16. Zelforganiserend vermogen

november 16, 2014november 19, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door Jean-Paul Close, grondlegger van de Stad van Morgen (Stichting STIR) en Sustainocratie, initiatiefnemer van samenwerkingsverbanden AiREAS, STIR Academy en FRE2SH.

Blog 16: Zelf-organiserend vermogen

Een van de grootste euvels van alle tijden is de hiërarchische manier van menshouderij. Vanuit de natuurlijke oorsprong van de mens heeft hiërarchie-vorming een duidelijke logica om de eenheid van een gemeenschap te bewaken terwijl de leden van de groep in een bewustzijnsproces verkeren waarin alle fasen van de complexiteiten cyclus doorlopen worden. Het leiderschap werd dan ook vaak uitgevoerd door de matriarch, de ervaren moederlijke vrouw die gezondheid, veiligheid en cohesie nastreeft terwijl de mannen zorgen voor de voedselvoorziening en verdediging van de groep. Gaandeweg, door de groei van de groepen, gedwongen migraties, confrontaties, oorlogsvoering, mannelijke religievormen is echter het leiderschap vermannelijkt, ge-ent op systeem-ondergeschiktheid, groei en concurrerende confrontaties. De introductie van geld als handelsinstrument is daar een voorbeeld van dat nu een uit de handen gelopen piramide structuur van belangen vertoont die structureel de menselijke waarden leegzuigt. Politieke en economische ondergeschiktheid en individualisme is de maatschappelijke norm in plaats van de spirituele kern van samenhorigheid, gezondheid, veiligheid en duurzame progressie.

De laatste millennia hebben in het teken gestaan van de ontwikkeling van deze maatschappijvorm die uiteindelijk een stadium heeft bereikt van hoogtepunt in vermannelijking en absoluut dieptepunt in morele bezieling en organisatie. Alle crisissen die we voor onze kiezen krijgen hebben hiermee te maken en tonen de absolute noodzaak om de essentie van het menselijke bestaan weer te ontdekken en ontwikkelen. Wij leven niet meer in de prehistorie waarin de matriarch het huishouden deed in de grot bij afwezigheid van de jagende man. We leven nu in een tijdperk dat er op Aarde geen ruimte meer is voor grote volksverhuizingen noch voor alles vernietigende “mannelijke” confrontaties. We zijn erop aangewezen om de harmonieuze verhoudingen tussen het mannelijke en vrouwelijke te ontdekken die de basis vormen van het leven zelf en nu ook doordringen in ons bewustzijn en onze organisatievormen.

Het gezin als bron van inspiratie
Het gezin bestaat uit man, vrouw en kinderen. Het is de verpersoonlijking van een harmonieuze, duurzaam vooruitstrevende maatschappij. Man en vrouw vertegenwoordigen de harmonieuze interactie tussen het doen en zijn met de kinderen als evolutionair resultaat. Er zijn geen hiërarchische verhoudingen, niemand is de baas en de basis van vooruitgang is Sustainocratisch:

Voedsel (en water)
Gezondheid
Veiligheid (inclusief huisvesting en kleding)
Zelf redzaamheid
Zelf bewustzijn

Deze basisprincipes zullen we allemaal herkennen als we eenmaal een gezin hebben gevormd en in bewustzijn zowel de zorg voor elkaar als de waarden gedreven interactie met onze omgeving vorm geven. Het gezin heeft een zichzelf organiserend vermogen dat voortkomt uit de oerbeginselen van onze diepste spirituele banden. Zo selecteren we onze partner, krijgen we kinderen, steunen we elkaar in de levensprocessen en ondergaan we het leerproces door ervaringen op te bouwen en met elkaar te delen.

Deze presentatie van leermeester Prof. Paul de Blot en sparring partner in de Stad van Morgen kan ik aanbevelen. Het zal u helpen in uw eigen processen.

Zelf organiserend vermogen
De mens wordt in spirituele vrijheid geboren, aldus Paul de Blot, maar ook de wetenschap die in de Stad van Morgen wordt gehanteerd. Het zelfbewustzijn is een keuze instrument die ons steeds in verwarring heeft gebracht tussen onze hebzucht en bestaansdrang. Het innerlijke inlevingsvermogen over wat ons zorgen baart of gelukkig maakt is ook van toepassing op de andere mensen. Empathie is die verbindende kracht die ons zelfbewust doet inleven over het lot van anderen mensen. Bij vriendschap is dit een natuurlijk proces dat diep van binnen tot stand komt en de betrokken personen aanzet tot een band van onvoorwaardelijke liefde. In een oorlogssituatie leidt dit tot overleven, in een gezinssituatie tot de evolutionaire kracht van voortplanting.

In dit filmpje praat ikzelf over het zijn en doen als evolutionaire krachtvelden waar we in onze spirituele vrijheid van keuzes en doorbraken in ons bewustzijn ook hele maatschappijen mee vorm kunnen geven, gebruik makend van de familiaire essentie van duurzame menselijkheid.

In de Stad van Morgen hebben we het steeds over de mensheid als de wereldwijde multinational van grandioze een-pitters. Het is een verwijzing naar de absolute individuele, spirituele vrijheid van elke mens als onderdeel van het grote geheel en de vriendschappelijk samenwerking die ons verbindt aan de duurzame menselijke evolutie. Door Sustainocratie te definiëren als model van vrijheid van keuze binnen de context van menselijke basisbelangen ontstaan vriendschappelijke samenwerkingsverbanden die net zo resultaatgedreven zijn als dat van een gezin. Er zijn geen bazen, geen hiërarchische verhoudingen noch eigendommen, uitsluitend zelfbewuste hogere doelen die de harmonie en het welzijn van de gemeenschap waarborgen door er allemaal samen aan te werken. Het leiderschap wordt vorm gegeven door het gemeenschappelijk doel dat men nastreeft in plaats van het belang van enkelingen.

Pijn verbindt
In de manier waarop ik het zijn en doen met elkaar heb verbonden zien we dat hebzucht uitmondt in chaos net als Paul aangeeft in zijn presentatie wanneer hij verwijst naar de eindigheid van de materiële wereld en de oneindigheid van de spirituele. Materiële hebzucht leidt tot verval zoals groei nooit oneindig door kan gaan in de materiële wereld. De pijn van de dood, de crisis, het verval en verlies is echter wel de prikkel die leidt tot nieuwe fasen van bewustzijn. Als we rond om heen kijken zien we veel menselijk leed dat door de mens in zijn geheel wordt veroorzaakt omdat wij het empathische vermogen niet structureel toepassen in onze grote maatschappelijke structuren maar deze hebben gebaseerd op macht en hebzucht, de dodelijke virussen van het bewustzijn. De pijn die op termijn ook onszelf raakt is de motivatie om te komen tot nieuwe verbindende krachten die als een bevrijdende kracht ons zelfbewust lostrekken van de zuigkracht van de dood. Diep in ons willen wij leven. Pas als de pijn en angst ons bereikt zoeken we verlichting in bewustwording en verbindingen met anderen. We kijken naar de catastrofes van kanker, ziektes, klimaatverandering, vervuiling, armoede en oorlogen in de wereld en worden bewust van onze innerlijke verantwoordelijkheid, ongeacht de positie die we bekleden in de oude macht en hebzucht gedreven hiërarchieën van de oude tijd. We breken door in onze bevrijding en ontmoeten ons zelf-organiserend vermogen om de meest complexe uitdagingen aan te pakken door ons te verbinden in gelijkwaardigheid, vriendschap en vertrouwen. In de Stad van Morgen is op deze manier ontstaan:

AiREAS – regionale gezondheid door harmonie met onszelf en onze omgeving
FRE2SH – regionale samen-redzaamheid door empathie met elkaar en onze natuurlijke levensbronnen
STIR Academy – inspiratie delen en de vriendschap van kennisdeling

Het zijn allemaal zelf organiserende verbanden waar zelfbewuste mensen en instanties zich aan verbinden zonder dat iemand de baas is. De initiatieven worden genomen door iemand die de spirituele mens vertegenwoordigt en uitnodigt tot doelgerichte vriendschap en samenwerking. Zo komt de maatschappij tot leven in dynamiek en samenhorigheid als een energetische levend organisme van vrijheid met spiritueel commitment vanuit een optimaal niveau van zelfsturend empatisch bewustzijn, het begin van een nieuwe menselijke evolutionaire stap.

De 3 fasen van de menselijke evolutie. De transitie tussen fase 2 en 3 is nu gaande

14. Ethiek in 3 fasen

oktober 30, 2014november 15, 2014 Jean-Paul Close1 reactie

Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door Jean-Paul Close, grondlegger van Sustainocratie en oprichter van o.a. de Stad van Morgen. De serie brengt de complexe transitie in beeld waar de mensheid in verwikkeld is geraakt en ons de komende decennia ingrijpend bezig zal houden.

Blog 14: Ethiek

Wikipedia: Ethiek (Grieks: èthos, gewoonte of zedelijke handeling) of moraalwetenschap is een tak van de filosofie die zich bezighoudt met de kritische bezinning over het juiste handelen.

Vandaag stond in de krant een artikel over de verkiezingsstrijd in de Amerikaanse staat Maine onder de kop “banen zijn toch belangrijker dan het milieu?”. De transitie die de staat meemaakt gaat over het historische belang van de fabrieken ten opzichten van het moderne belang van de leefbaarheid. De hele discussie geeft een maatschappelijke ontwikkeling weer die valt onder het hoofdstuk “ethiek” ofwel de evolutie van de morele opvattingen over de mens, natuur en samenleven.

Gisteren kwam mij de “luchtzuiverende woontoren” uit China onder ogen, een vergelijkbaar begrip als de luchtzuiverende intensieve veehouderij in Brabant of het feit dat men in een auto schonere lucht ademt door luchtfilters dan buiten de auto in de benzinedampen van hetzelfde voertuig.

200 jaar geleden trok niemand zich wat aan van het milieu. De wereld was zo groot dat de natuur de vernietigende kracht van een miljard mensen nog wist te verdoezelen. De mens was vooral bezig met zichzelf, de onderdrukking en de onderlinge conflicten. Het begrip “mensenrechten” bestond nog niet waarbij het uitbaten van mensen weelderig tierde door de kastenverhoudingen die waren ontstaan. De verstedelijking en industrialisering zorgde voor zoveel vervuiling dat het arbeidersbestand stierf aan allerlei ziektes. Er is zelfs een tijd geweest dat de gemiddelde leeftijd daalde tot 30 jaar! Net als nu in gettos van grote steden. Dat was aanleiding in Nederland om de eerste grondwet op te stellen waarin ook rekening werd gehouden met de consequenties van handelen op de mens en de noodzaak om met elkaar zaken af te stemmen die uit gingen van een zeker harmonie tussen menselijke en economische belangen door o.a. hygiene en vervuiling te reguleren. Deze grondwet was vooral gericht op het in leven houden van volwassen arbeiders, niet nog vanuit een moreel standpunt.

Nog steeds treffen we gebieden aan waar de mens volledig ondergeschikt is aan het nietsontziende wanbeleid van de macht. De vuilste steden bevinden zich in het verre en midden oosten onder de rook van ongereguleerde industriële processen. Het is niet moeilijk in te zien dat deze zelfde gebieden een politiek klimaat hebben van geldgedreven onderdrukking en gebrek aan respect voor het leven, laat staan voor de mens. Het debat over ethiek gaat dus ver terug en lijkt, met de huidige situatie van klimaatverandering, opwarming van de Aarde, energietransitie, armoede en catastrofes te leiden tot een wereldwijde transitie. Daarin zien we 3 fasen die we al in historische context kunnen plaatsen:

Fase 1: Totale apathie, ontkenning of gebrek aan onbewustzijn. Dit zijn de gebieden waarin milieu en mens ondergeschikt zijn aan machtsbelangen en er geen enkel beleid gericht is op balans of leefbaarheid.

Fase 2: Reactieve benadering
De evolutionaire stap die onder andere Nederland 200 jaar geleden maakte door volksgezondheid en leefbaarheid op te nemen in de grondwet is een voorbeeld van de ontwikkeling die gaande is. De reactieve benadering is bewust van vervuiling en consequenties maar tracht deze op te lossen middels maatregelen. Zo zien we dat onze onbalans met de natuur heeft geleid tot een enorme toename aan kankergevallen. De reactieve benadering heeft geleid tot een explosieve groei van de farmaceutische industrie die medicijnen ontwikkelde om kanker te bestrijden. Binnen deze categorie valt ook het luchtzuiverende bouwwerk van China of het beleid rond uitstoot van intensieve veehouderij. Er wordt niet nagedacht over de oorzaak maar het oplossen van de consequenties. Zo is een duale economie ontstaan die enerzijds de consumptiepatronen stimuleert en anderzijds oplossingen introduceert rond de consequenties van consumptir.

De reactieve aanpak schuift verantwoordelijkheden voor zich uit en de consequenties stapelen zich uiteindelijk op zodat er een situatie van crisis ontstaat. Deze uit zich niet alleen in economische onbalans maar vooral ook in menselijk leed. Overgewicht, diabetes, gedragsstoornissen, enz zijn allemaal consequenties van een combinatie van reactief maatschappelijk bewustzijn en een levenstijl die hebzucht verward met welzijn.

Problemen vooruitschuiven levert crisissituaties op

Fase 3: proactieve verantwoordelijkheid
In deze fase geraakt men wanneer beseft wordt dat reageren op consequenties de problemen niet weg neemt maar opstapelt tot een exponentieel probleem. Dan zien we dat ineens het besef omslaat en we geen pleisters meer maken voor de wonden maar de oorzaak opzoeken en tot de slotsom komen dat de basiswaarden voor de mens uiteindelijk de kern vormen van een stabiele maatschappelijke organisatie. Leefbaarheid in relatie tot gezondheid zorgt voor productiviteit, sociale cohesie en maatschappelijke balans. Arbeid wordt in relatie gebracht tot wederkerigheid op gebied van welzijn in plaats van industriële activiteiten en geld. Het debat over “banen versus milieu” in Maine is dan irrelevant als we de zaak omdraaien en ons afvragen “wat moeten we doen voor ons welzijn in Maine?” De maatschappij ziet zichzelf, de leefbaarheid en het welzijn als een co-creatie in plaats van een remedie.

Waar staan we in de evolutie?
We zien dat het bewustzijn de route van de globalisering van industrialisering volgt. In de meeste landen, zoals India en China of Brazilië, waar de industriële processen terecht zijn gekomen, werd allereerst de fase van ontkenning of apathie gehanteerd. De industrie, handel en macht was belangrijker dan de mens. Veel westerse landen waren al geruime tijd in fase 2 aangeland, de reactieve manier om economische ontwikkelingen te stimuleren en via verzekeringen, belastingen en regulering de consequenties aan te pakken. Deze reactieve fase bereikt nu ook de landen als China en Brazilië, en ook de steden die de consequenties van de vervuiling meer voelen dan het platteland. Voor de westerse landen betekende dit een economisch tijdperk rond kennis ontwikkeling en export van regels, maatregelen en consequentie gedreven technologieën. Terwijl de primaire consumptie economie een boost doormaakte in de globalisering naar het Verre Oosten werd de secondaire economie van zorg en belastingen de drijfveer van de landen waar de industrieën waren verdwenen en de consumptie als economische maatstaf was geïntroduceerd. In Nederland betekende dit een maatschappij die in toenemende mate afhankelijke werd van belastingdruk om kosten te dekken. Tussen 2001 en 2014 is die druk nagenoeg verdrievoudigd (90 Miljard naar 280 miljard Euro). Dit vooruitschuiven van de problemen, samen met de grote gevolgen die zich wereldwijd opstapelen door de combinatie van apathie en consequentie gedreven beleid zou een belastingdruk in 2025 opleveren van 560 Miljard Euro). De kosten-tsunami die ik in bovenstaande tekening heb weergegeven staat voor onze neus.

Maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat we gaan beseffen dat de enorme problematiek niet op te lossen is met geld. Zelfs de speculatieve vastgoedbubbel die de kosten moest dekken van de vergrijzing blijkt de onbalans alleen maar te vergroten doordat de ethiek rond de mens is verdwenen en de maatschappij verwikkeld is geraakt in een piramidesysteem van schuldeisers in plaats van waardecreatie. De chaos dwingt tot bewustwording waardoor de derde evolutionaire fase zich aandient.

Sustainocratie

Fase 3 is in ontwikkeling met precedenten zoals AiREAS, een multidisciplinaire samenwerkingsvorm die de gezondheid van de mens centraal stelt en niet het dweilen van vuil met de open kraan. De aanpak in AiREAS vertegenwoordigt een omgekeerde wereld waardoor er zoveel innovatieve krachten ontstaan in de gemeenschappen dat er voor de komende decennia voldoende arbeid is voor iedereen om de vernieuwing en opschoning vorm te geven. De kaders van de proactieve benadering van Sustainocratie tonen aan dat de reactieve benadering een gigantische transitie door moet maken. De consumptie en consequentie economie transformeert naar de holistische economie van waardecreatie en duurzame menselijke vooruitgang. Dat gaat gepaard met een geheel nieuw waardesysteem, nieuwe onderlinge verhoudingen tussen kernfiguren van de maatschappij en de herdefinitie van het rechtssysteem, de grondwet en de nieuwetijdse ethische onderbouwing van onze samenleving.

Nu nog zijn het kleine parels van cocreatie die vanuit AiREAS en FRE2SH hun experimentele weg vinden in het opzetten van de nieuwe evolutionaire werkelijkheid. We leven nog in de maatschappelijke context van fase 2 maar de transitie naar fase 3 is gaande. Als deze fase eenmaal integraal wordt gedragen in Nederland en Europa dan verschuift het spanningsveld van de gehele wereld. Gaandeweg zullen ook de andere gebieden overstappen op fase 2 en ten slotte fase 3. De transitie van fase 1 naar 2 is nog volop gaande, ook in Europese steden en regios. In 2012 zat ik nog bij een schouderophalende directie milieu van de stad Madrid en nu, 2 jaar later heeft de burgerbevolking de autovrije stad geëist en bestuurlijk support afgedwongen. Het gaat ineens snel. De blokkades van weleer heffen zich op en de ethische discussie krijgt diepgang dat het loslaat proces van fase 2 naar 3 vorm geeft. Daarin lopen organisaties als AiREAS voorop en tonen aan voor de rest van de wereld dat “het ook anders kan”. Het is een logische stap in de evolutie van de mens en zal een stapsgewijs proces doormaken dat wellicht in een enkele tientallen jaren is beslecht.

Van ontkenning naar aanvaarding in 200 jaar

Het is ook niet meer dan normaal dat in o.a. de Nederland de basis wordt gelegd voor deze omschakeling. Als we dat met meer gedrevenheid doen dan hebben we een boeiende taak om de golfbeweging van verandering die ontstaat in de wereld te begeleiden met onze eigen innovatieve krachten. Dit heb ik de Transformatie Economie genoemd, een economie die Nederland zich eigen kan maken door Sustainocratie te ontheffen van experiment en te integreren met het landbeleid.

Jean-Paul Close

13. De wet van de tegenstellingen

oktober 27, 2014april 4, 2020 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

De blogserie “de grote omslag” wordt U aangeboden door Jean-Paul Close, de bedenker van Sustainocratie en maatschappelijk ondernemer met AiREAS, FRE2SH en STIR Academy binnen de context van de Stad van Morgen. De grote omslag verwijst naar het intense en complexe, evolutionaire proces dat de mens doormaakt en leidt tot een totaal aangepaste cultuur en maatschappijvorm.

Blog 13: De wet van de tegenstellingen

In de natuur zien we het dagelijks. Een hoge drukgebied communiceert met een lage door bewegende luchtmassa’s. Het veroorzaakt allerlei weertypes die soms erg extreem kunnen zijn. Bij de mens werken soortgelijke krachten ook, in ons bewustzijn. Soms voelen we ons gelukkig en willen we het vasthouden als een zwoele zomerse dag. Een andere keer stormt het in ons bestaan alsof een herfst tornado door ons leven woedt. Net als in de natuur volgen in ons leven de seizoenen elkaar op. Dat komt door de evolutionaire wet van de tegenstellingen.

In het weer is de wet van de tegenstellingen steeds goed te zien en merken

Zonder deze tegenstellingen zou het leven op Aarde zich niet hebben kunnen ontwikkelen. De cyclische processen in natuur zorgen ervoor dat zaden zich verspreiden, allerlei grondstoffen zich blijven mengen, levensvormen met elkaar in contact komen en DNA zich verstrengeld. Zo ontstaat een evolutionair patroon waarin perioden van groei, chaos, verandering en stabiliteit zich afwisselen. Allerlei cycli lopen door elkaar heen en beïnvloeden elkaar waardoor er een complexiteit ontstaat die veelal lastig te doorgronden is. Denk bijvoorbeeld aan de klimaatbeïnvloeding van de 7 jarige golfstromen el Nino en la Nina.

De mens is onderdeel van deze evolutionaire wervelwind. Wij zijn zelf voortgekomen uit die complexiteit van tegenstellingen als evolutionair product van het aanpassingsvermogen van het leven. Ons zelfbewustzijn maakt ons een getuige van deze processen, in tegenstelling tot de soorten die niet bewust zijn van zichzelf. Die tegenstelling geeft ons een voordeel zodat wij het eigenbelang kunnen beredeneren terwijl andere soorten hier intuïtief mee omgaan. Als we de wet van de tegenstellingen toepassen op de mens alleen dan zien we dat de natuurlijke cyclussen ook op onszelf, onze maatschappijvormen en economieën van toepassing zijn. We kunnen dit in het opkomen en in verval raken van grote tijdperken zien in onze geschiedenis. Ook analisten, zoals de econoom Kondratiev, hebben de cycli geconstateerd en trachten te beschrijven.

De economische cyclus is gerelateerd aan de menselijke psychologie en bewustzijn

Omdat wij een zelfbewust wezen zijn leren wij gaandeweg van ons levenspad en ervaringen. Zo doorgronden wij deze evolutionaire weg en kunnen wij een bepaalde manier de evolutionaire krachten naar onze hand zetten. Dat gaat niet zonder moeite. Want de grootste veranderingen gebeuren pas bij de grootste tegenstellingen. Ook ons bewustzijn ontwikkelt zich het meest bij de grootste spanningsvelden.

Ogenschijnlijke harmonie
Ondanks alle veranderingen lijkt de natuur steeds in harmonie. Dat is precies de leerweg die de mens nog moet ondergaan. Terwijl we constant bezig waren met onszelf, ons eigenbelang, in de basale processen van groei en onderlinge concurrentie, besteedden we nergens anders aandacht aan. Ons bewustzijn was en is meestal nog steeds gericht op winst ten kosten van alles. Dat is onderdeel van een natuurlijk, elementair groei instinct dat alle soorten in zich hebben. De Aardse omgeving was zo groot dat deze als oneindig werd ervaren. Obstakels werden vooral door de mens zelf gecreëerd. Men kon dan uitwijken, vechten of onderhandelen. De wereld om ons heen leek altijd onveranderd en werd ervaren als vaststaand feit. Schijn bedriegt door het blinde onbewuste.

Er veranderde wel degelijk veel. De bevolkingsgroei naar 1 miljard mensen op aarde ging redelijk onbewust met veel onderlinge strijd en territoriale concurrentie alsof de verschillende maatschappijen concurrerende soorten herbergden. De groei naar 2 en daarna naar ruim 7 miljard mensen ging niet ongemerkt voorbij. Dreigingen van onszelf werden exponentieel groter, confrontaties waren niet meer te winnen, alleen te verliezen en uitwijkmogelijkheden beperkt door overbevolking. De traditie van vervuiling, misbruik van onze omgeving, overconsumptie en vernietiging werd niet meer opgevangen door de natuur zelf maar begon deze aan te tasten. In 1000 jaar tijd roeiden wij 30% van alle diersoorten uit waardoor de natuurlijke diversiteit en harmonie verstoord raakte. Binnen 100 jaar roeien we nog eens 30% uit. Structurele ontbossing, afvallozing in de zeeën, overbevissing, verbranden van inefficiënte brandstoffen, enz zorgden voor de natuurlijke reactie binnen de wet van de tegenstellingen, zoals de opwarming van de Aarde, uitstervende planten en diersoorten, uitdroging van grote stukken landbouwgrond, enz. Dat had natuurlijk ook weer gevolgen voor de mens. We trokken massaal naar steden, armoede migraties groeiden met de dag, bekende en onbekende ziektes deden hun entree en harmonieus welzijn verdween gaandeweg naar de ultieme grote tegenstelling: chaos.

De veel beschreven parallel natuur van geldgedreven economie is gebaseerd op de dierlijke hebzucht van groei en concurrentie van de mens maar verstoken van moraal, ethiek en bewustwording. Net als de exponentiële groei van de mens verstorend was voor de natuur deed de geldbeluste economie daar een schepje bovenop door het bewustzijn te verwijderen uit menselijke consumptie en productieprocessen. Men kan dan wel het bewustzijn weg proberen te poetsen maar de natuur doet dat niet. De wet van de tegenstellingen zorgt dat deze in volle hevigheid terugkomt door catastrofes en ellende die ons als mens en maatschappij keihard raken. Zo worden ook de economieën verstoord waardoor wij weer voor de poort van de volgende stap in het bewustzijn komen te staan. De grote omslag is dan een natuurlijk gevolg. De grote vraag is dan: wat komt daarna?

Complexiteiten model
Toen mijn complexiteiten model ontstond kwamen ook de tegenstellingen in beeld die ons steeds sterker bezig gingen houden. Het voor het eerst dat er een kijkje genomen kan worden in de turbulente combinatie van organisatie en actie met bewustzijn en spiritualiteit. Deze innerlijke drijfveren zorgen voor de energetische stroming tussen uitersten in tegenstellingen. Omgaan hiermee voedt ons bewustzijn. De poort van dat leerproces ligt tussen chaos en verandering. Alleen bij de pijn van het loslaten van groei en in de strijd van concurrentie en aanpassingsvermogen ontstaat onze vooruitgang. Dat op zichzelf lijkt al een tegenstelling juist omdat wij harmonie en gemak als vooruitgang ervaren, niet pijn en verandering.

Dankzij tegenstellingen ontwikkelt zich het leven én de maatschappij

Daarom zien we dat de meeste baanbrekende innovaties zijn ontwikkeld in oorlogstijd en hun weg vonden naar de maatschappelijke ontwikkelingen in tijden van grote onrust, depressie en chaos. In tijden van vrede en vermeende voorspoed was er alleen groei in hebzucht maar amper een vernieuwingsdrang. In tegenstelling tot de mens gaat de natuur om met de dynamiek van tegenstellingen waardoor er altijd een zoektocht is naar harmonie. Dat is precies de grote omslag die mens in haar bewustzijn aan het maken is. In onze evolutionaire processen hebben wij miljoenen jaren ons uit kunnen leven in groei en onderlinge concurrentie. Maar de grenzen zijn bereikt. De volgende fase is aanpassing vanuit bewustzijn en streven naar harmonie, niet alleen onderling maar ook met onze natuurlijke omgeving. Wat betekent dat voor onze samenlevingen, economie en activiteiten?

Ná de grote omslag

De huidige maatschappelijke organisatie is verweven in groeiprocessen. De weg naar de toekomst is de herpositionering van de maatschappij, niet meer gebaseerd op groei maar op harmonie. In dit filmpje van 2012 geef ik het proces weer zoals we het in de Stad van Morgen toepassen in AiREAS, FRE2SH en STIR Academy.

Het filmpje geeft een route aan die de chaos omzeild. Dat is een zelfbewuste route die vorm wordt gegeven door mensen die wel degelijk de chaos hebben meegemaakt voor zichzelf en daardoor zijn doorgestoten tot het nieuwe bewustzijnsniveau. Als we dit koppelen aan de grote uitdagingen waar we voor staan in de wereld dan kunnen we met redelijk gemak uitkomen op samenwerkingsmodellen zoals AiREAS voor gezonde steden en FRE2SH voor zelfredzaamheid en productiviteit. Dat wil niet zeggen dat deelname aan deze samenwerkingsverbanden een organisatie vrijwaart van crisis en chaos. Het schept wél de mogelijkheid om er gedoseerd en zelfbewust mee om te gaan. Dat laatste vergt veel moeite voor bestuurders die verwikkeld raken in dit soort processen omdat zij aangesteld zijn in een dynamiek van groei en concurrentie, en zich ontpoppen in leiderschap voor verandering en harmonie. Het spanningsveld van de chaos verlegt zich op die manier van buiten de organisatie naar binnen om te komen tot een bezieling van de rol die men speelt in de grote uitdagingen van deze wereld. Dat is geen geldgedreven reflectie meer maar een gebaseerd op waarde creatie en meerwaarde ontwikkeling.

De nieuwe maatschappij van morgen is er een die nu al ontstaat en zich niet richt op groei maar op harmonie. Binnen die maatschappij speelt groei, chaos en verandering nog steeds een belangrijke rol maar de stimulans gaat niet meer naar de collectieve groei maar de onderlinge samenhang. De samenhang is niet statisch maar dynamisch, net als in de natuur. Zo leren we onszelf steeds weer aan te passen, persoonlijk maar ook met onze organisatievormen. Het enige wat we nodig hebben is een permanente “stip op de horizon” die als een soort baken onze koers bepaald. Dit is geen economisch baken maar een van duurzame menselijke vooruitgang. Daar kan een economie aan worden ontleend maar deze is een gevolg, geen doel op zich. Vandaar dat wij in de Stad van Morgen dit de naam Sustainocratie hebben gegeven, de democratie met een duurzame menselijke missie, en voorzien van een definitie waar we dagelijks verantwoordelijkheid voor kunnen nemen in onze permanente zoektocht naar harmonie door de aanvaarding van constante verandering:

“Samen blijven werken aan een gezonde, vitale, veilige, zelfbewuste en zelfredzame menselijke maatschappij binnen de context van onze aldoor veranderende natuurlijke omgeving waarin we leven en ons ontwikkelen”.

Jean-Paul Close (oktober 2014)

Als ik het voor het zeggen had

oktober 26, 2014oktober 27, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Ons land is in der loop de tijd ondergeschikt geraakt aan de geldgedreven belangen van banken, bedrijven en overheden. Dit systeem van rente en speculeren maakt het leven op Aarde en onderling tussen mensen structureel kapot. Er vindt amper waardecreatie plaats alleen waardeonttrekking met het gevolg dat catastrofale crisissen zich opstapelen, nu en steeds groter op de horizon.

“Als ik het voor het zeggen had” dan zouden we per omgaande de volgende maatregelen nemen:

1. Rente wordt verboden

Dat betekent het einde van het speculatieve banksysteem en structurele waardeonttrekking. Iemand die nu een huis koopt betaalt het eigendom 2 tot 3 keer. De extra betaling is winst voor enkelen en komt niet terug in de maatschappij terwijl degene die het op moet brengen een leven lang “voor de bankwinst” moet werken in plaats voor welzijn van zichzelf en de omgeving. Door die winst weer maatschappelijk beschikbaar te maken wordt het geïnvesteerd in waardecreatie omdat oppotten toch geen zin heeft.

2. Iedereen een eigen huis.

Het vermogen van huisvesting wordt maatschappelijk vastgesteld. Iedereen heeft recht op een renteloze hypotheek die met een vast, maximum percentage op inkomen wordt afgelost, bijv 20%. Aangezien inkomen variabel is kan een persoon er langer of korter over doen, afhankelijk de inkomenspositie van elk moment. De hypotheek aflossing is persoonsgebonden, niet gebouw. Als iemand verhuist dan neemt hij of zij de hypotheek aflossing mee naar de volgende woning en gaat gewoon door. Dit voorkomt speculatie met de panden en helpt om de dynamiek arbeid-huisvesting te optimaliseren. Erfrecht vervalt. Als de hypotheek is afgelost dan heeft de persoon de keuze om een hogere te nemen of om het maandelijkse hypotheek percentage toe te voegen aan sociale zekerheden (zie punt 5)

3. Iedereen levenslang werk (vanaf 16 jaar)

Arbeid wordt gestimuleerd door regionale zelf/samen redzaamheid en productiviteit middels een circulair wederkerigheid systeem. Arbeid is niet gerelateerd aan industriële processen maar toegevoegde waarde. Kinderen opvoeden en ouderenzorg is net zo waardevol als groente verbouwen, metselen of tafels timmeren. De beloningsstructuur is afgestemd op talent, noodzaak en inzet. Samenwerking verhoogt de effectiviteit en daarmee ook de wederkerigheid. “Vrijwilligerswerk” bestaat niet meer en wordt veralgemeniseerd tot “werk uit vrije wil” met wederkerigheid ongeacht leeftijd of functie.

4. Belasting is maximaal 20%

Bureaucratie is gericht op faciliterende functies voor optimale lokale cocreatie. Alle maatschappelijke functies zijn van de maatschappij, niet de overheid, met uitzondering van datgene dat collectief faciliterend geregeld dient te zijn op gebied niveau (infrastructuur, onderhoud, kader bewaking). Multidisciplinaire co-creatie is de norm, gebaseerd op Sustainocratische principes. 20% van het inkomen is bestemd voor deze overkoepelende maatschappelijke functies die ook altijd in multidisciplinaire co-creatie worden uitgevoerd.

5. Sociale zekerheden opbouw 10%

Sociale zekerheden zijn een maatschappelijke taak van de hele bevolking en wordt in waarde creatie uitgevoerd en beloond. Toch dienen we ook rekening te houden met gespecialiseerde functies, wetenschappelijk onderzoek en oude dag voorzieningen. Een deel van het landsvermogen zit opgebouwd in de huisvesting via eigendom en hypotheekaflossing, een extra deel in de 10% bijdrage voor sociale zekerheden. Als een individu klaar is met de hypotheekaflossing die maximaal 20% van het inkomen bedroeg dan kan hij of zij ofwel de hypotheek verhogen óf besluiten het als extra spaarmiddel toe te voegen aan het sociale zekerhedenpakket, bijvoorbeeld voor pensioenvoorziening zodat dan 30% bijgedragen wordt. Het wordt niet toegevoegd aan het vrije besteedbare vermogen, dat steeds op 50% blijft staan, ongeacht de hoogte van het inkomen.

Harmonieuze economie

Al met al is zo 50% van de wederkerigheid in inkomen uit arbeid verdeeld over huisvesting (20%), belasting (20%) en sociale zekerheden (10%). De rest van het inkomen (50%) is vrij besteedbaar aan voeding, recreatie, onderhoud en welzijn ontwikkeling. De duurzame maatschappelijke vooruitgang is gebaseerd op menselijkheid en onderlinge welzijn gedreven relaties. Het vrij besteedbare inkomen is een circulaire economie waar het bedrijfsleven op in kan spelen. BTW en vennootschapsbelasting wordt opgeheven omdat het hele belastingsysteem verweven zit in de 20% inkomstenbelasting. Bedrijfsleven betaalt zo ook op eenzelfde manier alsof het een natuurlijke persoon is. Winst in het bedrijfsleven kan verdeeld worden als inkomsten voor aandeelhouders maar ook geherinvesteerd worden in continuïteit, groei en innovatie.

Jongeren tot 16 jaar zijn vrijgesteld, net als startende bedrijven. Beiden hebben de uitdagende taak zich te oriënteren op persoonlijk succes door te experimenteren, te leren en zich te verbinden aan de werkelijkheid van de tijd waarin we leven.

De Ruit Eindhoven en Helmond

oktober 16, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Naar aanleiding van het STIR avondcollege over mobiliteit vroeg Michiel Visser van de Brabantse Milieu Federatie aan mij om aanwezig te zijn als “expert” tijdens de zaterdagochtend discussie over “De Ruit”. Allerlei raadsleden van betreffende dorpsgemeenten zouden aanwezig zijn, net als wethouders van Eindhoven en deskundigen van allerlei andere instellingen. Mijn concrete bijdrage moest zijn vanuit mijn expertise op gebied van “non-mobiliteit’ ten behoeve van sectorale verhoogde productiviteit en verbetering van omgevingsfactoren door toepassing van skype en videoconferencing. Tijdens het avondcollege was de wet van de tegenstellingen aan bod gekomen waarbij gebleken is dat als een probleem hoog oploopt de oplossingsgerichte creativiteit dat ook doet. Als de centrale overheid heil blijft zoeken bij het uitbreiden van het wegennet heeft de bevolking en het ondernemerschap al lang toevlucht gezocht bij alternatieven. Het spanningsveld is dan duidelijk. Waar leg ik regionaal het zwaartepunt, traditionele uitvergroting of erkenning en steun van veranderingen? De Provincie leek vast te houden aan de oude denkwijze, Eindhoven en omgeving omarmde de veranderingen.

De discussie over de Ruit was kennelijk al in 1968 op de agenda komen te staan maar steeds vooruitgeschoven om de een of de andere reden. Gedurende de jaren van groei van geldafhankelijkheid en logistieke infrastructuren om de distributie vanuit China te kanaliseren naar de rest van Europa (1970 – 2000) was de ruit zeker een logische keuze geweest om de regio te ontlasten door om ons oren vliegend verkeer dat niets te zoeken heeft in de regio, alleen op doorreis is. Vroeger zou een lokale kasteelheer zijn opgestaan om tol te heffen voor de doorgang maar in deze tijd wordt de belasting anders geheven en worden de keuzes ook elders gemaakt. Tot voor kort.

Nu hevelt de Nederlandse Staat verantwoordelijkheden over naar de steden dus de zeggenschap van de stad wordt groter. Als een stad als Eindhoven nu de hakken in het zand steekt omdat het bijvoorbeeld gezondheid en innovatie hoog in het vaandel heeft geplaatst en daar ook daadwerkelijke verantwoordelijkheid voor neemt dan kan Den Haag alleen maar macht uit oefenen of zich terug trekken. Maar dan is er nog de provincie. Daar zijn de grondbelangen van het platteland verenigd en wordt stevig gelobbyd om de hoofdprijs te krijgen voor de al 30 jaar gereserveerde stukken grond die voor niets anders te gebruiken zijn. Daar kan ook Eindhoven niet tegenop. Eindhoven wil meeliften op de trend van megagemeentes en concurreert dan ineens met de provincie die letterlijk haar grond onder de voeten ziet verdwijnen. De dorpsgemeenten hebben zich nagenoeg allen schuldig gemaakt aan allerlei corruptie schandalen rondom grond en vriendjespolitiek. De ene na de andere rechtszaak dient tegen wethouders, duistere aankopen en verkopen met of zonder goedvinden van de raad. De Brabantse Milieu Federatie doet dan een verwoede poging om een relatief neutrale uitnodigende partij te zijn vanuit milieu perspectief.

“Nee” tegen de Ruit is een simpele benadering in het grote schaakspel van regionale belangen. Stad van Morgen doet dan ook een duit in het zakje door de dorpsgemeenten uit te nodigen tot vereniging in FRE2SH rondom het begrip regionale “zelf en samen redzaamheid” met productiviteit ten behoeve van de stad-platteland relatie. De reden waarom Stad van Morgen een onderscheid maakt tussen de stadsbelangen en het platteland is omdat de stad uitsluitend geldgedreven is maar de essentie van het platteland ligt in de werkelijke waarden voor de stad, namelijk lokaal voedsel, drinkwater en energievoorziening. Als de stad het platteland opslokt als megagemeente dan is er geen wet van de tegenstelling meer op lokaal niveau en verdwijnt het landschap in de natuur vernietigende economische politieke structuren van een stad.

Ook de Stad van Morgen ziet alle spanningsvelden en de enorme transitie ontwikkelingen. Aan de ene kant proberen wij het stedelijk landschap wat harmonieuzer te krijgen in de People, Planet, Profit relatie maar ook de uitbuiting van het platteland tegen te gaan door meer betrokkenheid te ontwikkelen tussen stad en platteland zonder dat de een de ander overheerst. Wij tekenen de megaregio als volgt vanuit het FRE2SH samenwerkingsverband:

Het geheel zou een FRE2SH waardengedreven eenheid worden van multidisciplinair samenwerken maar bestuurlijk opgedeeld in stad en platteland. Het hele gebied zou zich richten op lokale zelfredzaamheid ontwikkeling waarbij de kracht van de stad en die van het platteland zich optimaal afstemmen, liefst zelfs met een eigen waardesysteem dat arbeid, talent en inzet combineert met wederkerigheid via productiviteit. De logistieke processen zien er dan heel anders uit dan nu met geheel andere infrastructuur en platteland behoeften. De innovatiekracht van de regio kan zich hierop uitleven door de transitie van energie, mobiliteit en productiviteit te voorzien van de nodige duurzame hoogstandjes van vernuft en techniek.

Als parel van zelfredzaamheid en innovatieve zelfvoorziening presenteren wij ons ook aan de andere regios die kampen met transitie issues en bieden hen de kennis en mogelijkheden die wij reeds bedacht hebben. E.e.a. is voorgelegd aan de Brabantse Milieu Federatie om te bezien of er een basis is tot samenwerking in deze door de kleinere gemeenten uit te nodigen zich multidisciplinair te verenigen vanuit FRE2SH. De aanpak roept natuurlijk allerlei vragen en weerstanden op maar in essentie is het een lijn die doorgetrokken wordt en die al zo’n jaar op 15 geleden is ontstaan toen de landelijke groei-economie structureel begon te haperen en de regios steeds meer aangewezen werden op eigen beleidskeuzes.

En de Ruit? Eerst dienen vragen zich te beantwoorden over de manier waarop we vorm geven aan de toekomst van onze regio. Gaan we nog steeds op in de druk van groei economie van Den Haag en misschien deels de Provincie? Of krijgt de waarden gedreven verandering de ruimte? De gevoelsenergie van de steden Tilburg – Eindhoven – Den Bosch met het Groene Woud is stevig aanwezig. Ook de verbinding Eindhoven – Helmond en tussenliggende gebieden

Gebruik van open data

oktober 12, 2014oktober 13, 2014 Jean-Paul Close1 reactie

Voor verschillende toepassingen in de Stad van Morgen is het gebruik van betrouwbare data uiterst belangrijk. Samen met experts gaan we kijken of we Sustainocratie op die manier in beeld kunnen brengen. We gaan een samenwerking aan met experts van de TU/e en in de private ondernemerssector. Zij worden verbonden aan de projecten van AiREAS en FRE2SH….

Proefcolleges STIR Academy

oktober 8, 2014oktober 8, 2014 Jean-Paul Close1 reactie

De Stad van Morgen (Stichting STIR) hanteert het complexiteiten-model van Jean-Paul Close om de grote uitdagingen inzichtelijk te maken waar de mens lokaal en in de wereld mee te kampen heeft. Dit leidt tot een groot aantal ingrijpende vernieuwingen en bijbehorende spanningsvelden. Close en zijn team van betrokken maatschappelijk ondernemers (Sustainocraten) worden vaak gevraagd om er over te vertellen op podia in binnen en buitenland. Dat komt onder andere omdat vanuit de Stad van Morgen het voorbeeld wordt gegeven in een concreet onderdeel van de transitie, de waardengedreven co-creatie.

AiREAS, STIR Academy en FRE2SH zijn daar voorbeelden van met betrokkenheid van duizenden mensen en evenveel functies. De invloed van deze maatschappelijk transities zijn zodanig zichtbaar dat het de nieuwsgierigheid en steun opwekt van bestuurders, ondernemers, wetenschappers en bevolkingsgroepen.

In de rest van de wereld zijn er soortgelijke groepen actief. Zij leveren ook baanbrekende innovaties die de oude wereld versteld doen staan en tot voor kort voor onmogelijk werden gehouden. De huidige reeks avondcolleges zijn proefsessies van Close om visies en ontwikkelingen te delen die in de wereld zichtbaar worden en ze een logische plek te geven in de transitie. De vraag die Close steeds aan zijn publiek stelt is: “Wat doen we met die inspiratie voor onszelf?”

Voedsel en mobiliteit
Twee colleges hebben al plaatsgevonden volgens deze aanpak. De thema’s sluiten aan op de waardengedreven actualiteit van “Global issues, local solutions, global application”, ofwel wereldwijde problemen eerst zelf lokaal aanpakken voor eigen gebruik.

Voedsel: Het college ging over de basisbehoefte voor de mens om zich te voeden en de afstand die wij tegenwoordig hebben tot de oorsprong ervan. Het bewustzijn dat gepaard gaat met de levenswijsheid over ons voortbestaan, de kwaliteit van het leven en onze relatie met de natuurlijke omgeving wordt teniet gedaan waardoor er situaties kunnen ontstaan zoals de klimaatverandering, opwarming van de Aarde, vervuiling, uitdroging van de Aarde, hongermigraties, enz. In het belang van de mens zelf als zelfbewust wezen is het nodig dat we onze relatie met de natuur herstellen, met name om er weer met een vorm van ethiek en gewetensbesef mee om te gaan. We zijn zo afhankelijk geworden van geld en de macht die eraan ontleend wordt dat we ons de basisvragen van ethisch bestaan niet meer stellen. We achten de schijn van overvloed normaal terwijl onze aandacht uitsluitend naar consumptie gaat, totdat een enorme crisis ons treft. De grote omslag dat door voedsel wordt veroorzaakt is niet zo zeer de terugkeer van intensiteit van arbeid op het platteland maar vooral die van onze verantwoordelijkheid naar onszelf door op zelfbewuste wijze om te gaan met onze natuurlijke omgeving en invulling van basisbehoeften. Het bewustzijn van ons eigen moleculaire bestaan, de interactie met microscopisch kleine levende wezens en de behoefte aan water en energie laat zich doordringen in ons gewetensbesef op het moment dat de schijn van overvloed plaats maakt voor schrijnende tekorten. Overal in de wereld is dat zichtbaar en komt steeds dichterbij. Voedselbanken, daklozen, werklozen, enz zijn zichtbare groepen die steeds meer moeite hebben om zich toegang te verschaffen tot de geldafhankelijke circuits. Er ontstaan initiatieven om voedsel (en drinkwater) dichter bij de medemens te brengen door consumptie en productiviteit weer aan elkaar te koppelen. In de 65% verstedelijking van de wereld is dat een enorme uitdaging, enerzijds door gebrek aan betrokkenheid van de stadsmens, anderzijds door de ruimtelijke en logistieke problematiek in en rondom steden voor effectieve voedselproductie en voorziening. Hoe zit de stad van morgen eruit? Een afhankelijkheid bolwerk in een wereldwijd machtspel? Of een parelende schakel van zelfredzaamheid en onderlinge harmonie?

In Eindhoven en omgeving experimenteert de Stad van Morgen met het FRE2SH concept dat de stedelingen uitnodigt zich coöperatief te betrekken bij hun eigen voedselvoorziening. Dat gebeurt enerzijds door een netwerk van boerderijen in de buurt van de stad in beheer te nemen en vruchtgebruik af te stemmen op burgerinzet, en anderzijds door een oude industrieel pand in Eindhoven te benutten voor indoor voedselproductie in een nagebootste natuurlijke omgeving. De ervaringen die opgebouwd worden worden gedeeld met de wereld middels dit soort colleges waarbij vooral het onbewuste en bewustzijn van de mens aandacht krijgt.

Mobiliteit
Het college vroeg zich af waarom er zoveel mobiliteit is van mensen? Wat bezielt de mens om zich zo heen en weer te bewegen? Het lichamelijke aspect van de mens heeft er in onze oorsprong voor gezorgd dat wij mobiel zijn om te zorgen voor onze voedselvoorziening. Maar nu voedsel voorverpakt en voorbereid aanwezig is in de supermarkt zou de behoefte aan mobiliteit zich hooguit beperken tot bevoorrading vanuit winkels en recreatie van de mens. Wat veroorzaakt dan al die verkeersopstoppingen en bewegingen van mensen van hot naar haar? De oorzaak wordt gevonden in wat wij “economie” noemen, ofwel onze afhankelijkheid van een geldsysteem. Om toegang te krijgen tot voedsel in winkels heeft men eerst geld nodig. Om aan geld te komen dienen wij te werken in een systeem. Het woon werk verkeer is een intense bezigheid waar een infrastructuur en activiteit mee is gemoeid.

Mobiliteit is niet voedsel gerelateerd maar geld

Het doel is niet om aan voedsel te komen maar aan geld. De voedselproductiviteit en stromen zijn weer een ander circuit dat er voor zorgt dat de voorzieningen dicht bij ons terecht komen in supermarkten en winkels. Mens en voorzieningen zijn redelijk dicht bij elkaar te vinden maar om met elkaar om te kunnen gaan in de nabijheid moet men bij wijze van spreken eerst de wereld rondreizen. Hoe groter de afstanden des te meer “economie” ook al ligt consumptie en behoeften invulling op meters van elkaar. De mobiliteit zelf is een belangrijk onderdeel van de economie. De voertuigen, infrastructuur, dienstverlening, het energieverbruik, parkeren, enz zijn allemaal geldafhankelijk en gedreven activiteiten waar een hele bureaucratie en geldsysteem aan wordt ontleend.

Close toont aan dat op elk front binnen mobiliteit exponentiële groeicurves te zien zijn die allemaal op zichzelf al tot een crisiselement zijn aangeland. De explosieve groei van de wereldbevolking en geldgedreven, systeemafhankelijke mobiliteitsbehoefte zet het crisisstuk alleen maar verder onder druk. Close maakt in de hele transitie discussie onderscheid tussen twee innovatie stromen:

* de systeemdenkers: dat zijn de mensen die mobiliteit en geldafhankelijkheid zelf niet ter discussie stellen en in het fragment van probleemsituaties vernieuwingen introduceren. We denken dan aan kleinere of zuinigere voertuigen, nieuw openbaar vervoer, ander vormen van energie, aangepaste infrastructuur, parkeerbeleid, enz.

* de cultuurveranderaars: dat zijn degenen die mobiliteit en geldafhankelijkheid wél ter discussie stellen en bijdragen aan het transformeren van de maatschappij door basisbegrippen van menselijkheid (gezondheid, veiligheid, voeding, enz) te koppelen aan bewustzijn, zelf en samen-redzaamheid, experimentele nieuwe omgangsvormen, toegepaste wetenschappen, enz. Als men dit doorvoert tot een uiterste dan zou geld en mobiliteit in zijn geheel teniet doen en in tussenfasen wellicht leiden tot vele directere lokale economieën en waardecreatie.

Spanningsveld
Zoals altijd is er een spanningsveld tussen de systeemdenkers en cultuurveranderaars waarin crisis en chaos een belangrijke rol speelt om beiden te voeden met een innovatiedrang. Stad van Morgen verbindt beide partijen door een hoger menselijk doel te stellen vanuit de definitie duurzame menselijke vooruitgang. Hierin kan zowel de systeemtransitie én cultuurverandering zich op elkaar afstemmen voor bevredigend resultaat voor beide uitersten. Zo is AiREAS actief op gebied van luchtkwaliteit en volksgezondheid waarin zowel infrastructuur, mobiliteit en energieconsumptie als gedragsverandering, sociale innovatie en bewustwording een even fundamentele rol spelen. Dan blijkt het spanningsveld zich niet te uiten in onderlinge strijd maar juist elkaar aan te vullen in de complexiteit naar nieuwe harmonieuze verhouding.

Het volgende proefcollege is op 22 oktober en gaat over gezondheid en zorgsystemen

Marktleiderschap broednest

oktober 1, 2014oktober 2, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Een paar Eindhovense ondernemers hebben een groot pand in gebruik genomen om vooral te kunnen experimenteren met vernieuwende concepten op gebied van cocreatie en de maakindustrie binnen de kaders van verduurzaming in de wereld.

4500 m2 voor ons broednest voor toekomstige marktleiders

STIR Academy is een samenwerking aangegaan met hen om het marktleiderschap broednest concept samen op te gaan zetten zonder dat de kosten van vierkante meters bij voorbaat de creatieve geest beïnvloeden met noodgedwongen materialisme. Zo kan een menselijk hoger doel ook in de maakindustrie een plek krijgen. De methode die wordt toegepast staat hier getekend:

De vijf fasen in het waardecreatie naar marktleiderschap:

1. STIR Academy
De STIR Academy staat in het centrum van het proces samen met de beheerders van de STRIJP TQ ruimte. Ze begeleidt het hele proces, van inspiratie, product creatie tot wereldwijde uitvergroting, met kennis, structuur, netwerk en instrumenten. Het gaat daarbij niet direct om de producten alleen maar de manier waarop deze bijdragen aan een hoger doel binnen de context van “duurzame menselijke gezondheid” (zie definitie hieronder)

2. Inspiratie
Inspiratie kan komen vanuit eigen bewustwording of lokale noodzaak, door analyse van de lokale en globale uitdagingen (global issues), of door het verbinden met inspirerende initiatieven die in de hele wereld ontstaan. Wat wij zelf aan waarde toevoegen aan de wereld is net zo belangrijk als wat anderen elders toevoegen voor ons. Het STIR HUB netwerk verbindt internationaal zodat niet steeds het wiel uitgevonden hoeft te worden, alleen passend gemaakt aan de lokale wagen. Inspiratie leidt tot product creatie ideeën. Kern aandachtspunten houden verband met de definitie van “duurzame menselijke vooruitgang” die in de Stad van Morgen wordt gehanteerd.

De mens is een onderdeel van onze eigen bewustzijn evolutie

Aandachtspunten vanaf het eerste uur:

Binnenstedelijke zelfredzaamheid op gebied van inpandige voedselproductiviteit. Daarbij worden de levensbouwstenen volgens Jean-Paul Close gehanteerd (materie + energie + bewustzijn) om volume en kwaliteit te produceren in cocreatie.
4D (optimaal gebruik van ruimte) Mobiliteit voor de stadsdynamiek met in acht name van milieu en mens.

3. Cocreatie
Inspiratie heeft de ruimte en vrijheid nodig om zich te concretiseren. Talent en verbondenheid helpt om een creatie zich te laten manifesteren in experimenten en prototypes, aangepast aan de concrete omgevingsfactoren waarin het toegepast wordt (local solutions). 21ste eeuws ondernemerschap volgens het Piramide paradigma (PPP gedreven) schept het kader. (Multidisciplinaire) werkgroepen ontwikkelen de verbanden totdat ze geconcretiseerd kunnen worden. Ideeën leiden tot totaal nieuwe (voorheen onbestaande) producten.

Piramide paradigma is gebaseerd op de menselijke complexiteit van natuuriijke vooruitgang (4xwinst)

STIR Formule:

Talent x Inzet x Hoger doel = PPP Meerwaarde x Wederkerigheid

4. Implementatie

De fase van implementatie is project gedreven. Daar heeft de werkgroep naar toe heeft gewerkt, door financiering, organisatie en onderlinge afstemming te documenteren en uit te werken in een project en commitment. Ideologie wordt werkelijkheid door toepassing, inclusief wederkerigheid perspectieven en onderlinge zekerheden. Een projectteam is besloten zodat ook de wederkerigheid geborgen kan worden.

5. Groei
Een complexe, extra uitdaging na een eerste succesvolle lokale implementatie is de wereldwijde groei van een nieuw productcreatie via de transactie economie. In sommige lokale gevallen elders gaat de creatie door dezelfde cyclus. Soms kan het meteen de implementatiefase in, soms moet er aangepast worden. De techniek van groei, product, distributie en winst optimalisatie, onderhoud en steun, etc is een vak apart waarbij het STIR HUB netwerk of internationale partners een rol kunnen spelen.

Bewezen formule
Deze formule en werkwijze is gecreëerd door Jean-Paul Close en wordt ook de 21ste eeuwse marktleiderschap cyclus voor duurzame menselijke vooruitgang genoemd. Het is toegepast in de Stad van Morgen en heeft geleid tot AiREAS, FRE2SH en de STIR Academy zelf. De werkwijze wordt vooral toegespitst op inzetbaarheid van lokaal ondernemerschap (ZZP en MKB) maar het kan ook door grote ondernemingen worden gebruikt als inspirerend alternatief voor consultancy zoals de U-Theory of Kondratiev cyclus.

Het probleem, de consequenties en de oplossing

september 29, 2014september 29, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Het probleem:
“Wij zijn de eerste generatie die last heeft van de klimaatverandering en de laatste die er wat aan kan doen” (Jay Inslee, gouverneur USA en doorgetweet door President Barack Obama).

We kunnen altijd wat doen maar moeten vooral beginnen

De consequenties zijn erg groot als we het niet doen. Nederland is nu al risicoland nummer 1 op gebied van bevolkingsaantal (47%) dat door stijgend water wordt getroffen. China is nummer 1 door het aantal mensen dat getroffen wordt (50 miljoen).

Als je nummer 1 bent moet je er ook naar gedragen. De watersnood ramp van 1953 heeft ons veel geleerd. Maar genoeg?

Wetenschappers voorspellen dat de mens bezig is om de geschiedenis in te gaan als de 6e catastrofe van massa uitroeiing op Aarde, de enige die het doet vanuit zelfbewustzijn. De andere 5 waren meteoren en vulkanen.

De mens roeit 100% van zichzelf uit als we onze samenleving niet structureel aanpassen. Bron: Maandblad Wetenschap in Beeld

De oplossing
Bewustwording leidt tot verandering. Daar zitten enorme innovatieve kansen voor de risico landen. Eigenbelang is de beste motivator. Voor de individuele medemens zijn de wereldproblemen en consequenties echter zo enorm en abstract dat men gemakkelijker denkt dat het wel voorbij gaat dan de oplossing bij zichzelf te leggen.

Dit is niet de oplossing, hoe aantrekkelijk het ook lijkt (foto: Occupy)

Geld is ook niet de oplossing, de manier waarop er macht aan ontleend wordt is eerder het probleem — Geld is ook niet de oplossing, de manier waarop er macht aan ontleend wordt staat de oplossingen wél in de weg

10 jaar geleden vroeg ik mij af wat de oplossing zou zijn? Moest ik kritisch blijven naar overheden, bedrijven en medemens? Nee, want dan ben ik afhankelijk van anderen en ga ik het leven door met frustratie en gevoel van machteloosheid. Zelf verantwoordelijkheid nemen was voor mij de oplossing, maar hoe, op welke manier? Ik kon geen aanvaardbare definitie vinden voor duurzame menselijke vooruitgang waar ikzelf dagelijks iets mee kon. Daarom heb ik er een zelf gecreëerd waar ik naar ben gaan leven en uiteindelijk anderen toe ben gaan uitnodigen het ook te doen.

Deze definitie werkt wonderbaarlijk wel als je het ter harte neemt en je eigen leven ernaar aanpast.

Daaruit is de Stad van Morgen ontstaan als stichting, de samenwerkingsverbanden AiREAS en FRE2SH, de verduurzamingsacademie STIR Academy, Sustainocratie en de Transformatie Economie. Als dit door een persoon kan worden opgestart wat kunnen we allemaal samen bereiken?

Probeer het gewoon, privé en professioneel en kijk wat er gebeurd.

Jean-Paul