Samen met Ton Vermeulen vanEuropa Direct uit Eindhovennodig ik u van harte uit voor de startbijeenkomst van het burgerinitiatief Pulse of Europe, de Hartslag van Europa, op zondag 7 mei a.s. om 14.00 uur op het 18 Septemberplein in Eindhoven.
In méér dan 100 steden in Europa komen op datzelfde moment betrokken burgers bij elkaar om te laten zien en horen dat zij de kernwaarden van de Europese Unie –vrede, vrijheid en veiligheid– een heel groot goed vinden, ondanks alle mogelijke tekortkomingen.
Ze willen laten zien en horen dat ze vóór de EU zijn en dat ze daarmee verder willen.
Bijvoorbeeld in Frankfurt am Main is men al veel eerder begonnen met dit initiatief en daar gaat het inmiddels al om 5.000 deelnemers op 2 pleinen.
Wij stellen het zeer op prijs als uons initiatief ondersteunt door bij de start aanwezig te zijn.
Ook op de volgende zondagen bent u van harte welkom: zondag 4 juni, zondag 2 juli, zondag 6 augustus en zondag 3 september 2017, ook van 14-15 uur op het 18 Septemberplein te Eindhoven.
Dus kom naar deze bijeenkomsten, breng uw vrienden mee en stuur dit bericht door naar zoveel mogelijk andere mensen.
In verband met de organisatorische voorbereidingen ontvangen wij graag uw aanmelding per email. Als u zondag a.s. wilt deelnemen mail dan even naar: eindhoven@pulseofeurope.eu
Andrea Schrijen (lid van COS3I – sociale innovatie, integratie en inclusie) is alert:
Fiets ik door Woensel zijn ze ergens stro in een plantsoen aan het verdelen “nee dat is geen stro dat is olifantengras” vermindert onkruidgroei, hoeven ze minder vaak met de auto langs te rijden om het te onderhouden, vermindert CO2. Een betrokken mens niet alleen met de plantsoenen maar ook 5 jaar ervaring met buurtwerk in de Bennekel! Hij wist me heel veel te vertellen over projecten die hij heeft opgezet met sport, groenprojecten en nog meer plannen op de plank heeft liggen: “adopteer een straat” en “eindhoven schoon heel gewoon” Mag ik jullie voorstellen: Cor Tholen. We mogen hem altijd bellen. En hij woont in Wintelre:).
Groot Eindhoven is een begrip in de stad als gratis wekelijkse krant waar allerlei regionale wetenswaardigheden in staan die door een belangrijk deel van de bevolking wordt uitgeplozen. Verslaggever Bram W. van der Putte is al vele jaren actief in de journalistieke wereld en geeft sinds enige tijd zijn eigen gewaarwording en interpretatie van de wereld om hem heen weer op een vaak uiterst poëtische en gevoelige manier in zijn De woorden van Bram rubriek op zijn eigen facebook blog en in het weekblad.
Zo is hij ook met een nieuwe reeks (Touwtrekkers 040) begonnen waarin hij mensen die zich inzetten voor de stad Eindhoven aandacht schenkt. Een “cadeautje van Bram” eigenlijk en een hele eer om hiervoor benaderd te worden. Hij werkt erin samen met fotograaf Bert Jansen.
De eerste oogst kan weg bij Duurzame Kost, het aquaponics systeem in het Veemgebouw op Strijp-S. Zo’n 300 kroppen sla (soort: botersla)!
Dit is een mooie gelegenheid voor open huis zodat nieuwsgierige burgers van Eindhoven voor het eerst kunnen kijken naar de manier van werken van dit moderne systeem en tegelijk een uniek kropje sla kunnen kopen voor 80 cent. De sla is op 5 hoog op water gekweekt zonder insecticiden of pesticiden, onder speciale verlichting, met gezonde natuurlijke grondstoffen die van vissen (forel en steur) afkomstig is. Duurzame Kost geeft tevens werk aan jongeren met autisme via Stichting Futuris.
U krijgt in kleine groepjes een korte uitleg over het systeem, de samenwerking met FRE2SH. En u kunt natuurlijk uw slaplantje kopen en meenemen. Hopelijk proeft u thuis ook de kwaliteit.
Er zijn twee momenten op vrijdag 5 mei dat u langs kunt komen:
Van 09:00 tot 12:00
En van 15:00 tot 17:00
Adres: Veemgebouw – Strijp-S – Torenallee 96-02 – 5e verdieping.
De sla is enige maanden geleden uitgezaaid op deze bijzonder locatie in de stad om alvast wat kleur te geven aan de officiële opening van deze unieke binnenstedelijke voedselvoorziening en te laten zien hoe het werkt. Nu moet de sla plaatsmaken voor de volgende productie.
We hopen u allen te zien vrijdag. En op = op natuurlijk.
Een familie in Gemert stelt voor meerdere jaren hun ruime achtertuin te beschikking voor FRE2SH verticale land en tuinbouw activiteiten samen met de sociale integratie en toegepaste innovatie aanpak van COS3I. De grond wordt bewerkt door mensen die zich via FRE2SH aanmelden voor de samenredzaamheid aanpak waarbij:
de opbrengst van de grond onderling verdeeld wordt en
de overschotten worden verhandeld met de bevolking in de stad (Eindhoven)
Het maakt niet uit wat voor oppervlakte aangeboden wordt aan FRE2SH. Dat kan een stuk landbouwgrond zijn, een grote achtertuin, een groot dak of een lege verdieping van een gebouw. Uiteindelijk gaat de samenwerking om het experimenteren met het terugdringen van de kwetsbaarheid van de stedelijke bevolking door
weer zelf rechtstreeks betrokken te raken bij onze voedselvoorziening
de relatie tussen stad en platteland naar gelijkwaardigheid te tillen
innovaties toe te passen die behoren tot de uitdagingen van deze tijd
mensen zich kunnen betrekken als ze weer actief deel willen nemen aan maatschappelijke processen samen met andere mensen.
Degene die de oppervlakte beschikbaar stelt deelt net zo mee in de verdeelsleutel als degenen die er arbeid of kennis in stoppen. De eigenaar van de oppervlakte heeft het extra voordeel dat het gebied aandacht krijgt door de waarde die erop ontwikkeld wordt. Men kan geen ruimte aanbieden voor een korte tijd. Stadslandbouw is een proces van lange adem om optimaal productief te worden. De eerste kleinschalige resultaten zijn in het eerste seizoen zichtbaar maar de echte productiviteit is pas optimaal vanaf het 5e jaar. Mocht u dus een terrein of ruimte beschikbaar willen stellen dan vragen wij om een overeenkomst te maken met FRE2SH van minimaal 3 jaar.
In Amsterdam blijken meetbuisjes aan te geven dat er delen van de stad structureel boven de norm van NO2 uitkomen. De burgers pikken het werken op basis van gemiddeldes door de lokale overheid niet langer. Hierdoor staat de individu steeds machteloos terwijl de politiek gewoon doorgaat met ziekmakend beleid uit politiek of economisch gewin. Handhavingsverzoeken worden genegeerd of tussen instanties gepingpongd. Wie neemt verantwoordelijkheid? De politieke overheid schijnbaar niet.
Amsterdamse NO2 volgens tweets van de actieve Amsterdamse wijkraad “d’oude stadt”
Volgens samenwerkingsverband AiREAS gaat het juist om de individuele blootstelling aan luchtvervuiling, niet de stadsgemiddeldes. Individueel gebeuren teveel ellendige dingen in een stad die zich uiteindelijk uiten in verminderde kwaliteit van leven, productiviteit en betrokkenheid, en vergroting van ergernissen, boosheid en zorgen. De “grote gemene deler”, de stille meerderheid die hooguit tijdens de verkiezingen van zich laat horen en alleen in statistieken op een vaak verkeerde manier te zien is, is misschien politiek relevant maar op lokaal menselijk niveau schandalig ineffectief.
Dat is zoiets als het verhaal dat er twee personen zijn met honger. Er is één gebraden kip. De politiek zegt dat statistisch gezien allebei een halve kip hebben gegeten. De werkelijkheid toont dat eentje de hele kip verorberde.
Kortom, als het gaat om menselijke kernwaarden dan is politiek niet de aangewezen volksvertegenwoordiging. Wanneer het gaat om het bouwen en onderhouden van algemene zaken zoals een infrastructuur, wat huishoudelijke regels of een gemeenschappelijk zorgsysteem dan kunnen we redelijk overweg met de politiek mits we ze ook hier houden aan de kernwaarden in hun keuzes en debatten.
Als de politiek aangestuurde overheid en semi-overheid de menselijke kernwaarden in onze huidige maatschappelijke paraplu niet of onvoldoende vertegenwoordigen, en zelfs aantoonbaar schaadt door ongezonde keuzes te maken, wie dient dan de verantwoordelijkheid te dragen?
Wijzelf! Uiteindelijk zijn wij die overheid zelf. Politiek en overheid zijn niet hetzelfde. Politiek bepaalt beleid, overheid acht het uit te voeren. Dan komen we op een van de grote problemen van deze tijd. Het politieke systeem heeft alle macht. Dat is onterecht maar wel de werkelijkheid waar we tegenaan lopen. Deze macht uit zich op twee fronten:
regels creëren en uitoefenen op de mens om deze macht in stand houden,
middelen op eisen van de burgers om deze macht in stand te houden.
Tijdens de verkiezingen komen alleen de grote lijnen van maatschappelijke belangen aan bod die via de “grote gemene deler” aanpak gesaust worden in partijpolitieke kleuren die allemaal zekerheden verkopen maar geen verantwoordelijkheden nemen. Vele politici bevolken tevens de luxe banen in de overheid waardoor ook de overheid politiek gekleurd wordt. Het menselijk belang is dan ver te zoeken.
Als wij derhalve een gezonde en veilige straat of wijk willen dan moeten we er zelf voor gaan zorgen. Dat betekent dat we specifiek voor onze kernwaarden de macht die we hebben weggeven terugnemen. Een tweede stap zou zijn dat we ook de middelen terugnemen en deze zelf investeren in de innovaties die we nodig achten voor onze duurzame menselijke vooruitgang gestuurd door de kernwaarden die we via Sustainocratie hebben leren kennen in onderbouwde vorm.
De beroemde lichamelijk invalide maar geestelijk uiterst bekwame fysicus, kosmoloog en wiskundige, Stephen Hawking, zegt zelfs dat “het nu gevaarlijker is dan ooit” voor de mens. Het gevaar komt niet van buitenaf maar uit onszelf. De gewone mens voelt zich in de steek gelaten door “hun leiders”.
Politici zijn echter niet “onze leiders”, het zijn mensen die een netwerk van instanties in stand houden waar de mens afhankelijk van is gemaakt. Die instanties zouden voortreffelijke innovatieve prestaties kunnen leveren als ze zich zouden richten op het creëren en in stand houden de natuurlijke kernwaarden van mens. Dan zouden eerst de politici zich eraan dienen te gaan houden. Er zou zelfs een geheel nieuwe samenhang komen tussen de regionale bestuurlijke instanties, de bevolking, de wetenschap en de ondernemers. Die samenhang bestaat al, in prille kwetsbare vorm, aangestuurd door de kernwaarden, bevolkt door burgers met de hulp van geprofessionaliseerde en gespecialiseerde instanties én vaak samen met uiterst betrokken en bekwame ambtenaren en politieke bestuurders die zich als mens herkennen in deze verantwoordelijkheid. Grappig genoeg genieten bestuurders die deze keuze maken veel meer maatschappelijk aanzien en steun dan zij die het niet doen.
Het is geen kwestie van opstand tegen de gevestigde orde, maar een zaak om de gevestigde orde middels dringende uitnodiging ondergeschikt te maken aan de natuurlijke kernwaarden en condities van onze duurzaam vooruitstrevende samenleving zoals in Sustainocratie wordt beschreven en georganiseerd. Als onze regionale bestuurders (beter woord dan leiders) zich niet ondergeschikt maken dan doen we dat eerst zelf. Door ons te groeperen en bestuurders erbij uit te nodigen ontstaat er een dialoog, ook als de bestuurders niet meedoen en zich publiekelijk dienen te verantwoorden “waarom niet”.
De evolutie van de mens is vaak een revolutie van de systemen.
Heeft u dat wel eens gedaan? Mensen kijken? Gezellig op een terrasje gaan zitten en genieten van de enorme diversiteit aan mensen die voorbij komen? Er komen dan allemaal vragen in je op. Wat bezielt die persoon om zo gekleed te gaan? Of, waarom zoveel haast? Waar zou die naar toe gaan? Die bezorgde moeder met kleine kinderen die als een kloek rond rent om haar kroost te verzamelen…….de oude heer……mensen………
Ook in de film DEEP LOOK (diep kijken) wordt de mens centraal gesteld, de “willekeurige mens”, in al haar diversiteit, gedrag en detail. Zie hier een klein stukje ervan. De film kijkt door de ogen van de filmmaker Veysi, een van oorsprong Turkse migrant die op jonge leeftijd in Den Haag belandde en zich als Hagenees heeft ontwikkeld in een veranderende omgeving. Nu woont hij in Amsterdam. Veysi heeft een handicap. Hij is doof geboren. Misschien is hij daardoor meer in staat dan anderen om het geduld op te brengen voor de kunst van het waarnemen en weergeven?
Veysi
Om zijn beelden met ons te delen werkt hij verbluffend geraffineerd door middel van slow-motion. We zien en ervaren zo de medemens zoals we ze nog nooit hebben gezien of ervaren. Dat komt omdat we zo snel leven dat ons de mooie details vaak ontgaan. Als we door Veysi erop geattendeerd worden dan gaan we daarna toch heel anders met elkaar om. DEEP LOOK is daarom een film voor “geïnteresseerde” mensen. Mensen die de kunst van het waarnemen weten te waarderen en bereid zijn zich te laten verrassen door een unieke persoonlijkheid die zijn handicap in een deugd heeft omgezet. Heeft u bijvoorbeeld ooit een doof iemand meegemaakt die een muziekfilm maakt? Kunt u zich het voorstellen?
Vandaag heb ik een Memorandum of Understanding (MoU) getekend met het Indiase bedrijf SYENERGY ENVIRONICS Ltd uit New Dehli om samen te werken aan het verminderen van de schadelijke effecten van allerlei soorten straling op ons.
Referentielijst van deze Indiase specialist
Waarom dit zo belangrijk is vertelt deze natuurkundige en oud militair stralingswapen-deskundige Dhr. Barrie Trower in een uiterst verontrustend filmpje (met dank aan Rino Groenenberg, onze sympatieke klokkenluider):
Frankrijk heeft WIFI al uit kindercrèches gebannen. Nederland is een land dat vaak uit politieke economische motieven de laatste wil zijn om zich te herkennen in haar bestuurlijke verantwoordelijkheid over de gezondheid van haar burgers. Er zijn namelijk twee manier om met de duurzame vooruitgang van ons bestaan om te gaan:
Als sidekick van een politiek economisch systeem dat via een kostbaar zorgsysteem tracht te repareren wat het zelf kapot maakt,
Of als sturend mechanisme waar politiek en economie, maar vooral duurzaam vooruitstrevend menselijk welzijn, aan wordt ontleend (Sustainocratie).
Als het 1e overheerst dan nemen wij burgers zelf verantwoordelijkheid en verenigen ons coöperatief in initiatieven van de Stad van Morgen (stichting STIR). We bewijzen gaandeweg dat 2. veel beter is voor ons als land en gemeenschap totdat er een moment komt dat we 2. van ons leiderschap gaan eisen.
We zoeken voor de MoU een aantal showcases in de regio Eindhoven die tegen speciale (prijs)voorwaarden samen met ons partnerconsortium een straling beperkingsproject aan willen gaan om zo aan te tonen hoe gezond en effectief de aanpak is voor het personeel en het bedrijf. Het gaat dan niet alleen om de door de mens geproduceerde straling (wifi, mobiele telefoons, TV schermen, enz) maar ook andere, natuurlijke vormen (aardstraling, nucleaire vormen in grondstoffen die we gebruiken, enz). In dit artikel wordt verwezen naar de werkgever die personeel onbewust blootstelt aan gevaarlijke straling. We zoeken dan ook de werkgevers die daar wat aan willen doen door samen een analyse te maken en te zorgen voor een aanpak die de productiviteit niet schaadt maar aantoonbaar verbetert.
In Stad van Morgen introduceren we een nieuwe manier om verantwoording af te leggen. Dat doen we door 5 kernwaarden te definiëren die garant staan voor duurzame menselijke vooruitgang. We vragen alle pilaren van de maatschappij (overheid, burgers, bedrijfsleven en onderwijs) om samen die verantwoordelijkheid te delen.
De huidige maatschappelijke sturing gaat echt niet om kernwaarden maar politiek economische belangen. De kernwaarden worden middels dure reparatie systemen daar waar mogelijk hersteld. Dat dit maar deels mogelijk blijkt is evident gezien de problemen doe er zijn ontstaan lokaal en wereldwijd. Als we deze oude maatschappelijke verantwoording toetsen aan die van de kernwaarden gedreven Sustainocratie dan kunnen we alleen maar het morele failliet van de huidige staatsinrichting inzien. In principe is dat geen probleem. Het wordt wel een probleem als de staat meer belang hecht aan het vasthouden van de oude werkelijkheid dan te investeren in vernieuwing van de aanpak en verantwoordelijkheid inclusief de herdefinitie van zichzelf.
Voorafgaand ontstaat een tweedeling in de maatschappij. Dit komt tot uiting in het volgende verhaal:
“Het zit juridisch mooi dichtgetimmerd dat zorgsysteem van Nederland. Als bevolking zijn we verplicht financieel bij te dragen via het belasting en verzekeringen stelsel. Als we dat niet (op tijd) doen dan krijgen we te maken met de dwangcultuur van incasso, kostenverhogende boetes, deurwaarders en noem maar op. Het “geheugen” van de maatschappelijke belasting is oneindig en achtervolgt de mens tot in den treuren. Het “principe van solidariteit” noemt men dit officieel maar in feite draait het de rug naar de mens en menselijke complexiteit.
En daar zit nu het probleem.
Solidariteit heeft te maken met zorg voor elkaar, niet de verplichte dwangsom van het in stand houden van een financiële zorgpiramide die draait om winstgevendheid en banen voor de politieke vrienden netwerken. De zorg wordt er als maar duurder op onder het mom van de vergrijzing maar in feite is het een pure dictatoriale vorm van volksuitbuiterij. De vorm die het stelsel heeft aangenomen is een kartel waarin elke vorm van vernieuwing wordt geweerd en vooral wordt aangestuurd op belangenbehartiging in plaats van het werken aan een gezonde maatschappij met gezonde mensen. Men repareert minimaal wat de kapitalistische consumptie structuur aan lichamelijke, emotionele en milieu klachten veroorzaakt zonder de bron aan te pakken noch effectief voor oplossingen te zorgen. Ondanks het goede werk van vele dienstverleners in de sector is het systeem zelf een fraude en misdaad tegen de mens zelf.”
Socrates zei terecht “je kunt je leven lang vechten tegen het systeem of al je energie steken in het creëren van iets nieuws.”.
De aantijging van fraude van de staat in het verhaal is niet gericht op de zorgverlening zelf die veelal uitstekend werk verricht in vaak onmenselijke omstandigheden van werkdruk binnen menselijk leed. Het is tegen het financiële kartel dat de staat en verzekeringen hebben gecreëerd en via de solidariteit wetgeving ons oplegt en afdwingt. De fraude is tevens gericht tegen het winstbejag van de instellingen over de rug van een bevolking. De fraude is ook tegen een maatschappelijke structuur die een groei economie nodig heeft om de medemens nog meer te belasten met de gevolgen van diezelfde groei economie. Het gaat dan niet meer om de mens die de maatschappij vorm geeft maar om instellingen die zichzelf instant houden met het eenzijdige wetboek in de hand en een bestuurlijke werkelijkheid die de instellingen prevaleert boven de menselijkheid en mensheid.
Het alternatief is de solidariteitvorm in de Stad van Morgen. Deze gaat om 3 niveaus:
* zorg voor jezelf vanuit bewustwording en educatie over een gezonde levensstijl en de kernwaarden van het bestaan.
* zorg voor de medemens vanuit liefde, empathie en betrokkenheid.
* zorg voor gespecialiseerde hulp om de eerste twee te steunen.
We noemen dit het 3 x 8 principe dat verder uitgewerkt wordt in onze gezondheid, welzijn en sociale zekerheid aanpak. Wij nodigen iedereen uit om hieraan deel te nemen en financieren deze aanpak door middel van een maatschappelijk beloning systeem en het minimaliseren van onkosten. Wij nodigen de oude staatsvorm uit om mee te doen en zichzelf gaandeweg te transformen door de opschorting van de oude solidariteit wetgeving en betalingsverplichtingen aan de oude zorgstructuur en de nieuwe aanpak te omarmen vanuit een mens ethische werkwijze. De staat is er voor de mensen, niet voor het geldbelang, de instituten of een machtscultuur. Als de staat er niet meer is voor de mensen dan is er geen staat en dus ook geen recht. In een statenloosheid organiseert de mens zichzelf. Dat mag niet gebeuren.
De tweedeling wordt weer teniet gedaan wanneer de staat en de bevolking elkaar weer vinden in de cocreatie in plaats van het gebod.
Een groeiende hoeveelheid sociale ondernemers kan zich goed vinden in de samenwerkingsvormen van de Stad van Morgen om de kwaliteit van ons leven te verbeteren middels innovaties en stimulans tot sociale betrokkenheid bij Sustainocratische kernwaarden. In clubverband clusteren deze ondernemende burgers zich om samen te experimenteren met de uitdagingen waar we voor staan. We gebruiken allerlei instrumenten die we zelf bedenken of als ingrediënten samenstellen tot een geheel rondom programma’s met brede maatschappelijke impact.
Regelmatig lopen de groepjes tegen de behoefte van kleine of grote geld investeringen aan die men zelf niet zomaar kan ophoesten. Overheid subsidies duren lang, zijn arbeidsintensief en onzeker. Daar wil niemand van afhankelijk zijn, ook al worden er wel regelmatig vraagtekens gezet bij het bestedingsbeleid van onze publieke middelen. Banken zijn niet in beeld omdat het opstart initiatieven zijn in een nieuwe context waar de gevestigde orde nog geen beeld bij heeft. Filantropen weten ons nog niet te vinden waardoor we vooral afhankelijk zijn van onze creativiteit en inzet.
De clubkas aanpak van de Rabobank is de moeite waard. Er is een totaal bedrag van 125.000€ te verdelen die besteed dient te worden aan sociale doeleinden. We hebben ons aangemeld zodat de middelen die eventueel hieruit beschikbaar komen bij kunnen dragen aan die eerste fase van vernieuwend maatschappelijk gedreven ondernemen: de fase van visie naar verleiding. Dat wordt ook wel de psychologie van het doorbreken van het neutrale punt genoemd, een analogie met de publieke aanvaarding van innovatie uit eigenbelang als men er eenmaal bekend mee is geraakt. Dat bekend raken met deze inspanning die kwaliteit van leven opleveren is een uitdaging op zich. Als eenmaal een maatschappelijke link is gelegd en erkend dan ontstaat ook een geldstroom van de consument naar de initiatiefnemers waardoor middels traditionele marketing de groei georganiseerd kan worden en het nieuwe bedrijfsleven zich kan consolideren.
De middelen die we vergaren als club zijn hiervoor bedoeld. Betrokken zijn de aangesloten zelfstandige ondernemers, de afstuderende studenten in een innovatie stage, werkzoekenden die zich oriënteren en mee bij dragen aan ontwerpen van vernieuwende innovaties waar ze daarna zich verder in kunnen ontwikkelen als werkgever, werknemer, ondernemer, partner of mede-initiatiefnemer.
Leden van de Rabobank kunnen gedurende 3 weken stemmen. We zijn benieuwd
Stad van Morgen 