je niet nodig om wat zakjes zaad en plantjes uit te stallen. Wel zitjes om met elkaar ervaringen uit te wisselen. Dat is ook zaaien (van tips) en oogsten (van inspiratie en complimentjes) tegelijk.
image
Natuurlijk hoort het ook erbij dat initiatiefnemers zich herkenbaar maken.

Tomatenplantjes werden uitbundig vertegenwoordigd als ook een boeiende diversiteit van andere planten. Wij waren blij om een vijgeboompje te vinden als aanvulling op ons VE2RS gebied in Breugel…

Op zaadniveau was er een mooie diversiteit uit binnen en buitenland…

image

En natuurlijk veel praten met elkaar, gedachten en ervaringen uitwisselen, kennis maken met nieuwe gezichten en inzichten, geldloos handelen, genieten van het weer….

2. TU/e campus
Het is niet ver van de Wasven naar het campusterrein van de Technische Universiteit. Het was niet moeilijk om de campus moestuin te ontdekken tussen de vele gebouwen aan de Lismortel. We bleken de eerste bezoekers en ik werd in het Engels ontvangen door een jonge Japanse vrouw.
image
Zij bleek een gepassioneerd lid van het multiculturele team dat het veldje bestiert in concurrentie met vogels en konijnen. Het gesprek bracht ik op de complexiteit van moderne zelfredzaamheid op een eiland als Japan. De jonge vrouw gaf het spanningsveld weer tussen de machtige geldbelangen, het individualisme en het veranderende bewustzijn van de bevolking. Ze zou dolgraag wat in Japan willen doen met de Sustainocratische aanpak waar ik haar kennis mee liet maken. Het nucleaire drama in Japan en de lokale kwetsbaarheid was de bevolking duidelijk geworden maar de macht van geld had kennelijk nog de overhand met alle risicos van dien. Japan heeft alle technologische kennis in huis om het anders te doen maar moet de stap naar harmonie nog zetten. De oercultuur van de bevolking heeft het nog wel in de genen. Laten we hopen dat het de kans krijgt zich te manifesteren voordat de dramas verder oplopen. Misschien helpt Eindhoven wel om dat proces aan te zwengelen en van inzichten te voorzien.

Zo zie je maar weer wat een klein groenteveldje teweeg kan brengen. De basis werd gelegd tussen een oost/west relatie van wereldniveau :-). Wie weet wat eruit komt. Geen VN, G7 enz. De wonderen zijn de wereld niet uit.

Zo bleek ook iemand van Indonesie er mee te werken en veel Nederlanders. Het veldje was dit jaar al 4 keer zo groot als vorig jaar. “De traditionele economie vertoont niet zo’n spectaculaire groei als stadslandbouw”, grapten we. Docenten en leerlingen leven zich uit en het initiatief vertoont groei met aandacht van de Raad van Bestuur. De schoffel blijkt toch te verbroederen, het opeten straks hopelijk ook. Het gaat uiteindelijk niet alleen om de kennis maar vooral ook wat je ermee doet.

3. De vertikale tuin – Strijp
De tijd was omgevlogen en de toeristische route bracht ons net achter het PSV stadion. Naast een oude school was een nauwe doorgang dat een huiskamergevoel uitstraalde, overkoepeld door een paar prachtige oudere loofbomen. De gezelligheid was direct voelbaar maar er was geen mens te bekennen.
image

Totdat we Ciska tegenkwamen, met gieter in de hand. De bevlogenheid van deze vrouw was meteen aanstekelijk. Haar vorig jaar opgerichte stichting werkt met mensen met sociale of lichamelijke handicaps en helpt hen er zelfredzaam mee om te gaan. “De blinde helpt de lamme” herhaalt Ciska in het gesprek. “Samen moeten we dingen oplossen, niemand kan alles alleen.”

Natuurlijk zijn we allemaal op onze eigen manier gehandicapt en leert omgang met elkaar dat we samen alle hindernissen kunnen overwinnen. Het vertikale tuintje kan bijvoorbeeld bewerkt worden door mensen in een rolstoel. “We combineren tuinieren met kunst” en dat is ook goed te zien.
image

Overal is creativiteit te aanschouwen.

image

Op de vraag -hoe men de betrokkenheid kan waarborgen als er een faseverschil zit van 6 maanden tussen zaaien (arbeid) en oogsten (beloning)?- bomen we wat door met wat VE2RS ideëen. Wederkerigheid komt steeds ter sprake ook toen we gevraagd werden geldloos een workshop te doen over cocreatie en belonen.
image

Allemaal reële zaken in een reële wereld dat zich geldloos enorm professioneel ontwikkelt op basis van menselijkheid en verbindende krachten.

Eindimpressie van de middag
Het gaat ons aan het hart dat we de andere initiatieven niet hebben kunnen bezoeken. Ongetwijfeld hadden we ook daar de meest fijne, betrokken en hartelijke mensen ontmoet. Dit is dan ook geen zaak van 1 dag of middag. Het is een proces dat alleen maar groeit en zich verder maatschappelijk dient te verbinden en borgen in een nieuwe werkelijkheid. Voor de betreffende personen die zich op zo’n dag openen voor bezoek is het soms frustrerend om te zien dat ze zo weinig bezoek krijgen. Dat is het effect van pionierschap. De massa is nog met andere dingen bezig maar de groeiende zichtbaarheid van initiatieven toont de beweging waar we naar toe gaan. Als een enkele bezoeker geinspireerd raakt en mee gaat doen of zelf iets begint dan is dat al een verdubbeling van de activiteiten. VE2RS is als Stad van Morgen 5 jaar actief en constateert een exponentiële groei. Het zal niet lang meer duren voordat de lat hoger gelegd kan worden en de status van idealisme overstijgt door de integratie ervan in onze maatschappelijke en economische complexiteit.

Jean-Paul Close
jp@stadvanmorgen.com
0654326615
image

Wijsheden van social media waar niets mee wordt gedaan

Social media blinken uit in multimediale uitingen van kritiek op het geldgedreven systeem van een consumptie economie, de grote gevolgen op onszelf en het milieu, en de noodzaak tot verandering. Maar ondanks de originaliteit van de uitingen en de bijdrage in het bewustzijnproces wordt er maar bar weinig mee gedaan. Is dat zo?

Wat voorbeelden:

1. De natuur als heelmeester.
Miljarden jaren natuurlijke wijsheden staan ons ter beschikking. Toch wordt ons de nepwereld opgedrongen van chemische stoffen.

image

Een groot deel van onze maatschappelijke regels zijn gebaseerd op economische invloeden die ons tot risicovolle afstand tot de natuur hebben gebracht. Zo ontstaan de crisissen en wantoestanden in de wereld.

2. Onmenselijkheid in het onderwijs
image

Dit leuke contrast heeft het over het onderwijs in Amerika maar is natuurlijk ook van toepassing op Europa. Het schoolsysteem is afhankelijk van en gemanipuleerd door middelen die onder toezicht van inspecties beschikbaar worden gesteld door het systeem van de centrale overheid.

3. Selectiecriteria
Een andere, tot de verbeelding sprekende uiting gaat over “gelijkwaardigheid” in selectie procedures. Dit speelt natuurlijk niet alleen in het onderwijs maar ook het bedrijfsleven.
image

3. Klimaatverandering
Het onderstaande plaatje suggereert dat er ooit veel water onder deze brug stroomde. Recent stelde een politicus dat de volgende generaties er maar moesten wennen aan het idee dat ze een uitdroogde Aarde zullen bevolken.
image

5. Stijgende zeespiegels
Tegelijkertijd zijn er plaatjes in omloop van de vernietigende effecten van de stijgende zeespiegels als gevolg van ons stookgedrag met fossiele brandstoffen. Een groot deel van de kustgebieden verdwijnt onder water. Wat doen we met de miljoenen mensen die er nu wonen in enorme steden? Het probleem speelt nu, over 100 jaar niet meer.
image

6. Kappen van hout
Deze mooie afbeelding toont dat uiteindelijk wij onze eigen leefbaarheid omkappen.
image

7. Luchtvervuiling

De toekomst ziet er wellicht zo uit als we doorgaan met ons vervuilende gedrag. Zouden we het echt zo nonchalant ervaren?
image

8. Mobiliteitsvoorstellen
De bus is in alle opzichten een betere mobiliteit oplossing dan alle andere voertuigen bij elkaar.
image

9. Ruimte voor veranderingen
De complexiteit om veranderingen door te voeren wil vaak ontmoedend werken. Daarnaast wil men vaak onder “middelen” uitsluitend de beschikbaarheid van geld verstaan. Dat is natuurlijk gemanipuleerd terrein terwijl creativiteit in cocreatie en menselijke relaties veel doeltreffender werkt.
image

10. Gevoel van machteloosheid
En als men dan denkt dat een eenling in de grote wereld weinig invloed heeft dan is dit plaatje natuurlijk een steuntje in de rug.
image
Daarbij hoeven we voor aandacht natuurlijk niet uit te gaan van de irritatie die een mug veroorzaakt. Dat kan ook anders.

11. Stad van Morgen nodigt uit

Het maakt niet uit hoe groot of klein je bent. Je kunt altijd je omgeving uitnodigen tot jouw eigen nieuwe werkelijkheid. Als deze genoeg overeenkomsten biedt met het gewenste beeld van andere mensen, inclusief leidinggevenden uit de oude structuren, dan ontstaat er ook een verandering. Zelfbewustzijn, overtuigingskracht en doorzettingsvermogen zijn dan de basisingrediënten. Je spiegelt dan uitnodigend terug met een beter alternatief die men samen waar kan maken.

image
De spiegel verschuift en "IK" kijk veel breder dan ooit te voren

Conclusie
Sociale media zijn een spiegel van wat er leeft in de wereld. We doen er iets mee vanuit onze eigen mogelijkheden. Soms komen we dan in aanraking met inspiratie dat ons verder brengt. Vaak is daar ook hulp aan gekoppeld. Zo hebben we de laatste jaren een energie verandering kunnen constateren. De negatieve krachten groeien maar de positieve tegenpolen organiseren zich nu steeds krachtiger.

De volgende maatschappij is al in de maak. Het omslagpunt nadert snel.

Jean-Paul Close
Stad van Morgen.

Verslag avondcollege 16 april – alternatieve waardesystemen

Wat is waarde?

Op de vraag van “wat is eigenlijk waarde?” kwam een grote diversiteit aan antwoorden. Jean-Paul legde de link met de evolutie van het leven op Aarde. De allereerst waarde is natuurlijk “het leven” zelf dat door de unieke omstandigheden op onze planeet tot stand is gekomen door de harmonieuze verbintenissen tussen moleculen. Die harmonieuze, energetische verbanden zijn ook de eerste materiële dragers van de waarde van het leven. Dit zien we ook in de onderlinge relaties tussen onszelf, binnen in ons lichaam met miljarden minuscule wezens, met onze relaties onderling en met onze natuurlijke omgeving.

Jean-Paul vraagt "wat is waarde"?
Jean-Paul vraagt “wat is waarde”?

Vanuit dat perspectief toont hij de vier gebieden die elk uit gaan van eigen waardesystemen: groei (hebzucht), concurrentie (chaos, overleven), bewustwording (leiderschap, verandering) en nieuwe harmonie (gemeenschap, samenleving, cohesie). Binnen de context van harmonie gelden andere waarden dan in groei of concurrentie. Wanneer wij samen een maatschappij vormen dan zoeken wij harmonieuze waarden binnen die gemeenschap. Waarom zouden we anders een stabiele, gebied gebonden groep vormen? De waarden die een stabiele gemeenschap waarborgen zijn volgens de Sustainocratische leer: voeding (incl drinkwater), gezondheid, veiligheid (incl. huisvesting, respect), zelfbewustzijn en zelfredzaamheid (als groep door de inzet van de individuen).

Als we naar onze huidige maatschappij kijken kunnen we ons afvragen of we wel maatschappij zijn? De onderlinge relatie tussen burgers, instanties en de omgeving is op basis van geld uitgedrukt in Euros, een groei-economie en vele concurrerende consequenties die haaks staan op de duurzame principes van harmonie. We kunnen dus stellen dat wij geen harmonieuze samenleving hebben, meer een gebaseerd op groei (hebzucht) en concurrentie. Hierdoor ontstaan crisissen die te maken hebben met “points of singularity”, ofwel de onhoudbaarheid van exponentiële groei. Het natuurlijke resultaat is dat het systeem instort. Dat kan de vernietiging van het systeem tot gevolg hebben of het fractaal opdelen van het systeem in kleinere eenheden. Dat laatste gebeurt dan weer in het veld van chaos door de onderlinge concurrentie tussen de kleinere, eenzijdig op geld gebaseerde eenheden. Dit is een normaal, natuurlijk proces dat alleen doorbroken kan worden door een nieuwe fase van bewustwording (verandering en aanpassing) en differentiatie op weg naar harmonieuze verhoudingen.

De grote vraag is in deze maatschappij van vandaag hoe wij van een euro-afhankelijke hebzucht maatschappij van onzekerheden kunnen transformeren naar een waarden-gedreven harmonie maatschappij van zekerheden?

Waar we staan, waar we naartoe willen maar NIET via collectieve chaos
Waar we staan, waar we naartoe willen, maar NIET via collectieve chaos

Loes van Zuijlen

Loes van Zuijlen
Loes van Zuijlen

Website Loes: http://www.verantwoordanders.nl/

Loes is van huis uit maatschappelijk werkster maar heeft besloten zich te gaan oriënteren op de nieuwe maatschappelijke verhoudingen die nodig zijn om weer een fase van harmonie te brengen. Haar werkgebied is Tilburg waar zij met allerlei waardesystemen heeft geëxperimenteerd. Zij heeft kennis van de ruilhandel, LET’s, enz maar heeft steeds gemerkt dat de nieuwe systemen maar een versnipperde of eenzijdige vorm van ontwikkeling doormaakten. Dat werd veroorzaakt door de menselijkheid van de betrokken partijen. Voor materiële zaken zoals ruilen van voedsel of technische middelen is de waardebepaling redelijk te beheersen maar bij immateriële zaken, zoals zorg is dat veel lastiger. Het onderlinge contact, de vertrouwensbasis en kwaliteit zijn ook maatstaven die aandacht behoeven en niet in de sfeer van vrijblijvendheid dienen te hangen. Zij presenteert een, voor haarzelf revolutionair systeem op basis van punten en spreekt de intentie uit om dit in Tilburg uit te rollen. Daarbij komt ze, net als iedereen, dezelfde beren op de weg tegen. Ze heeft haar hoop gevestigd op Europese steun en vraagt aan Jean-Paul waarom bepaalde Eindhovense zaken niet ook in Tilburg gedaan worden? Het antwoord is eenvoudig. Alle pioniersinitiatieven zijn mensenwerk en nog geen systeem. Het is erg netwerk intensief om dit van de grond te krijgen. Wij (Stad van Morgen) hebben wel een netwerk in Tilburg maar nog geen mensen die zich volgens de Sustainocratische kaders verbinden en lokaal uit willen dragen. Ook in Eindhoven hebben we heel veel tijd nodig gehad om de lokale waardeprocessen te bewijzen en te borgen.

In het college zitten mensen met ervaring op gebied van alternatieve waardesystemen
In het college zitten mensen met ervaring op gebied van alternatieve waardesystemen

Naar aanleiding van de presentatie van Loes kwam de interactie op gang met de ervaringsdeskundigen die vanuit de zaal hun eigen ervaringen deelden. Zo kwam men al snel de conclusie dat waardesystemen gebaseerd dienen te zijn op onderling vertrouwen. Dit kan vooral zich ontwikkelen als de participanten elkaar kennen. De lokale context is daarom belangrijk als ook de diversiteit van de ruilmogelijkheden. Zodra materiële zaken zich mengen met menselijke dan komen er meer dingen bij kijken dan alleen de beschikbaarheid van vraag en aanbod via een website.

Vertrouwen is pas de 4e laag in de waardekolom

De discussie over menselijk talent en vertrouwen was aanleiding voor Jean-Paul om twee kernzaken ter inspiratie mee te geven aan de aanwezigen:

1. De waardekolom in de context van harmonieuze relaties (in tegenstelling tot hebzucht en concurrerende relaties)

  • Basis – Talent (“Ik Ben” = de som van de ethische, empathische normen en waarden waarmee iemand zich verbindt met de groep)
  • Veiligheid (het onderlinge respect waarmee men met elkaar omgaat)
  • Gelijkwaardigheid (niemand is meer of minder. Men schakelt op basis van menselijk waarden en hogere doelen)
  • Vertrouwen (zonder empathie, veiligheid of gelijkwaardigheid is vertrouwen NIET mogelijk)
  • Samenwerking (resultaat, waarde of hoger doel gedreven)

2. De waardeformule

Talent x Inzet x Hoger Doel = Meerwaarde x Wederkerigheid

Als voorbeeld wordt AiREAS Eindhoven genoemd waarin het hogere doel “gezonde stad vanuit luchtkwaliteit” is en de meerwaarde wordt bepaald door de multidisciplinaire stappen die de leden zetten. Bovenstaande waardecreatieproces wordt er integraal in toegepast. De Euro speelt erin amper een rol, hooguit als investeringsmiddel. Hieronder de recente verslagen van de AiREAS bijeenkomsten die altijd publiekelijk bekend worden gemaakt (vertrouwen)

Zo ook de AiREAS munt die als “zijn”munt gericht wordt op gedragsverandering in plaats van materialisme.

De colleges worden bezocht door mensen die zich ook inzetten voor de veranderingen in de maatschappij
De colleges worden bezocht door mensen die zich ook inzetten voor de veranderingen in de maatschappij

Volgend college: 6 mei 2014

Het volgende college gaat weer over bewustwording.

Verslag avondcollege 14 Mei – Muziek, leven en harmonie

(Blog Jean-Paul Close)

Pythagoras en Galilei, onbewust grondleggers van bewustzijn

De avond begon met een uiteenzetting over de nieuwsgierigheid van Pythagoras in het “waarom wij mensen bepaalde muziektonen zo mooi vinden?” Hij wist een verband te leggen tussen de tonen door harmonieuze relaties van frequenties te ontdekken. Dat was in 500BC in  het toenmalige Griekenland. Het heeft daarna nog 2000 jaar geduurd voordat Galileo, de vader van de beroemde sterrenkundige Galileo Galilei er een vervolg aan gaf en de ontdekking verfijnde. De harmonieuze relaties vertonen unieke patronen die steeds weer terugkomen in het universum en onze dagelijkse werkelijkheid, zoals wij die kunnen observeren. In de jaren 70 van de vorige eeuw was Ray Tomes bezig met het analyseren van economische schommelingen en ontdekte identieke tijdspatronen die overeen kwamen met de muzikale patronen van Galilei. Hij wilde er eerst niet over praten uit angst voor gek verklaard te worden. Maar toen hij de verbanden tussen harmonieuze toonfrequenties, de opbouw van sterrenstelsels en planeten tot en met ons subatomaire niveau, terug zag bij onderzoeken van andere mensen kroop hij uit zijn schulp. Er volgde een zoektocht naar de betekenis van deze wijsheden die onmiskenbaar een verband legden tussen de cyclussen van menselijke organisatievormen, geboortes, sterfte, klimaatveranderingen, de stand van planeten, enz.

Binnen de visie over de menselijke complexiteit (het conflict tussen het Doen en het Zijn) kon ik zo de verschillende ontdekkingen samensmelten en zelfs tot de conclusie komen dat wij eerst zijn en dan pas doen.  Hoe? De uitleg over het ontstaan van het leven gaat als volgt. Deze is vooralsnog filosofisch maar gebaseerd op wetenschappelijk samengevoegde inzichten die samen een geheel vormen die ook op termijn formeel zal worden bewezen. Natuurlijk is de visie een confrontatie met werkelijkheden waar wij vanuit verschillende culturen mee zijn opgevoed en als “waar” beschouwen, zelfs met hand en tand verdedigen omdat ze ooit zekerheid hebben geboden. Dat hoort bij het proces, zoals ooit ook de moeizame aanvaarding van een ronde Aarde of de Zon als middelpunt van ons stelsel ooit een bron van verzet was van vermeende oudetijdse machtsstructuren.

Het ontstaan van het bewustzijn, de basis van het leven

De cyclussen die door de verschillende genoemde wetenschappers en onderzoekers worden beschreven, als ook de harmonische verhoudingen, zijn ook terug te voeren naar de manier waarop atomen trillen. Deze hebben veelal een positieve of negatieve lading maar ook een variatie in beweging die onder uiterst specifieke omstandigheden harmonieuze frequenties tonen. Deze frequenties hebben unieke eigenschappen, buiten de polariteit van de moleculen om. Hierdoor kunnen er tussen bepaalde moleculen stabiele harmonieuze relaties en verbintenissen ontstaan die op zichzelf OOK een nieuwe, stabiele harmonieuze frequentie teweeg brengen. De eerste komt per toeval tot stand dankzij de unieke omstandigheden van de elementen en omgeving. Daarna is het leven ontstaan met een vorm van organische stabiliteit tussen schijnbaar onverenigbare elementen. Die relatie tussen element A en element B is dus niet op basis van positief of negatief geladenheid maar de harmonie in unieke, zeldzame onderlinge frequenties, muziek dus. A+B wordt zo “(bewust)AB” waar “bewust” betekenis geeft aan de harmonieuze aantrekkingskracht van deze uniek AB combinatie onder speciale omstandigheden waardoor AB een eigen identiteit en gedrag krijgt dat niet behoort tot de traditionele leer van natuurkunde maar gaat behoren tot biologie, het leven. Het leven is nu ontstaan omdat de gestabiliseerde harmonieuze band open staat voor nieuwe harmonieuze bindingen. Hoe groter deze verbintenissen des te krachtiger de aantrekkingskracht en bewuste zoektocht naar nieuwe harmonieuze verbindingen. Dit vertaalt zich in ons gangbare biologische besef  naar “voeding” en “groei”, de eerste drijfveren van het leven.

Door het ontstaan van het leven in een speciale omgeving, waarin ook water een fundamentele rol speelt als drager van vele elementen die door de stroming van water (dat een uiterst neutrale eigenschap heeft als oplosser van vele vaste elementen) met elkaar in aanraking komen, ontstaat ook een organisch groeiproces. Groei van harmonieus samengekomen elementen kan echter niet onbeperkt doorgaan. Het ontwikkelt zich exponentieel waardoor er een punt van verzadiging komt (point of singularity). Als dit punt is bereikt dan stort het verband in als plumpudding of er ontstaan kleinere versies van dezelfde levende vorm (fractale groei). Door de enorme diversiteit van combinaties die ontstaan uit de vroegste harmonieuze verbintenissen ontstaat er een moment dat het op groei gecentreerde leven elkaar tegenkomt en met elkaar noodgedwongen gaat concurreren. Grotere harmonieuze levenscombinaties “eten” kleineren die overeenkomen met een specifiek harmonieus patroon dat de “waarde”van groei tegemoet komt.

Concurrentie geeft een nieuwe impuls aan de ontwikkeling van levensvormen waardoor er een soort Darwinische ontwikkeling ontstaat van de snelste, de grootste, de meest of minst harmonieuze, enz. Maar er ontstaat ook een andere dynamiek die de levende wereld op zijn kop zet: het aanpassingsvermogen. Verschillende soorten ontdekken dat concurreren alleen leidt tot dood en verderf via een bepaald eenzijdig selectieproces. Een doorbraak in de ontwikkeling en groei van vormen van het leven in een omgeving waar “overleven” tot de drijfveren ging horen ontwikkelde zich ook de dissonantie van harmonie en disharmonie waarin het gevoel “angst” zich kon ontwikkelen. Groei en vermenigvuldiging  werd via concurrentie aangevuld met een nieuw fenomeen dat de basis werd voor een nieuwe stap in zintuiglijke bewustwording, namelijk het aanpassingsvermogen door het ontwikkelen van zekerheden juist door confrontaties te mijden in plaats van op te zoeken. Het bewustzijn ging zich aan te passen in een veelzijdigheid van vormen, kleuren, voedingspatronen, enz. Nog steeds ervaren wij de oerimpulsen van onze levensdrang in ons dagelijks bestaan door onze emoties rond angst, tekorten en voortplanting. Deze zien wij ook terug in onze maatschappelijke organisaties, bedrijfsleven, vormen van zekerheden. macht, enz.

14 mei Muziek (presentatie in PDF)

De hogere stap in het bewustzijn tussen planten en dieren heeft ook een nieuwe dynamiek toegevoegd aan de processen, namelijk die van het maken van onbewuste en zelfbewuste keuzes. De combinatie tussen aanpassen naar niet confronterende relaties in een concurrerende omgeving opende de weg voor wederom een nieuwe vorm van leven en overleven. Dat is het SAMEN leven, de symbiose, waarin verschillende soorten elkaar zodanig ondersteunen waar beiden er voordeel bij beleven. Zo is elke mens zelf als individu een symbiose van miljarden samenlevende soorten organismen. De mens zou niet kunnen bestaan zonder de dynamiek van die organismen die zorgen voor onze lichamelijke balans, onze innerlijke muzikale harmonie. Wij dienen echter zelfbewust te zorgen voor onze eigen harmonie met de grotere universele buitenwereld, wederom om er samen profijt van te ondervinden (duurzame menselijke vooruitgang). Als wij dat niet doen zal de universele werkelijkheid uiteindelijk een nieuwe balans opdringen. Aangezien die onverwacht komt doordat wij er ons niet zelfbewust op hebben afgestemd zal deze als crisis en chaos worden ervaren. Door open te staan voor onze innerlijke kompas, die per slot van rekening miljarden jaren oud en bewust is, kunnen wij ons beeld van de werkelijkheid verenigen en harmonieus afstemmen met de werkelijkheid rond om ons heen. Daarom vinden wij muziek zo mooi, niet omdat de tonen en frequenties ons aanspreken maar omdat wij muziek ZIJN!

Irma Lohman

De tweede docent van de avond was opera zangeres en levenscoach Irma Lohman. Irma heeft gestudeerd aan het conservatorium en in haar jonge jaren veel samengewerkt op de podia van de belangrijkste organisatie van de wereld van muziek en entertainment. Zij is moeder van 6 kinderen, allemaal jongens! De tweede fase van haar leven werd gekenmerkt door de uitdagingen van het leven zelf, het loslaten van de schijnwereld van faam, en de werkelijkheid van een permanente ontdekkingsreis van harmonieuze verhoudingen die vaak niet te voorspellen zijn. De herkenbare problemen van omgevingsfactoren zoals de crisissen, met  burn out van partner, de speciale kenmerken van verschillende kinderen,  economische zorgen en problemen gingen ook parten spelen in haar eigen leven en dat van haar gezin. Haar pijn heeft haar innerlijke zelf losgemaakt en uiteindelijk kon ze zich weer vinden in haar zang, niet meer puur als entertainment instrument maar vooral ook als muzikale boodschapper en verbinder van emoties, nieuwe werkelijkheden en bewustzijn. Zij werkt dan ook als relatie coach en gebruik haar talent en persoonlijke verhaal voor het grotere publiek.

Irma vertelde haar verhaal waarna zij uitgenodigd werd om iets voor ons te zingen. Haar keuze viel op een stuk uit de wereld van opera waarin het drama van het leven verwoord wordt.  Na haar indrukwekkende optreden van 7 minuten lag er een stilte over de deelnemers. Het drama was binnengekomen. De vraag was alleen: “Waarom drama?” Waarom had Irma de keuze gemaakt juist voor dit lied? Was het om haar zangkunsten te vertonen als operazangeres omdat “opera veelal drama vertolkt?” of als boodschap?

Het college was vooral bedoeld om muziek als instrument te laten beleven volgens de context die in het begin van de avond was geschapen. Drama is een voorstelling van een werkelijkheid maar er zijn andere werkelijkheden. Daarom werd de vraag gesteld of zij een keuze kon maken uit haar repertoire om ons allen vrolijk en gelukkig te stemmen? Haar keuze viel op “Summertime”. Na de vertolking van dit nummer was de sfeer inderdaad “anders” in de zaal maar de zwaarte van het eerste lied dreunde nog door.  Op de vraag of wij nu genoeg opgevrolijkt waren kwam het volmondige maar met humor geladen “nee”. Het was tevens een smeekbede van de zaal om door te gaan op onze zoektocht naar het juiste gevoel van de avond. Rik vroeg aan Irma of zij misschien een boodschap wilde zingen vanuit haar innerlijke zelf. Wederom een uitdaging die Irma te beurt viel, haar aan het denken zette maar ook het publiek openstelde voor haar antwoord. Zij verkoos een nummer van Händel.

Na afloop heerste er een gevoel van tevredenheid in de zaal. Vraag en antwoord waren op elkaar afgestemd. Jan verwoordde het mooi door te zeggen dat hij “de innerlijke stilte had beleefd”. Peter vatte de drie nummers samen vanuit zichzelf “bij het eerste nummer ontstond bij mij een vraag die mij al bezig hield. Het tweede nummer zette mij aan het denken en bij het derde nummer kreeg ik van binnen het antwoord”.  Het verbond was muzikaal ontstaan en als bewijs geleverd van de presentatie eerder op de avond. Wij ZIJN muziek en onze werkelijkheden stemmen zich muzikaal op elkaar af in verschillende werkelijkheden. De onderlinge band die was ontstaan tussen Irma en alle deelnemers onderling verlangde een verder bevestiging, een definitieve waarborging van ons innerlijk zijn die avond, onze tijdelijke (misschien wel blijvende) symbiose. Rik vertelde over een ervaring tijdens een Renaissance groep bijeenkomst een jaar of 4 terug waar Paul en Carla van der Velden het lied Nessun Dorma (niemand zal slapen) hadden gezongen. Irma riep dat zij dat lied ook bij zich had! De zaal werd uitgenodigd om samen met haar te komen staan en de energie van die lied over een wakker bestaan te beleven. Het was een waardige en bijzonder afsluiting van de avond. De vertolking was subliem en de aanwezigen hadden zichtbaar moeite om de ontstane band los te laten. De gesprekken gingen door totdat de herhaaldelijke signalen van de school lieten weten dat wij het gebouw en terrein met tegenzin dienden te verlaten.

Al met al een mooie, betekenisvolle avond.  

Irma Brouwer - Opera zangeres en coach
Irma Lohman – Opera zangeres en coach

Het volgende STIR avondcollege is op 4 juni en gaat over de terugkeer van de oerwouden met onze eigen Indiana Jones, Cor Denneman.

Fasen van de Stad van Morgen

De Stad van Morgen heeft drie van de vier fasen doorlopen die wij nu het BAGE proces noemen. Dit proces doorloopt iedereen die in aanraking komt met onze stichting en de wereldbeelden die wij oproepen om de transitie te onderbouwen tussen de huidige werkelijkheid en dat wat wij als doel stellen (duurzame menselijke vooruitgang volgens onze eigen definitie).

Fase 1: Bewustwording

Deze fase hebben wij intens beleefd. De stichting is ontstaan door de intense bewustwording van mijzelf (inititaiefnemer Jean-Paul Close) maar daar red je het natuurlijk niet mee. Hoe vertaal je persoonlijke inzichten naar een maatschappijbreed gedragen nieuwe complexiteit? Dan is allereerst een veel algemenere bewustwording noodzakelijk.

Stad van Morgen ging daarom aan de slag met het organiseren van allerlei bijeenkomsten. Daarvoor vonden wij onze gelijke in het toemalige duurzaamheid centrum (ICSE) in Eindhoven. Het was een mooie exporuimte van vele duizenden vierkante meters en een auditorium waar we mee aan de slag konden met onze bewustwordingscongressen. We hebben er 8 in totaal georganiseerd samen met allemaal bevlogen mensen op gebied van duurzaamheid.

Er is een verslag gepubliceerd uit die periode (september 2009 tot en met mei 2010) onder de naam 23.000 uur, hetgeen de inschatting weergeeft van de vele uren die vele mensen hebben geinvesteerd in het vormgeven van vernieuwing volgens het Stad van Morgen en hun eigen inzicht en zoektocht.

23000uren (2)

Maar helaas kwam er, behalve bewustwording, niet veel van maatschappelijke verandering terecht. De volgende fase diende zich aan.

Fase 2: Aanvaarding van nieuwe verantwoordelijkheden

In de eerste fase waren wij er als stichting vooral op uit om “anderen” bewust te maken van de grote maatschappelijke uitdagingen via allerlei thematische bijeenkomsten. Wij hoopten natuurlijk dat al die partijen verantwoordelijkheid zouden nemen voor die veranderingen. Waar wij zelf uiteindelijk ons bewust van werden was dat de meeste mensen wel realiseerden wat er toen stond maar opgesloten bleven in de oude keten van afhankelijkheden van de geldgedreven maatschappij. Zij zochten dan ook al snel naar oplossingen binnen die oude structuur. Vaak speelde ook het materiele eigenbelang daarin een rol. Idealisme is prima maar de medemens moet ook overleven en rekeningen betalen in een wereld die draait om geld. De oplossingen die men zocht werden zo mogelijk afgestemd op die belangen.

De stichting en ikzelf kwamen tot de conclusie dat we zo niet verder konden komen. Als wij een doorbraak wilden creeren in de transitie van de gehele maatschappij dan moesten wij daar zelf verantwoordelijkheid voor nemen. Dat is een uiterst intens besluit dat vooral mij als persoon aanging en niet de stichting als instantie. Van een sprekende, visionaire rol transformeerde mijn rol in een van het nemen van het voortouw in nieuwe tijdse verantwoordelijkheden. Daarbij stelde ik mijzelf enorm kwetsbaar op maar diende als voorbeeld voor mogelijke andere pioniers om via de stichting ook mee te gaan doen. Dat is een intense gewaarwording die dan automatisch de volgende fase inluidt.

Fase 3: Gedragsverandering

De stichting begon zich op een andere manier op te stellen in haar omgeving. Allereerst was ikzelf uiteindelijk de enige die zo’n beetje overbleef van de grote groep betrokken mensen. Ik was de enige die verantwoordelijkheid wilde nemen voor het ingrijpende transformatie proces met alle gevolgen van de dien. De andere deelnemers aan fase 1 wilden oplossingen blijven zoeken in het oude paradigma terwijl ikzelf overtuigd was dat het geheel anders moest.

Gedragsverandering is een uitdaging op zich omdat je jezelf ineens ziet in een enorme leegte waar alles nog georganiseerd moet worden en je er helemaal alleen voor staat. Daarbij ben je natuurlijk persoonlijk enorm kwetsbaar omdat je het oude systeem de rug toe keert. Ik had het “geluk” dat ik met redelijke vrijheid en zonder oude lasten van het verleden aan deze taak kon beginnen. Mijn huis en oude zekerheden waren mij al ontnomen. Alles lag dus nu aan mijzelf en mijn eigen geworven souvereiniteit.

Naar mate ik stapje voor stapje onderzocht hoe ik dan die complexe veranderingen door moest gaan voeren, die we in de eerste fase al ideologisch hadden belicht, kwam langzaam het sustainocratische principe in beeld. Het maatschappijbeeld waar we naar toe wilden was er al en zo ook de route via chaos en bezieling om naar een nieuwe complexiteit te gaan werken. Maar dat er ook een mogelijke kortere route was ontdekte ik gaandeweg. Dat deed ik na verloop van tijd niet meer alleen. Er waren concrete initiatieven ontstaan waar zich partners aan hadden gekoppeld:

  • AiREAS: Marco van Lochem
  • STIR Academy: Nicolette Meeder
  • Spanje: Luis Escobar

Zonder de unieke kwaliteiten van deze mensen zou ik de complexiteit nooit zelfstandig aankunnen. Samen begonnen we verantwoordelijkheid te nemen waarbij ik het visionaire kader verder ontwikkelde en mijn partners op de deelgebieden een unieke bijdrage gingen leveren in de praktische concretisering. Dat bleek te werken ook al moesten ook mijn partners het BAGE proces doorlopen. In die fase zaten we anno herfst 2010.

Fase 4: Erkenning

Erkenning van je inzet en verantwoordelijkheid komt als je algemeen aanvaardde resultaten boekt die de mensen die meekijken overtuigen dat je op de goede weg zit. In deze wereld kunnen we grofweg de verhouding 10-80-10 hanteren als we veranderingen willen doorvoeren, Van de 100 mensen:

  • 10% zijn altijd voorstander
  • 80% twijfelen altijd
  • 10% zijn altijd tegenstander

De erkenning van onze resultaten vormen argumenten om de twijfelaars mee te krijgen in de vernieuwingsprocessen. De voorstanders die zich als pionier inzetten hebben de keiharde en vaak enorm moeilijke taak gehad om bewijs te leveren van hun inzet en visie. De mens zoekt zekerheden en wil pas meegaan als die zekerheden geboden worden. Idealisme is een mooie belofte maar blijft zweverig voor de massa als deze zich niet concretiseert in praktische ontwikkelingen. Ook voor de pioniers zelf is erkenning van belang om voortgang te blijven boeken en de aanpak op te gaan schalen naar een groter bereik.

Het is dan ook van enorme betekenis dat de fase van erkenning gezocht wordt bij de invulling van verantwoordelijkheden. Dat kan alleen door het grote idealisme te verkleinen tot haalbare, korte termijn stapjes. Daar zit een uitdaging op zich, zeker als het gaat om de ingrijpende verandering van een Global Shift, een transformatie van het kaliber van een Sustainocratie waarin een nieuwe werkelijkheid gaat overheersen.

In de loop van 2012 zijn de eerste tekenen van erkenning zichtbaar geworden door resultaten op gebied van de STIR Academy (kleinschalig) en later AiREAS (op Sustainocratisch grote schaal). De huidige status van de Stad van Morgen is derhalve er een van doorpakken vanuit de ingeslagen weg en vooral de eerste erkenningen opschallen naar een definitieve status van verandering. Met de ervaringen die wij hebben opgedaan kunnen nieuwe ambities worden aangegaan met geduld omdat we nu de tekenen herkennen die nodig zijn voor de stip-stap processen. Waar we vroeger haast hadden om resultaten te boeken zijn we nu geduldig om de resultaten te waarborgen, zichtbaar te maken en uit te laten groeien tot een wereldveranderende beweging. Sustainocratie bestaat nu en is de fase van kwetsbaarheid doorheen. Het uitzaai proces is begonnen en zal onstuitbaar zijn.

Door de fasen zelfbewust te zijn doorlopen en op te hebben geschreven kunnen we ook respectvol omgaan met de weg die de vele anderen die volgen moeten doormaken. Als dat al moeilijk is op persoonlijk vlak dan kunt u zich voorstellen hoe ingrijpend het is voor instutionele partijen en een hele maatschappij. Maar we hebben aangetoond dat het kan en dat is voor de meeste mensen doorslaggevend om het ook te proberen.