Na het bezoek van wethouder Jocko Rensen werd de Stad van Morgen verrast door een mooi filmdocument dat door hemzelf was opgenomen. Zo reist deze moderne volksvertegenwoordiger van inspiratie naar inspiratie en zoekt naar wegen om het te laten ontstaan in zijn eigen gemeenschap, gemeente Houten. Marc Faber is al vanaf het eerste begin betrokken bij de Stad van Morgen en woont in Houten. De link was snel gelegd…..
Het STIR avondcollege van 3 maart werd zelfs bezocht via Skype vanuit Barcelona.
Basisinkomen houdt de gemoederen bezig in het land omdat het een rustgevend maatschappelijk effect zou hebben in tegenstelling tot de druk die nu uitgeoefend wordt op uitkeringsgerechtigden om een baan te vinden in een maatschappij die de banen heeft weggesaneerd naar lagelonenlanden of automatisering van productieprocessen. Het eerste deel van het college ging over de context van geld en maatschappelijke focus. Deel twee ging over de oplossing door basisinkomen te koppelen aan een nieuwe context van waardecreatie in plaats van consumptie.
Met een totale hoeveelheid geld in de wereld van 75 triljard dollar is het onbegrijpelijk dat er armoede heerst omdat het, verdeeld over de 7 miljard mensen van de wereldbevolking, iedereen op Aarde miljonair zou maken. Als we daarbij kijken naar de schuldverdeling (zie plaatje hierboven met meeste schuld in het rood!) in de wereld dan kunnen wij ons afvragen of het beeld dat wij hebben bij de “rijkste” landen of economieën wel terecht is? Het formele geld dat wij gebruiken en er waarde aan hechten, omdat we er goederen en diensten mee kunnen betalen, blijkt een systeem van onderdrukking, macht, bureaucratie en de basis van een kastensysteem waarin een gevaarlijke oorlog lijkt te woeden van concurrentie en wereldwijde hiërarchie vormen.
Maar geld heeft geen eigen waarde meer zoals vroeger via goud en later via arbeid in industriële processen. Sinds de jaren 70 is geld een illusie gekoppeld aan een schuldsysteem dat macht uitoefent op de manier waarop wij omgaan met onszelf en de ontwikkeling van de maatschappij. Om toegang te krijgen tot geld kunnen wij slechts arbeid zoeken in het oude industriële systeem van georganiseerde productiviteit, of een schuld aangaan met ons potentiële arbeidsvermogen als onderpand. Toegang tot een uitkering is alleen mogelijk onder druk van instanties die tot onmenselijk proporties overgaan om mensen te dwingen tot arbeid in een markt van structurele en groeiende arbeidsschaarste. Arbeid in de betekenis van de betaalde vorm want de vrijwillige onbetaalde vorm schept veel waarden die niet in geld uitgedrukt worden maar essentieel zijn voor het menselijke bestaan en onze evolutie.
Onze onderdanigheid aan geld beperkt zich tot de wereld van materiële zaken in de vorm van producten en diensten waar wij in afhankelijkheid waarde aan hechten. Door deze afhankelijkheid én het eisenpakket van de geldschieters wordt er gespeculeerd met de menselijke belangen waardoor de échte waarden (gezondheid, veiligheid, leefbaarheid, vrijheid, liefde, geluk, enz) ten onder gaan. Dat ervaren wij als crisis die overheden en democratisch gekozen regeringen op trachten te lossen door de belasting op consumptie en bedrijfsvoering, in de samenwerking met macht gedreven instanties zoals verzekeringen, woningcorporaties en banken, die blijven speculeren met de sociale zekerheden, zodat de maatschappelijke kosten de pan uit rijzen. Omdat de bevolking blind waarde hecht aan consumptie en vermeende zekerheden wordt democratisch gestemd op behoud van deze maatschappelijke context die aantoonbaar door waardeonttrekking en onderdrukking de wereldproblemen veroorzaakt.
Een basisinkomen in deze context lost misschien tijdelijk de sociale onrust op, die nu veroorzaakt wordt door de sociale diensten die menselijkheid uit het oog zijn verloren door de zware druk kosten te besparen op uitkeringen en zoveel mogelijk mensen in een betaalde arbeidssituatie te dwingen die er niet is. Maar het lost het maatschappelijke context probleem niet op waardoor de waardevernietiging onverminderd doorgaat en het basisinkomen snel doet verdampen als waardeloos en onhoudbaar experiment. Het probleem is de niet de mens, ook niet het basisinkomen en sich. Het probleem is de maatschappelijke context waar de kernwaarden van ons bestaan ondergeschikt zijn gemaakt als kostenpost in plaats van verantwoordelijkheid, en wij geregeerd worden aan de hand van georganiseerde hebzucht, als marionet van een wereldwijd waardesysteem dat gebaseerd is op gebakken lucht, schuld en macht.
Het is een ethisch en verantwoordelijkheid probleem dat niet door regeringen, verzekeringen of banken wordt opgelost maar op de eerste plaats door onszelf vanuit bewustwording en concrete keuze. Daarin zijn wij allen voorgegaan die in de Stad van Morgen actief zijn en door persoonlijke crisis tot inzicht zijn gekomen van de werkelijke waarden waar wij voor staan en samen vorm geven.
Stad van Morgen en Sustainocratie is de nieuwe context
Als wij echt tot een oplossing willen komen dan dienen wij de maatschappelijke context te veranderen van onmogelijke economische groei naar structurele waardecreatie ten behoeve van harmonisering van de echte menselijke waarden onderling en met onze natuurlijke omgeving. De mens en het milieu is geen kostenpost dat via belasting en dwang oneindig uitgemolken en gerepareerd kan worden maar een zelfbewust wezen gericht op zelfbehoud en evolutie. Het bewustzijn dringt door tot de massa en ook de bestuurders van vele steden én bedrijven. De afhankelijkheid van geld is gemakkelijk de rug toegekeerd als we zelf verantwoordelijkheid nemen voor de waardecreatie die onze behoeften vervult. De 75 triljoen “geld” verliest de waarde instantaan als wij er geen waarde meer aan toekennen. Deze context is voor de mens een keuze en voor de instanties een transformatieproces waarbij sommige instanties structureel overbodig worden (zoals de sociale diensten). Als arbeid niet meer gereguleerd wordt vanuit puur industriële opvattingen maar gezien wordt als waardengedreven inzet van talent en energie dan vloeit het oude betaalde arbeid en onbetaalde vrijwilligers principe samen tot een cocreatie proces, gestimuleerd en geïnspireerd op de lijst van echte menselijke waarden en uitdagingen van deze tijd.
Daar kan een basisinkomen aan worden gekoppeld omdat de waardecreatie de fondsen blijft voeden en aanvullen omdat het geld geen doel is maar een manier om cocreatie te verdelen. Daarom is het basisinkomen verbonden aan de lokale context en perfect in te vullen met een eigen alternatief waardesysteem dat niet in handen is van de wereldwijde machtscultuur verbonden aan schuld. Het alternatieve waardesysteem is geen schuld maar vermogen en derhalve eigendom van de lokale bevolking en niet de banken. De waardecreatie is gericht op overvloed en deze kan haar overschotten wereldwijd verhandelen via de traditionele transactie economie. Zo ontstaat een handelsdynamiek met de wereld en maatschappelijke cohesie en gedrevenheid lokaal met rust, menselijkheid en harmonisering met onze natuurlijke omgeving voor de invulling van onze kernbelangen.
Utopie?
Nee, geen utopie want deze werkwijze wordt in Eindhoven al toegepast door de Stad van Morgen. Onze stichting positioneert zich structureel aan de kant van waardecreatie met initiatieven waar de lokale overheid, wetenschappers, bedrijfsleven en burgers aan meedoen. Een concreet voorbeeld is AiREAS dat in 4 jaar tijd zoveel waarde en spinoffs heeft gecreëerd dat het denkbaar wordt om er een basisinkomen voor de Eindhovens burgers aan te gaan ontlenen. Deze wordt dan uitgedrukt in de lokale AiREAS munt zodat de waardecreatie geborgen blijft in de stad. AiREAS is zo interessant gebleken voor de rest van de wereld dat er in de uitvergroting enorme perspectieven zijn ontstaan die ook de traditionele economie voeden.
De effecten van deze herpositionering van de maatschappelijke context en de introductie van het basisinkomen als stimulans en blijvend fundament voor waardecreatie heeft enorme consequenties voor de hele maatschappij, haar structuur en organisatie. Gaandeweg zal deze zich door de bevolking laten dragen en harmoniseren in vrede en welzijn met uitvergroting wereldwijd.
Deze blogreeks van 20 wordt u aangeboden door Jean-Paul Close ter onderbouwing van het bewustwordingsproces van een maatschappelijke transformatie die de tijd waarin we leven uniek maakt in de geschiedenis van de mens.
Blog 17: Harmonie
Toen ik met mijn persoonlijke missie begon, al ruim voordat ik Stad van Morgen startte in 2009, dacht ik dat harmonie een evolutionair terugkerend doel was. Telkens als we harmonie hadden bereikt dan nam hebzucht het over en begon de cyclus opnieuw via groei, chaos en aanpassing. Ik plaatste de huidige maatschappij al in 2005 op het randje van de afgrond en mijzelf aan de andere kant (die van bewustwording en aanpassing). Ik had mijn persoonlijke dosis crisis en chaos al gehad en zag mijzelf als voorloper van wat er ging komen voor het collectief, een onoverkomelijk feit dat zich aantoonbaar vele malen had herhaald in onze geschiedenis en het lot van de mens en samenleving bepaalt in cyclische processen.
Nu, 10 jaar later, denk ik daar anders over, mede dankzij de enorme ervaring die ik sindsdien heb opgebouwd door met de menselijke complexiteit te experimenteren. De cyclus is een te beperkte benadering en heeft betrekking op een enkele persoon, een enkel organisme, een enkel samenlevingsmodel (gebaseerd op gebrek aan zelfbewustzijn), een natuurlijk verloop tussen leven, groei, dood en vernieuwing. Het moderne zelfbewustzijn is in staat de evolutionaire cyclus op een bepaald moment te doorbreken en naar eigen hand te zetten. Harmonie wordt dan geen doel maar een keuze. In plaats van ons de cyclus te laten overkomen (eerst doen, consequenties aanvaarden en dan leren zijn door reflectie) leren wij omgaan met de hele cyclus vanuit een nieuw perspectief en context dat de eenzijdigheid van de mens overstijgt . Nu doen we dat nog maatschappelijk vanuit het perspectief “groei economie” waarin we ons allemaal afhankelijk hebben gemaakt van het concept “geld” hetgeen ons een vertekend beeld heeft gegeven van de werkelijkheid en onze situatie daarin. Als we het perspectief “harmonie”, of liever gezegd “samenhang” of “symbiose” (een woord waarin wederkerigheid een plek krijgt), kiezen dan verandert onze perceptie van onze wereld en ook ons gedrag en de keuzes die we maken, inclusief eventueel onze relatie met middelen, zoals geld, technologie en kennis maar ook “de natuur”, grondstoffen en menselijke relaties. Waar het in de context van “geld” gaat om zelfbewust overleven, draait het in de context van “symbiose” om zelfbewust leven.
Zo’n punt is een keuze.
Voorbeeld: Als ik zelfbewust “economisch groei” kies dan word ik misschien een soort Bill Gates die middelen vergaarde in een speculatieve groeimarkt en een deel van de winst teruggeeft aan armoede in de wereld waar hijzelf aan heeft bijgedragen. De groei wordt veroorzaakt door op een concrete, zelfzuchtige manier om te gaan met de omgeving. We proberen de omgeving naar onze hand te zetten. Microsoft heeft veel van haar succes daaraan te danken. Ryanair van Michael O’Leary doet dat ook en kijk hoe ze gegroeid is. Net als Apple destijds van wijlen Steve Jobs.
In deze groei economie leren we een gevoel aanvaarden uit angst om alles kwijt te raken, hetgeen ons motiveert innovatie toe te passen vanuit marketingtechnisch eigenbelang en op groei te focussen uit angst voor verval. We manipuleren onze omgeving vanuit dit gefragmenteerde groeibelang zoals een zwerm sprinkhanen dat doet als ze op plundertocht gaat. Groei is het belangrijkste omdat winst daaruit voortvloeit. We zijn ons niet bewust van de schade die we in het proces berokkenen, het interesseert ons ook niet omdat het buiten ons belevingsveld ligt. In de biodiversiteit van economische groei zijn alle ondernemers “preditors”. Dit Engelse woord geeft bij een uitgebreider gevoel dan alleen de Nederlandse vertaling van “jager”. Het is niets ontziende moordenaar die niet alleen jaagt om te overleven maar ook om mogelijke concurrentie uit de weg te ruimen. Het gaat om heerschappij en dat is nooit harmonieus. Het eindigt ook altijd (op termijn) in chaos.
Harmonie is anders
Als ik echter “harmonie” kies dan kijk ik naar groei als risico en verandering als kans, met samenhang als motivatie. In plaats van te zoeken naar meer zoek ik naar samenhang herstellende innovaties. Ik word bewust van de manier waarop harmonie steeds onder druk staat maar ook wordt veroorzaakt door veranderingen vanuit de groei van de één, chaos van de ander en bewustwording in de omgeving. In feite zien we harmonie en chaos als uitersten die elkaar aanvullen. En we zien groei en verandering als verbindende krachten die het harmonieuze aspect van de evolutie vult met de cyclische beweging. Staande op het punt van harmonie of samenhang is er geen angst meer maar een open mind over het zorgen voor harmonie zonder iets ook maar in stand te willen houden. Groei, chaos en bewustwording doet zijn werk toch, met samenhang als resultaat. Hoe ga je daar als zelf bewust mens mee om? Hoe houd ik mijzelf, mijn stad, mijn community in stand in een harmonieuze context? Het gaat niet om groei, noch concurrentie maar om samenhang vanuit welzijn. Dan is samenhang niet alleen meer menselijk maar te plaatsen in de grotere context van onze natuurlijke omgeving waar we onze levensbronnen in symbiotische vorm uitwisselen.
Om dat te beantwoorden kijken we niet naar de hebzucht van materialisme en blokkerende macht maar naar bewustwording en menselijkheid in de universele context van evolutionaire duurzaamheid. We komen dan op de Sustainocratische kernwaarden van gezondheid, veiligheid, samenredzaamheid, bewustwording en voedsel (inclusief drinkwater). Als deze door hebzuchtige groei of crisis ter discussie komt te staan dan verstoort het onze biodiversiteit en samenhang waardoor het tot innovatieve maatregelen komt vanuit intrinsieke motivatie en aanpassingsdrang. De cyclus wordt doorlopen door de fragmenten maar niet het Geheel. Als men vanuit het geheel redeneert is verandering een constante en samenhang altijd een levendige uitdaging door uitdagende betrokkenheid en aanpassingsvermogen van de delen. Ondernemerschap mag zich plaatsen in groei vanuit een gefragmenteerd belang maar een maatschappij niet. Een maatschappij dient symbiotisch te zijn ten opzichte van haar omgeving. In de eenzijdigheid van een speculatieve economie is dat niet mogelijk. Daar dient minstens de transformatie economie aan toegevoegd te worden zoals wij dat doen in AiREAS, SAFE en alle andere cocreatie initiatieven van de Stad van Morgen gebaseerd op multidisciplinaire harmonie.
Sustainocratie
Redeneren vanuit het geheel kunnen de vertegenwoordigers van de gefragmenteerde belangen niet. Als mens misschien wel, zeker als hun hoger zelfbewustzijn wordt aangesproken vanuit ethiek en verantwoordelijkheid, maar als professional minder door dienstbaarheid aan het eenzijdige, gefragmenteerde belang. Zij hebben professionele oogkleppen op. Pas als men in een situatie komt waarin mens zich plaatst in de context en de eigen toegevoegde waarde of belemmering ontdekt in de stabiliteit van symbiose, dan pas is men ook in staat een transitie of transformatie proces vorm te geven door het leiderschap in zichzelf aan te spreken. Daarom is het belangrijk dat elk gefragmenteerd belang uit eigenbelang betrokken blijft bij het geheel door eraan deel te nemen vanuit eigen innovatie zin.
In een maatschappelijk initiatief zoals AiREAS, dat werkt aan een holistische benadering van gebiedsontwikkeling met de mens in optimale leefbaarheid relatie tot haar omgeving, is de tafelvoorzitter daarom altijd een Sustainocraat die het geheel overziet en de deelnemers helpt in het bewustwording en transitieproces waarin nieuwe groei-impulsen voortkomen door zelfbewuste investering in harmonie. Paradoxaal zal de waardecreatie die daarna in groei terecht komt op termijn ook weer leiden tot onbalans als de lijn van hebzucht de symbiose verstoort en het mechanisme van correctie in wordt gezet via leiderschap. Zelfbewustzijn door deelname zorgt voor eigen potentiële continuïteit door proactieve innovatie en zelfvernieuwing. Als men niet deelneemt laat men zich verrassen op termijn door de eindigheid van groei en de innovatiekrachten van anderen met chaos en faillissement tot gevolg.
Het nieuwe Nederland en Europa
De handicap waarin we nu leven is dat we een maatschappelijke bestuurlijke werkelijkheid hebben opgebouwd rondom economische groei. Dat plaatst ons permanent tussen de wens van oude samenhang en de door onszelf gecreëerde chaos die door de niet bestaande oneindigheid van groei wordt veroorzaakt. Onze maatschappijen zijn daardoor gevoelloos, materialistisch en onnatuurlijk waardoor we ons zelfbewustzijn kwijtraken en geconfronteerd worden met uitingen van verval die ons keer op keer en met steeds sterkere dreigingen verrassen. We proberen het verval tegen te gaan door kapitaalinjecties die uiteindelijk het natuurlijke spanningsveld alleen maar groter maken omdat we geen rekening houden met de natuur, niet van de mens noch van de omgeving.
Het nieuwe Nederland en Europa is daarom niet gebaseerd op groei,noch speculatieve economie maar symbiose vanuit waardecreatie. Wij laten het geld los als maatstaf en ontwikkelen een maatstaf van welzijn en samenhang. Sustainocratie geeft daartoe een voorzet door onze belangen te toetsen aan de 5 kernverantwoordelijkheden binnen een symbiotisch geheel: voeding (incl water), gezondheid, veiligheid(incl huisvesting, warmte), samen-redzaamheid en zelfbewustzijn. Dat proces begint bij de mens zelf. We zijn geïndoctrineerd door overheid (groei economie) en banken (schulden economie) dat geld en afhankelijkheid regeert en al het andere blokkeert.
We dienen onszelf te overtuigen dat in een gezin en persoon harmonie voortkomt uit een symbiotische relatie met de omgeving en we deze zelfbewust aan kunnen pakken door ons minder afhankelijk op te stellen van geld en systeem en meer werken aan onze eigen waardecreatie (zelf en samen-redzaamheid). Daarom zien we dat de transitie die gaande is zich voltrekt bij pioniers in straten, wijken en stadsdelen eerst en langzaam overgenomen wordt door de bestuurders van deze communities. Door de inzet van de Stad van Morgen bijvoorbeeld is “gezonde stad” overgenomen in het coalitie akkoord van Eindhoven.
Er ontstaat tijdelijk een tweedelig in de landscultuur waarin nog voor een belangrijk deel wordt aangestuurd op economische groei door verzuilde machtige belangen in de hogere, ongevoelige regionen van het beleid. Maar onderop (paradoxaal bovenop in de het bewustzijnsmodel van ethiek, waardoor we praten over de kanteling en volledige omslag van onze maatschappij) ontstaat een nieuwe maatschappelijke inkleuring die opzoek is naar borging met bestuurlijke faciliterende steun.
Hierdoor verliest de oude, overheersende cultuur haar maatschappelijk en bestaansrechtelijke fundament (dat ze overigens op onmenselijke manier tracht te handhaven met belastingdruk, solidariteitswetgeving rond geld in plaats van menselijkheid, incassobeleid, een rechtstaat die eigen onrecht niet ter discussie stelt, enz). Het nieuwe leiderschap ontwikkelt zich van onderop en stapsgewijs neemt het ook de hogere treden in beslag door de introductie van een nieuwe cultuur en structuur. De keuzes voor het nieuwe Nederland en Europa zijn gemaakt, de precedenten zijn zichtbaar, niet alleen in Sustainocratie maar ook in vele andere cocreatie initiatieven die geen eigen theoretisch kader hebben gedefinieerd waar wel op een natuurlijke wijze erop uit zijn gekomen.
Dit plaatje laat het mooi zien in zelfbewuste openbaring. Zoals ikzelf pleeg te zeggen “we bewonderen de bloem voor haar ongekende schoonheid omdat we denken dat het nieuw is tot we beseffen dat het zaad allang verborgen zat onder de lelijke betonnen plaat die wij er zelf overheen hadden geplaatst en een er een uitweg doorheen wist te vinden, zoals het leven betaamd”.
Stad van Morgen, harmonie gedreven waardecreatie processen:
Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door Jean-Paul Close, grondlegger van Sustainocratie en oprichter van o.a. de Stad van Morgen. De serie brengt de complexe transitie in beeld waar de mensheid in verwikkeld is geraakt en ons de komende decennia ingrijpend bezig zal houden.
Blog 14: Ethiek
Wikipedia: Ethiek (Grieks: èthos, gewoonte of zedelijke handeling) of moraalwetenschap is een tak van de filosofie die zich bezighoudt met de kritische bezinning over het juiste handelen.
Vandaag stond in de krant een artikel over de verkiezingsstrijd in de Amerikaanse staat Maine onder de kop “banen zijn toch belangrijker dan het milieu?”. De transitie die de staat meemaakt gaat over het historische belang van de fabrieken ten opzichten van het moderne belang van de leefbaarheid. De hele discussie geeft een maatschappelijke ontwikkeling weer die valt onder het hoofdstuk “ethiek” ofwel de evolutie van de morele opvattingen over de mens, natuur en samenleven.
Gisteren kwam mij de “luchtzuiverende woontoren” uit China onder ogen, een vergelijkbaar begrip als de luchtzuiverende intensieve veehouderij in Brabant of het feit dat men in een auto schonere lucht ademt door luchtfilters dan buiten de auto in de benzinedampen van hetzelfde voertuig.
200 jaar geleden trok niemand zich wat aan van het milieu. De wereld was zo groot dat de natuur de vernietigende kracht van een miljard mensen nog wist te verdoezelen. De mens was vooral bezig met zichzelf, de onderdrukking en de onderlinge conflicten. Het begrip “mensenrechten” bestond nog niet waarbij het uitbaten van mensen weelderig tierde door de kastenverhoudingen die waren ontstaan. De verstedelijking en industrialisering zorgde voor zoveel vervuiling dat het arbeidersbestand stierf aan allerlei ziektes. Er is zelfs een tijd geweest dat de gemiddelde leeftijd daalde tot 30 jaar! Net als nu in gettos van grote steden. Dat was aanleiding in Nederland om de eerste grondwet op te stellen waarin ook rekening werd gehouden met de consequenties van handelen op de mens en de noodzaak om met elkaar zaken af te stemmen die uit gingen van een zeker harmonie tussen menselijke en economische belangen door o.a. hygiene en vervuiling te reguleren. Deze grondwet was vooral gericht op het in leven houden van volwassen arbeiders, niet nog vanuit een moreel standpunt.
Nog steeds treffen we gebieden aan waar de mens volledig ondergeschikt is aan het nietsontziende wanbeleid van de macht. De vuilste steden bevinden zich in het verre en midden oosten onder de rook van ongereguleerde industriële processen. Het is niet moeilijk in te zien dat deze zelfde gebieden een politiek klimaat hebben van geldgedreven onderdrukking en gebrek aan respect voor het leven, laat staan voor de mens. Het debat over ethiek gaat dus ver terug en lijkt, met de huidige situatie van klimaatverandering, opwarming van de Aarde, energietransitie, armoede en catastrofes te leiden tot een wereldwijde transitie. Daarin zien we 3 fasen die we al in historische context kunnen plaatsen:
Fase 1: Totale apathie, ontkenning of gebrek aan onbewustzijn. Dit zijn de gebieden waarin milieu en mens ondergeschikt zijn aan machtsbelangen en er geen enkel beleid gericht is op balans of leefbaarheid.
Fase 2: Reactieve benadering
De evolutionaire stap die onder andere Nederland 200 jaar geleden maakte door volksgezondheid en leefbaarheid op te nemen in de grondwet is een voorbeeld van de ontwikkeling die gaande is. De reactieve benadering is bewust van vervuiling en consequenties maar tracht deze op te lossen middels maatregelen. Zo zien we dat onze onbalans met de natuur heeft geleid tot een enorme toename aan kankergevallen. De reactieve benadering heeft geleid tot een explosieve groei van de farmaceutische industrie die medicijnen ontwikkelde om kanker te bestrijden. Binnen deze categorie valt ook het luchtzuiverende bouwwerk van China of het beleid rond uitstoot van intensieve veehouderij. Er wordt niet nagedacht over de oorzaak maar het oplossen van de consequenties. Zo is een duale economie ontstaan die enerzijds de consumptiepatronen stimuleert en anderzijds oplossingen introduceert rond de consequenties van consumptir.
De reactieve aanpak schuift verantwoordelijkheden voor zich uit en de consequenties stapelen zich uiteindelijk op zodat er een situatie van crisis ontstaat. Deze uit zich niet alleen in economische onbalans maar vooral ook in menselijk leed. Overgewicht, diabetes, gedragsstoornissen, enz zijn allemaal consequenties van een combinatie van reactief maatschappelijk bewustzijn en een levenstijl die hebzucht verward met welzijn.
Fase 3: proactieve verantwoordelijkheid
In deze fase geraakt men wanneer beseft wordt dat reageren op consequenties de problemen niet weg neemt maar opstapelt tot een exponentieel probleem. Dan zien we dat ineens het besef omslaat en we geen pleisters meer maken voor de wonden maar de oorzaak opzoeken en tot de slotsom komen dat de basiswaarden voor de mens uiteindelijk de kern vormen van een stabiele maatschappelijke organisatie. Leefbaarheid in relatie tot gezondheid zorgt voor productiviteit, sociale cohesie en maatschappelijke balans. Arbeid wordt in relatie gebracht tot wederkerigheid op gebied van welzijn in plaats van industriële activiteiten en geld. Het debat over “banen versus milieu” in Maine is dan irrelevant als we de zaak omdraaien en ons afvragen “wat moeten we doen voor ons welzijn in Maine?” De maatschappij ziet zichzelf, de leefbaarheid en het welzijn als een co-creatie in plaats van een remedie.
Waar staan we in de evolutie?
We zien dat het bewustzijn de route van de globalisering van industrialisering volgt. In de meeste landen, zoals India en China of Brazilië, waar de industriële processen terecht zijn gekomen, werd allereerst de fase van ontkenning of apathie gehanteerd. De industrie, handel en macht was belangrijker dan de mens. Veel westerse landen waren al geruime tijd in fase 2 aangeland, de reactieve manier om economische ontwikkelingen te stimuleren en via verzekeringen, belastingen en regulering de consequenties aan te pakken. Deze reactieve fase bereikt nu ook de landen als China en Brazilië, en ook de steden die de consequenties van de vervuiling meer voelen dan het platteland. Voor de westerse landen betekende dit een economisch tijdperk rond kennis ontwikkeling en export van regels, maatregelen en consequentie gedreven technologieën. Terwijl de primaire consumptie economie een boost doormaakte in de globalisering naar het Verre Oosten werd de secondaire economie van zorg en belastingen de drijfveer van de landen waar de industrieën waren verdwenen en de consumptie als economische maatstaf was geïntroduceerd. In Nederland betekende dit een maatschappij die in toenemende mate afhankelijke werd van belastingdruk om kosten te dekken. Tussen 2001 en 2014 is die druk nagenoeg verdrievoudigd (90 Miljard naar 280 miljard Euro). Dit vooruitschuiven van de problemen, samen met de grote gevolgen die zich wereldwijd opstapelen door de combinatie van apathie en consequentie gedreven beleid zou een belastingdruk in 2025 opleveren van 560 Miljard Euro). De kosten-tsunami die ik in bovenstaande tekening heb weergegeven staat voor onze neus.
Maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat we gaan beseffen dat de enorme problematiek niet op te lossen is met geld. Zelfs de speculatieve vastgoedbubbel die de kosten moest dekken van de vergrijzing blijkt de onbalans alleen maar te vergroten doordat de ethiek rond de mens is verdwenen en de maatschappij verwikkeld is geraakt in een piramidesysteem van schuldeisers in plaats van waardecreatie. De chaos dwingt tot bewustwording waardoor de derde evolutionaire fase zich aandient.
Sustainocratie
Fase 3 is in ontwikkeling met precedenten zoals AiREAS, een multidisciplinaire samenwerkingsvorm die de gezondheid van de mens centraal stelt en niet het dweilen van vuil met de open kraan. De aanpak in AiREAS vertegenwoordigt een omgekeerde wereld waardoor er zoveel innovatieve krachten ontstaan in de gemeenschappen dat er voor de komende decennia voldoende arbeid is voor iedereen om de vernieuwing en opschoning vorm te geven. De kaders van de proactieve benadering van Sustainocratie tonen aan dat de reactieve benadering een gigantische transitie door moet maken. De consumptie en consequentie economie transformeert naar de holistische economie van waardecreatie en duurzame menselijke vooruitgang. Dat gaat gepaard met een geheel nieuw waardesysteem, nieuwe onderlinge verhoudingen tussen kernfiguren van de maatschappij en de herdefinitie van het rechtssysteem, de grondwet en de nieuwetijdse ethische onderbouwing van onze samenleving.
Nu nog zijn het kleine parels van cocreatie die vanuit AiREAS en FRE2SH hun experimentele weg vinden in het opzetten van de nieuwe evolutionaire werkelijkheid. We leven nog in de maatschappelijke context van fase 2 maar de transitie naar fase 3 is gaande. Als deze fase eenmaal integraal wordt gedragen in Nederland en Europa dan verschuift het spanningsveld van de gehele wereld. Gaandeweg zullen ook de andere gebieden overstappen op fase 2 en ten slotte fase 3. De transitie van fase 1 naar 2 is nog volop gaande, ook in Europese steden en regios. In 2012 zat ik nog bij een schouderophalende directie milieu van de stad Madrid en nu, 2 jaar later heeft de burgerbevolking de autovrije stad geëist en bestuurlijk support afgedwongen. Het gaat ineens snel. De blokkades van weleer heffen zich op en de ethische discussie krijgt diepgang dat het loslaat proces van fase 2 naar 3 vorm geeft. Daarin lopen organisaties als AiREAS voorop en tonen aan voor de rest van de wereld dat “het ook anders kan”. Het is een logische stap in de evolutie van de mens en zal een stapsgewijs proces doormaken dat wellicht in een enkele tientallen jaren is beslecht.
Het is ook niet meer dan normaal dat in o.a. de Nederland de basis wordt gelegd voor deze omschakeling. Als we dat met meer gedrevenheid doen dan hebben we een boeiende taak om de golfbeweging van verandering die ontstaat in de wereld te begeleiden met onze eigen innovatieve krachten. Dit heb ik de Transformatie Economie genoemd, een economie die Nederland zich eigen kan maken door Sustainocratie te ontheffen van experiment en te integreren met het landbeleid.
Jean-Paul Close
2 december 2014
STIR Academy
Proef werkcollege
Verstedelijking, , “de gezonde stad”, Stad van Morgen, mierenhoop of wespennest? Betonhoop of ecosysteem?
Door: Jean-Paul Close
Gastvrouw: Nicolette Meeder
Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30
Introductie: In 2009 kondigde docent Jean-Paul Close de Stichting STIR aan dat prompt de roepnaam Stad van Morgen kreeg van het publiek. Daar was hij niet helemaal blij mee omdat het de indruk wekte dat de stichting om stenen of materialen zou gaan in plaats van mensen en bewustzijn. Toch ontstond gaandeweg de verduurzamingsdynamiek in de stad door het contrast te scheppen tussen materiële en menselijke belangen. Via samenwerkingsexperimenten ontstonden AiREAS (de gezonde stad), FRE2SH (zelfredzame stad) en STIR Academy (de zelfbewuste innovatieve stad)..
College: De verstedelijking in de wereld is een proces van vele tegenstellingen die een geheel eigen cultuur en karakter geven aan een gebied. Mensen die in Londen, Parijs of Amsterdam zijn geweest hebben niet het gevoel dat ze kennis hebben gemaakt met Engeland, Frankrijk of Nederland. Het verhaal van de getto’s in Houston (Amerika), de leegstand in megasteden van China, de kwetsbaarheid voor zeewater van Jakarta en de dodelijke vervuiling van Iraanse steden, toont dat “de ideale stad” nog niet is bedacht door de mens. Europa is begonnen met de “Smart City” beweging, maar wat is Smart (slim)? Hoe ziet de wereld er over 30 jaar uit?
Gastspreker: Arjan Swinkels
Jean-Paul Close: Is visionair over de evolutie van de mens en de menselijke complexiteit, meervoudig auteur, initiatiefnemer van de Stad van Morgen, het democratiemodel Sustainocratie en de vele samenwerkingsvormen die daaruit zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH en STIR Academy, grondlegger van een nieuw maatschappijmodel waartoe hijzelf uitnodigt.
Arjan Swinkels – De Stoerderij
“De Stoerderij is een boerderij met hele stoere waterbuffels”.
Een familiekudde met 27 waterbuffels. Op de boerderij is biologisch melk, vlees & ijs te koop en kan men op afspraak rondleidingen en uitleg krijgen bij en over de buffels. Het ijs is ook te verkrijgen in een ijssalon te Eindhoven. Arjan Swinkels deelt met ons zijn passie en visie op zijn “stoere” boerderij.
Wat dit met verstedelijking te maken heeft dat hoort u tijdens het college.
Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een Europees inspiratie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.
Voor wie: ondernemers, medemensen, beleidmakers of uitvoerders, pioniers, vernieuwers, zoekenden, verbinders, studenten en andere lerenden, enz. Kortom, een ieder die de ontwikkelingen van deze tijd een persoonlijk of professioneel plekje moet geven en met de vele veranderingen om dient leren te gaan of ze zelfs vorm geven.
Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)
19 november 2014
STIR Academy
Proef werkcollege
Democratie, falen van het systeem, recht en onrecht, ethiek, schuld en onschuld, Sustainocratie, systeem innovatie, 3e wereldoorlog
Door: Jean-Paul Close
Gastvrouw: Nicolette Meeder
Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30
Introductie: Onze democratie is zo’n 200 jaar oud maar van vrijheid is er weinig sprake. Recente wetenschappelijke analyses geven een falend systeem weer dat wel in staat is tot zelf reflectie maar niet tot zelf correctie. Externe krachten zijn nodig voor de aanpassing. Kan dat met Sustainocratie of is een burgeropstand of 3e wereldoorlog nodig?
College: Tijdens het college scheppen we een historisch beeld van de ontwikkeling van Nederland als klein landje dat zich als speculatieve grootmacht gedraagt. Docent Jean-Paul Close keerde na 27 jaar terug naar Nederland en kreeg de cultuurschok van zijn leven. Als gevolg hiervan bestudeerde jij de ontwikkeling van het land en kwam uit op de menselijke complexiteit die leidt tot chaos maar ook tot welzijn. Wat staat ons te wachten als land?
Jean-Paul Close: Is visionair over de evolutie van de mens en de menselijke complexiteit, meervoudig auteur, initiatiefnemer van de Stad van Morgen, het democratiemodel Sustainocratie en de vele samenwerkingsvormen die daaruit zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH en STIR Academy, grondlegger van een nieuw maatschappijmodel waartoe hijzelf uitnodigt.
Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een inspirarie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.
Voor wie: ondernemers, medemensen, beleidmakers of uitvoerders, pioniers, vernieuwers, zoekenden, verbinders, studenten en andere lerenden, enz. Kortom, een ieder die de ontwikkelingen van deze tijd een persoonlijk of professioneel plekje moet geven en met de vele veranderingen om dient leren te gaan of ze zelfs vorm geven.
Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)
Ons land is in der loop de tijd ondergeschikt geraakt aan de geldgedreven belangen van banken, bedrijven en overheden. Dit systeem van rente en speculeren maakt het leven op Aarde en onderling tussen mensen structureel kapot. Er vindt amper waardecreatie plaats alleen waardeonttrekking met het gevolg dat catastrofale crisissen zich opstapelen, nu en steeds groter op de horizon.
“Als ik het voor het zeggen had” dan zouden we per omgaande de volgende maatregelen nemen:
1. Rente wordt verboden
Dat betekent het einde van het speculatieve banksysteem en structurele waardeonttrekking. Iemand die nu een huis koopt betaalt het eigendom 2 tot 3 keer. De extra betaling is winst voor enkelen en komt niet terug in de maatschappij terwijl degene die het op moet brengen een leven lang “voor de bankwinst” moet werken in plaats voor welzijn van zichzelf en de omgeving. Door die winst weer maatschappelijk beschikbaar te maken wordt het geïnvesteerd in waardecreatie omdat oppotten toch geen zin heeft.
2. Iedereen een eigen huis.
Het vermogen van huisvesting wordt maatschappelijk vastgesteld. Iedereen heeft recht op een renteloze hypotheek die met een vast, maximum percentage op inkomen wordt afgelost, bijv 20%. Aangezien inkomen variabel is kan een persoon er langer of korter over doen, afhankelijk de inkomenspositie van elk moment. De hypotheek aflossing is persoonsgebonden, niet gebouw. Als iemand verhuist dan neemt hij of zij de hypotheek aflossing mee naar de volgende woning en gaat gewoon door. Dit voorkomt speculatie met de panden en helpt om de dynamiek arbeid-huisvesting te optimaliseren. Erfrecht vervalt. Als de hypotheek is afgelost dan heeft de persoon de keuze om een hogere te nemen of om het maandelijkse hypotheek percentage toe te voegen aan sociale zekerheden (zie punt 5)
3. Iedereen levenslang werk (vanaf 16 jaar)
Arbeid wordt gestimuleerd door regionale zelf/samen redzaamheid en productiviteit middels een circulair wederkerigheid systeem. Arbeid is niet gerelateerd aan industriële processen maar toegevoegde waarde. Kinderen opvoeden en ouderenzorg is net zo waardevol als groente verbouwen, metselen of tafels timmeren. De beloningsstructuur is afgestemd op talent, noodzaak en inzet. Samenwerking verhoogt de effectiviteit en daarmee ook de wederkerigheid. “Vrijwilligerswerk” bestaat niet meer en wordt veralgemeniseerd tot “werk uit vrije wil” met wederkerigheid ongeacht leeftijd of functie.
4. Belasting is maximaal 20%
Bureaucratie is gericht op faciliterende functies voor optimale lokale cocreatie. Alle maatschappelijke functies zijn van de maatschappij, niet de overheid, met uitzondering van datgene dat collectief faciliterend geregeld dient te zijn op gebied niveau (infrastructuur, onderhoud, kader bewaking). Multidisciplinaire co-creatie is de norm, gebaseerd op Sustainocratische principes. 20% van het inkomen is bestemd voor deze overkoepelende maatschappelijke functies die ook altijd in multidisciplinaire co-creatie worden uitgevoerd.
5. Sociale zekerheden opbouw 10%
Sociale zekerheden zijn een maatschappelijke taak van de hele bevolking en wordt in waarde creatie uitgevoerd en beloond. Toch dienen we ook rekening te houden met gespecialiseerde functies, wetenschappelijk onderzoek en oude dag voorzieningen. Een deel van het landsvermogen zit opgebouwd in de huisvesting via eigendom en hypotheekaflossing, een extra deel in de 10% bijdrage voor sociale zekerheden. Als een individu klaar is met de hypotheekaflossing die maximaal 20% van het inkomen bedroeg dan kan hij of zij ofwel de hypotheek verhogen óf besluiten het als extra spaarmiddel toe te voegen aan het sociale zekerhedenpakket, bijvoorbeeld voor pensioenvoorziening zodat dan 30% bijgedragen wordt. Het wordt niet toegevoegd aan het vrije besteedbare vermogen, dat steeds op 50% blijft staan, ongeacht de hoogte van het inkomen.
Harmonieuze economie
Al met al is zo 50% van de wederkerigheid in inkomen uit arbeid verdeeld over huisvesting (20%), belasting (20%) en sociale zekerheden (10%). De rest van het inkomen (50%) is vrij besteedbaar aan voeding, recreatie, onderhoud en welzijn ontwikkeling. De duurzame maatschappelijke vooruitgang is gebaseerd op menselijkheid en onderlinge welzijn gedreven relaties. Het vrij besteedbare inkomen is een circulaire economie waar het bedrijfsleven op in kan spelen. BTW en vennootschapsbelasting wordt opgeheven omdat het hele belastingsysteem verweven zit in de 20% inkomstenbelasting. Bedrijfsleven betaalt zo ook op eenzelfde manier alsof het een natuurlijke persoon is. Winst in het bedrijfsleven kan verdeeld worden als inkomsten voor aandeelhouders maar ook geherinvesteerd worden in continuïteit, groei en innovatie.
Jongeren tot 16 jaar zijn vrijgesteld, net als startende bedrijven. Beiden hebben de uitdagende taak zich te oriënteren op persoonlijk succes door te experimenteren, te leren en zich te verbinden aan de werkelijkheid van de tijd waarin we leven.
Dit college is door het kritische publiek (uit zorgsysteem, gezondheid organisaties, privé deelname en professionals uit andere sectoren) positief beoordeeld met “dit moeten veel meer mensen meemaken”
4 november 2014
STIR Academy
Proef werkcollege
Gezondheid, zorg, zorgstaat, zorginitiatieven, ICT in de zorg, afhankelijkheid, zelfredzaamheid, vergrijzing, economie van gezondheid
Door: Jean-Paul Close
Gastvrouw: Nicolette Meeder
Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30
Introductie: In 2009 werd docent Jean-Paul Close uitgenodigd om mee te doen aan het innovatie platform van de landelijke overheid onder leiding van de SER. Nederland werd toen afgeschilderd als een land vol zieke, oude mensen aan een zorginfuus. Dat was zo kostbaar dat er een maatschappij model werd gepropageerd dat veel geld moest verdienen om die kosten te dragen. Anno 2014 wordt dezelfde Jean-Paul Close door het ministerie gevraagd om als oprichter van AiREAS mee te doen in het landelijke dreamteam om van gezondheid een business case te maken.
College: Sinds 2008 hebben we te maken met een intense economische crisis en een veranderend beeld van de relatie tussen de mens en de staat. Van infuus naar gezondheid? Is de mens en haar gezondheid een business case? Of een verantwoordelijkheid? Of geen van beiden? Of juist allebei? Hoe relatief is gezondheid als we toch allemaal een keer dood gaan?
Met deze vragen kijkt Jean-Paul Close naar onze menselijke en economische werkelijkheid en vraagt zich af hoe het leven van de volgende generaties eruit zal zien, als we het vergelijken met vroeger en nu? We vragen ons af hoe het moet met ouder worden, de zorg, de kosten, de verantwoordelijkheden….
Jean-Paul Close: Is visionair over de evolutie van de mens en de menselijke complexiteit, meervoudig auteur, initiatiefnemer van de Stad van Morgen, het democratiemodel Sustainocratie en de vele samenwerkingsvormen die daaruit zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH en STIR Academy, grondlegger van een nieuw maatschappijmodel waartoe hijzelf uitnodigt.
Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een inspirarie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.
Voor wie: ondernemers, medemensen, beleidmakers of uitvoerders, pioniers, vernieuwers, zoekenden, verbinders, studenten en andere lerenden, enz. Kortom, een ieder die de ontwikkelingen van deze tijd een persoonlijk of professioneel plekje moet geven en met de vele veranderingen om dient leren te gaan of ze zelfs vorm geven.
Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)
Deze blogserie van 20 over de grote omslag, ofwel de enorme veranderingsuitdaging waar de mensheid voor staat als we over als soort willen blijven voortbestaan met een zekere vorm van welzijn, wordt u aangeboden door Stad van Morgen initiatiefnemer, Jean-Paul Close.
Blog 12 – verzet
Het is moeilijk te bevatten dat we een fase in zijn gegaan van verzet en verandering. Zeker als we het doorgeslagen individualisme en machtsmisbruik in onze omgeving als maatstaf nemen van een eenzijdige werkelijkheid.
Doorgeslagen individualisme
Velen vinden dat we doorgeslagen zijn in narcistisch individualisme en dat lijkt ook zo. In elke menselijke cyclus ontstaat er binnen een periode van overvloed een psychologische apathie en gemakzucht waarvan machthebbers profiteren tot ze er zelf bij neervallen. In het economisch materialisme is deze vorm van individualisme natuurlijk het meest interessant. Iedereen een huis, auto, vakanties, luxe eigendommen, schulden, veel consumeren, enz. Doe daar de speculatie bovenop van kapitalisme, dat prijzen doet stijgen door het creëren van tekorten, dan krijg je een groei economie. Iedereen wil meer, zoekt concurrentie met de omgeving door verschil te willen maken en schermt angst om iets kwijt te raken af door zich te vereenzamen, in een status hiërarchie of met het gezelschap van internet dat alles biedt dat men nodig lijkt te hebben.
Zelfs President Obama wist zijn publiek recent te vertellen dat de gemiddelde mens zo simpel is dat men alleen kan functioneren onder een krachtige hiërarchie. Het toppunt van politiek en economisch systeemslavernij is bereikt met zelfverheerlijkte dictatorachtige machotypes zoals Obama en Putin. Binnen de context van de menselijke complexiteit hebben wij een absoluut moreel dieptepunt bereikt.
Wakker worden
Door deze blinde afhankelijkheid ontstaan er ineens de meest uiteenlopende tegenstellingen. Rijk wordt als maar rijker, arm als maar armer, macht machtiger, onmacht wanhopiger. Criminaliteit stijgt uit zelfbehoud of hebzucht en systeemagressie bouwt zich op wegens het massale gevoel van onrecht dat van onderop de maatschappelijke basis ter discussie gaat stellen. De cultuur van eigenbelang en gemak breekt op. De zelfberekende, eigenzuchtige individualist komt weer in aanraking met emoties. Chaos is nodig om los te laten uit het oude systeemdwangbuis. Die onstabiliteit maakt de natuurlijke mens in ons wakker. Deze ontwaakt uit de bevroren egostatus en gaat schakelen met de omgeving uit overlevingsdrang. Eerst voelt men angst, daarna boosheid. Men gaat op zoek naar zichzelf en daadkracht voor nieuwe stabiliteit. De emoties moeten een weg vinden en men gaat op zoek naar de zin van alles. Verzet tegen de gevestigde orde kan zich op vele manieren uiten en deze reageert terug met meer machtvertoon, dwang en bureaucratie. Dat wekt nog meer verzet op dat zich uiteindelijk afzet tegen alles wat beweegt of maar ademt vanuit gezag.
Individualisme naar bewustwording
De bewustwording van de onmacht in het systeem brengt de natuurlijke mens in aanraking met werkelijke macht van de mens. Men ontdekt zichzelf en het zelfbewustzijn. Het onrecht wordt zichtbaar dat door de machtstructuren “recht” wordt genoemd. Men raakt in verzet door afstand te nemen en op zoek te gaan naar de inkleuring van een nieuwe werkelijkheid waarin men zelf een bevredigende rol speelt. Men raakt in aanraking met oude en nieuwe verbanden waar men bij kan horen, zoals een religie, een sekte, een vereniging of samenwerkingsverband. Of men creërt er zelf een, zoals ik Sustainocratie heb geschapen.
Het grijpen naar de oude moraliserende geschriften is een logische oplossingen om een constitutie van onrecht te vervangen met iets van blijvender aard. Maar dat is slechts één van de oplossingen. Tijdens de Arabische Lente zagen we opstand tegen het regiem dat uiteindelijk omver geworpen werd. De macht van het volk werd zo duidelijk maar ook het diepgewortelde virus van macht. Het verwijderen van de kopstukken was als het plukken van de paddestoelen. Er kwamen er evenveel voor terug.
Concessies via de stembus krijgt men pas als het grootste deel van de bevolking er achter staat. Maar verandering ontstaat nooit bij meerderheden. Het zijn de minderheden die het zelfbewustzijn als eerste doorbreken en de gevestigde orde ter discussie stellen. Evolutie is nooit democratisch maar empatisch. Keuzes die gemaakt worden op basis van inleving in een nieuwe werkelijkheid waarin samenhang en harmonie van belang is met een hoger bewuste “ik ben” benadering. Dan verdwijnt het verzet en werkt men open en transparant aan de opbouw van de nieuwe wereldbeleving.
Maar velen blijven hangen in het verzet en vechten tegen de oude gevestigde orde. Deze ziet daarin aanleiding om zich te uiten vanuit macht. Uiteindelijk verzwakt men elkaar en ontstaat er ruimte voor de daadwerkelijke vernieuwing. Niemand wil de harde woorden van strijd en oorlog, moord en doodslag, maar die van liefde en opbouwende voorspoed. Maar zonder eerst geconfronteerd te worden met de pijn en het wakker worden blijft de narcistische individualist ingeslapen en maatschappelijk gedrogeerd. Zowel het verzet als de vernieuwing groeit en bouwt zich op. Wanneer de oude machthebbers wakker worden dan is het te laat. Het verzet verwijt hen de schandalen van onmenselijkheid waardoor weer geschiedenis wordt geschreven van goed en kwaad. Dit maal zo gedocumenteerd dat we hopelijk een definitieve evolutionaire stap maken door onszelf in kracht en zwakte door en door te leren kennen. Wie weet gaat de mensheid dan een nieuwe era tegemoet. Daar wordt aan gewerkt. Bij ons in ieder geval, wij die het verzet zijn overstegen.
Het probleem:
“Wij zijn de eerste generatie die last heeft van de klimaatverandering en de laatste die er wat aan kan doen” (Jay Inslee, gouverneur USA en doorgetweet door President Barack Obama).
De consequenties zijn erg groot als we het niet doen. Nederland is nu al risicoland nummer 1 op gebied van bevolkingsaantal (47%) dat door stijgend water wordt getroffen. China is nummer 1 door het aantal mensen dat getroffen wordt (50 miljoen).
Wetenschappers voorspellen dat de mens bezig is om de geschiedenis in te gaan als de 6e catastrofe van massa uitroeiing op Aarde, de enige die het doet vanuit zelfbewustzijn. De andere 5 waren meteoren en vulkanen.
De oplossing
Bewustwording leidt tot verandering. Daar zitten enorme innovatieve kansen voor de risico landen. Eigenbelang is de beste motivator. Voor de individuele medemens zijn de wereldproblemen en consequenties echter zo enorm en abstract dat men gemakkelijker denkt dat het wel voorbij gaat dan de oplossing bij zichzelf te leggen.
10 jaar geleden vroeg ik mij af wat de oplossing zou zijn? Moest ik kritisch blijven naar overheden, bedrijven en medemens? Nee, want dan ben ik afhankelijk van anderen en ga ik het leven door met frustratie en gevoel van machteloosheid. Zelf verantwoordelijkheid nemen was voor mij de oplossing, maar hoe, op welke manier? Ik kon geen aanvaardbare definitie vinden voor duurzame menselijke vooruitgang waar ikzelf dagelijks iets mee kon. Daarom heb ik er een zelf gecreëerd waar ik naar ben gaan leven en uiteindelijk anderen toe ben gaan uitnodigen het ook te doen.
Daaruit is de Stad van Morgen ontstaan als stichting, de samenwerkingsverbanden AiREAS en FRE2SH, de verduurzamingsacademie STIR Academy, Sustainocratie en de Transformatie Economie. Als dit door een persoon kan worden opgestart wat kunnen we allemaal samen bereiken?
Probeer het gewoon, privé en professioneel en kijk wat er gebeurd.
Jean-Paul
Stad van Morgen 