Tag: sustainocratie

Positiviteit in coronatijd

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Laten we wel wezen. Als het goed is zijn we 99% van de tijd gezond. Af en toe worden we geconfronteerd met de ongemakken van een ziekte (de 1%). Dankzij corona zijn we ons ervan bewust geworden dat die 99% mede afhankelijk is van de manier waarop we met die 1% omgaan. Onze partner uit België, Lieve Willems, heeft een bewustzijnsbeweging op gang gebracht met haar leuke poppetjes.

De beeldvorming van de bolletjes met oogjes, of wasknijpers met een lach, is het netwerk van relaties (vrienden, familie) dat wij altijd bij ons dragen. Ze zijn er niet alleen in onze herinnering maar ook in de fysieke ruimte door wat er achter gelaten is door de knuffel, het samenzijn, de ontmoeting. Deze ontmoetingen “infecteren” ons normaliter met genot, liefde, inspiratie en samenhorigheid. Soms komt er ook een virusje mee die we vaak de baas zijn via ons immuunsysteem.

Door zelfbewust om te gaan met die 1% houden de 99% hoog. Dat gaat preventief middels gezonde voeding, ademhaling, rust, positieve stress (passie en motivatie) en een gezonde sociale interactie. Maar ook door toepassing van social distancing met onbekenden, hygiëne en als we dan toch een keer ziek zijn, door afzondering, isolement en het genieten van de zorg van onze geliefde en zelfzorg door in bed te blijven en uit te zieken. Wat vooral niet moeten doen is de 1% de overhand laten krijgen over de 99% door angst of onzekerheid. Want dan groeit de 1% in plaats van het duurzaam vasthouden van de 99%.

Daarom zien de bolletjes en wasknijpers er vrolijk uit. Ze relativeren, maken bewust, voorzichtig maar ook levendig en verbindend. Uiteindelijk draait ons welzijn vooral om de manier waarop we verantwoordelijkheid nemen, zelf en samen, voor onze gezondheid door de 1% een structurele en positieve plek te geven van aandacht zodat de 99% zich volop kan blijven ontwikkelen voor ons allemaal.

Sustainocratie in beeld?

Jean-Paul Close1 reactie

Leonie Haas tekende een maatschappij in wording volgens de inzichten die Daan Fousert weergeeft in zijn boek “Leiderschap voor Toekomstmakers”. Omdat ik er veel in herkende van de totstandkoming en uitvoering van Sustainocratie, vroeg ik toestemming om het te gebruiken. Zelfs veel van de onderbouwing ervan is erin verwerkt. Herkent u zich in de beelden? Deze gelden overigens ook voor instellingen in transitie, zoals overheden, bedrijven, scholen…..

Koffie, vitamine D en andere wijsheden

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Leeftijd komt met gebreken, zegt men. En dat is ook zo, zeker als men een actief, sportief en een beetje losgeslagen leven heeft geleid. Bij mij trad er al rond mijn 40e het fenomeen jicht op. Het wordt gezien als een welvaart ziekte, iets waar volgegeten koningen vroeger veel last van hadden. Pijnlijk opgezwollen vingers en tenen die na verloop van tijd weer zich herstelden. Artsen hadden er pilletjes voor waarvan de bijwerkingen minsten zo erg waren als het euvel dat ze trachten te verhelpen. Althans voor mij. Pijnstillers waren uiteindelijk de enige remedie die mij tijdens die pijnlijke momenten er doorheen sleepten.

Erg druk maakte ik mij er niet om. De jichtaanvallen kwamen eens in de zoveel tijd met tussenpozen van maanden. Tegen mij 60e kwamen er wat andere ongemakken bij die mij ook weer bij een dokter brachten. Onaangename darm en maagonderzoeken volgenden met steeds weer een nieuwe serie tabletten om mijn lichamelijke onbalans aan te pakken. Ik was echter steeds meer aandacht gaan besteden aan gezondheid in zijn algemeenheid, vooral eigenlijk voor mijn omgeving (kinderen) en de rest van de wereld. Door bepaalde gebeurtenissen ging ik die aandacht ook op mijzelf richten.

Experimenteren met voeding

Mijn bewustwording gaf aan dat pillen een fenomeen onderdrukken, niet oplossen. Als ik mijzelf wilde healen dan moest ik aandacht besteden aan de positieve stimulans, niet de onderdrukking. Daarnaast begon ik te vermoeden dat een aantal van mijn nieuwste problemen te wijten waren aan de medicaties, niet de lichamelijke euvels. Binnen de Stad van Morgen begon ik gezondheid reizen te organiseren. Die gingen naar het buitenland waar de verandering van cultuur en omgeving bij zouden dragen aan nieuwe inzichten. Zo kwam ik in aanraking met energetische massages, kruidenbaden, accupunctuur, verschillende voedsel inzichten, geluidtherapie, opstellingen, thee en kruidenmengsels, enz. Uiteindelijk is het lichaam een bonk energie die op allerlei manieren innerlijke verbindingen tot stand brengt maar ook loslaat. Dit heeft een effect op het lichaam, de psyche, de emoties, enz.

Een bekende arts plaatste op zijn website:

Als een dokter je alleen pillen voorschrijft zonder andere vragen te stellen dan is het geen arts maar een drugsdealer

Ik nam daarom afstand van mijn pillen (zo’n 14 per dag) en ging mij concentreren op mijn innerlijk rust, mijn meditatie, mijn ademhaling, mijn voeding en lichaamsbeweging. Door afscheid te nemen van mijn pillen verdwenen een aantal van mijn onaangename symptomen als sneeuw voor de zon. Andere pijnlijke problemen bleven. Vooral mijn jicht had zich verergerd en daar waren reumatische gewrichtspijnen bij gekomen. Ik wilde niet chronisch aan de pijnstillers gaan hangen dus begon ik mij open te stellen voor alternatieve inzichten. Wondermiddeltjes zoals kurkuma, gemberthee, e.d. waren weliswaar aangenaam maar droegen niet bij aan een oplossing. 72 uur vasten, sauna’s, massages, e.d. hadden wel een positief effect maar niet blijvend.

Niet toevoegen maar wegnemen

Mijn strijd met mijzelf had zich geconcentreerd op het toepassen van allerlei remediale oplossingen. Die hadden allemaal met elkaar gemeen dat ze toevoegingen waren aan mijn gebruikelijke levensstijl. Het werd tijd dat ik ook mijn gewoontes ter discussie ging stellen. Roken deed ik al ruim twintig jaar niet meer. Alcohol had ik afgebouwd naar uitsluitend bier. Door een mystieke ervaring liet ik ook bier achterwegen. De gedachte daarbij was dat bier van graan gemaakt was en ik ook (wit)brood liet staan wegens mogelijke allergie voor stoffen in het graan (gluten, resten van pesticiden, e.d.). Dit had een bijzonder positief effect op mijn darmen.

Bijvoorbeeld het lekkende darm syndroom dat gaatjes veroorzaakt in de darmwand, verdween als sneeuw voor de zon.

Mijn verdere zorg concentreerde zich rondom mijn gewrichtspijnen. Na wat geëxperimenteer met voeding ben ik opgehouden met het drinken van koffie. Door het ontbreken van bier was ik meer koffie gaan drinken in allerlei variaties. Toen ik ermee ophield reageerde mijn lichaam heel heftig. De gewrichtspijnen gingen in eerste instantie omhoog. Dit was voor mij een aanwijzing dat er een relatie was met stoffen in de koffie. Daarom zette ik door. Na ongeveer zes weken herstelde mijn lichaam zich en verdwenen de gewrichtspijnen uit mijn lichaam. Met uitzondering van mijn knieën en enkels. Dat had volgens mij te maken met overgebleven blessures uit het verleden die slijtage hadden opgeleverd. Ook moest ik aandacht besteden aan mijn lichaamsbeweging wegens hart en vaat gezondheid. Dat is niet gemakkelijk als je knieën en enkels niet mee willen werken.

Pelgrimstocht in Italië

Behalve de overgebleven pijnen in mijn benen voelde ik mij goed. Ik schreef mij in voor een wandeling in de Italiaanse bergen die door een vriend werd georganiseerd. De tocht van 120 km door bergachtig terrein was zwaar voor mij. Maar tot mijn verrassing hoefde ik na de eerste twee dagen geen pijnstillers te gebruiken. Mijn ademhaling liet te wensen over maar mijn benen deden niet meer pijn. Mijn zelfverzonnen diagnose van oude blessures ging niet meer op. Bij terugkeer in Nederland kwam de pijn dubbel en dwars terug. Wat had de doorslag gegeven in Italië? Wat was er anders in Nederland? Gesprekken met familieleden en kennissen leverden in eerste instantie niets op. Totdat iemand mij zijn verhaal vertelde van pijnlijke knieën waar de oorzaak niet van gevonden kon worden via radiografie, scans, fysiotherapie, enz.

Uiteindelijk kwam een reumatoloog uit op vitamine D.

Met die tip ging ik meteen aan de slag. Na de eerste vitamine D pil verdween de pijn in de knieën op wonderbaarlijke manier. Dagelijks een zo’n vitamine D supplement zorgde ervoor dat mijn pijnstiller gebruik minderde tot 1 per week!!!. In Italië was het dagelijks 33 a 34 graden geweest, met volop zonneschijn. Mijn vitamine D toevoer was op natuurlijke wijze op pijl gebracht. In Nederland is dat echter onmogelijk. Het klimaat staat dit niet toe. De simpele aanvulling ervan op mijn dieet was voldoende.

20 jaar pijnlijden, doktersbezoeken, vervelende onderzoeken, kostbare en nutteloze pillen, enz werden zo op eenvoudige manier opgelost. Beter laat dan nooit, zeg ik tegen mijzelf. Mijn welzijn is er ongelooflijk op vooruit gegaan. Het heeft mij tevens enorm geholpen om een nieuwe kijk te ontwikkelen over gezondheid en het oplossen van allerlei kwalen door bewust om te gaan met patronen. Het is tevens de basis voor het netwerk van partners die ik opbouw in de Stad van Morgen rondom “zorg voor gezondheid” en het netwerk van plekken in de hele wereld waar men die aandacht krijgt om te helpen bij het vinden van de juiste patronen. Het geeft mij tevens een impuls om de gezondheidzorg uit te nodigen zich breder op te stellen dan de medicinale wereld waarin men verwikkeld is geraakt. Gelukkig zien we daar ook goede voorbeelden in die we gaandeweg willen helpen uitvergroten.

AiREAS metingen in Nuenen, fase 2

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Vandaag zijn na ruime vertraging de meetkastjes opgehangen op de daarvoor door de gemeente Nuenen aangewezen plekken. De vertragingen rond fase 2 zijn gekomen door verschillende factoren.

  1. De complexiteit van de wens van de gemeente. Het meten van fijnstof als luchtkwaliteit is relatief eenvoudig. De interpretatie van de data is echter veel moeilijker. Dat wordt vaak door onwetendheid gebagatelliseerd. Er zijn goedkope metertjes tegenwoordig beschikbaar die je zelf in elkaar kunt knutselen. Het Samen Meten project van RIVM is daarop gebaseerd, net als de Sensor Community van Duitse oorsprong. AiREAS werkt er graag mee samen en onze eigen data is in de meeste gevallen ook zichtbaar op deze sites. De goedkope metertjes hebben vaak een afwijkend gedrag door de geringe betrouwbaarheid, ze hangen bij mensen thuis en geven een relatief beeld van de luchtkwaliteit op elk moment van de dag. een enkel metertje kan onbetrouwbare informatie verstrekken. Dankzij het grote volume van metertjes in een gebied is er een interessant beeld te verkrijgen van de luchtvervuiling, verplaatsingen ervan bij bijvoorbeeld brand, enz. Hoe interessant ook, de metingen zijn niet van toepassing op de huidige Nuenense casus. Dit hebben wij in fase 1 al gedaan.
  2. De uitdaging waar Nuenen voor staat gaat over het wegennet (bundelroutes), de bijbehorende vervuiling en overlast, als ook de beleidskeuzes waar de overheid voor staat, al dan niet in samenwerking met de lokale burgers. Als het over verkeer gaat dan hebben we het niet meer alleen over fijnstof maar vooral over gassen zoals NO2. De technologie om NO2 te meten is al jaren in ontwikkeling maar nog steeds verre van optimaal. In fase 1 beschikten we niet over NO2 meet mogelijkheden. Het wachten was op ons regionale meetnetwerk dat we ingekocht hebben van TNO. Echter ondervond ook TNO vertragingen met haar NO2 sensor. Leverancier Intemo heeft al wél een NO2 sensor maar deze werd in twijfel getrokken door de problemen die we in fase 1 hadden ondervonden met de producten van deze leverancier. TNO stelde voor om de techniek van Intemo aan te vullen met een goedkope en bewezen techniek op basis van chemische palmes buisjes. Deze leveren geen piek informatie maar wel maandelijkse gemiddeldes die veel nauwkeuriger zijn dan alle technologische meet opties bij elkaar.
  3. De gemeente Nuenen heeft zich aangesloten op het regionale meetnetwerk van AiREAS dat in de loop van het jaar zich heeft uitgerold in de 23 deelnemende gemeenten. Het doel van dit netwerk is om wetenschappelijk inzicht te krijgen over stedelijk, luchthaven en vervuiling van intensieve veehouderij. Hier zijn verschillende landelijke partijen bij betrokken, zoals het RIVM en IRAS (universiteit van Utrecht). Dit regionale meetnetwerk heeft ook een aantal flexibele meetstations die op verzoek van gemeenten inzetbaar zijn. Daar wilde gemeente Nuenen graag gebruik van maken maar het ontbreken van de NO2 sensoren maakte de optie minder interessant. Dus was Nuenen weer aangewezen op de lokale Nuenense aanpak met AiREAS en de inzet van de Intemo sensoren aangevuld met de palmes buisjes.
  4. De vergelijkbaarheid van de data van verschillende leveranciers was ook een issue gebleken toen in de verschillende AiREAS projecten voor het eerst verschillende sensoren tegelijk werden ingezet. Er werden onverklaarbare verschillen geconstateerd die door burger participatie al snel als onbetrouwbaar en waardeloos werden bestempeld. Voor AiREAS was het echter een reden om te onderzoeken waar die verschillen vandaan kwamen. Met de betrokkenheid van allerlei partijen, zoals Scapeler, RIVM, Sensor Community, enz werd gaandeweg duidelijk dat de sensor technieken per meetmodule en fabrikant verschilden. Dat geldt niet alleen voor de kastjes van Intemo, maar ook voor een grote speler zoals TNO. Het referentie netwerk is dat van RIVM. Dit is sinds kort door RIVM beschikbaar gesteld voor vergelijkende metingen en het bijstellen van de meetapparatuur (kalibratie). AiREAS vroeg aan de leveranciers om dit ter harte te nemen. Dat wilde iedereen wel maar het kost tijd en moeite. Er ontstond hier en daar jaloezie omdat de grotere partijen subsidies zouden krijgen om dit te doen en de kleineren niet. Dankzij wat middelen van de Gemeente Eindhoven werd toch hierin consensus gevonden.
  5. Tot slot was er nog Corona waardoor alles stroperig ging, vooral als het om fysieke ontmoetingen ging die betrekking hadden op deze installaties.

Met de huidige installatie van Intemo meetkasten, aangevuld met palmes buisjes, gaan we 6 maanden meten. Daaruit moet een duidelijk onderbouwde nulmeting komen ten opzichte van het verkeer en de lokale omstandigheden bij de meetstations. Op basis van deze resultaten en de ontwikkelingen bij bijvoorbeeld TNO in het regionale meetnetwerk, kijken we of er nog aanvullend iets nodig is of dat we dit stuk naar tevredenheid (voor de gemeente) kunnen afronden. Nadruk ligt op “de gemeente” omdat deze verplichtingen heeft naar de gemeenteraad voor de keuzes die op handen zijn. AiREAS is zich bewust van de spanningen die bij burger groepen bestaan ten opzichte van dit project. AiREAS is zelf een burgerinitiatief met het oog op multidisciplinaire samenwerking met maar één gemeenschappelijk doel en verantwoordelijkheid: gezondheid en een gezonde leefomgeving. Voor AiREAS is meten een middel, geen doel op zich. AiREAS beroept zich op de deskundigheid en inzet van haar partners (technologie, wetenschap, overheden), ieder op hun eigen gebied van autoriteit. In de stappen naar die stip op de horizon van gezondheid moeten we zelfbewust samen prioriteiten stellen binnen de mogelijkheden die zich aandienen, niet alleen in beleid beïnvloeding maar ook burger zelfreflectie en gedragsaanpassingen.

Installatie van de meetkast op de Geldropsedijk

Een dag groene initiatieven filmen in Eindhoven met Earthbeat bleek niet genoeg

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Om 11 uur zou de cameraploeg uit Luxemburg via Maastricht in Eindhoven zijn. Vroeg omdat dit gevraagd was door een van de wethouders die graag de vergroening en autoluwte van de Vestdijk wilde laten zien. Want dat is wat men uiteindelijk voor de hele binnenring in gedachten heeft. Helaas had de wethouder op het laatste moment andere belangrijke dingen te doen. Niet getreurd. De CreatiVelos waren toch al iets vertraagd en werden uiteindelijk met een vrachtwagen naar Eindhoven gebracht. Een andere wethouder, Rik Thijs, had zijn agenda aangepast en wilde graag het Clausplein laten zien. Dat bleek een pareltje van inventieve vergroening in de binnenstad. Het groene plein als alternatief voor de oude verstening heeft vele voordelen. Zo is het een heerlijke sociale plek voor de omwonenden en alle bezoekers. Tevens draagt het groen bij aan het verminderen van de stedelijke, ongezonde hittestress. Wat minder zichtbaar is op het eerste gezicht licht de wethouder toe. Onder de grond is er een parkeergarage, dan een water opvang systeem en daarna de groenvoorziening. Deze multifunctionaliteit is een ingenieus kunstje moderne stadsopbouw. Dit wil men nu op 10 verschillende plekken in de binnenstad uitvoeren. Wow. 5 voetbalvelden groen in de binnenstad van Eindhoven? Wie had dat durven denken?

Wethouder Thijs is op zijn gemak in het Engels en trots op de zichtbare resultaten in de stad. En ambitieus om daarin door te pakken.

Een documentaire is wat anders dan een interview

Daar sta je als wethouder en krijg je ineens pittige vragen op je afgevuurd. Met verschillende camera’s worden de gesprekken, ook de voorbereidingen, opgenomen. Men is niet tevreden met het standaard verhaaltje. Er wordt doorgevraagd. Wie heeft dit bedacht? Hoe lang heeft het geduurd? Wie heeft er allemaal meegeholpen? Hoe kunnen we toegepaste technieken zichtbaar maken? Waarom is dit zo belangrijk? Na ruim 45 minuten vraag en antwoord, onder het oog van de camera’s lieten we de wethouder weer los. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de resultaten maar ook “het verhaal” er achter. Dat alles samen is inspirerend voor andere gebieden die misschien met soortgelijke plannen rondlopen. Karakteristiek voor Eindhoven is de openheid waarmee hierover gesproken wordt. De complexiteit wordt niet uit de weg gegaan, ook niet de moeite die het heeft gekost om iets fundamenteel van de grond te krijgen. Het eindresultaat, hoe inspirerend en nuttig ook voor de gezondheid en kwaliteit van de leefomgeving, is een topje van een grote ijsberg van inzet, samenwerking en doorzettingsvermogen. Daar staan om dit te vertegenwoordigen is een hele eer maar het is juist ónze taak om niet alleen het topje zichtbaar te maken, maar het geheel.

Tsja, en dan lopen spontaan Mieke en Joop van Bree voorbij. Beide zijn ze al jaren bestuurlijk actief in Waterschap de Dommel. Het verhaal van de wethouder en het Clausplein is koren op hun molen. Jarenlang hebben zijn “gevochten” (de woorden van Mieke) om het waterbeleid in de gemeente de juiste aandacht te geven, inclusief de vergroening. De waterschappen zorgen voor voldoende en schoon oppervlakte water in de regio. Maar dat is niet eenvoudig als het structureel verspilt en vervuild wordt. Vol enthousiasme nemen ze ons mee naar het Lichtplein, vlakbij. Daar is nog geen vergroening zoals op het Clausplein. Het is nog een en al steen. Maar de plannen liegen er niet om.

Mieke bereidt zich voor met de microfoon op het Clausplein. Maar uiteindelijk wil ze toch naar het Lichtplein

Al met al ben je dan al snel langer bezig dan de gereserveerde twee uur. De volgende afspraak staat te wachten, op ongeveer 1 km afstand. Dus thema’s zoals de autoluwe stad, de historische indrukken in de fietsenstalling, de verdichting, de elektrische bussen, de sociale cohesie initiatieven in de wijken en tussen de enorme culturele diversiteit in Eindhoven, de vergroening van Brainport, de stadspoorten, enz moeten we derhalve laten liggen. We gaan naar het onderwijs.

Onderwijzen en leren is niet hetzelfde

We gaan naar Fontys. Daar worden we opgewacht door coördinator Elke van der Valk samen met één student en enkele docenten. Het eerste wat mij opviel was dat ik Fontys niet meer terug kende. Gedurende enkele jaren had ik daar elke twee weken avondcolleges gegeven. Tot mijn verbazing was het campus vergroend, waren er gebouwen bijgekomen, ook afgebroken en de hele sfeer was ineens anders. Ik heb de nadruk gelegd op de aanwezigheid van één student omdat na de kennismaking en het snappen wat de bedoeling was, er ineens andere studenten mee gingen doen. Ook de docenten waren enthousiast. Studenten deden hun verhaal met veel passie en gedrevenheid. Ze vertelden niet uit een boekje maar uit hun eigen belevingen en leerervaringen. Overduidelijk werd dat het onderwijs aan het transformeren was, net als de stad die we hadden gezien. Docenten waren geen zenders meer maar faciliterende bronnen van inspiratie en support voor studenten die zelf op onderzoek uit gingen. Ik herkende veel van de School of Talents & Wellness terug in de aanpak.

Docent Niels van Maaren is erg blij met de ontwikkeling van Fontys en zijn rol die hij erin als docent kan spelen door de SDGs te integreren in het leersysteem.

Als je ineens én een transitie van het onderwijs, het leersysteem, de leeromgeving, de verhalen van de docenten én die van de vele studenten wilt vastleggen dan ben je wel een tijdje bezig. Het uurtje dat we ervoor uitgetrokken hadden bleek al snel veel te weinig. Arme Maartje Kreike die in het voedselbos op ons zat te wachten.

Vergroening in niet genoeg

In het voedselbos treffen we niet alleen Maartje maar ook Ben Nas. Ben is al jaren bezig om eetbaar groen te introduceren in zijn buurt in Gestel om het sociale contact tussen de mensen te bevorderen. In samenwerking met de gemeente is dat nu gelukt. Maartje heeft het voedselbos overgenomen van vorige pioniers en duidelijk haar stempel gezet in de diversiteit van plantengroei en activiteiten op het terrein. Maartje heeft veel kennis van planten en de geneeskundige krachten ervan. Vol verve neemt ze de gedachten van de deelnemers mee in de wereld van healing in plaats van de pleisterplakkerij van de farmaceutische industrie. Ze werkt samen met het onderwijs en tracht ook kwetsbare groepen te betrekken en inspireren. Haar doel is, net als Ben, om de mens bewust te maken van haar omgeving en het ongekende nut ervan, bijvoorbeeld via voeding. Ze zou graag zien dat de vergroening van de stad gepaard gaat met de voedselvoorziening in de wijken middels kruiden, vruchten, eetbare planten, enz.

Maartje vertelt hoe kruiden helpen bij kwaaltjes

Als er tussen de aanwezigen een grote groep Luxemburgse studenten meekijkt die nog nooit een voedselbos hebben gezien, zelfs er niet van gehoord hebben, dan zijn we niet gauw uitgepraat. Ook hier was er materiaal genoeg om een hele dag te draaien met de camera’s. De entertainment die we voorzien hadden in het voedselbos was komen te vervallen. De deelnemers waren moe van de vele indrukken en wilden inchecken in hun hotel. Gelukkig was het programma van 17:00 in de stad komen te vervallen omdat we dit al in de ochtend hadden gedaan (Clausplein). Dus was er ruimte voor wat relax. Om 19:00 sloten we de dag toch sociaal af met lekker eten in Foodgallery op het Stratumseind. Na alle beperkingen van corona was het een gevoel van thuiskomen bij onze sociale partners in de horeca. De bezoekers uit Luxemburg waren onder de indruk van Eindhoven en besloten weer terug te komen ergens in de toekomst. Het verhaal van Eindhoven is nog niet af. Voldoende wellicht als inspirerende boodschap naar de klimaatconferentie in Glasgow (COP26) maar als je over enkele jaren terugkomt in Eindhoven dan ken je de stad waarschijnlijk niet meer terug.

Jean-Paul Close en Jörg Altekuse hebben de handen in een geslagen op gebied van samenwerking aan een gezonde, samenredzame wereld.

Oktober staat in het teken van het zichtbaar maken van burgerinitiatieven en betrokkenheid van de jeugd

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Wie helpt mee?

Binnen de Stad van Morgen (Stichting STIR) en AiREAS (luchtkwaliteit en gezondheid) zijn we de hele maand oktober bezig om de kracht van burgerinitiatieven op gebied van algehele gezondheid, onderlinge verbindingen, klimaat en leefomgeving, verder zichtbaar te maken. Daarbij hoort ook de betrokkenheid van de jeugd, rechtstreeks en via hun leerinstelling. We doen dit niet alleen in Eindhoven maar verbinden tevens met de rest van Europa via onze partners.

Op het programma staat:

8/9 Oktober: Klimaat Festival in de De Block

12 Oktober: Leerlingen markt in Heerbeeck college te Best met AiREAS

CreatiVelo: fietsen naar Glasgow (COP26) met een evenement in Eindhoven medio Oktober

Youth4Planet/Earthbeat: video storytelling door burger verslaggevers (Engelstalig)

Eindhoven in Dialoog: een gemeenschappelijke bijeenkomst eind Oktober/begin November

We zouden ook een autovrije zondag willen organiseren en een stickeractie naar vervuilende bedrijven (liever eigenlijk naar die bedrijven die aantoonbaar 4 x win functioneren, dus in ieder geval NIET vervuilend)

Laat weten of je mee wilt helpen via jp@stadvanmorgen.com of zelf een initiatief wil ontplooien waar we bij betrokken kunnen worden.

Evaluatie dinsdag zoom sessies

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Sinds september 2020 organiseert de Stad van Morgen wekelijks een open zoom sessie, elke dinsdagochtend om 10.00. Deze bijeenkomsten zijn gemotiveerd door de beperkingen in fysieke ontmoetingen en bewegingsvrijheden die werden opgelegd door de corona pandemie. De uitnodiging tot werd gekenmerkt door Sustainocratie, een maatschappij gebaseerd op menselijke kernwaarden en de uitnodiging om er gezamenlijk in projectmatige cocreatie verantwoordelijkheid voor te nemen. Een grote diversiteit aan mensen heeft deelgenomen gedurende het jaar. Zij deelden hun inzichten en positieve persoonlijke bijdrage aan het grotere geheel van een natuurlijke waarden gedreven samenhang. Deelnemers kwamen in eerste instantie uit heel Nederland. Gaandeweg sloten zich ook Nederlanders aan die woonachtig zijn in het buitenland (o.a. Portugal, Thailand) waardoor ook een interregionale culturele uitwisseling ontstond. Uiteindelijk kwam er tevens een verbinding met Vlaanderen.

Na een jaar is een evaluatie op zijn plaats. Wat heeft men ervaren? Wat kan er anders? Gaan we door? Of niet? Met welke motivatie?

Uniek in deze bijeenkomsten is de open, vrije dialoog die wordt toegepast. Zo ook vandaag tijdens de uitnodiging tot evaluatie. Elke opmerking van een van de deelnemers triggerde weer ideeën of verhalen bij een ander. Zo ontstonden er automatisch weer verbindende initiatieven en intenties onderling. Misschien is dit wel het meest tekenend van de bijeenkomsten: het onvoorspelbare. En dat binnen een algemeen aanvaardbare context van natuurlijke menselijke kernwaarden, gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheden en projectmatige cocreatie. Enkele opmerkingen van deelnemers:

  • De mogelijkheid elkaar te ontmoeten, te bemoedigen en te inspireren
  • Het verlangen naar de dialoog als natuurlijk proces
  • De 2 fundamentele elementen: de kernwaarden en de cocreatie
  • Het doorzettingsvermogen
  • De indrukwekkende diversiteit aan deelnemers met hun inzichten en activiteiten

Ook werden er ideeën en wensen uitgesproken:

  • jongeren uitnodigen of betrekken
  • misschien ook op andere tijdstippen speciale sessies doen voor hen die thematisch geïnteresseerd zijn of wegens tijd geen mogelijkheid zien om mee te doen om 10.00 uur op een dinsdag.
  • meer de blogs gebruiken en delen als ook elkaars initiatieven zichtbaar maken als ze relevant zijn binnen het kader dat ons bindt
  • anderen uitnodigen om mee te doen aan de sessies
  • rijpe cocreatie appels (projecten, initiatieven) laten ontstaan die dan een eigen leven kunnen gaan leiden online en offline

Minder besproken maar wel van belang volgens mij als (niveau 4) verbinder is het breder trekken van de dialoog door ook mensen uit instellingen zoals de overheid, het bedrijfsleven, het onderwijs en wetenschap mee te krijgen. Zo kan er een brug geslagen worden tussen het oude denken en handelen (vaak met institutionele tunnelvisie) en het denken en handelen vanuit kernwaarden en cocreatieve verbindingen met de betrokkenheid van een veelvoud aan mensen en instituties.

Relevante blogs:

De psychologie van een lijn

Jean-Paul Close1 reactie

Misschien staan we er niet bij stil, zoals bij zoveel zaken niet, omdat we ze zo normaal vinden. Toch is het belangrijk om af en toe te relativeren over schijnbaar eenvoudige zaken in ons dagelijks leven die misschien toch een diepere context verdienen. Neem bijvoorbeeld de psychologie van een lijn……

De lijn als afscheiding

In onze huidige maatschappij beleving wordt een lijn veelal gezien als een begrenzing. De psychologie van een begrenzing geeft een gevoel van “anders” zijn aan weerzijde van de lijn, of “horen niet bij ons”. Denk aan de afscheiding tussen de tuinen van buren, de politieke grenzen van een gebied, de grenzen tussen landen. Of de emotionele kreet “tot hier en niet verder!”, en “hier trek ik de lijn”. De begrenzing heeft het effect van in zichzelf kering. Er heerst een natuurlijk gevoel van vijandigheid naar de in zichzelf gekeerdheid van de “de ander”. Die kan genuanceerd worden door middel van handel of diplomatie maar over het algemeen is er een van gevoel van wij en zij, van verschillende (eigen)belangen waar vaak strijd over gevoerd kan worden als deze in het geding komen. We zien dit in politieke partijen, onderling tussen mensen en buren, de grote diversiteit aan bedrijven, stad en platteland, en ga zo maar door.

In onze huidige geïndividualiseerde maatschappijvorm zijn afscheidingslijnen de norm. Hierdoor ontstaat de grote ongelijkheid op allerlei gebieden. Deze norm heeft de algemene politieke voorkeur omdat er macht uitgeoefend kan worden over de verschillen tussen mensen, regio’s, bedrijven en alle ander gefragmenteerde belangen gebieden. Die macht is ongelooflijk kostbaar en een enorme last voor de bevolking. De macht zelf ziet de delingen steeds verder verbrokkelen waardoor het steeds moeilijk blijkt de macht te blijven behouden zonder onderdrukking. We zien dan ook steeds meer onderdrukking ontstaan.

De lijn als verbinding

In de huidige wereld van culturele uitwisselingen voelen steeds meer mensen de lijn niet meer als scheiding maar als verbinding. De psychologie verandert dan van de koude afstandelijkheid naar een warme band. De band vertaalt zich in samenwerking, uitwisseling, cocreatie, gemeenschappelijke belangen. Een band waar de politiek geen grip (tenzij door onderdrukking) op heeft omdat ze waarden gedreven is volgens onderlinge afstemming. Een band die onderlinge zekeren opbouwt, zich vermengt en elkaar versterkt.

De psychologie van de lijn over het algemeen is een keuze, een contextuele afweging, zoals het ontstaan van de Benelux, de Europese Gemeenschap, Brainport of Sustainocratie. De lijn als verbinding is over het algemeen structureel productiever, effectiever, veiliger en véél minder kostbaar maar kost meer moeite door verbindend overleg, bezieling en wederzijdse empathie.

De keuze tussen afscheiding of verbinding is een cultuurverschijnsel met de nodige wisselwerkingen die gevoed worden door bepaalde omstandigheden, gebeurtenissen, vormen van communicatie en leiderschap. In onze huidige maatschappijvorm, die al vele decennia van crisis naar crisis hobbelt, zien we de tweedeling steeds nadrukkelijker naar voren komen. De macht tracht alles gescheiden te houden vanuit oude belangen, de ontwikkelde logica tracht alles te verbinden vanuit menselijke waarden. De macht schroomt geen enkel middel (leugens, dwang, onderdrukking, verplichting, omkoperij) terwijl de logica zich staaft aan het bewustzijn in wording (pijn, opstand, chaos, onderbouwing, samenhang, wilskracht, belang van waarden) en bewijsvoering via doorbraken en goede voorbeelden met bijbehorende resultaten.

Door de natuurlijke en stressvolle transitie tussen de werkelijkheden verkeren veel mensen en instanties in verwarring.

En jij? Is de ontwikkeling duidelijk voor je? Zie je het als bedreiging of als kans? Of is alles een grote bron van vertwijfeling? Deel je gedachten desgewenst in de commentaren hieronder.

Vereniging i.o. van ondernemers van de 21ste eeuw

Jean-Paul Close2 reacties

Ondernemers van de 21ste eeuw onderscheiden zich van de andere, oudere vormen van ondernemerschap doordat ze structureel 4 x WIN waarde creëren. Geld is voor ons geen doel op zich, het is een van de vele middelen om onze echte doelen te bereiken die liggen op het vlak van de mens, maatschappij en milieu. Financieel welzijn is daar een onderdeel van ten bate van de continuïteit van de onderneming.

Ondernemers van de 21ste eeuw zijn waarden gedreven. Er heerst een hele andere mentaliteit voor het ondernemen dan in de oude wereld van acquisitie, lobby’s, concurrentie, verlies en winst, marketing, overnames, speculatie, subsidies, enz. Wij concurreren derhalve niet onderling maar werken veelal samen in cocreatie platforms. Hierin vinden we elkaar door elkaar aan te vullen en processen te versterken. Deze vorm van ondernemen beperkt zich niet alleen tot bedrijven, het is ook de nieuwe vorm van overheid participatie, kennisinstellingen, onderwijs en zelfs wij als deelnemende burgers via ons zelfbewuste gedrag en bereidheid tot waarden gedreven gedragsaanpassingen.

De vereniging is een initiatief van Stichting STIR, de grondlegger van de maatschappij aanpak Sustainocratie en het 4 x WIN ondernemerschap model. Stichting STIR onderneemt zelf al jaren vanuit het 4 x WIN principe. STIR zal toezicht houden. Het doel van de vereniging is meervoudig:

  • Het 4 x WIN principe borgen en uitdragen als erkende vorm van ondernemen.
  • Een 4 x WIN index bedrijfsanalyse methode en feedback beschikbaar stellen
  • Het zichtbaar maken van 4 x WIN ondernemers aan elkaar, lokaal, interregionaal en wereldwijd.
  • 4 x WIN innovaties uit andere regio´s beschikbaar stellen voor (nieuwe) ondernemers elders en de in gebruik name of uitwisseling begeleiden.
  • Oudere ondernemingen die het transitieproces aan willen gaan naar 4 x WIN steunen en coachen.
  • Ruimte en steun bieden aan startende 4 x WIN ondernemers.
  • Verbindingen als thematisch clusterend bewerkstelligen tussen 4 x WIN ondernemers onderling ten behoeve van cocreatie en samenwerking.
  • Als onafhankelijk verbindende partij samenwerking en cocreatie fondsen beheren volgens het transparante Sustainocratische 10-10-80 principe.
  • Bij voldoende leden zich verzelfstandigen als vereniging met leden en ledenvergadering
  • Vergelijkbare verenigingen met partners opzetten in andere cultuur regio´s en deze onderling verbinden

De cocreatie van de Wijk van Morgen?

Jean-Paul Close1 reactie

In een wereld vol tegenstrijdige belangen willen wij toch proberen ergens in Nederland de handen op elkaar te krijgen voor de “cocreatie van de Wijk van Morgen”. Het zou een proefgebied moeten worden voor de hele wereld. In de Wijk van Morgen gaan we de moeilijkste uitdagingen aan, samen met de inwoners, de overheid, zorginstellingen, woningbouwcorporaties, verzekeringen, kennisinstellingen en bedrijven. We pakken het Sustainocratisch aan.

De wijk of buurt is de kleinste vorm van maatschappij na het gezin. Als ergens de integrale verduurzaming plaats dient te vinden is het hier, in de wijk. Dat kan natuurlijk ook een klein dorp zijn, mits er de hiërarchische politieke structuur bereid is zich faciliterend op te stellen. Dat geldt ook voor wijken en buurten want de Wijk van Morgen is gebaseerd op integrale samenwerking, bewustwording, aanpassingsvermogen aan een veranderende werkelijkheid, met integraal, gezond en duurzaam welzijn als gemeenschappelijk doel.

Waarom is dit zo moeilijk?

Van alle partijen vragen wij het uiterste. Iedereen verlaat de traditionele comfort zone om samen aanpassingen te aanvaarden die baanbrekend en logisch zijn binnen de context van duurzame menselijke en ecologische vooruitgang en de vijf sustainocratische kernwaarden die wij nastreven. Voor de deelnemende instellingen is dit interessant om te kijken hoe deze veranderingen zich verhouden tot hun beleid, organisatie en boekhouding, niet per afdeling maar integraal. Tevens introduceren wij de 4 x WIN feedback lus (mens, maatschappij, milieu, economie). Uiteindelijk is het een experiment waaruit meervoudige lessen kunnen worden gedistilleerd en zichtbaar gemaakt die in eerste instantie het traditionele functioneren van de instelling niet beïnvloeden. Het experiment is per slot van rekening geïsoleerd in een bepaalde wijk of buurt. Met de lessen in de hand en de meetbare resultaten kan een ieder uiteindelijk keuzes maken om de aanpak breder te trekken, aan te passen op punten of om wat voor reden dan ook te verwerpen.

Enkele thema’s die aan de orde gaan komen (ter illustratie)

Energie: Met het huidige integrale energieverbruik (verwarming, mobiliteit, bevoorrading, automatisering, elektronica, etc) in de wijk als uitgangspunt dient een besparing van 75% gerealiseerd te worden. De overige 25% dient lokaal in de wijk geproduceerd en gebruikt te worden op een niet vervuilende manier. Dit kan alleen als het grootste deel van de wijkgerichte behoeften in of nabij de wijk worden geproduceerd en gebruikt op een circulaire manier. De wijkbewoners dienen zelf die productiviteit te organiseren.

Huisvesting: De huidige woonruimtes zijn star en niet flexibel in gebruik. Inwoners houden noodgedwongen vast aan hun woonruimte ook al is deze niet (meer) geschikt voor hen. Mensen met een handicap bijvoorbeeld blijven in een eengezinswoning en verlangen kostbare aanpassingen terwijl een gelijkvloerse oplossingen beter zou passen bij hen. Net als gescheiden eenlingen. Jonge gezinnen met kinderen zijn gebaat met de eengezinswoning maar moeten zich vaak behelpen bij familie of op kamertjes. Door inwoners te stimuleren te verhuizen, binnen een regelmatige, samen gedragen (vrijwillige) herdistributie van woonruimtes, naar beter passende woningen in dezelfde wijk, kan veel beter woongenot, een betere verdeling en kostenbesparing worden gerealiseerd.

Sociale zorg voor en met elkaar: De sociale verbindingen dienen optimaal en zorgzaam te ontstaan. 25% of meer van de huidige huisartsen consultaties zijn niet medisch. Dit kan voor een deel door de wijk zelf worden opgevangen. Ook zijn er diensten in de privé sector die invulling geven aan de brede gezondheid, ruim nog voordat iemand een patiënt is. Met 30% van de Nederlandse bevolking lijdend aan een chronisch aandoening is het van belang dat we integraal positieve gezondheid met elkaar serieus gaan nemen. De zorglasten kunnen gehalveerd worden en meer maar dan dienen we te werken aan onze levensstijl, zelf en samen.

Dit zijn slechts enkele van de bekende issues die spelen en in de gangbare maatschappijvorm nauwelijks aangepakt kunnen worden door gebrek aan doelgerichte samenwerking, maatschappelijke empathie en aanpassingsvermogen. Vaak wil men wel maar ziet geen ruimte in de eigen instelling om de complexe verbindingen eenzijdig te gaan realiseren. Dat past niet bij de bedrijfsvoering. Door de Stad van Morgen (Stichting STIR) als verbinder te aanvaarden kunnen gezamenlijk projecten worden gedefinieerd en tot uitvoering worden gebracht, ook al staan die vaak haaks op gangbare normen elders.

Hoe ver staan wij? Op stedelijk, regionaal en internationaal niveau is Stad van Morgen aI jaren actief met o.a. AiREAS, FRE2SH, School of Talents & Wellness en COS3i. In sommige wijken vinden boeiende burgerinitiatieven plaats. Ook woningbouwcorporaties hebben aangegeven dit te willen doen maar niet de kartrekker ervan kunnen noch willen zijn. Innovaties zijn er voldoende voor handen maar vinden hun weg niet naar de Wijk van Morgen. Overheden laten het tot op heden afweten omdat ze op zichzelf veelal een bolwerk van tegenstrijdige belangen zijn geworden. Dit doorbreken is al een uitdaging op zich, ook voor de overheid zelf. Een plek vinden die als integraal voorbeeld wil gaan dienen blijkt niet gemakkelijk omdat vele neuzen tegelijk eenzelfde richting in moeten willen. Toch lijkt de tijd rijp.

Klik om toegang te krijgen tot PDFStekademy_Publicatie_lessen_en_aanbevelingen_voor_de_Wijk_van_Morgen.pdf