De verkiezingen van 15 maart laten een boeiend beeld zien  van een Nederlandse bevolking die stemt voor het Nederlandse DNA dat mee evolueert met de tijd. Er is nog veel op aan te merken als we Sustainocratisch redeneren vanuit de menselijke kernwaarden maar gezien vanuit een democratievorm die zich kenmerk vanuit de traditie van symptoombestrijding zien we een beeld waarin het Nederland van vandaag een vorm van moderne authenticiteit laat zien. Het is niet meer het gespleten land tussen het rechts christelijk ondernemen en arbeiders die opkomen voor hun basiszekerheden. Die basiszekerheden zijn redelijk geborgen in het model van verzekeringen, pensioenen en protectionisme van (zwaar belast) contractarbeid. Dat de linkse volkspartij van de arbeiders heulde met het nieuwe rechts dat uit neo-liberale denkbeelden is ontstaan, en al lang niet meer liberaal is maar oer conservatief economisch speculatief op niet christelijke basis, is hen duur komen te staan. Het toont tegelijkertijd een evolutie waarin het gat van de oude, verdwenen christelijke dogmatische moraal, dat door de groei van het liberale denken en het pakket zekerheden (wie heeft God nodig als men Geld heeft?) is ontstaan opgevuld wordt door het nieuwe geluid van waarden van samenhang, solidariteit en het fatsoen van het zorgen voor onze leefomgeving, veiligheid en duurzaamheid. Een werkelijkheid van middeleeuwse religieuze kruistochten en geloofsoorlogen passen niet in het huidige multiculturele Nederland. Hoe we weerstand moeten bieden tegen de vaak door politieke doelstellingen ingegeven dreiging van de Islam en ons moeten beveiligen tegen de doorgeslagen religieuze moordpartijen van extremisten is een vraag die de bevolking bij de politiek neerlegt. De groei van de PVV geeft die zorg weer maar in de grote steden is DENK aan zet gekomen als geluid dat we dit als broeders onder elkaar op moet lossen en naar een werkbaar Nederlands niveau moeten tillen, doortastend en concreet, maar wel samen, niet in oorlog met elkaar.

Wat de grote middenmoot betreft is het duidelijk dat de bevolking niet alleen maar de economische, speculatieve welvaart en asfalt politiek van de VVD omarmt, waar we ons kleinlands welzijn aan lijken te ontlenen in een grote wereld, maar dat lokaal welzijn nog veel meer is dan alleen geld verdienen of schulden op te leggen aan de bevolking om onze stijgende gevolgen kosten te betalen en bijbehorende instanties in stand te houden. De bevolking schijnt te schreeuwen om meer gematigde harmonie, respect voor elkaar en onze leefomgeving waardoor welvaart en welzijn een nieuwe vorm van maatschappelijke yin-yang vormen. Wat gaat dat worden als Rutte de partijen aan tafel brengt voor coalitie vergaderingen? Neem Rutte en de VVD de dreun serieus die men ondanks de verkiezingswinst toch als nederlaag heeft moeten incasseren. Dan zal men het oude liberale en vooruitstrevende weer eens op moeten poetsen en zich omringen met partijen zoals GroenLinks, D66 en de Partij voor de Dieren zodat er een stroom van nieuwetijdse innovaties het land kan gaan overspoelen die ons vanuit samenredzaamheid kunnen sterken. Misschien is er in die lokale waardecreatie wel een basis voor een basisinkomen en het creëren van een lokaal waardesysteem dat ons al gemeenschap kan sterken. Of blijft men hangen aan het speculatieve ondernemen in een wereld die steeds meer in rep en roer is en landen kwetsbaar maakt door onderlinge concurrentie en afhankelijkheden. Dan is een rechtse coalitie meer voor de hand liggend. Is geld, handel en vastgoed dominant of wil men meer het “samen gaan leven” omarmen?

We zullen het zien de komende dagen. De ingrediënten voor een werkbare coalitie zijn uitgebreid voor handen. Het geeft ruimte voor concrete keuzes waarbij we niet uit het oog mogen verliezen dat de grote wereld om ons heen steeds meer chaos vertoont, niet alleen door het gedrag van de Trumps en de Erdogans van deze wereld maar ook door de enorme uitdagingen die de natuur ons voorschotelt. Vanuit onze Stad van Morgen kijk op de samenleving zou een meer naar binnen gekeerd beleid, gericht op bewustwording, sociale cohesie en waarde-gedreven productiviteit, onze weerbaarheid stapsgewijs beter verbeteren dan voortborduren op de speculatieve lobby van grote bedrijven en export. We bouwen liever constructieve bruggen met de wereld om concrete fundamentele thema’s aan te pakken dan ze aan elkaar te verkopen. Zo’n keuze schept ook ruimte tot samenwerking en het positioneren van Nederland als motor van verduurzaming in de wereld. Maar de verkiezingen zijn voorbij. Wij gaan weer sustainocratisch verder en zien wel waar de coalitie op uitkomt.