Tag Archives: Eindhoven

Op een zaterdag op de fiets van Argentinië naar Syrië en Iran in Eindhoven

5 Nov

Mijn fiets stalde ik pal naast een stevig oldtimer uit 1928 die op de Vestdijk geparkeerd stond. Het is het beeldmerk van de trekkende Argentijnse familie Zapp die door Floortje Bessing al uitgebreid was geïnterviewd tijdens hun reis door Tanzania. Bij binnenkomst in de Expat Hub werd ik als oude bekende omhelst door een vrouw die zich bekend maakt als “die van die auto”. Het bleek Candelaria Zapp te zijn, of Candy in het Engels (twee totaal verschillende betekenissen maar wel toepasselijk voor deze trekkende moeder van 4 en vrouw van Herman “her man” Zapp), die zichzelf zo zonder enige weerstand spontaan bekend maakte. Ik was in het gezelschap van Milagros Maldonado, de populaire en onvermoeibare voorzitster van de Latijns Amerikaanse vereniging in Eindhoven die deze ontmoeting mogelijk hadden gemaakt. De middag werd omlijst door de ongekende kwaliteiten van de Argentijnse gitarist, Daniel Fanego. Het echtpaar Zapp vertelde uitgebreid en met veel humor en plezier over hun droom, de manier waarop ze vol vertrouwen in elkaar en met hun gevarieerde omgeving de uitdagingen onderweg hebben opgelost, en over hun dromen voor de nabije toekomst.

Op naar Syrië

Terwijl ik samen met Milagros de familie Zapp uitzwaaide op hun weg naar het pizza eten in huize Natalia, die het gastgezin bij zich had ingesloten, kon ik mijn fiets laten staan om meteen in Syrië terecht te komen. De Argentijnse sfeer in de Hub werd omgetoverd tot een Syrische avond van ontmoetingen, samen eten en dansen. De catering werd verzorgd door Mohammed en een groep vrienden. Rechtstreeks of via Snapfood kon men zich aanmelden. Na afloop van het lopende buffet werden we getrakteerd op een beeldschone buikdanseres waarna we in een kring met zijn allen met de voeten van de vloer konden. Een en al gezelligheid, gemoedelijkheid, sfeer, verbondenheid met mensen uit Nederland, Afghanistan, Syrië, België, Venezuela en wat allemaal nog meer meedeed aan de Syrische avond.

7 minuten fietsen naar Iran

Dezelfde avond hield het Iraanse paar Mohsen (actief in mijn COS3i muziekkring en nauw betrokken bij Sustainocratie) en zijn vriendin een housewarming party. Het was 7 minuten fietsen naar hun huis in Woensel. Daar trof ik een grote gemengde groep mensen aan uit de verschillende kringen van deze twee geweldige mensen. Rusland, Iran, Roemenië, Nederland, Japan, India, noem maar op waren uiterst familiair en muzikaal aanwezig. We werden natuurlijk getrakteerd op spectaculaire muzikale uitspatting van deze talentvolle mensen die geen moment voorbij laten gaan om hun passie te laten horen en beleven.

img_20171104_2303471899699864.jpg

De muzikale hoogtepunten waren in de voorkamer terwijl de achterkamer, keuken en tuin (achter mij en de foto) gevuld waren met vele vrienden van het paar die in gesprek waren, dansten of lekker van de vele hapjes konden genieten. Soms werd het lekker baldadig en het zingen oorverdovend vals….maar de housewarming? Die was geslaagd!!!!

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjeanpaul.close%2Fvideos%2F10155350411224335%2F&show_text=0&width=267

Einde wereldreis?
Zo maak je op een zaterdag een wereldreis op de fiets en merk je dat culturen bestaan uit mensen die allemaal hetzelfde willen: gezelligheid, samenhorigheid en liefde voor en met elkaar. Geen spoor van alle drama’s die de media en politici ons willen doen geloven. 99.99% van de wereldbevolking is vreedzaam en liefdevol. Die 0.01% van politieke economische belangen, die baat schijnen te hebben bij media beïnvloeding, oorlogvoering, opruien tot haat, concurrentie en nijd, hebben hun langste tijd gehad.

Dan kunt u natuurlijk zeggen dat ik op mijn fiets in Eindhoven maar een eenzijdig beeld voorgeschoteld krijg. Misschien is dat zo. Maar op dezelfde dag kreeg ik de laatste blog toegestuurd van onze eigen wereldfietser, Mark Koelen. Hij neemt de lange route maar komt tot dezelfde conclusies. Lees zelf…

Bezoekverslag aan de Stad van Morgen van de provincie

25 Aug

Dit is het persoonlijke verslag van Annelies Cuijpers. Zij kwam namens de Provincie Noord Brabant op bezoek in de “Stad van Morgen” en onze genetwerkte vormen van multidisciplinaire samenwerking aan onze menselijke kernwaarden (Sustainocratie). We begonnen de tour met FRE2SH (voedselzekerheden), School of Talents (participerend leren), COS3I (sociale integratie) en eindigden met AiREAS (gezonde stad en luchtkwaliteit). Het is 10 uur in de ochtend in Eindhoven op 15 augustus 2017 (komkommertijd).

De stad van morgen: Eindhoven van onderop

Annelies Cuijpers, Sr. Communicatie Adviseur Provincie Noord Brabant.

Er is regen voorspeld. Ten minste in de morgen. Maar dat maakt mijn afspraak hooguit interessanter door de extra vraag: laat de stad van morgen zich weerhouden door miezerige luchten? Of is er meer nodig om de kiemen van Brabantse Health Deal te ontmoedigen?

Dinsdag 15 augustus wil “De stad van Morgen” in Eindhoven heel graag aan de provincie laten zien wat burgerinitiatieven bijdragen aan de Health Deal voor Brabant. Want in juli 2016 sloten Brabantse bestuurders van de provincie, de vijf grote gemeenten, de Brabantse waterschappen en GGD’s, de kennisinstellingen, RIVM, en de universiteiten van Tilburg en Utrecht een deal. Ze spraken af voortaan gezondheid als item te benoemen bij beleidsbeslissingen. Economische waarden, milieu-uitgangspunten, ruimtelijke kwesties, ze zijn allemaal belangrijk als het gaat om besluitvorming voor nieuwe initiatieven. Maar het blijkt minstens zo belangrijk om daar ook gezondheid bij te betrekken. Met de Health deal voor Brabant wordt dat uitgangspunt onderschreven.

Hoe pakt dat uit? Wat betekent dat? We gingen kijken in Eindhoven.

Perma-cultuur met Stan

cof

Annelies en Stan praten over permacultuur (foto: Jean-Paul)

De regen deert de eerste ontmoeting niet. Naast het station, in de prachtige flat van de studentenhuisvesting, zit Stan op me te wachten. Hij is landbouwkundig ingenieur en woont in Oirschot. Daar heeft hij een boerderij met een lap grond waar hij zijn eigen eco-systeem heeft gecreëerd en in stand houdt. Hij heeft er een heus kenniscentrum over opgezet: het “Perma Culture Research Netherlands”. Gewassen verbouwen met uitgangspunten van perma-cultuur, betekent op een andere manier met landbouw omgaan. “Je bouwt je eigen eco-systeem door op een andere manier gewassen te verbouwen”, vertelt Stan enthousiast. “We hebben een holistische aanpak. We leggen proeftuinen aan om verbinding te leggen tussen de verschillende aspecten van voedsel kweken. Door onze andere manier van aanpak oogsten we voedsel, maar verbeteren tegelijkertijd de kwaliteit van water, lucht en aarde. Als je gefragmenteerd denkt, kan je je eigen probleem misschien wel oplossen, maar loop je groot risico dat ergens anders een probleem ontstaat. Met onze aanpak bekijken we alle aspecten van het verbouwen van voedsel. We onderhouden proeftuinen en vormen een community om onze kennis te bundelen. In Nederland hebben we weinig ruimte, maar veel kennis. In bijvoorbeeld India is dat andersom. Daarom werken we internationaal veel samen. Zo versterken we elkaar.”

Stan is overtuigd van zijn toekomstvisie. Zijn perma-cultuur trekt jonge kenniswerkers aan die vernieuwing nastreven en werken vanuit gedrevenheid en bewustwording. Nu richt zijn Research Center zich nog met name op groenten en hard fruit. Binnen enkele jaren zullen daar andere soorten groenten en fruit bij komen. Het is een onstuitbaar proces “dat is ingegeven door positiviteit”, voorspelt Stan.

Aquaponics in Veemgebouw

We constateren dat we niet van suiker zijn en stappen op de fiets richting het Veemgebouw in Strijp S. Regenwater spat uit de plassen op straat als we richting de oude Philips-gebouwen fietsen. Daar zal Jean-Paul Close van “De stad van morgen” me laten zien wat er in een afgeschreven parkeergarage gebeurt. Geen auto’s meer die geparkeerd moeten worden, maar jonge ondernemers die de verbintenis tussen stad en platteland leggen door voedsel te kweken met behulp van water, kunstmatig LEDlicht en heel veel geduld en liefde voor wat er groeit.

IMG_0176

Aquaponics (foto: Annelies)

Oesterzwammen

De lift brengt ons naar de vijfde verdieping. Ik betreed een immense ruimte die gevuld is met paarsig licht en rijen kleine groene blaadjes zo ver je kunt kijken. Per pakweg tien meter, zijn de blaadjes wat groter en helemaal achteraan staan complete kroppen lollo rosso en krulsla te wachten op hun oogst zodat ze naar een restaurant kunnen worden gebracht om vanavond gegeten te worden. Helemaal rechts staan kleine paprikastruikjes en tomatenplantjes te groeien. Links staan enkele blokken wit plastic van zo’n 50 bij 50 centimeter op een schap te verpieteren, zo lijkt het. Hier en daar zitten wat ondefinieerbare uitstulpingen. “Dat zijn witte oesterzwammen”, vertelt Jean-Paul. “De balen bestaan uit koffiedrab met stro dat geperst is in een omhulsel dat biologisch afbreekbaar is. In twee weken groeit zo’n pak uit tot oesterproducent waar jij niet tegenop kunt eten. Het is een echt Brabants product. Er worden nu oesterzwam-burgers van gemaakt. Er loopt onderzoek welke andere toepassingen voor de oesterzwammen mogelijk zijn.“

IMG_0161

Oesterzwammen teelt (Foto: Annelies)

Terry
Onder de indruk loop ik verder naar een groepje heren dat me alles kan vertellen over de verbinding tussen stad en platteland en hoe zij dat vorm geven. Zo is daar Terry. Hij legt me uit dat het op het platteland “veel gewoner” is om te denken vanuit netwerken. “Op het platteland ben je meer op elkaar aangewezen. Het coöperatieve is de normale gang van zaken. Successen vieren we samen, bijvoorbeeld met onze geluksroute in Gemert. Het was een van de laatste vrijstaatjes van Nederland. Het coöperatief gedachtengoed is er nog steeds heel gewoon. Er zijn relatief veel innovatieve ondernemers.” Bevlogen vertelt Terry over het leegstaande kasteel, klooster, en andere Gemertse gebouwen. Deze zouden van kostenpost naar zelfvoorzienend moeten worden gebracht. “Daarvoor gaan we van een geldgedreven naar een mensgedreven werkelijkheid”, legt Terry uit. “We willen het kasteel niet in eigendom, dat zou onbetaalbaar zijn. Maar we kunnen er wel dusdanig mee omgaan dat het voor veel mensen meerwaarde heeft. Voor de Gemertse gemeenschap, maar ook voor bezoekers en zelfs internationaal als voorbeeldfunctie.” Terry wil er plekken van maken die uitkeringsgerechtigden met passie helpt aan werk dat inspireert en betrokkenheid creëert. Maar daarmee komt hij in een spiraal die omgekeerd is aan de hedendaags ingerichte werkelijkheid. Terry: “Het is een kip-ei-verhaal. Uitkeringsinstanties willen dat we vacatures melden zodat er mensen met een uitkering kunnen komen werken. Wij benaderen het andersom. Wij willen voor deze mensen werk creëren dat uiteindelijk geld opbrengt zodat de uitkering verminderd kan worden. Wajongers, 55plussers, het is een ongekend potentieel aan kennis, kunde en enthousiasme dat je kunt benutten op die manier. We noemen het sustainocratie. Als we dat van de grond krijgen, ligt er een basis waarin alles mogelijk is!”

Ibren en Fernando
Ibren en Fernando zijn twee studenten die de bevlogen uitgangspunten van Terry koppelen aan “de stad van morgen.” Ze studeren milieukunde en onderzochten hoe de stadslandbouw waarde kan creëren om van onderop samen te werken aan voedselveilige ontwikkeling van landbouw in de stad. Ze willen het groenproject zo opzetten dat het transformeert van kostenpost naar economisch haalbaar en bovendien waardevol is voor stadse gezondheid, betrokkenheid, integratie en samenwerking. Nu werken er voornamelijk mensen met een Wajong-uitkering. Straks moet het project zelfvoorzienend worden. “Een nieuwe economie met een nieuwe werkelijkheid op basis van samenwerken en aandacht voor elkaar”, vat Ibren samen. Hij schreef er een gloedvolle afstudeer-scriptie over, waar hij een 9 op zijn diploma mee verdiende.

cof

Ibren overhandigt zijn scriptie aan Annelies. Rechtsonder: Terry (Foto: Jean-Paul)

 

Fernando gaat een stapje verder in de productieketen en legt zich toe op een gedegen distributiesysteem. Want nu gaat het nog vooral over sla en oesterzwammen. In de nabije toekomst zullen Kefir-limonade en meelwormen (basis voor eiwitrijk voedsel) hun weg moeten zien te vinden. Plus de andere initiatieven die er aan zitten te komen. Blockchain is het uitgangspunt voor Fernando. Hij onderzoekt hoe een infrastructuur te ontwikkelen is op basis van betrokken netwerken, via smart-concepts, “zodat iedereen zelf zijn aandeel kan nemen in het distributieproces van hoogwaardig gezond voedsel”, vat hij samen. “We willen alle tussenschakels weg en een rechtstreekse verbinding tussen producent en gebruiker van voedsel. Daarmee verhogen we de voedsel-bewustwording en de onderlinge afstemming. De macht gaat weer naar de producenten in plaats van de instituten die het geld hebben. Zo kan democratie weer een eigen inhoud krijgen.” Na dit betoog proberen ze me allemaal om het hardst duidelijk te maken dat ze niks tegen de supermarktketens of de politiek hebben. Ze willen alleen de verantwoordelijkheid terug voor een eigen, gezonde omgeving, waar gezamenlijke waarde-creatie uitgangspunt is.

Bram
Intussen is Bram binnen komen wandelen. Bram vertegenwoordigt de Wajongers. Sinds enkele jaren woont hij in Strijp-S en “sindsdien doe ik alles op de fiets”, vertelt hij trots. Hij is een kenner van computers en ondersteunt de initiatieven van “de stad van morgen” met het bouwen van websites en andere digitale toepassingen. Dat doet hij voor heel Strijp-S. “Ik wil helpen van een slaapwijk een bruisende wijk te maken”, legt hij uit. “Met co-creatie kan je gemakkelijker uitwisselingen op gang krijgen. Als ik bijvoorbeeld weet dat mijn buurman slotenmaker is, kan ik hem vragen mij te helpen met mijn slot. Dan hoef ik niet naar een winkel met geld, maar zet ik koffie en ontstaat sociale cohesie.” Anderzijds is Bram heel open in de voordelen van app-groepjes die uitwisseling bevorderen. “Toen ik eens heel ziek werd, hoefde ik niet naar het ziekenhuis omdat de mensen in de app-groep me opvingen. Ieder had een beetje hulp voor me en samen was dat genoeg om me uit de interne gezondheidszorg te houden.”

sdr

Bram speelt piano terwijl Annelies en Rustem overleggen over de School of Talents (Foto: Jean-Paul)

Soulkitchen
Bram loopt mee als we naar de School of Talent wandelen. In feite gaan we lunchen in de Soulkitchen: een project waar de sla gegeten wordt die we daarnet nog zagen groeien. En waar ook vanuit de principes van “de stad van morgen” horeca wordt bedreven. De Soulkitchen is niet alleen gebaseerd op gezond eten, maar ook op personeel met begeleiding. Het is regelmatig dé ontmoetingsplek tijdens evenementen voor voedselinnovatie of sociale integratie vanuit de ‘stad van morgen’. “Maak maar iets lekkers voor ons”, vraagt Jean-Paul. En jawel, vóór ik het goed en wel heb begrepen, zit ik achter een bord met frisse sla, mooie stukken verse paprika’s en tomaten, versierd met hier en daar een stuk buitengewoon smakelijke oesterzwam. Het luncht verrukkelijk.

cof

Rustem en Annelies in Soulkitchen (Foto: Jean-Paul)

Rustem
Rustem Demir is aangeschoven. Hij is van oorsprong leraar burgerschapskunde aan het MBO, maar heeft zich de laatste jaren toegelegd op “leren zonder tijd- en plaatsgebondenheid.” Hij ontwikkelde e-learning platforms en haalde het afgelopen schooljaar zo’n 1500 studenten en leraren uit Turkije naar Eindhoven en omgeving. “We willen participatief leren ontwikkelen, met studenten in een pro-actieve positie. Jongeren dienen meer zelf op zoek te gaan naar mogelijkheden voor kennisoverdracht. Als je op die basis de menselijke waarden als uitgangspunt neemt, zie je vanzelf elkaars overeenkomsten in plaats van onderlinge verschillen,” betoogt hij. Als ik heel voorzichtig vraag hoe het politiek zit met deze uitwisseling, vertelt Rustem dat hij geen kleur heeft. “Ik werk met mensen, gewone burgers die open staan voor ontmoetingen. Het is handig om bij de macht te horen, maar als je vanuit de mensen werkt, is dat niet belangrijk.” Rusten legt uit: “Ik werk vanuit educatie. Ik denk dat het belangrijk is dat er meer uitwisseling komt, dat jongeren zelf aan zet komen. Er waren leraren verbaasd over wat de studenten allemaal bleken te kunnen. Dat geeft motivatie! In deze regio werken veel slimmeriken. Zij hebben makers nodig om hun ideeën uit te voeren. Die verbinding verdient versterking en proberen wij structureel te maken.” Rustem noemt het bouwen van een brug als voorbeeld: “Als je een brug wilt slaan tussen culturen of mensen, moet je eerst zorgen dat de brughoofden stabiel zijn. Door het participerend leren te ondersteunen, maken we stevige brughoofden. Het initiatief komt dan van onderop om een mooie brug te bouwen. Dat zijn bruggen die stand zullen houden,” stelt Rustem. Intussen heeft Bram op zijn iPad muziek opgezocht en bespeelt hij de piano die in de Soulkitchen staat. Het lijkt een cadeautje als buiten een waterig zonnetje is gaan schijnen.

sdr

Een demonstratie survivalkit voor Annelies. Links Syl. Bram kijkt toe. (Foto: Jean-Paul)

Boss: Jorrit en Syl
Gevuld met een rugzak vol gedachten en nieuwe indrukken, stappen we op de fiets om vanuit het centrum naar een van de noord-oostelijke punten van Eindhoven te fietsen. Daar zitten zo’n acht jongeren met twee begeleiders luidruchtig aan een tafel de toestand van de wereld door te nemen. Ze blijken grote pret te hebben omdat hen net is verteld dat een ambtenaar op de fiets een praatje zal komen maken. Ambtenaren die fietsen, lijkt hen een onmogelijke combinatie. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik om een glaasje water kan vragen na de droge overtocht. Jorrit en Syl blijken allebei oud-beroepsmilitair te zijn. Zo zien ze er ook uit: stoere laarzen, stevige kleding over strakke spieren en allebei minstens een hoofd groter dan de rest. Na hun militaire loopbaan besloten ze “vergeten jongeren” een plekje te geven. Zo belandde de groep jongvolwassen jongens om heel uiteenlopende redenen bij de ‘Bosven Outdoor Survival Stichting’, of kortweg Boss, zoals Syl en Jorrit hun initiatief noemen. “We hebben de beschikking over pakweg 10 hectare bos tussen Nuenen, Son en Breugel, en Eindhoven. Daar gaan we vier dagen per week naar toe. De jongens die meegaan zijn gemotiveerd om te komen. Ook als ze het moeilijk hebben, betrekken we ze bij de groep. We halen ze desnoods thuis op, praten met hen, ondersteunen hun pogingen om van allerlei rommel af te blijven. We kijken naar wat ieder kan, wat de overeenkomsten zijn. We hangen nergens veroordelingen aan. Je mag vooral jezelf zijn.” “En daarnaast bieden we ze fysieke uitdagingen,” vult Jorrit aan. “Wij hebben de ervaring dat jongeren heus niet te beroerd zijn om te werken. Ze willen heel graag van nut zijn, betekenis geven aan hun leven. Maar vaak lukt het niet. En dan blijkt ook nog regelmatig dat de hulpverlening maar heel moeilijk buiten de vastgestelde hokjes in oplossingen gelooft. Wij gaan uit van een gezondheids-gedreven maatschappij. Mensen willen echt wel aan hun gezondheid werken. Ze moeten alleen in de gelegenheid worden gesteld. We begonnen met drie keer per week een stevige wandeling. Dat sprak aan. Nu onderhouden we een stuk natuur en hebben we een hechte groep.” En dan komen de jongeren naar buiten. Eén voor één vertellen ze hun verhaal. Over leraren die hen niet begrepen, thuissituaties die onhoudbaar waren, vereenzaming en troost in drank en andere rookgewoonten. Hoe ze wel anders wilden, maar niet konden. En hoe de vrijheid van Syl en Jorrit, in combinatie met de noeste arbeid die erbij gevraagd werd, hun leven veranderde. Trots laten ze de spullen zien die Boss aanschafte om ook echt buiten te kunnen werken. De scheppen, laarzen en poncho’s. Die laatsten blijken over een boomtak gedrapeerd te kunnen worden om als heuse slaaptent dienst te doen.

IMG_0182

De poncho die ook als tent kan dienen (Foto: Annelies)

Waterdichte slaapzakken en de kunst om een veilig vuurtje te maken voor het avondeten, doen de rest. De jongens hebben net drie dagen in de vrije natuur gekampeerd. Ze willen nooit meer weg bij de Boss. Dan blijkt in een onderling gesprekje dat één van de jongens eigenlijk sportinstructeur is. Er wordt gevraagd of hij wil helpen om in de stad een obesitas-clubje op te richten dat gericht gaat sporten. Vragend kijkt hij Syl en Jorrit aan. Ze knikken. Genoeg voor de instructeur om te durven zeggen dat hij intussen zeker genoeg is van zichzelf om een dergelijk initiatief mee te kunnen dragen.

IMG-20170815-WA0004

Jorrit (4e van links) en Syl (2e van rechts) (Foto: de buurman)

Jean-Paul
Met een waterig maar zomers zonnetje in de rug, fietsen we terug naar het stadscentrum en het Eindhovense station. Onze laatste halte is er vlakbij, op de Vestdijk. Midden op straat, waar het een onoverzichtelijke wirwar is van onduidelijke fietsstroken en met betonblokken afgesloten rijbanen, stopt Jean-Paul. “Kijk”, wijst hij naar boven langs een lantaarnpaal. “Daar hangen ze!” En dan zie je ze pas: twee kastjes met wat vreemde aanhangsels hier en daar. Ze meten de luchtkwaliteit van Eindhoven en zijn van het project AiREAS. Op meerdere plaatsen in Eindhoven heeft AiREAS het Innovatief Luchtmeetsysteem (ILM) geïnstalleerd. Het zijn meetkastjes die doorlopend en zeer gedetailleerd de kwaliteit van de lucht meten op gebied van verschillende soorten fijnstof, ultrafijnstof en ozon. Deze stoffen kunnen schade toebrengen aan de gezondheid. Jean-Paul is een van de initiatiefnemers van het luchtmeet-systeem. “Het is onvoorstelbaar hoeveel invloed schone lucht heeft op de gezondheid van mensen. Met dit systeem kunnen we precies aangeven waar de lucht gezonder is”, vertelt hij enthousiast. De gemeente kan er zijn voordeel mee doen. Maar burgers, mensen van de stad, kunnen ook zelf de kwaliteit van de lucht in hun straat meten. Soms leent Jean-Paul meetkastjes uit en mogen kinderen, volwassenen of andere groepen met hem op pad om zich te verbazen over de samenstelling van datgene wat ze dag en nacht inademen.

Annelies Cuijpers

15 augustus 2017

Zo heeft u Eindhoven misschien nog nooit gezien

20 Jul

Eindhoven beleven in de middeleeuwen met 3D.

Met dank aan Bob Schlooz (3D) in het Erfgoedhuis en Jesper de Raad (archeoloog).

Binnenkort (15 september) verschijnt:

Binnenstedelijke voedselzekerheden 

6 Mei

Deze weken aten we botersla, forel, peterselie, viooltjes, enz uit de stadsproductie van onder andere Duurzame Kost. Dit is een tendens die steeds verder gaat om de stad samenvoorzienend te maken op gebied van voedsel. Waarom doen we dit door er als FRE2SH sustainocratisch in samen te werken?

 

 

De Eindhovense forel voor en na de bereiding

 

Duurzame Kost en de Groene Dialoog zijn partners

Met boordevolle supermarkten is het misschien voor velen vreemd om over voedselzekerheden in de stad te praten. Toch zijn stedelijke bevolkingsgroepen structureel kwetsbaar doordat alle voedsel vaak van ver buiten de stad moet komen met nauwelijks betrokkenheid van de stedelijke bevolking. Er is daarom amper voedselbewustzijn laat staan kwetsbaarheidsbesef. Huidig voedsel is onderwerp van speculatie, manipulatie, verspilling, vervuiling, bodemverschraling, ontbossing, overbevissing, enz.

De voedselzekerheden kan men in de stad vergroten door zelf voedsel te gaan verbouwen al dan niet met toegepaste technologieën. FRE2SH is al jarenlang ons Stad van Morgen initiatief om de stedelijke productiviteit, het bewustzijn en de betrokkenheid te stimuleren door middel van samenwerking. Voor goede overlevingskansen dient onze voedselvoorziening niet alleen zo dicht mogelijk bij onszelf te worden aangeboden maar juist te ontstaan. We hanteren grofweg de volgende stellingen dat:

  • Het belangrijkste deel van onze voedselzekerheid op loopafstand beschikbaar moet zijn
  • en op loop en fietsafstand geproduceerd dient te worden liefst met onze betrokkenheid
  • op auto en andere transport afstand dienen producten gehaald te worden die ons lokale dieet aanvullen maar niet bepalen.

Dankzij toegepaste technologie kan veel worden geproduceerd in de stad, op daken en in stadsparken. Er ontstaat tevens een nieuwe relatie tussen stad en platteland. FRE2SH heeft al enkele hectaren in beheer van privé personen die hun grond voor de lange termijn beschikbaar stellen. In en rondom Eindhoven zijn allerlei initiatieven gaande die we niet commercieel maar vanuit het hogere voedselzekerheid doel verbinden.

Deze week hebben we in de Stad van Morgen de volgende Eindhovense stadsproducten binnen FRE2SH op ons menu gehad:

  • Eetbare bloemen (viooltjes)
  • Peterselie
  • Botersla
  • Forellen
  • Brandnetels
  • Munt
  • Honing (van stadsbijen)

En het stadslandbouw buitenseizoen is pas net begonnen. De aquaponics voedselinnovatie is niet seizoen afhankelijk. We kijken nu wat we eraan toe kunnen voegen, zoals vleesvervangende paddenstoelen, kruiden, Chinese kool, enz….

FRE2SH organiseert verdeelpunten voor leden in wijkgebouwen waar voldoende belangstelling ontstaat met betrokken lokale partners. Mensen die meewerken delen mee in de oogst.

 

5 April Uitnodiging Burgerdebat Wij in de Stad

21 Mrt

5 april TU/e

Eindhoven: schone energie, geen afval, actieve burgers als motor.

Een innovatieve stad als Eindhoven, de tweede motor van de Nederlandse economie, staat voor de opdracht aan een duurzame toekomst te werken, met een gezonde en schone leef- werk- en woonomgeving, en een antwoord op de vraag aan energie die het klimaat niet belast. Volgens deskundigen kan de regio Eindhoven in deze transitie zelfs een cruciale rol spelen vanwege de vele technologische kennis die hier aanwezig is.

Een vitale stad is een duurzame stad, daar is bijna iedereen inmiddels wel van overtuigd. Maar hoe doen we dat? Wat is daarvoor nodig? Wat betekent zo’n stip op de horizon voor de burgers en het bedrijfsleven? Wanneer is Eindhoven een stad zonder vervuilende auto’s, afval en afhankelijkheid van fossiele brandstoffen?

Het thema ‘Duurzaamheid in de stad’ staat op woensdag 5 april centraal tijdens een ‘Burgerdebat’ dat wordt georganiseerd door ‘Wij in de Stad’. Het is het derde in een reeks waarin de toekomst van Eindhoven centraal staat. Eerder kwamen ‘Wonen in de stad’ en ‘Sociale verbondenheid in de stad’ al aan de orde. Het laatste debat, dat in het najaar plaatsvindt, gaat over ‘Macht in de stad’.

Voor het thema van deze avond is ‘Wij in de Stad’ een samenwerking aangegaan met VSI, de alumnivereniging voor scheikundig ingenieurs op de TU/e. VSI treedt ook op als mede-gastheer van de bijeenkomst.

De debatavond op 5 april telt drie inleiders die elk in een tijdsbestek van circa een kwartier vanuit een wisselende invalshoek zullen inzoomen op het thema duurzaamheid.

Erik Langereis van het onderzoeksbureau Differ, die oa de Metropoolregio Eindhoven adviseert bij de energietransitie, trapt af met het schetsen van de uitdagingen waar we voor staan.

Vervolgens spreekt Jean Paul Close, initiatiefnemer van de ‘Stad van Morgen’, over het concept van de sustainocratie

en tot slot gaat directeur Frans van Strijp van afvalbeheerder Cure in op een regio waarin afval niet meer bestaat.

Tussen en na de inleidingen is er gelegenheid tot discussie. Dat doen we aan de hand van een aantal stellingen.

Graag willen wij u hierbij uitnodigen voor dit Eindhovens Burgerdebat. U bent van harte welkom op 5 april in het Auditorium van de TU/e, collegezaal 11.

Inloop 19.30, aanvang 20.00 uur. Einde van de avond rond 22.00 uur. Toegang is gratis, consumpties zijn dit keer voor eigen rekening.

Hans Horsten is opnieuw bereid gevonden de avond te leiden. Wij denken weer een interessante en inspirerende avond voor u in petto te hebben. Een avond die u natuurlijk zelf mede bepaalt.

Resten ons 2 punten:

1. zou u dit bericht willen doorsturen naar personen of instanties waarvan u denkt dat ze ook belangstelling hebben voor het Burgerdebat en/of dit thema;

2. wanneer u van plan bent te komen wilt u dit dan doorgeven via het volgende e-mailadres: Burgerdebat@ergon.nu

Wat ons betreft tot 5 april!

Organisatoren: Jan van de Sande/Bert van Tol/Ton Siroen/Hans Lamers.

Fietstaxi is Geluk(t) 16 maart

12 Mrt

Donderdag 16 maart vanaf 18:30 vieren we “Geluk(t)”, ondernemersinitiatieven met aantoonbare maatschappelijke en ecologische impact  potentieel volgens de principes van Sustainocratische kernwaarden. Iedereen is welkom in het Designhuis om kennis te nemen van de inzet van deze ondernemende burgers.

Fietstaxi in Eindhoven

Toen de Stad van Morgen duurzame mobiliteit op haar agenda plaatste in 2009 werd het programma “mijn roze Ferrari dag” bedacht. Het omvatte de verleidende aanpak om een grote diversiteit aan mobiliteit opties beschikbaar te stellen aan de bevolking ter vervanging van de auto. Er waren twee criteria die daarvoor het belangrijkste werden geacht:

  • het alternatief zou net zo direct toegankelijk moeten zijn als de auto maar minder of geheel niet vervuilend,
  • het alternatief zou veel leuker moeten zijn dan het hebben van een eigen auto.

Overal in de stad werden mobiliteit eilanden gepland waar de diversiteit van een leenfiets, fietstaxi tot en met een roze Ferrari werden aangeboden.  Afhankelijk van het humeur, het weer en de behoefte van iemand op zo’n dag kon men vrij kiezen tussen alle vormen van mobiliteit. Elk eiland kreeg een ondernemende functionaris waardoor er werkgelegenheid werd gecreëerd en de bestaande auto’s zouden worden verhandeld met een muntsysteem voor het gebruik van de mobiliteit innovatie als vergoeding.

Het kwam echter niet van de grond.  Net als zoveel dingen niet in die beginfase. In plaats van ons te ontmoedigen begonnen we te beseffen dat de innovatieve aanpassingen in de stad te maken hadden met allerlei krachtenvelden. We moesten met geduld ons doorzettingsvermogen op de proef stellen en doorbraken realiseren daar waar de mogelijkheid zich zou voordoen. Anno 2017 is het zover, 8 jaar later! Ik was met een Belgische gast een van eerste klanten van de Eindhovense fietstaxi. Het was een van de vele spinoff initiatief van een grote club mensen die zich lieten inspireren door het Groene Vlinderproject (voor het scheppen van werkgelegenheid). Na allerlei spanningen te hebben overwonnen was het uiteindelijk de investeringsbereidheid van een enthousiaste, gepensioneerde en ondernemende stadsbewoonster die zorgde dat de eerste fietstaxi beschikbaar kwam. Onze rit ging van het Station naar Strijp-S (waar we helemaal niet hoefden te wezen maar  we hadden toch een bestemming nodig ;-). Het was eindelijk Geluk(t)!

De fietstaxi moet zich verder nog ontwikkelen maar het begin is gemaakt.

20170210_115856.jpg

 

FabCafe wereldwijd initiatief

3 Jan

Met belangstelling kijkt de Stad van Morgen naar het FabCafe initiatief dat zich in verschillende delen van de wereld heeft ontpopt tot een ontmoetingsplek voor spontane maakinitiatieven. Het doet mij denken aan Houten en hun Krachtfabriek. In Eindhoven kan ik mij een bruisend FabCafe voorstellen op Sectie-C, Strijp-S, Strijp-TQ of de oude Schellensfabriek.

Samenwerkingspartners in Rotterdam zijn er ook mee bezig en zoeken een geschikte ruimte (zie hieronder hun presentatie). Stad van Morgen ziet vooral in de combinatie tussen FabCafe en School of Talents een mooie kans…..

fabcafe1

Wie heeft er zin om hierin te experimenteren en investeren? Mail dan even naar mij: jp@stadvanmorgen.com