In Stad van Morgen introduceren we een nieuwe manier om verantwoording af te leggen. Dat doen we door 5 kernwaarden te definiëren die garant staan voor duurzame menselijke vooruitgang. We vragen alle pilaren van de maatschappij (overheid, burgers, bedrijfsleven en onderwijs) om samen die verantwoordelijkheid te delen. 

De huidige maatschappelijke sturing gaat echt niet om kernwaarden maar politiek economische belangen. De kernwaarden worden middels dure reparatie systemen daar waar mogelijk hersteld. Dat dit maar deels mogelijk blijkt is evident gezien de problemen doe er zijn ontstaan lokaal en wereldwijd. Als we deze oude maatschappelijke verantwoording toetsen aan die van de kernwaarden gedreven Sustainocratie dan kunnen we alleen maar het morele failliet van de huidige staatsinrichting inzien. In principe is dat geen probleem. Het wordt wel een probleem als de staat meer belang hecht aan het vasthouden van de oude werkelijkheid dan te investeren in vernieuwing van de aanpak en verantwoordelijkheid inclusief de herdefinitie van zichzelf.

Voorafgaand ontstaat een tweedeling in de maatschappij. Dit komt tot uiting in het volgende verhaal:

“Het zit juridisch mooi dichtgetimmerd dat zorgsysteem van Nederland. Als bevolking zijn we verplicht financieel bij te dragen via het belasting en verzekeringen stelsel. Als we dat niet (op tijd) doen dan krijgen we te maken met de dwangcultuur van incasso, kostenverhogende boetes, deurwaarders en noem maar op. Het “geheugen” van de maatschappelijke belasting is oneindig en achtervolgt de mens tot in den treuren. Het “principe van solidariteit” noemt men dit officieel maar in feite draait het de rug naar de mens en menselijke complexiteit.

En daar zit nu het probleem. 

Solidariteit heeft te maken met zorg voor elkaar, niet de verplichte dwangsom van het in stand houden van een financiële zorgpiramide die draait om winstgevendheid en banen voor de politieke vrienden netwerken. De zorg wordt er als maar duurder op onder het mom van de vergrijzing maar in feite is het een pure dictatoriale vorm van volksuitbuiterij. De vorm die het stelsel heeft aangenomen is een kartel waarin elke vorm van vernieuwing wordt geweerd en vooral wordt aangestuurd op belangenbehartiging in plaats van het werken aan een gezonde maatschappij met gezonde mensen. Men repareert minimaal wat de kapitalistische consumptie structuur aan lichamelijke, emotionele en milieu klachten veroorzaakt zonder de bron aan te pakken noch effectief voor oplossingen te zorgen. Ondanks het goede werk van vele dienstverleners in de sector is het systeem zelf een fraude en misdaad tegen de mens zelf.”

Socrates zei terecht “je kunt je leven lang vechten tegen het systeem of al je energie steken in het creëren van iets nieuws.”.

De aantijging van fraude van de staat in het verhaal is niet gericht op de zorgverlening zelf die veelal uitstekend werk verricht in vaak onmenselijke omstandigheden van werkdruk binnen menselijk leed. Het is tegen het financiële kartel dat de staat en verzekeringen hebben gecreëerd en via de solidariteit wetgeving ons oplegt en afdwingt. De fraude is tevens gericht tegen het winstbejag van de instellingen over de rug van een bevolking. De fraude is ook tegen een maatschappelijke structuur die een groei economie nodig heeft om de medemens nog meer te belasten met de gevolgen van diezelfde groei economie. Het gaat dan niet meer om de mens die de maatschappij vorm geeft maar om instellingen die zichzelf instant houden met het eenzijdige wetboek in de hand en een bestuurlijke werkelijkheid die de instellingen prevaleert boven de menselijkheid en mensheid.

Het alternatief is de solidariteitvorm in de Stad van Morgen. Deze gaat om 3 niveaus:

* zorg voor jezelf vanuit bewustwording en educatie over een gezonde levensstijl en de kernwaarden van het bestaan.

* zorg voor de medemens vanuit liefde, empathie en betrokkenheid.

* zorg voor gespecialiseerde hulp om de eerste twee te steunen.

We noemen dit het 3 x 8 principe dat verder uitgewerkt wordt in onze gezondheid, welzijn en sociale zekerheid aanpak. Wij nodigen iedereen uit om hieraan deel te nemen en financieren deze aanpak door middel van een maatschappelijk beloning systeem en het minimaliseren van onkosten. Wij nodigen de oude staatsvorm uit om mee te doen en zichzelf gaandeweg te transformen door de opschorting van de oude solidariteit wetgeving en betalingsverplichtingen aan de oude zorgstructuur en de nieuwe aanpak te omarmen vanuit een mens ethische werkwijze. De staat is er voor de mensen, niet voor het geldbelang, de instituten of een machtscultuur. Als de staat er niet meer is voor de mensen dan is er geen staat en dus ook geen recht. In een statenloosheid organiseert de mens zichzelf. Dat mag niet gebeuren.

De tweedeling wordt weer teniet gedaan wanneer de staat en de bevolking elkaar weer vinden in de cocreatie in plaats van het gebod.