The STIR Academy is steeds op zoek naar locaties waar zij haar activiteiten, de lokale of wereldwijde leerprocessen op het gebied van Sustainocratie, kan huisvesten. Daar kan het laten ervaren door mens en organisatie die leiderschap op het gebied van zelfredzaamheid willen nemen in waardecreatie met haar natuurlijke omgeving.
Wat zie en ervaar je nu allemaal bij deze bezoeken en waar voel je dat samenwerking kan ontstaan, ook met de omgeving?
Vandaag bezochten wij 2 locaties, een Klooster en Landgoed in Limburg. Daarnaast was er een mooie ontmoeting met Jessica Klement van Klement2, rentmeester en bedrijfskundige landgoed ontwikkeling, een warm welkom in hun vakwerkwoning in een stiltegebied. Jessica en haar partner werken samen aan verbindingen tot stand brengen tussen diverse partijen en meedenken over het herbestemmen van Landgoederen, Kastelen en andere bijzondere locaties in Limburg.
Onze eerste ontmoeting was met de directeur van klooster Wittem waar men wegen en verbondenheid zoekt om hun gedachtegoed te waarborgen en verder uit te dragen. Het was een open ont-moeting, waarbij in eerste instantie het ook om geld gaat om een gemeenschap voort te laten bestaan. Tegelijkertijd worden alle mogelijkheden open gehouden om alternatieven te bekijken waar in zijn totaliteit het gedachtegoed gedragen blijft. Uitleg over het sustainocratische proces, met de diverse verbindingen met en naar de samenleving bood uitzicht op nieuwe perspectieven waarbij gemeenschappelijke waardecreatie en geld verdienen naast elkaar kunnen staan.
Prachtige bezinningkapel Wittem
De locatie is prachtig. Menselijkheid en samenwerking zijn zeer voelbaar en worden hier geleefd. De diverse mogelijkheden tot bezinning, Mariakapel, gotische en moderne gebedsruimte, alsook de ruimte voor gezamenlijke maaltijden zijn ruimtes die met liefde en zorg door mensen worden onderhouden. De uitnodiging die deze ruimtes biedt voor stilte, gedenken, bezinning, ontmoeting en je laten “aanraken” waren hartverwarmend, zeer uitnodigend vanuit diversiteit. Hier is gemeenschap en bezieling voelbaar en zichtbaar. Ook voor gemeenschappen die daar niet wonen, maar waar een eigen kaars van die gemeenschap wordt aangestoken als een van de mensen uit de gemeenschap overlijdt. Hier voel en zie je liefde, symboliek, de spirituele kracht van mens, verbondenheid en gezamenlijkheid. Hier is ruimte voor groei…
Landgoed Imstenrade daarentegen stond leeg, verlaten in de stilte van het schone witte landschap, met een uitzicht over de heuvels in een omhulling van mist. Rijkdom, familiaire gemeenschap en levendigheid hebben hier hun welvaren geleefd. Een prachtige plek die als gastenverblijf aan diverse doelgroepen een uitstekend huis kan bieden. Waar vrijheid en verbondenheid met de natuur en ruimte voor dartelende kinderen en dieren volledig tot zijn recht zouden komen. Om deze levendigheid weer tastbaar te maken, dient de locatie volledig te worden opgeknapt om het volwaardig tot zijn recht te laten komen. Voor de liefhebber een uitdaging, voor de doelstellingen van de Academy echter niet geschikt.
Mooie Limburgse boerderij voor veel toepassingen
De mogelijkheden voor een STIR locatie is in proces en onderzoeksfase. Hierdoor komen wij graag in ont-moeting met meerdere partijen in het zuiden van het land. Brabant en/of Limburg om een locatie vanuit Sustainocratie tot een internationaal trainingscentrum voor toegepast hoger bewustzijn te laten ontstaan in verbondenheid met de omgeving. Waar menselijkheid, ontmoeting, verantwoordelijkheid nemen en Leven voorbij illusie, soms in stukjes van leven in gemeenschap, ervaren mogen worden en terug in de samenleving kunnen worden gebracht. Je laten raken door mooie muziek, kunst, lezingen, ontmoetingen. Een plek waar je mag ZIJN, leren, ervaren, eigenaarschap over je talenten kan en mag nemen, je intrinsieke leiderschap kan helpen ruimte te geven en vanuit dit ZIJN weten wat je moet DOEN.
Voor nadere bronnen en informatie kan je contact met mij opnemen via nicolette.meeder@stadvanmorgen.com of 06-54282812.
Regelmatig ontstaat er een discussie als we praten over de manier van (samen) werken in de Stad van Morgen (Stichting STIR). Dan gaat het vooral over wanneer men nu een factuur mag sturen en wanneer iets “gratis” gebeurd? Het verschil zit ‘m in de manier waarop wij tegen ondernemen aankijken, de manier waarop vernieuwingen tot stand komen en wanneer iets een co-creatieproces is of een product-verkoopproces. Wanneer is er budget en wanneer niet?
Creatie:
Creatie is de essentie van ondernemen, of het nu industrieel is, dienstverlenend, maatschappelijk, kunstzinnig, ….. Het is tevens de voedende basis van het onderscheidende vermogen van een bedrijf, de duurzaamheid van het bestaansrecht. Dit geldt zowel voor de individu als zelfredzaam en zelfreflecterend persoon, als voor een instelling of zelfs de gehele maatschappij. Het creatieproces is derhalve een investering in jezelf en de toekomst. Wanneer ik het woord “investering” noem denken de meeste mensen meteen weer aan geld en niet zichzelf (talent). Maar met geld doe je in een creatieproces helemaal niets want dan heeft het alleen de waarde van een schuld. En een schuld ga je aan als je erop vertrouwt het terug te kunnen betalen. Dat conditioneert dan weer je creatieproces dat automatisch gericht moet zijn op geldverdienen terwijl de droom bijna altijd toch eerst iets anders voor ogen heeft.
Creatie komt voort uit het intense verlangen om iets nieuws, iets anders neer te zetten dan datgene dat al bestaat. Het is een sterke innerlijke drang, een passie, die zich als een vulkaan doet aanvoelen binnen de ondernemer. Om die droom, want creatie gaat eerst uit van een soort droom, een ideaal, een denkbeeldig iets dat alleen in de geest van de ondernemer bestaat en nog niet in het echt, te verwezenlijken moeten er veel dingen gedaan worden. Soms komt daar wat geld bij kijken om bepaalde benodigdheden te kopen of in te huren. Soms zijn er mensen die zich tegen betaling aanbieden om je te helpen je droom waar te maken. Dan moet je zelf keuzes maken en kijken of je budget hebt, die betaalde hulp echt nodig hebt of het alleen kunt. Of je maakt er een co-creatie van met mensen die dezelfde droom ook waar willen maken en verschillende talenten aan die van jou toevoegen. In principe is geld niet nodig. Daar krijg je de droom niet mee bewaarheid, alleen misschien wat instrumenten om er aan te werken . Wat men vooral nodig heeft in deze fase is de visie, het doorzettingsvermogen, geloof in jezelf, eigenwijsheid en de verbindende kracht om anderen mee te krijgen in de creatie.
Creatie is daarom de essentie van duurzame vooruitgang.
Het is ook de basis van een gezonde economie, niet andersom (ook zo’n misvatting). Er wordt echter in dit stadium helemaal geen geld mee verdiend, het kost meestal alleen geld en héél véél moeite. Voor degene die creëert gaat het niet om het geld maar om het creatieproces zelf en het beoogde eindresultaat dat vaak een menselijke waarde omvat dat niet in geld is uit te drukken. Dat zijn de échte ondernemers, in tegenstelling tot de algemene, foutieve opvatting dat ondernemers uitsluitend “geldverdieners” zijn. Die zijn er ook, de concurrerende productverkopers, maar die werken op basis van andere parameters (prijs, distributiekanalen, marketing, inkoop, voorraden, balans, enz) en waarden die al in prioducten zijn omgezet. Daar is niets mis mee maar heeft minder met waardecreatie te maken, wel met economie (ruilhandel van bestaande waarden en handel in tekorten). De ene ondernemer is dus de andere niet.
Creatie en Stichting STIR
Stad van Morgen is een stichting voor permanente waardecreatie. Wij stellen steeds de complexe maatschappij ter discussie vanuit onze visie voor duurzame menselijke vooruitgang, onze eigen stip op de horizon. De mens heeft de neiging om steeds van die stip af te willen wijken. Onze wispelturige natuur laat zich vooral aansturen door materieel heb en heerszucht om dan door crisissen en bijbehorende pijn weer tot bezieling en heroriëntatie te worden gedwongen. Dit geeft dus altijd weer aanleiding voor ondernemende mensen om te dromen dat het ook anders kan. Zij brengen dan stabiliteit door vernieuwing. Dat is ook een van de redenen dat in tijden van een gelddepressie of oorlog de meeste nieuwe uitvindingen zijn gedaan, niet in tijden van financiële hoogtij. (Zie ook mijn blogartikel in het Engels over Kondratieff versus Close). Dit proces levert uiteindelijk een maatschappelijke slingerlijn op die met vallen en opstaan vooruit gaat.
Stad van Morgen zit vooral aan de kant van het opstaan, vaak nog voordat we gevallen zijn.
Ja maar…..
Ik weet het! Er moet brood op de plank komen en al dat creëren vanuit een droom is mooi en aardig maar ik zal toch moeten overleven in deze maatschappij die alles vertaald heeft in geld. Natuurlijk snappen we dat. Maar het is niet de verantwoordelijkheid van de Stad van Morgen of de coöperaties die eruit ontstaan om het geldbelang te dienen. Wij creëren samen nieuwe waarden die nog niet bestaan en dus ook nog geen prijskaartje hebben. Dat uit het co-creatie proces verkoopbare waarden ontstaan is duidelijk alleen weten we vooraf nog niet wat. Dat is het doel ook niet. In de Stad van Morgen handelen we alsof het altijd een depressie is. Het haalt het beste uit de mens naar boven en in tijden dat er in de omgeving geen direct crisisgevoel heerst is er toch “markt” voor integrale vernieuwing. Wat we gezien hebben tot nu toe is:
Deelnemers kwamen zo in de aandacht dat ze een baan aangeboden hebben gekregen bij een van de institutionele partners,
Deelnemers kregen een belangrijke opdracht omdat zij op een duidelijke manier talent en integriteit zichtbaar maakten.
Nieuwe producten en diensten zijn ontstaan die verkoopbaar werden zonder nog concurrentie omdat ze zo vernieuwend zijn. Ze komen op de markt met een maatschappelijk verhaal dat eigenlijk geen marketing nodig heeft
Nieuwe professionele samenwerkingsverbanden ontstaan die weer nieuwe korte termijn co-creaties opleveren.
De co-creatie de medewerking krijgt van de overheid en bepaalde trajecten als productontwikkeling worden gezien waar subsidies aan worden geplakt zonder dat wij er een ellenlange aanvraag voor moeten voorbereiden of bedenken.
Investeerder raken geinteresseerd
De stip op de horizon leidt tot allerlei tussenstapjes waar wel weer allerlei geldbelangen uit komen rollen voor de deelnemers. Een co-creatie hoeft dus geen oneindig lange termijn ding te zijn maar kan ook allerlei korte termijn acties zijn
Deelname aan deze co-creatie je eigen verkoopverhaal versterkt als je ergens acquisitie gaat doen.
Co-creatie leidt dus onverminderd tot allerlei onvoorspelbare en voorspelbare kansen, ook materiele, mits het voortkomt uit loyaliteit, menselijkheid en betrouwbaarheid. Een wolf in schaapskleren valt van zelf door de mand. En zoals Prof. Paul de Blot ooit zei: “alles wat ik gepland heb is niets van terecht gekomen”. Zodra je bevooroordeelde verwachtingen gaat scheppen die voortkomen uit het materiele eigenbelang dan loop je de kans het hogere doel te verstoren en dan komen die onverwachte en verwachte vruchten niet voorbij. Laat het geluk je toevallen door open, onbevooroordeeld en zonder verwachtingen vooraf deel te nemen aan dit soort processen. De rest komt vanzelf. Zorg er zelf voor dat je je tijd goed verdeelt tussen co-creatie in het waarmaken van dromen, en het oogsten van wat je al in het verleden zelf gezaaid hebt. Van dat laatste leef je vandaag van het eerste leef je morgen.
Waarde creatie en handel zijn verschillende dingen
Co-creatie
Co-creatie is hetzelfde proces als creatie maar dan wordt het gedaan door de samenwerking van verschillende partijen die eenzelfde droom met elkaar delen. Het is wederom niet geld maar waarde-gedreven. De waarde is menselijk en wordt bepaald door de visie en passie die de deelnemers aan het co-creatieproces bindt. Ook co-creatie is geen geldmachine maar een investering van passie, daadkracht, kennis en energie. De wederkerigheid zit ‘m in het waarmaken van de visie en daar de eer voor krijgen, allereerst door zichzelf te prijzen, nog voordat anderen het eventueel doen. Denk aan de schilder Vincent van Gogh die een ondernemende creator was maar dat alleen voor zichzelf beleefde, zonder de huidige erkenning te hebben mogen ervaren. Dat in tegenstelling tot Rembrandt van Rijn die ondernemende creator was maar dit ook in zijn eigen tijd om wist te zetten in roem en eer door af en toe zijn creatiedrang ondergeschikt te maken aan zijn materiële belangen en bijbehorende concessies te doen. Van Gogh kon dat psychisch en emotioneel niet. Creatie is sterk “zijn” gedreven vanuit allerlei motivaties, meestal ethisch, functioneel en expressief.
Stichting STIR en co-creatie
De stichting heeft co-creatie tot een kunst verheven waar zelfs de grootste instellingen aan meedoen en het onderscheid vaak zelf ook nog niet helemaal begrijpen. Zo hebben wij het co-creatieproces, dat zich sturend op het hoogste maatschappelijke niveau afspeelt binnen een concreet gebied, zelfs een aparte naam gegeven: Sustainocratie. Dit in tegenstelling tot een “economische democratie” die aangestuurd wordt vanuit het consumeren van waarden en het handelen erin vanuit tekorten.
AiREAS is een concreet voorbeeld van een sustainocratisch proces in een gebied (nu nog Eindhoven). Het gaat bij AiREAS niet om geldverdienen maar om het samen creëren van een gezonde stad. Hoe doe je zoiets? Hoe draag je eraan bij? Wie is verantwoordelijk? Dat heeft niets met economie te maken maar met menselijkheid en duurzaamheid, maar ook met permanente creatie en co-creatie, gedrag en mentaliteit, ethiek en expressie. In een samenleving verandert er steeds wat, veroorzaakt door mensen of onze natuurlijke omgeving. Dat valt niet te plannen maar wel op te reageren en anticiperen door creatief gedrag. Als men dat samen doet met een belang van allemaal dan ontstaat er iets nieuws, een permanente drang tot verandering. Dit kun je niet budgetteren, niet plannen en niet inkopen. Co-creatie is op basis van vrijwillige commitment binnen de mogelijkheden die men heeft. Men doet mee omdat men het voor zichzelf belangrijk vindt en erin gelooft. Ook de te verwachten wederkerigheid bepaalt men daarin zelf.
Binnen de context van het model van de menselijke complexiteit (Zie de tekening eerder in dit schrijven en het boek Sustainocratie, de nieuwe democratie) is creatie en co-creatie vooral een uiting en ontwikkeling van het “zijn”, de “ik ben” – identiteit. De deelnemers aan het proces ondergaan een leerproces door vanuit zingeving te handelen. Dit leerproces, dat zich ook uit in de professionaliteit van de deelnemers, is voor de betrokkenen essentieel om zich aan de waarden van een veranderende werkelijkheid te binden en de eigen identiteit eraan te koppelen. Dit doet men niet alleen wegens de mogelijke erkenning die men erdoor krijgt vanuit de omgeving maar vooral vanuit de innerlijke vreugde van het bijdragen aan iets belangrijks voor zichzelf.
Uit dit proces kunnen natuurlijk nieuwe producten, diensten en zienswijzen ontstaan maar gegarandeerd is dat niet. Wel leren we allemaal en tegelijkertijd wordt de omgeving er beter van in vele opzichten. Dat ziet men ook om ons heen omdat het co-creatieproces ons nu eenmaal zichtbaar maakt in een omgeving die geheel anders functioneert. Wij roeren in die maatschappij en daaruit ontstaat de vernieuwing.
Living Lab
AiREAS in Eindhoven heeft daarom de status van een Living Lab, met de nadruk op de co-creatieve menselijkheid van “living”. Alle betrokken partijen komen zichzelf tegen in dat proces, krijgen een innerlijke drang om zichzelf te overstijgen boven het gangbare uit en in de creatie vernieuwing te introduceren die hun eigenheid als talent en ondernemer of organisatie verder onderstreept. Het raakt de ziel van de onderneming, of het nu de overheid is, een multinational, een kleine zelfstandige of een gezinslid op de hoek van de straat. We kunnen over het algemeen stellen dat een crisis (zoals aangegeven in het complexiteiten model) altijd zal bestaan al gevolg van het uitmelken van onze cashcows en het beveiligen van de belangen door groeiende bureaucratie. Een persoon, bedrijf of maatschappij die niet compenseert met een duidelijke waardecreatie ontwikkeling zal uiteindelijk de crisis ervaren als losstaand geheel in plaats van een oplosbaar incident binnen een groter geheel. In een bos vallen ook bomen om, maar het bos blijft bestaan. In een materialistische economie zonder evenredige ruimte voor waardecreatie valt één boom om en zal het hele bos omvallen. Dat zien we nu ook gebeuren overal.
Geld verdienen
Zodra een creatie zichtbaar is geworden voor de omgeving dan ontstaat er een erkenning of een (soms tijdelijke) afwijzing. De droom voor de ondernemer, of co-creërende groep, heeft zich gemanifesteerd in de werkelijkheid en die werkelijkheid moet ermee om leren gaan. Soms snapt de omgeving het nog niet en gaat er tijd overheen voordat men de waarde van de creatie weet te waarderen in bijvoorbeeld geld, zoals nu gebeurd met de schilderijen van Vicent van Gogh. Of de President van Amerika in 1897 over de telefoon “een prachtige uitvinding maar waar dient het voor?”. Vaak is het toch ook redelijk snel wereldveranderend, zoals is gebeurd met de i-serie producten van Apple of in vroegere decennia door Microsoft of Nintendo en vele anderen nog op product niveau. Nu praten we over integraal maatschappelijke transformaties die nog een tikje ingrijpender en complex zijn dan alleen het creerende succesvolle bedrijf.
Zodra een creatie gemeengoed is geworden dan wordt het materieel uitgemolken door de volgers die zelf niet het creatie talent hebben. Ook de mensen en organisaties die wél de creatie hebben waargemaakt kunnen hun materiële slaatje slaan uit hun werk door het te vermarkten. Dat is weer een kunst apart. Deze “marktleiders” hebben vaak de erkenning en zijn dan ook in materiële zin veel succesvoller dan de volgers (tussen 4 en 9 x winstgevender volgens enkele studies).
Stad van Morgen en geld verdienen
Stichting STIR laat dit geld-verdien-proces over aan de ondernemers en co-creërende partners. Het gaat ons om het creatie en co-creatieproces zelf, de ethische voeding van vooruitgang en een gezonde economie. Onze partners blijven eigenaar van hun eigen creaties en leerproces. Stad van Morgen schept alleen de omstandigheden om in de complexiteit van de huidige maatschappij en binnen de abstracte context van duurzame menselijke vooruitgang te experimenteren en het beste van elkaar te laten zien, zonder er facturen tegenover te stellen. Wij kopen geen producten maar benutten deelnemende talenten om tot integraal duurzame vernieuwing te komen op gebied van toegepaste innovatie. Het eigenbelang haalt de deelnemer er uiteindelijk zelf wel uit. Daarom ontstaat vaak een 1+1 > 2 in dit roerproces dat uiteindelijk leidt tot blijvende partnerrelaties, nieuwe economische impulsen, ook in de geldgedreven wereld door de meerwaarde die ontstaat en waar ook commerciële belangen aan kunnen worden ontleend.
Stichting STIR (Stad van Morgen) is eigenlijk een moderne vorm van integraal duurzame publieke R&D. De partners zelf financieren de processen vanut eigen vermogen. Het vermogen van STIR is de co-creerende verbinding. Behalve dat heeft de stichting geen eigen middelen.
Coöperaties
Specifieke complexe co-creatie processen die een concreet hoger doel nastreven, zoals AiREAS, worden daarom ondergebracht in een coöperatieve vereniging waarin bindende afspraken kunnen worden ondergebracht over eigendomsrechten en verdelingen. Deze komen voort uit de co-creaties die uiteindelijk al dan niet vermarkt kunnen worden. De coöperatie zelf speelt dan een essentiële rol maar ook elk van de leden die de co-creaties mogelijk maken.
Investeren in waardecreatie in Living Lab Eindhoven
Een van de problemen waar we dan tegenaan lopen is dat de meeste organisaties in een multidisciplinaire context, zoals een Sustainocratie, alleen een co-creatieproces willen ingaan als iemand er vooraf een budget tegenover stelt. Dan komen we in de wereld van subsidies en overheidsgelden terecht waardoor er een lastige discussie plaats vindt over eigendomsrecht, opdrachtgever/klant, wederkerigheid, aansprakelijkheden, als ook de sturende belangen van de overheid zelf. Door budgettering vooraf te eisen creëert men automatisch een hiërarchische verhouding van afhankelijkheden omdat men een materiële schuld aangaat. Het is dan nog maar de vraag of men tot echt iets nieuws komt want de verstrekker van de middelen stelt ook eisen vanuit een vooroordeel en economisch of risico belang vooraf. In Nederland is men vaak te risicomijdend om met risicokapitaal te durven werken. Daarnaast is risicokapitaal vooral bedoeld om geldbelangen aan te jagen. De voeding (zie tekening) die juist crisismijdend is en door de Stichting STIR (Stad van Morgen) wordt gevoed vanuit bewustzijn is juist die van ethiek en menselijkheid, de werkelijke waarden waar het om gaat.
Daarom werken we in de Stad van Morgen in eerste instantie zonder geld met uitzondering van wat vrijblijvend sponsorgeld voor de beperkte lopende kosten. In de coöperaties zoals AiREAS (EQoL, Stad-VERS, STIR, etc) werken we dan altijd met een nulbudget als uitgangspositie zodat er een transparante discussie komt over het doel of tussendoel dat we willen bereiken en wat we daar qua diversiteit aan middelen voor nodig hebben. Dan kan iedereen de belangen op tafel leggen, de middelen toekennen en beperkingen of zienswijzen kenbaar maken. Zo wordt altijd gezorgd naar een weg vooruit ook al is die via een slingerweg. Wat er verder uit de co-creatie coöperatie komt qua waarden is vooraf nog onduidelijk. Eenmaal gemanifesteerd in de werkelijkheid komen de belangen weer aan bod in de handel van de gecreerde en erkende waarden (economie).
Gemeenschapsgeld
Aan de andere kant rijst de vraag waar gemeenschapsgeld dan voor dient? Alleen voor infrastructurele en zorgstaat aangelegenheden in een economie? Alleen voor controle en bureaucratie? Of ook voor het faciliteren van complexe, onafhankelijke co-creatie? Zeker binnen een Sustainocratie geldt primair de duurzame menselijke vooruitgang in een regio. Is het dan ook niet logisch dat de gemeenschap zelf investeert in co-creatie door inzet van eigen middelen? Zijn die eigen middelen dan, behalve de aanwezige bevolking en haar diversiteit aan professionele initiatieven, ook het belastinggeld dat men inlegt? Het zijn boeiende vragen die ook co-creatief een antwoord verlangen.
In een Sustainocratie proberen we het co-creatieproces zuiver te houden door alle partners evenredig te laten investeren en daarna de eventuele producten en diensten die eruit voortvloeien te borgen in de coöperatie en via de leden. Maar de waarden die gecreëerd worden zijn veelal anders dan geld (zoals gezondheid, stabiliteit, veiligheid, enz). Geld wordt daarna weer door de verkoopkanalen verdiend en maatschappelijk belast. Niet alleen de producten en diensten die ontstaan hebben waarden maar het holistische eindresultaat en de aanpak zelf ook.
Door de gelijkwaardigheid aan de cocreatie tafel kan een ieder zijn of haar twijfels of vragen hierover kwijt en wordt gezamenlijk gezocht naar een geruststellende oplossing. Per slot van rekening willen we ons niet beperken door angst maar sterken door onderlinge oplossingsgerichtheid en vertrouwen.
Het vinden van transparant oplossingen samen vergt een uiting van verantwoordelijkheid en commitment van de partijen door middel van een lidmaatschap. Vaak is onduidelijk of het co-creatie belang of het uiteindelijke geldbelang de boventoon voert in de relaties. Dat blijkt gaandeweg. Ook is duidelijkheid hierin vaak strijdig met de gangbare regelgeving die co-creatie (nog) niet als maatschappelijke drijfveer erkent, uitsluitend de materiële kant van de relaties, via afhankelijkheden, risico’s en en aansprakelijkheden binnen een economie.
De grootste bijkomende uitdaging ten behoeve van holistische waardecreatie, naast het intense en vruchtbare maatschappelijk duurzaam co-creëren, is voor ons het proces om ruimte te scheppen door ook een gemeenschappelijk co-creatieproces te starten in de risicomijdende regelgeving en een verzuilde maatschappij van afhankelijkheden . Dit proces is nu al zichtbaar, ook bij de leden. Het gehele model is uiteindelijk een crisismijdend maatschappijmodel dat voor de hele menselijke wereld veel goeds kan brengen. En dat is ons heel veel waard.
In het roerproces van Stad van Morgen in de samenleving zijn er allerlei ontmoetingen die zich al dan niet tot een menselijk resultaatgericht proces ontpoppen. Soms gebeurt er helemaal niets en soms zijn er mooie rijke ontmoetingen die diep gevoeld en ervaren worden, waarbij je weet hier kan iets moois ontstaan, hier mag iets Zijn. Hier komen intenties, passie, liefde voor de mens, liefde voor het unieke van de mens samen.
Wanneer? Dat regelt het Universum….
Zo zijn er een aantal maanden geleden ontmoetingen geweest met Paul Rötschke, initiatiefnemer van de Stichting Michaelson. Een stichting voor jongeren die vastlopen in hun leven en even niet weten hoe hier mee om te gaan. Hij biedt samen met meerdere professionele mensen een thuisbasis voor jongeren om gehoord te worden en er te mogen zijn. Paul is in 2012 zijn eigen zoon Michael verloren door een keuze van Michael zelf om uit het leven te stappen.
Wij spraken over zelfredzaamheid, Ondernemer van je eigen Leven, ambachtelijk leren en werken, locaties waar jongeren een aantal dagen of weken weer op adem kunnen komen, zelf verantwoordelijkheid voor hun leven kunnen en mogen nemen. Vier weken geleden belde ik Paul. De volgende dag zaten we met vier mensen bij elkaar en is er een een energiebubbel voor een sustainocratisch proces ontstaan.
Wat gebeurd er nu in zo’n groep, waardoor ontstaat zo’n proces?
Hier komen mensen bij elkaar die bezig zijn hun diepste verlangens op bestaansniveau te willen neerzetten en dat aan te reiken aan anderen, mensen die leiderschap nemen. Leiderschap nemen over hun eigen leven, door crisissen zijn gegaan, maar nu in volle overgave leven en dat dienstbaar willen maken aan anderen. De kracht van spiritualiteit verstaan, de mentale kracht, emoties verstaan, wat het fysiek met je doet. Ze willen laten zien en laten ervaren dat ieder mens uniek is, dat je er mag zijn en een plek op aarde mag innemen. Je bent hier met een reden. Maar ze weten ook dat leiderschap bij je zelf begint, diep van binnen en dat je daar zelf verantwoordelijk voor bent, ja tegen het leven te zeggen en in actie te komen.
Op het diepste, meest existentiële niveau is deze roeping van ons allen voelbaar en zijn wij het die, vanuit ieders eigen unieke talent, dit zichtbaar en dienstbaar maken. Het Universum heeft deze energie samengebracht om het in resultaatgerichte projecten te verbinden naar een hoger doel:
Zelfredzaamheid – Ondernemer van je eigen Leven voor jongeren.
Een positieve mensvisie, bewustzijn en preventieve benadering liggen hier altijd aan ten grondslag. Als kind volg je de verlangens van je hart, maar gedurende de jaren moeten we leren luisteren naar anderen waardoor de innerlijke kracht van zekerheden verloren gaat. Die kracht is er nog steeds, die is er altijd, maar dient opnieuw gehoord en ervaren te worden om zich uiterlijk te kunnen manifesteren. Dat wordt hier geleefd en aangereikt.
Als initiatiefnemer van dit sustainocratische proces lopen er uitnodigingen aan diverse belangenpartijen om zich hiermee te verbinden, zoals Gemeente, GGD, Politie, Jongeren, Ouderverenigingen, etc. Trimbos Instituut (geestelijke gezondheidszorg) doet mee vanuit de wetenschappelijke kant. Wij nodigen dan ook graag bedrijfsleven, welzijnsinstanties, en alle andere organisaties, personen die zich betrokken voelen en verantwoordelijkheid willen nemen of faciliteren op welke manier dan ook in dit menselijk gedreven waarde creatieproces van harte uit mee te doen.
Wij gaan door….
Het project loopt in Eindhoven, maar uiteraard is een dergelijk proces overal op te starten. Voor nadere algemene informatie over het sustainocratische proces verwijs ik je naar de link.
Wil je meer informatie over dit project, je nader betrekken en/of een dergelijk proces elders opstarten? Neem dan even contact met mij op via de mail Nicolette.meeder@stadvanmorgen.com of 06-54282812.
Stad van Morgen is de nationale roepnaam van Stichting STIR die zich internationaal richt op het introduceren en uitbouwen van Sustainocatische processen ten behoeven van duurzame menselijke vooruitgang en het (hopelijk) voorkomen van een chaos die enorm vernietigend zal zijn voor de mens in de komende decennia.
Zo kunt u uw netwerk in het buitenland ook betrekken bij de maatschappelijke verduurzamingsprocessen waarvoor wij in Nederland het goede voorbeeld trachten te geven.
In de jaren 80 en 90 deden wiskundigen onderzoek naar harmonieuze verhoudingen zoals die door de mooie tonen van muziek worden weergegeven. Waarom vinden wij bepaalde tonen mooi en andere niet? Het blijkt dat al enige honderden jaren geleden mensen zoals Pythagoras en Galilei zich dit ook hadden afgevraagd. Zij zijn zich destijds al gaan verdiepen in de frequenties van de muziek en kwamen tot verrassende inzichten over wiskundige relaties tussen de tonen. Een mooie discussie vond plaats in 1996 die u hier kunt nalezen zoals verslag gedaan (in het Engels) door Ray Tomes.
Nog verrassender was dat dezelfde wiskundige relaties van muzieknoten terug te vinden zijn in economische (Kondratiev) en astronomische cyclussen. Oorlogen, rampen en andere zaken vonden plaats volgens punten binnen deze cycli die allemaal direct verband hielden met muzikale toonladders. Dat is natuurlijk wonderbaarlijk.
Onderzoekers zijn gaan kijken naar verschijnselen die volgens een bepaald ritme te verklaren zijn aan de hand van deze gegevens. Tot hun grote verrassing konden zaken zoals de onzichtbare positie van een nog onbekende ster of een wereldveranderende gebeurtenis herleid of zelfs voorspeld worden aan de hand van muzikale berekeningen. Het blijkt dat de hele samenhang van het universum, maar ook de manier waarop onze kleinste deeltjes zich verhouden met elkaar, overeenkomt met die “mooie” muzikale frequenties.
Harmonieuze relaties
Het is dus eigenlijk helemaal niet vreemd dat wij mensen bepaalde tonen als mooi ervaren en andere weer niet. Die tonen bepalen namelijk de natuurlijk harmonie in de relaties tussen elementen. Dit blijkt waarneembaar in de natuur en de cosmos. Als elementen zich aantrekken en afstoten volgens een muzikaal patroon dan heeft dat natuurlijk ook een evenredig effect op het gemoed van de mens. Het is algemeen bekend dat interactie met planten op basis van bepaalde geluid of lichtfrequenties een positie effect heeft op de ontwikkeling en groei ervan. Maar ook wij voelen ons vrolijk of geemotioneerd op basis van muziek. Iemand heeft zelfs een verband gelegd tussen muziek en de 7 chakras.
De uiterst bepalende trillingsfrequenties vormen dus de meetbare basis van het al dan niet ontstaan van harmonieuze relaties tussen verschillende elementen. Dan kan er ook een relatie gelegd worden met het ontstaan en de ontwikkeling van grotere of complexere elementen. Daarin zit een graad van “bewustzijn”. Een frequentie is namelijk een natuurlijk trillingsniveau dat zich uitsluitend verbindt met een bepaald ander trillingsniveau. Zo ontstaan er combinaties van elementen die meer of mindere stabiliteit vertonen door de verbindende frequenties. Dat kan op de kleinste schaal plaatsvinden en zich uitvergroten naar mate elementen groeien en van karakteristieken veranderen (een soort trilingen DNA). Zo zal water een ander “trillingen DNA” hebben dan zeezout of CO2, om maar wat te noemen.
Water is echter zo stabiel in haar harmonieuze verbindingen dat het misschien wel aan de basis heeft gestaan van het ontstaan van leven op Aarde.
Ontstaan van leven
Volgens bovenstaande uitleg van zich verbindende elementen op basis van trillingsfrequenties kun je stellen dat dit een mogelijke basis van bewustzijn vertegenwoordigt. Water (H2O) is bijvoorbeeld geen CO2. Toch zijn die moleculen van water op een stabiele en unieke manier met elkaar verbonden geraakt en gebleven. Water “weet” dus dat het water is anders zou het niet stabiel blijven en uit elkaar vallen. Dit “bewustzijn” wordt ingegeven door de unieke combinaties van muzikale tonen van de combinerende elementen. Muzikaal omdat het “mooi” genoeg is om de verbintenis van elementen te veroorzaken met stabiliteit en harmonie. Datzelfde geldt voor het bewustzijn van CO2 en al die andere elementen die gaandeweg zijn ontstaan in de permanente draaikolk van het universum.
Omdat alles trilt op een bepaalde frequentie, of het nu elementair is of complex, is er een verbintenis mogelijk op andere niveaus. De stabiliteit van die verbintenis wordt bepaald door de stabiliteit of onstabiliteit van de te verbinden elementen op basis van de relatie tussen hun toonhoogten. Bij het ontstaan van de Aarde en de daarop volgende miljoenen jaren werden de elementen veel en hardhandig door elkaar gehusseld door de vurige en ontstuimige situatie van de jonge planeet. Daarom kregen de elementen allerlei kansen om zich onderling te vinden en verbinden. Vuur en hitte accenteert nu eenmaal de trillingen waardoor verbintenissen eerder ontstaan dan in een afgekoelde omgeving. Een natuurlijk selectie vond plaats tussen stabiele en onstabiele vormen onder druk van hitte, bewegingen, inslagen van buitenaf, enz.
Gaandeweg begonnen elementen te ontstaan die een sterke eigen aantrekkingskracht hadden op concrete andere elementen waar zij een band mee hadden, voor groei bijvoorbeeld, net zoiets als een magneet. Zo zien we dat water zich samenvoegt met water als het door de zwartekracht naar beneden stroomt en uiteindelijk zich samen vormt in een rivier of zee. Door de grote varieteit aan frequentieniveaus ontstond er een natuurlijke aantrekkingskracht tussen complexe elementen die zich zo voort gingen bewegen op basis van de elementaire bewustwording vanuit zich aantrekkende en afstondende frequenties. Water had daarbij een essentiele rol omdat het een neutrale vorm had, bewegelijk was door zwartekracht en tevens drager kon zijn van andere elementen die erin konden drijven of oplossen.
Het leven is zo ontstaan als complexe samenhang tussen melodieuze geluidsfrequenties. Er zit dus echt muziek in leven.
Er was eerst geen doel van het leven behalve het reageren op onderlinge trillingen, zoals wij ook doen als wij in aanraking komen met bijvoorbeeld andere mensen. Sommige elementen ontwikkelden een soort zelfbewust doel om te groeien door zich op de frequenties te richten. Zo was er de aantrekkingskracht op andere elementen om natuurlijk te groeien totdat er een bepaalde groeilimiet was bereikt. Dan was de groei verder onhoudbaar maar ging wel door wegens de nooit stoppende muziekale aantrekkingskracht. Het te grote element ging over tot tweedeling. Hierdoor ontstonden nieuwe groeimogelijkheden in de juiste omgeving.
De bewegelijkheid van het prille leven bracht dit in experimenteel contact met allerlei andere elementen die het tot zich nam als voedsel of ermee een verbintenis aanging om per ongeluk tot nieuwe levensvorm te komen. Zo begon de evolutie van het leven op basis van muziek, verbinding, voedselinname, groei en deling. De complexiteit groeide evenredig naar mate de elementen en levende soorten dienden aan te passen aan nieuwe omstandigheden of zich per ongeluk gingen verbinden bij spontaan contact.
Een natuurlijk sellectie ontstond op basis van harmonieuze relaties die steeds weer uitgedaagd werden om de harmonie in stand te houden door zich aan te passen. De een deed dat beter dan de ander en zo groeiden de soorten in een rijke diversiteit van planten en dieren.
De basis bleef natuurlijk het eigenbelang waarbij concrete soorten een vorm van zelfbewustzijn ontwikkelden dat hen in staat stelde beter te concurreren. Men moest ten slotte overleven in een wereld waarin de sterkste, de snelste of de slimste verder kon bestaan en anderen uitstierven. Ondanks het harmonieuze samenspel van de elementen om tot complexe, levende wezens te komen van samenhangende elementen, ontstond een wrede strijd om te overleven. In die complexiteit ontstond uiteindelijk ook de mens.
De mens
De mens is een zelfbewust wezen dat lichamelijk en rationeel een soort evolutionaire perfectie heeft bereikt waardoor het een streepje voor heeft op haar natuurlijke concurrentie. Het zelfbewustzijn ontwikkelde zich sterker en sterker doordat de mens ook leerde omgaan met instrumenten. Ook leerde ze haar muzikale oorsprong omzetten in taal en communicatietechnieken die verder gaan dan de natuurlijk symfonie van trillingen van elke levensvorm. Zelfbewustzijn is echter nog steeds gebaseerd op de Darwinistische concurrentiestrijd met de omgeving om te kunnen overleven, paren en vermenigvuldigen. Agressie, hebzucht en eigenbelang zijn daarom zeer natuurlijke eigenschappen om zichzelf in stand te leren houden. Binnen in de eigenschappen van de mens zitten namelijk ook nog steeds de oeroude eigenschappen van het ontstaan van de Aarde, de mineralen, het water, de eerste eencelligen, de hele evolutie die aan ons is voorafgegaan, enz.
De innerlijke drang naar groei en procreatie heeft enorme effecten op het zelfbewustzijn van de mens. Wij vertonen territoriumgedrag, verdedigen ons eigenbelang met hand en tand en proberen te zorgen voor overvloed aan eten en drinken voor onszelf. We ontwikkelen ons als gemeenschapsdier met afgestemde onderlinge verhoudingen. In deze verschillen wij echt niet veel van andere diersoorten ware het niet dat onze complexiteit ons heeft gevrijwaard van natuurlijke concurrentie (op Aarde in ieder geval). De enige concurrentie die we nog hebben is de mens zelf die wij afrekenen op territorium en afkomst. Zij evenaart ons in bewustzijn en drang naar eigenbelang hetgeen historisch gezien de nodige confrontaties heeft opgeleverd. De ene mens zag de ander niet als soortgenoot met een aantrekkingskracht op trillingsniveau maar als concurrent met een “andere muzikaliteit”. Dat was al te herkennen in de diversiteit van taalontwikkelingen maar ook de vele culturele uitingen.
Weer die harmonische relaties
De mens oefent ook een aantrekking en afstotende kracht uit op elkaar. Wij zijn complexe materiele en immateriele systemen geworden op basis van muzikale noten. Die “muzikaliteit” stemmen wij op elkaar af vanuit de intensiteit van onze cellen. Zo ontstaan er gezinnen, maatschappijen, organisatievormen maar ook oorlogen, schermutselingen, ruzies enz. Dat dit alles in de grote lijnen te voorspellen blijkt volgens wiskundige patronen die het universum ook beheersen maakt het allemaal erg boeiend. Dat onze spiritualiteit gebaseerd is op mooie muziek is al een gewaarwording op zich. Het universum blijkt een groot muziekinstrument.
De gezondheid en psyche van de mens, maar ook van organisatievormen, kan in verband worden gebracht met muzikale frequenties. Daarop zijn bewust en onbewust allerlei medische en paramedische inzichten op gebaseerd. Ook ons voedsel is vooral bruikbaar als het energetisch is afgestemd op ons trillingenpatroon.
De moderne tijd van industrialisering, consumptie economien, de ontwikkeling van geld, en de trektocht naar steden heeft de mens afgezonderd van de natuurlijke omgeving en onderlinge samenwerking. We leven een steeds groter individueel bestaan, statisch opgesloten in een mensenwereld waar het contact met de dynamische wereld van de mens onderling en het universum grotendeels is buitengesloten. Dat dit een negatief effect heeft op de mens zelf blijkt uit dagelijkse statistieken over volksgezondheid, stress en psychische ongemakken. De essentie van vooruitgang in het creeren van nieuwe verbindingen zit ‘m juist in de dynamiek van het in aanraking komen met nieuwe bronnen van energie om te kunnen verbinden. Onze natuurlijke relatie met de omgeving is dan essentieel. Wij zijn gaandeweg de natuurlijk harmonie kwijt geraakt door onwetendheid en dat heeft consequenties voor de kwaliteit van ons leven en onze evolutie.
Er is een nieuw tijdperk in ontwikkeling waarin de mens die juist wél begrijpt. Dit wordt ook het tijdperk van de 5e dimensie van bewustwording genoemd. Het is een tijdperk waarin harmonieuze relaties met de medemens en onze natuurlijke omgeving wordt teruggevonden en verder ontwikkeld. We zijn dus uit muziek onstaan en brengen straks weer muziek terug in ons leven en duurzame vooruitgang.
********************
Dit artikel is gebaseerd op de inzichten van onderzoekers, de ervaringen binnen de Stad van Morgen over het ontstaan van verbindende relaties tussen mensen in onze sustainocratische processen en onze wens om bovenstaande verder te onderzoeken door in de maatschappij te blijven roeren en nieuwe verbintenissen aan te moedigen. In het Engels blog ik ook en uitgebreider soms over deze themas. Indien u belangstelling heeft danzijn hier een paar links:
In 1996 was mijn leven even een chaos. Tegelijk met mijn echtscheiding had ik besloten om bij mijn internationale werkgever weg te gaan. Ik wilde vooral geen ansichtkaartvader te worden voor mijn 2 jarige dochter. Ik moest verhuizen van een riante woning in de duurste wijk van Madrid naar een studentenflatje ergens in de buitengebieden. Mijn dikke expat salaris kon ik vergeten en mijn echtgenote ging met mijn dochter elders wonen. Er moesten diverse rechtszaken gevoerd worden om mijn leven als internationale executive en huwelijkspartner af te sluiten. Ik ging door een diep persoonlijk dal.
Mijn plan was om voor mijzelf te beginnen maar moest drie tot vier maanden overbruggen voordat ik dat kon doen. Eerst netjes afsluiten en dan pas nieuwe dingen starten. Die maanden lagen als een zwart emotioneel gat voor mij en het risico bestond dat ik zou wegkwijnen in zelfbeklag en zieligheid. Het werd voor mij belangrijk om iets vinden dat gedurende die tijd mijn zinnen zou helpen te verzetten.
Marathon Madrid
In de lokale krant was een trainingsschema verschenen voor de lokale Marathon die drie maanden later zou worden gelopen. Ik besloot mij in te schrijven om er als stip of de horizon naar toe te gaan leven en werken. Elke dag begon ik te trainen om de afstand van ruim 42 km te kunnen overbruggen. Dit hield mij bezig en zorgde ervoor dat ik met een graad van optimisme tegen het leven aan bleef kijken. Ik had iets om naar uit te kijken als prestatie waar ik ondertussen voor moest werken door concrete stappen te ondernemen.
Stip – stap was geboren als aanpak. Een duidelijke stip op de horizon en concrete stappen om die stip te bereiken.
De uiteindelijke marathon heb ik uiteindelijk met veel moeite uitgelopen. De heuvels van Madrid en de oplopende temperatuur bleken vooral de tweede helft van de route een dodelijke aanslag op het doorzettingsvermogen. Toch ging ik door in de wetenschap dat ik dit maar één keer zou doen en daarna misschien nooit weer. Als ongeveer 3200ste van de 6000 deelnemers kwam ik over de eindstreep in een belabberde tijd van 4 uur 22 minuten. Máár….Ik had mijn korte termijn doel bereikt en kon met een tevreden gevoel beginnen aan mijn nieuwe levenspad als ondernemer en een directe vaderrelatie blijven onderhouden met mijn dochter. Mijn oude leven was, voor zover mogelijk en wenselijk, afgesloten en een nieuwe balans was gevonden.
AiREAS 2011
Deze persoonlijke stip/stap strategie was mijn motto geworden voor de verschillende projecten waar ik mij sindsdien op heb geworpen als ondernemer. En zeker nu, als paradigma veranderaar via de stichting STIR ofwel de Stad van Morgen. Daaruit is zo ook AiREAS ontstaan na veel stippen en stappen.
Tijdens een zo’n AiREAS bijeenkomst om burgerparticipatie te bespreken was ook een lokale TV ondernemer aanwezig. Hij wist het nog eens mooi samen te vatten door bijna zingend stip – stap, stip – stap te institutionaliseren. Hij herinnerde mij aan mijn eigen stip-stap destijds in Madrid. De uitspraak ging een leven leiden binnen de groepen die we vormden. Zaken konden nog zo abstract en complex lijken uiteindelijk moesten ze terug gebracht kunnen worden tot stip- stap trajecten. Het werd mijn taak om te zorgen dat er allerlei stip-stap projectjes van waardecreatie ontstonden. Of ze ook daadwerkelijk de eindstreep behaalden moest vaak nog blijken maar het was altijd het proberen waard.
Er waren natuurlijk genoeg mensen en ondernemers die zich alleen aan een enkele stip met stap verbonden om vergelijkbare redenen als ik destijds, namelijk het stellen van een overbruggingsdoel waarna zij weer iets anders gingen doen. Als er echter nieuwe stippen in verschiet lagen dan had men vaak de smaak te pakken om weer eens mee te doen. Soms werd dan de lat zelfs hoger gelegd. Elke stap werd een uitdaging en elke bereikte stip een feestje.
De lijn van duurzame menselijke vooruitgang kon zo bezaaid raken met veel stip-stap projectjes. Het werd als een continue proces ervaren, ook al was het vaak met wisselende deelnemers. Door stippen duidelijk te definiëren, inclusief de wederkerigheid voor de deelnemers aan dat proces, werd het een af te ronden geheel. Elke nieuwe stip kon nieuwe deelnemers krijgen, soms afvallers van de vorige trajecten, of gevoed worden vanuit de bestaande teams. Zo ontstond er een dynamiek van vrije deelname en bijdrage met een geheel eigen filosofie :
Waarom kan ik zo genieten van een goede crisis? Dat komt omdat ik gemerkt heb dat het dingen in mij naar boven haalt die er anders in verstopt waren gebleven. In mijn diepste dalen heb ik de mooiste momenten van mijn leven beleefd. Tijdens zo’n crisis kom je diep in jezelf terecht en ontstaat er iets, een drang, een noodzaak om sterke emoties te begrijpen en te uiten. En die komen in de meest vreemde manieren naar buiten. Soms heb ik genoeg aan een keiharde schreeuw. Als ik er geen woorden voor vind voor wat ik voel dan uit ik het anders, met een schilderij bijvoorbeeld, een gedicht, een muziekstuk of een lange boswandeling.
Mijn leven heeft zich ontwikkeld van een platte, fijne, intense beleving in mijn jeugd, vergelijkbaar met de landschappen van Nederland, naar een berglandschap vol grote pieken en diepe dalen, te vergelijken met de Pyreneeën in Spanje. Mijn jeugd was vol avontuur dat ik als “normaal” beleefde, onbekommerd. Bewustzijn erover kwam pas later, net als dankbaarheid.
Mijn leven als volwassen beleefde ik anders. Het ging gepaard met een groeiend verantwoordelijkheid gevoel, eerst voor mijn eigen verzelfstandiging, daarna rondom mijn naasten en later mijn kinderen. Het werd een bijzondere leerweg in mijn bewustwording. Van dat laatste werd ik mij ook pas gaandeweg bewust, bewust van mijn bewustwording.
Na verloop van tijd beleefde ik de ene crisis na de ander. De ene keer was het een persoonlijke crisis, of een huwelijkscrisis, daarna weer een regionale crisis, of een crisis in het bedrijf waar ik werkte of een wereldcrisis. Sinds 1992 was het voor mij een hele reeks crisissen. Na verloop van tijd ga je er aan wennen en ga je al die pieken en dalen van binnen en buiten jezelf een plekje te geven. De eerste keer bleek het loslaatproces van een oude, vertrouwde piek erg moeilijk. Na de zoveelste keer ga je genieten van elk dal zelf, in de wetenschap dat er ook wel weer een piek op volgt. En daar geniet je dan ook weer van.
Tijdens een piek had ik geld en kon ik allerlei dingen doen, zoals verre reizen malen. In zo’n dal had ik niets, behalve mijzelf, en kon ik dichten, schrijven, muziek luisteren, naar de sterren kijken, natuur bewonderen, wandelen, fietsen of schilderen. Op de hellingen naar beneden of naar boven moest er steeds van alles geregeld worden, zoals problemen oplossen, uitdagingen bestuderen, dingen organiseren, verhuizen, noem maar op. Ik begon uit te kijken naar de rust van een volgend dal wegens de intense bezieling maar wist ook dat ik de drukte van die pieken nodig had om in mijzelf te blijven geloven. Het een vult het ander aan, het maakt je innerlijk rijk en nuanceert de werkelijkheid doordat niets blijvend is en verandering juist leidt tot inspiratie, passie en genot.
Een crisis is gewoon een loslaatproces, soms persoonlijk vaak omdat de omgeving in verwarring is gebracht en je daarop moet schakelen. Het geeft betekenis aan de wens of noodzaak tot verandering, een onverwachte wending in een route, een kruispunt of een helling. Het doorbreekt een routine en dwingt tot reflectie, beleven, loslaten, vastpakken, ontdekken, uitproberen, doorzetten, geloven, weten, bestuderen…..
Op zo’n moment van mijn innerlijke reis naar betekenis schreef ik bijvoorbeeld deze reflectie, ergens in 1998……. in Spanje…..in het Spaans natuurlijk ….
Soy una gota de agua salada
Movida por el mar de la vida
Evaporada por el calor pasional
Por el viento llevado a mi destino
Recuerdos alados mojados a mi paso
Hasta que caigo en una lluvia de lágrimas
Al mar revuelto añorando y esperando
Hasta que la pasión me eleve otra-vez
Vertaald:
Ik ben een druppel van zout water
Bewogen door de zee van het leven
Verdampt door de warmte van de passie
Op de wind gedragen naar mijn bestemming
Gevleugelde herinneringen bevochtigen op mijn weg
Totdat ik val in een regen van tranen
In de bewogen zee verlangend en wachtend
Tot de passie mij weer omhoog voert
Heerlijk zo’n crisis af en toe… het maakt mij BEWUST
We leven in een land in vrede en daarom kunnen wij in vrijheid denken, zols bijvoorbeeld aan onze vooruitgang. Om deze luxe te bereiken is ook een vorm van onderdrukking nodig. Dat lijken twee tegenstrijdige begrippen, vrijheid en onderdrukking, dus laten we er even bij stil gaan staan. Dit is belangrijk omdat het principe van menselijke vooruitgang juist daar weer mee te maken heeft, zeker nu wij uitgedaagd worden door crisissen in onze maatschappij die ook het begrip “vooruitgang” ter discussie stellen.
Vrijheid
Wat is vrijheid eigenlijk? Is het de vrijheid om je te bewegen? Vrijheid van meningsuiting? Keuzevrijheid? Je mag wel iemand beledigen of uitschelden maar niet slaan of vermoorden. Je mag wel karretjes volladen met voedsel in een supermarkt maar niet ermee weglopen zonder te betalen. Je mag de wereld vrij rondreizen maar niet zonder identiteitsbewijs.
Alles wat je mag doen in vrijheid is dus omringd met voorwaarden en beperkingen. We worden in onze vrijheid dus gestuurd en onderdrukt. Deze “onderdrukking” blijkt noodzakelijk om onze vrede en vrijheid te behouden maar waar begint het en waar houdt het op?
Het “zijn”
Vrijheid heeft een directe relatie met de erkenning van een zelfbewust wezen als zelflerende, zelfstandige identiteit. Deze erkenning is op zichzelf ook een blijk van zelfbewustzijn. We stemmen deze erkenning dus op elkaar af door elkaars identiteit te erkennen. We zijn daarin dus geen boom of lantaarnpaal maar een denkend, redenerend, lerend en actief wezen dat in de medemens haar gelijke erkent.
Deze gelijkwaardigheid in het zijn heeft tegelijkertijd een belangrijke consequentie, namelijk dat wij onderling ook afspreken wat voor een ieder van ons belangrijk is en waardoor wij er bewust aandacht aan moeten besteden. Veiligheid is zo’n thema. Doordat wij een zelfbewust wezen zijn kennen wij ook pijn, lijden en de dood als gegeven van ons bestaan. Elkaar vrijwaren van deze zaken is dan ook belangrijk. We worden dus in ons bestaan door onszelf geholpen door onderlinge afspraken te maken die respectvol zijn naar elkaar toe. Daarin kunnen we verder gaan, zoals samenwerken bijvoorbeeld.
Het “doen”
Nu is de mens ook een levend wezen dat zoals elke levende soort wil voldoen aan haar levensbehoeften. We moeten dus overleven om te kunnen leven. In dat aspect zit een doelbewuste actie die samenwerking maar ook de nodige concurrentie met elkaar kan opleveren. We concurreren om voedsel, woonruimte, een partner, enz. In dat doen willen we wel eens onze respectvolle zijns afspraken vergeten en de agressie ontdekken die onze soort ook eigen is. We komen voor ons eigenbelang op. En dat kan soms erg ver gaan. Hoe ver dit mag gaan is afhankelijk van de omgevingsfactoren waarin de confrontatie plaats vindt. In tijden van oorlog zijn vijanden dodelijk op elkaar ingesteld. In tijden van vrede verwacht men van elkaar een soort tolerantie en overredingskracht.
Dat vergt dan weer een stukje opvoeding en opleiding dat ge-ent is op de eigenheid van een lokale omgeving en bijbehorende cultuurontwikkeling. Het overstijgt de individu waardoor er structuren worden gecreëerd rondom het overleven en leven in een regio. Gaandeweg hebben die structuren allerlei instellingen opgeleverd die ook weer onderling met elkaar omgaan. Denk aan overheden, bedrijven, scholen, enz.
Normen en waarden
Afhankelijk van de omstandigheden leggen wij onszelf dus regels (normen) op die ons onderlinge gedrag bepalen. Wij genieten daardoor vrijheden onder voorwaarden. De voorwaarden (waarden) die wij met elkaar afspreken bepalen onze eigen cultuur van vrijheid en de manier waarop wij elkaar aan kunnen spreken op de uitoefening ervan. We noemen dit “maatschappij”.
Tot zover lijkt het allemaal erg logisch maar waarom zijn er dan zoveel verschillende soorten maatschappij? Waarom wordt vrijheid en onderdrukking overal anders toegepast? En zijn onze eigen vrijheden en opgelegde beperkingen wel zo “normaal” voor anderen?
Dat komt omdat in verschillende gebieden de erkenning van de vrije zelfredzame identiteit, de “ik”, niet voor iedereen en overal gelijk wordt erkend. De vrouw wordt wel eens gezien als bezit van de man, bedoeld om er nageslacht mee op te bouwen, maar niet om in gelijkheid en evenredige veiligheid mee om te gaan. De menselijke “ik” van kinderen wordt soms pas erkend als ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt en sommige maatschappijen hanteren eigen normen en waarden die zij ook verwachten van andere maatschappijen voordat zij de betreffende mensen als identiteit erkennen. De mens is dus niet zomaar eenduidig als mens aan te duiden maar de inkleuring via normen en waarden van de mens wordt als even belangrijk en soms zelfs belangrijker ervaren.
Lokale onderlinge afspraken gelden vaak wel voor de een maar niet voor de ander op basis van leeftijd, geslacht, huidskleur, geloof, geboortegrond, enz. Het is nog niet zo dat de mens in de hele wereld elke mens automatisch in het “zijn” erkent vanaf de geboorte. Die erkenning wordt ook geconditioneerd door de omringende levensovertuiging en het wereldbeeld van die identiteit die zich gaandeweg lokaal in de geschiedenis heeft ontwikkeld. “Ik ben een zelfbewust menswezen” is derhalve niet onmiddellijk voldoende om als zodanig erkend en gerespecteerd te worden. Er zit vaak meteen al een dikke historische schil omheen. Die schil geldt voor lokale veiligheid maar garandeert niet de veiligheid tussen ALLE mensen.
In tijden van duidelijk afgebakende landen en culturen was dit onderscheid redelijk aanvaardbaar. Het leverde soms oorlogen op maar dat was tussen “mens of maatschappij “soorten” – de “wij” en “niet wij””. In ons huidige tijdperk van open grenzen, multiculturele samensmeltingen en een groeiende wereldpopulatie, is het redeneren en blijven handelen vanuit cultuur-historische verschillen niet of nauwelijks te doen. Zijn wij verschillende soorten mensen? Of hebben wij ons anders ontwikkeld in onderlinge afspraken? Dienen wij onze eigen afzonderlijke afspraken van elkaar af te dwingen of bij gemengde culturen de verschillen overstijgen en de overeenkomsten in t elren zien? Gaan wij dan terug naar de menselijke basis? Loslaten en opnieuw beginnen met het maken van afspraken? Zijn er misschien afspraken die we nu al met elkaar kunnen afstemmen zonder afbreuk te hoeven doen aan onze oorspronkelijke levensovertuiging? Hoe gaan we samen om met onze vrijheid en onze noodzakelijke maar verschillende uiting van onderdrukking?
Ethiek
In een multiculturele samenleving is opnieuw beginnen erg lastig. Een levensovertuiging op basis van normen en waarden die men van huis uit heeft meegekregen laat men niet zomaar los. Die berusten op een “waarheid” die erg sterk van binnenuit wordt beleefd. Moet iedereen zich dan aanpassen aan de normen en waarden van het gebied waarin men komt te wonen?
Betekent dat dan ook niet een verplicht, dwangmatig loslaatproces van iemand’s oorsprong? Wat gebeurd er als men geen van beide eist en de mens zelf laat stoeien met de eigen normen en waarden en die verschillen met de omgeving? Wat is dan het nut van lokale wetgeving en wat is “recht”?
De complexiteit waarmee we in onze vrijheid worden geconfronteerd is dat wij de onderdrukking om die vrijheid te beleven op verschillende manieren hebben ingevuld in onze geschiedenis. Daar zijn vaak goede redenen voor aan te wijzen maar de vraag is dan of die ook in deze tijden nog geldig zijn? En waar of wanneer wel? En wanneer niet? Of zijn ze universeel van toepassing (en opeisbaar) als ze ooit onder concrete omstandigheden lokaal zijn ontstaan.
We komen dan op het terrein van de filosofische en praktische discussie van “ethiek”.
Terwijl normen en waarden een duidelijke lokale oorsprong hebben en bepalend zijn voor de manier waarop wij aldaar onderling met elkaar omgaan, hoe verwerpelijk ook vanuit het blikveld van een andere levensovertuiging, gaat ethiek over universele waarden. Ook dit is natuurlijk een delicaat punt omdat ook religies de pretentie hebben om zich daarover te uiten volgens de geschriften en onderbouwing door een of meerdere profeten. Het kan dus zijn dat de discussie over ethiek tot andere conclusies komt dan die van een bepaalde religie. Waarom is dat?
Ook religie is een vorm van onderdrukking om vrijheid te kunnen beleven. Religies zijn ontstaan in de historische perioden van onzekerheid van de zelfbewuste mens ten opzichte van de mystiek van het leven zelf. Territoriale wetten werden aangevuld met goddelijke wetten. Zo werd het bestaansrechtelijke “zijn” vergoddelijkt en het “doen” vermenselijkt om een onderscheid te kunnen maken in bestaan en gedrag, met verschillende vormen van verwijtbaarheid en schuld. Die vergoddelijking is door de profeten verkondigd om de vaak vastgeroeste lokale normen en waarden te doorbreken met universele reflectie. Daar zijn daarna weer menselijke eigenaardigheden geslopen op gebied van macht en hiërarchie door de dogmatische verkerkelijking van de bewust gekozen onderdelen van universele inzichten. Zo zijn er vanuit eenzelfde oorsprong allerlei verschillende geloofsovertuigingen ontstaan die elkaar ook weer beconcurreren vanuit de regerende dogma’s. De “waarheid” heeft op deze manier verschillende interpretaties gekregen. Ga iemand maar een verkondigen dat zijn of haar “waarheid” meer of minder is dan die van een ander…..
De gemiddelde mens heeft angst en schuldgevoelens die gekoppeld worden aan het bovenmenselijke, de dood en onze evolutie (waaronder de vermeende mogelijkheid van een leven na de dood en de opvattingen over het moment van de wederopstanding). Het is logischerwijs enorm moeilijk voor de mens om hierover zonder onzekerheid te durven relativeren. Men laat zich dus graag risicomijdend beïnvloeden en daar wordt vanuit specifieke overtuigingen weer gebruik van gemaakt om grote groepen mensen te binden aan het een of het ander.
In een enkel gebied waar een meerderheid zich uit hetzelfde geloof bediend zal weinig discussie ontstaan. Wanneer echter verschillende overtuigingen naast elkaar trachten te overleven en leven dan kan de discussie erg intens worden. Geloof gaat niet over wat men doet maar wat men gelooft te zijn en van waaruit men het doen relativeert en goedkeurt. Als het zijn geraakt wordt ontstaat er verschil in de beleving van menselijkheid. Dit verlangt dan een belangrijke bestaansrechtelijke discussie met duidelijke afspraken op basis van onderlinge erkenning. Dat laatste is erg lastig als de oorsprong gelegd wordt in een beleving van goddelijk gelijk.
Ethiek gaat over aantoonbare universele wetten die voor een ieder gelden ongeacht religie of lokaal geldende wetten rond normen en waarden. We leggen onze evolutionaire lat dus hoger door geen afstand te doen van onze overtuigingen of regels maar ze ondergeschikt te maken aan een nieuwe soort maatschappij. Dat is lastig als over erkenning van menselijk “zijn” al meningsverschillen zijn. Als de een de vrouw, het kind of een andere huidskleur wel erkent als gelijke en de andere niet, dan lijkt ethiek afhankelijk gemaakt te worden van een wetenschappelijke interpretatie van “wat is een mens?”. Hanteren wij dan alleen tastbare bewijsvoering, zoals algemene lichamelijke kenmerken en dna? Of ook spirituele, zoals bewustzijn en bewustwording?
Wanneer is een mens een mens? Die vraag op zich is al een rechtsfilosofische ontwikkeling op gebied van bewustwording. De vraag zou ontkend worden door partijen die het antwoord leggen binnen een externe onzichtbare macht waaraan zij zelf waarden aan ontlenen. “De mens” is voor hen van goddelijke oorsprong en dient verantwoording af te leggen aan dat geloof. Maar ook die goddelijke oorsprong wordt door mensen anders ingevuld. Zijn er verschillende goden die zich uiten in de verschillende religies of is het dezelfde God en geven wij andere interpretaties aan die oorsprong?
Kortom. Ethiek stelt de historische interpretatie ter discussie ten behoeve van de bestaansrechtelijke menselijkheid binnen de context van onze universele oorsprong. Wetenschap en geloof dienen zich af te stemmen op duurzame menselijke vooruitgang van alle partijen. Waar we aan toe blijken te zijn is de erkenning van onze verschillen van opvattingen en het respect om die verschillen te aanvaarden en niet te bestrijden. Om dat te doen is het van belang dat er nieuwe overkoepelende afspraken komen die het universele gedrag en de onderlinge relaties bepalen van de mens of mensen. Dat betekent automatisch dat alle andere overtuigingen, zoals religie maar ook lokale wetten op basis van interpretatie van normen en waarden daar ondergeschikt aan worden gemaakt. Gelijkheid in vrijheid zullen dan maar zeggen maar keuze vrijheid in de beperkingen met in acht name van de universele ethiek.
Sustainocratie
Sustainocratie is een op ethiek gebaseerde maatschappijvorm. Het gaat niet in op levensopvattingen of geloofsovertuigingen maar wel op een gemeenschappelijke universele drang van evolutionaire duurzame vooruitgang. De algemene doelstelling die wij formuleren is vrijgemaakt van elke vorm van oordeel. Het individuele “ik ben” besef mag dan gekleurd zijn, de individuele talentvorming en inzet wordt verbonden aan een resultaat-gedreven missie volgens een universeel ethisch kader. Natuurlijk kan er ook discussie ontstaan over het kader maar dat lost veelal de huidige crisissituatie op. Het kader dient veiligheid te bieden waar anders onveiligheid kan ontstaan in een complexe situatie.
Geld
De complexiteit wordt nog groter nu er zich een andere hiërarchie en schuldsysteem heeft toegevoegd aan de discussie over ethiek: geld. Geld is ook verbonden aan “waarden”. De ontwikkeling van lokale economieën van waarden heeft de hele situatie al van een andere dimensie voorzien. Door geld als overkoepelende zekerheid te gaan zien zijn mensen bereid gebleken hun verschillen ondergeschikt te maken. Dat geeft al aan dat de oorspronkelijke geloofswaarheden en oude dogma’s geen onoverkomelijke hindernis vormen om tot een relatief vreedzame gemengde samenleving te komen. Geld heeft de maatschappij al uitgedaagd om te komen tot een status quo rond een hogere maatschappelijke waarde, namelijk geld. Geld is gekoppeld aan materialisme hetgeen via geld een tegenpool is geworden van het immateriële van het geloof. Er is een nieuw omhulsel geschapen die de mens wederom in verwarring brengt, namelijk dat van de maatschappelijke organisatie rond “het hebben”. De angst rond de onzekerheden van het zijn hebben plaatsgemaakt voor hebzucht uit angst te verliezen wat men heeft. Hebzucht heeft de laatste decennia een verontrustende ontwikkeling doorgemaakt die heeft geleid tot een wereldwijde crisis. Maar ook de macht van het geld beleeft ontkenning over universele waarden door zichzelf als enige waarheid te positioneren.
Dit brengt ethiek tot een verdere dimensie en grotere complexiteit. Niemand doet een ander kwaad door het bestaansrecht te koppelen aan een persoonlijk geloofsovertuiging, tenzij men anderen tracht te dwingen tot eenzelfde geloof. Bij hebzucht is er altijd een zuigkracht dat ten kosten gaat van de omgeving en ook de medemens. Hebzucht individualiseert verschillen en geld helpt bij het scheppen van nieuwe normen en waarden. Welke ethische universele wetten dienen zich te ontwikkelen vanuit het materialisme als dit aantoonbaar ten kosten gaat van het bestaansrecht van anderen? Hoe ontwikkelen normen en waarden zich als geld een andere waardesysteem hanteert dan bestaansrechtelijke waarden van identiteit en menselijkheid? Hoe verhouden deze lokale normen en waarden rondom economische doelstellingen zich ten opzichte van ethiek? Welke rechten ontlenen groepen mensen zich ten opzichte van anderen over het hebben en gebruiken van universele tastbare waarden? Is deze discussie hetzelfde of anders dan de ontastbare waarden van geloof?
Conclusie
Normen, waarden, religie, geloof en geld bevatten in onze moderne tijd een unieke en noodzakelijke bestaansrechtelijke reflectie en globale bewustwording die wij onder brengen in de universele bezielende discussie van “ethiek”. Onze menselijkheid en duurzame vooruitgang is ervan afhankelijk en de discussie wordt al gevoerd. We hebben echter haast. Nu de enige overkoepelende, verbindende zekerheid in de vorm van geld in crisis verkeerd door menselijk misbruik, is de discussie van groot belang. Bij het wegvallen ervan gaan de onderlinge verschillen zich weer manifesteren met het gevaar dat men terug pakt naar oude zekerheden. Dat maakt de multiculturele maatschappij uiterst kwetsbaar en zelfs gevaarlijk. Ethiek zal dus zowel het principe van het materialisme en het immateriële moeten voorzien van duidelijkheid voordat men weer de oude vormen de boventoon laat voeren met alle gevaren van dien.
Sustainocratie is daarbij een neutrale samenleving- en samenwerkingsvorm dat zich concentreert op evenredige waardecreatie en onderlinge verdeling. Binnen Sustainocratie kan het overleg in praktische zin plaatsvinden om zo de integriteit van alle betrokken partijen te waarborgen en van een duurzame vooruitgang te voorzien.
Als je met wat instrumenten uit de ruimte naar Europa kijkt dan ziet het gebied van Nederland er wel erg roodgekleurd uit.
Het vervuilingsgebied van Europa
De graad van vervuiling komt grotendeels overeen met de dichtheid van logistieke en industriële activiteiten, de concentratie van de 300 jarige ontwikkeling van het industriële tijdperk. Als je daar ook de economische ontwikkeling overheen legt dan ontstaat er een belangrijke parallel.
Nu heeft deze zelfde evolutie ook een weerslag op de gezondheid van de lokale bevolking en de bijdrage van een gebied aan de klimaatontwikkeling van de wereld. De lokale gezondheidproblemen worden gecompenseerd door een sterke consequentiegedreven gezondheidszorg waardoor mensen weliswaar ongezond maar ook weer opgelapt worden. Daar omheen is ook weer een belangrijke economie ontstaan.
Terwijl de economische drijfveer zich manifesteerde als belangrijkste motor van de samenleving, ontstond tegelijkertijd de drang naar ontkenning van ethische verantwoordelijkheden. Gedurende lange tijd werd vooral rond de hete brei heen gedraaid met het excuus dat oorzaak en effect (nog) amper een wetenschappelijke basis bevatte. Aansprakelijkheid is moeilijk te aanvaarden als verwijtbaarheid nog op losse schroeven staat. Geleidelijk aan begint daar nu verandering in te komen. De wetenschappelijke inzichten die de problematiek bevestigen beginnen door te dringen tot de publieke opinie en de beleidskantoren. Zij doordringen het gordijn van verwarring van zwaar gesubsidieerde rapporten die moeite doen om het geheel te ontkennen.
Als je bovenstaande plaatje zo bekijkt dan mag Nederland zeker ter verantwoording worden geroepen, zowel door de lokale bevolking als door de gehele wereld. Net zoals wij Brazilië vragen om de economie rond houtkap te herzien ten behoeven van de zuurstofvoorziening van de hele wereld mag de wereld ook Nederland vragen haar economie te herzien ten behoeve van klimaat en volksgezondheid van de wereld. Nederland poogt dan wel met haar economische daadkracht maar zou zich ook diep moeten schamen dat die daadkracht verworven is ten kosten van onze natuurlijke omgeving, inclusief de medemens in de wereld. Dan is het zeker terecht dat men Nederland nalatigheid verwijt. Dan blijft er niet veel anders over voor Nederland om haar verantwoordelijkheid te erkennen en twee structurele maatregelen te nemen:
Haar ontkenning te laten varen en open gaan staan voor herpositionering van het land ten behoeve van duurzame menselijke vooruitgang
Een structureel korte en lange termijn innovatiebeleid toe gaan passen waarin menselijke gezondheid, omgevingskwaliteit en veiligheid de basis vormt.
Juist daarin zit ook weer een enorm grote potentiële economische kans. Door verantwoordelijkheid te nemen voor iets waar we nu pas echt iets over te weten komen kan Nederland een intellectuele en bedrijfskundige positie verwerven rond deze maatregelen die uiteindelijk ook door andere dichtbevolkte gebieden zullen moeten worden genomen. Deze expertise geeft weer extra export kansen, net zoals water kennis, huishouding en beveiliging een extra impuls kreeg na de watersnoodramp in 1953. Nu hebben we ook met een milieuramp te maken die de daadkracht van een ondernemend volk zoals Nederland nodig heeft.
Daarnaast vervult Nederland een belangrijke functie in Europa als deltagebied voor logistieke activiteiten. Dat dit vervuiling en klimaatproblemen met zich meebrengt is pas de laatste decennia bekend. De rest van de wereld kan dan wel van Nederland verantwoordelijkheid eisen maar verwacht ook van Nederland dat zij haar huidige rol optimaal blijft vervullen. De verantwoordelijkheid voor het geheel is dus ook van de omringde landen. Door zelf verantwoordelijkheid te gaan nemen kan Nederland ook de Europese gemeenschap vragen om mede-verantwoordelijkheid, niet door zich te laten beboeten maar door samen te gaan werken aan integrale innovatie dat verder gaat dan de aanpak van milieu en klimaatproblemen maar ook de basis van welzijn aandacht schenkt. Daarin kan Nederland en omgeving voor heel Europa en de wereld een belangrijke rol spelen.
Economie versus Sustainocratie
Een van de belangrijkste belemmeringen van de Nederlandse staat om verantwoordelijkheid te nemen voor menselijkheid en milieu is haar afhankelijkheid van de huidige economische structuur van onze financiële huishouding. Men ziet milieu en volksgezondheid nu nog als kostenpost met als gevolg dat de focus ligt op een groei-economie.
Maar dat hoeft juist geen belemmering te zijn maar een grote kans.
Als we sustainocratie ter harte nemen dan plaatsen wij het menselijk belang als voorwaarde voor de democratie. Dat wil zeggen dat de democratie niet meer vrijblijvend wordt maar structureel afgestemd wordt op integraal duurzame menselijke belangen. Als we daaraan de integrale economie verbinden dan schoont het zichzelf op. De huidige economie is gefragmenteerd onuitvoerbaar afhankelijk van onvoorspelbaarheid. Dat zorgt er voor dat de Nederlandse staat geen enkel zich meer heeft op de werkelijkheid omdat die werkelijkheid gewoon niet bestaat. Men is consequentiegedreven hetgeen in deze tijd en met de huidige wetenschap zoveel is als “dweilen met de kraan open”. Dat is niet op te brengen vanuit een geldgedreven schuldsysteem en speculaties. Wij moeten af van de consequenties en de maatschappij bouwen op verantwoordelijkheden. Dat kan de overheid niet alleen, dat is een taak voor de gehele menselijkheid in een gebied.
Sustainocratie is een nutgedreven samenwerking
En dat is precies wat Sustainocratie doet. Het plaatst menselijkheid in het centrum van de belangen en maakt integrale economie (zowel baten als lasten) ondergeschikt aan “het geheel”. Dat wil zeggen dat we de kraan langzaam dicht draaien en de blower op Nederland zetten terwijl we dweilen. Op termijn is de omslag een feit. We worden ons dan ook bewust van verantwoordelijkheden voor lokale zelfvoorziening, hetgeen de gehele bevolking aan het werk kan zetten om bij te dragen aan een stabiele economie van welzijn en voorspoed. En we kunnen het. Gaandeweg is Nederland een land “van het volk” geworden waarin de diversiteit van macht en vrijheid op elkaar inwerken. Sustainocratie bevestigt dit door “macht” autoriteit te geven namens de bevolking en “vrijheid” te voorzien van verantwoordelijkheid.
Daarom is Sustainocratie instantaan toe te passen. Het respecteert de historische machtsontwikkelingen door ze te bevestigen en ze te verbinden aan universeel menselijk belang dat door de mens zelf gedragen wordt via een duidelijke definitie van duurzame menselijke vooruitgang.
AiREAS
Dat wij dit kunnen toepassen wordt aangetoond door AiREAS in Eindhoven, een coöperatie van verschillende belangen die samenwerken aan een gezonde stad. De coöperatie legt onderling verantwoording af voor de vooruitgang die men samen boekt in de stad. De coöperatie wordt aangestuurd door inzicht in gezondheid en omgevingskwaliteit, dus niet door institutioneel eigenbelang of een individuele machtspositie. Het is een waarden-gedreven samenwerking hetgeen zich ontwikkelt naar een gezonde, integraal duurzame economie op basis van co-creatie. Het vormt een transformatie waarin onze huidige economische kwetsbaarheid zich transformeert naar ondernemende kracht.
Conclusie
Nederland mag dan wel verweten worden voor haar nalatigheid maar dient ook geprezen te worden voor haar openheid en transparantie als het erop aan komt. Macht in Nederland is functioneel ook al wordt er vaak nog misbruik van gemaakt. Dat is mens eigen en zal de komende jaren verder genuanceerd worden naar mate de kracht van het gekaderd loslaten duidelijk wordt. Het kaderen moet dienstbaar zijn naar meetbare menselijkheid en dat biedt Sustainocratie, een Nederlands product dat we eerst op Nederland moeten durven toepassen. Dan zal de huidige zwakte en verwijtbaarheid van Nederland zich ontwikkelen tot kracht en wederom een piek van ontwikkeling vertegenwoordigen van deze regio. Een nieuwe gouden tijd.
Stad van Morgen 