Eindopdracht en stage voor Bachelor studie Avans Milieuwetenschappen
Afstuderende student: Ibren Feijen
Donderdag 17 Augustus, 2017
Tijd: 15:00
Locatie: Veemgebouw, Strijp-S te Eindhoven – 5e verdieping (Duurzame kost en FRE2SH)
Presentator: Ibren Feijen – afstudeer student Avans Milieuwetenschappen
Graag even aanmelden (formulier hieronder)
Over: het belang van stadslandbouw, de hindernissen en kansen – voedselzekerheid
Positiviteit doet letterlijk wonderen
Wetenschappelijk is aangetoond dat emoties in staat zijn onze materiële wereld te veranderen, niet alleen ons gedrag. Dat wil zeggen dat onze evolutie vooral bepaald wordt door emotiegedreven processen die invloed hebben op bijvoorbeeld ons DNA, en ook de manier waarop we naar de werkelijkheid kijken of hoe deze zich aan ons voordoet. Dit betekent o.a. dat positief denken en handelen instantaan een omgeving geeft die positieve energie en resultaten teruggeeft. Het is zelfs in staat om ons lichamelijk, maatschappelijk, ecologisch en economisch (4 x winst) te genezen. Maar dan moeten we de keuze wel durven maken. Veel van de huidige lichamelijke en maatschappelijke problemen komen voort uit de negatieve energie van de oude, overheersende, doorgeslagen politieke economische (kapitalistische en hebzuchtige) sturing. De nieuwe, positief gestructureerde wereld openbaart zich en is overal ineens zichtbaar, voelbaar én maakbaar.
Vriend Andras Laszlo stuurde ons vandaag een aankondiging (voor een webinar maandag a.s. over (met link voor belangstellenden) “How to shift into the DNA of a spiritual Enterprise“) met dit veelzeggende plaatje erbij:
In de Stad van Morgen hebben we Sustainocratie gedefinieerd waarin mensen en instanties samenkomen vanuit hun talent en kracht om samen te werken aan menselijke kernwaarden. “Het haalt het beste uit de mensen naar boven” wordt regelmatig gezegd. Men voelt zich goed, is resultaat-gedreven, sterk verbindend en blij. Deelnemers worden gewaardeerd, zetten zich in en weten zich gesteund door de omgeving. Er ontstaat een onderlinge energie die zich deelt en vermenigvuldigt. De grote groepen voor samenwerking zijn hieronder afgebeeld. Tussen de groepen ontstaat ook veel kruisbestuiving waardoor we uiteindelijk vele 1000den mensen weten te betrekken. Die energie manifesteerd zich om ons heen.
Loslaten is genezen
Plezier in samenwerken is echter onvoldoende voor mensen om de oude maatschappijvorm geheel los te laten. Oude en actuele angsten en afhankelijkheden overheersen erg terwijl daar kostbare macht en controle structuren aan gekoppeld zijn die de negatieve energie gebruiken om zichzelf in stand te houden. Het verbaasde mij dat veel mensen met veel passie en betrokkenheid meededen met de Stad van Morgen maar steeds weer privé of vanuit werk terugvielen in oude patronen. Ikzelf heb mij 100% toegelegd op het werken vanuit het positieve veld van harmonie en symbiose dat ik in mijn eigen menselijke complexiteiten model beschrijf. Vele anderen komen op werkbezoek, genieten, en vallen daarna (vaak noodgedwongen) weer terug in de oude afhankelijkheden. Ik begon mij eenzaam te voelen in mijn druk bezocht wereldje waar ik steeds weer alleen werd achtergelaten. Eerst maakte het mij niet uit maar dat veranderde ineens.
Loslaten gaat gepaard met vele emoties. Dat proces heb ik de laatste 21 jaar flink doorlopen. De laatste maanden ben ik mij daar nog verder in gaan verdiepen binnen de Stad van Morgen. Dat kwam omdat ikzelf door omstandigheden in aanraking kwam met opgekropte negatieve gevoelens die ik jarenlang had genegeerd of geblokkeerd. De eenzaamheid die ik voelde, ondanks de liefdevolle cocreatie thuis met familie en mijn kinderen, en de 1000den betrokken mensen en instanties, drong tot mij door toen ik in aanraking kwam met een vrouw die voor het eerst door wist te dringen in mijn pantser van oud zeer. Voor die tijd was niveau 4 gebiedsontwikkeling voor mij een rationeel dynamisch cluster proces geweest dat projectmatig werd ingevuld. Dat kon ik prima aan alleen. Nu drong het spirituele positivisme tot mij door van de mannelijke en vrouwelijke energie samen dat ik steeds had beschreven maar kennelijk voor mijzelf nog had blokkeerde voor mijzelf. Sustainocratie is niet alleen projectmatig (mannelijk) maar een bezielende (vrouwelijk) beweging die uiteindelijk het veld van harmonie met mannelijke en vrouwelijke energie bevolkt, primaire via de verbindende emotionele, niet de rationele wereld. Maar eerst moest ik dat zelf intensief meemaken kennelijk.
Mijn positiviteit kreeg een impuls vanuit liefde en compassie die ik niet zomaar kon plaatsten maar mij wel volop in proces bracht en velen om mij heen. Ineens veranderde mijn eigen structuur (DNA?) verder. Dat merkte ik doordat mijn dieet zich aanpaste, mijn gedrag en emoties ook. Ik hoefde ineens geen pijnstillers meer te slikken. Mijn emoties bruisten alle kanten op, soms nog negatief verankert in het verleden maar vooral positief vanuit het trachten te begrijpen wat mij overkwam. Ik kreeg nieuwe vrouwelijke raadgeefsters op mijn pad die mij de spirituele processen duidelijk maakten zonder het vaak zelf volledig te begrijpen. Veel andere vrouwen verbonden zich ineens ook aan de Stad van Morgen. Het het type raadgevers transformeerde van projectgedreven naar intense verander en loslaat processen, op individueel niveau van mij en van vele anderen. De vrouwelijke energie kwam intens binnen.
Emoties kwamen los op allerlei fronten terwijl oude beschadigingen van mijzelf, andere mensen en instanties tevoorschijn kwamen en bespreekbaar werden. Het was een wonderbaarlijk en helend fenomeen dat mij allereerst overviel maar gaandeweg, met de hulp van iedereen, liet zien dat het niet om mij ging maar de verbintenis tussen de spirituele (Universum, bezieling, positieve energie, vernieuwing, helend, vrouwelijk) en materiële (Sustainocratie, actie-gerichte verantwoordelijkheid, verbindend, mannelijk) wereld. Het grote geheel manifesteerde zich door mij heen. Die verbintenis en manifestatie is op basis van emotie. Daarin zitten enorme nuances die ik ook moest leren begrijpen. De verschillende hooggevoelige vrouwen hielpen mij daarbij door mij constant in verwarring te brengen.
Zo ben ik de laatste decennia vooral alleenstaande vader geweest. De zorg voor mijn kinderen (meisjes….weer dat vrouwelijke) gaf een verantwoordelijkheid gevoel met bijbehorende bezorgdheid over hun welzijn. Je wilt hen graag beschermen maar de puberteit zorgt ervoor dat ze toch hun eigen gang gaan. Het enige wat ik kan doen is de lijn van de dialoog open houden en vooral zorgzaam mij opstellen maar niet bezorgd. Loslaten dus. Zij hebben hun eigen proces. Mijn eerste aanraking met emoties op Sustainocratisch niveau met volwassen vrouwen was daarom primaire vanuit mijn verantwoordelijkheid gevoel. Ik wilde hen graag binden in mijn gebied van harmonie en symbiose en niet telkens weer loslaten in het gebied van chaos of afhankelijkheid. Ik voelde mij erg prettig bij hun nabijheid. Ik dacht te redeneren vanuit liefde maar deed het vanuit drang naar beheersing en controle. De vrouwen ontploften bijna en wezen mij terecht op hun eigen processen en keuzes. Soms keihard, soms heel genuanceerd. Ik kwam in alle heftigheid in aanraking met mijzelf. Toen ik hen, en de vele anderen die erop volgende, los liet kwamen ze ineens dichter bij mij en met een veel sterker blijvend karakter. Het werd een teken dat loslaten juist ruimte biedt voor verbinden op een vrije en gelijkwaardige manier. Dat daarin alles mogelijk is, van persoonlijke relaties tot intense vriendschappen en samenwerkingsverbanden van wereldformaat, werd ineens overduidelijk. Mijn bewustzijn maakte weer een sprong, mijn hart en bezieling ook. Mijn innerlijke pijnen werden verzacht en zijn aan het verdwijnen. Ik voel mij als herboren.
Hetzelfde gebeurde ineens met het bedrijfsleven, de overheid en onderwijs. Ik hoefde slechts uit te nodigen maar moest hen niet trachten te beheersen of controleren. Men geeft zelf aan waar hun oude pijn zit, welke beschadigingen samenwerking in de weg zitten en hoe ze dit zichtbaar maken voor helende processen dankzij de samenwerking. Ineens zijn we niet alleen een maatschappijmodel meer maar een manier van leven, een loslaatplek met zorg voor elkaar, creatief, innovatief en vanuit geloof in onszelf en de ander. Geen bureaucratie, geen beperkingen, slechts absolute vrijheid, de transparante dialoog en van daaruit de intense verbintenis op alle niveaus van samenhang. Individueel, tussen twee personen, in groepsvorm, maatschappelijk, ecologische en wereldwijd. Ja, zelfs economisch. Ineens gingen er nieuwe deuren open, werden gesloten personen openhartig, kwamen verhalen naar voren van wonderbaarlijke genezingen, en ontstond een nieuwe vorm van open, helende dialoog.
Ikzelf, de Stad van Morgen, Sustainocratie en alle deelnemers die meedoen of zich ineens aangetrokken voelen tot de nieuwe energie, stralen een superkrachtige energie uit. Het positieve is leidend en gesteund door hogere (voor velen hemelse) energieniveaus. Elke initiatief lijkt ineens te lukken, elke wens komt nagenoeg tot vervulling gewoon bij de gedachten eraan. Nog nooit heeft een openbaring zich zo krachtig gemanifesteerd in mijn beleving (en ik ben toch al wat gewend). Het geeft hoop, vertrouwen en zin om alle onenigheid en verwarringen opzij te zetten en zonder verdere remmingen door te pakken waar we mee bezig zijn.
Vanuit dankbaarheid…. en verbondenheid …..
Vandaag was weer een bijzondere middag. Een divers groepje mensen met diversiteit aan expertise kwam samen om kennis te maken met de FRE2SH samenwerking die in Eindhoven is ontstaan. Vorige week werd met verschillende partijen al de uitbreiding van de voedselactiviteiten in het Veemgebouw beklonken ter aanvulling van de activiteiten van Duurzame Kost. Een ruimte wordt nu gebouwd waar we allerlei voedselinnovaties uit kunnen proberen vanuit het 4 x winst principe en de relatie op zoeken tussen de verschillende gewassen, de toegevoegde waarde van samenhang, de relatie met de consumptiepatronen in de stad en de benodigde inzichten om zo goed mogelijk om te gaan met productiviteit en kennisontwikkeling.
De productiviteit vult de bestaande (salades, kruiden, forel en eetbare bloemen) aan met insecten en oesterzwammen. Een proefgebied gaat elke 3 tot 6 maanden nieuwe initiatieven uittesten. Ondertussen zijn er teams die ook kijken naar de nutriënten behoefte, afvalverwerking in een kringloop en het verwerken van afval in kunst. Daarnaast wordt gekeken naar processen van verwerking en toegevoegde waarde voor de aangesloten restaurants.
Bovenstaande was aanleiding om meerdere mensen uit te nodigen tot het team om breder te kijken naar de samenwerking. Expertise verzamelde zich binnen 24 uur op gebied van onderlinge samenhang tussen planten, kennis over schimmels en darmflora, nutriënten en moleculaire verrijkingsprocessen, permacultuur, afzetkanalen naar de consument, sustainocratische processen, enz.
Er werden 7 extra FRE2SH projectideeën voor multidisciplinaire cocreatie gedefinieerd:
Teams zijn samengesteld die de projecten verder uitwerken met een kop en een staart, een te verwachten eindresultaat binnen het hogere doel van voedselzekerheden, commitments en financiering.
Ook zullen we tijdens DDW2017 workshops en presentaties gaan verzorgen. De uitdaging is om het eerste deel van de opbouw voor nieuwe gewassen allemaal functioneel te hebben voor die tijd. De bovenstaande 7 projectideeën hebben wat langere adem nodig. Mooi proces.
Vandaag is een nieuwe FRE2SH samenwerking vanuit oorspronkelijke intentie beklonken tot formele coöperatie rondom experimenten met voedselzekerheden in Eindhoven. Betrokken zijn in eerste instantie: Duurzame Kost (sla, vis en kruiden), Soulkitchen (restaurant), Bebbans (oesterzwammen), School of Talents (studenten participerend leren), COS3I (sociale integratie en innovatie), Trudo (vastgoed)…..
Project oesterzwammen
Naast de reeds in productie zijnde sla, forel, steur, kruiden en eetbare bloemen worden er nu in een op te starten voedselinnovatie lab nieuwe soorten aan toegevoegd. We beginnen met oesterzwammen en insecten. Naast de eenzijdige stadsproducties wordt ook samen gewerkt aan menu combinaties en verwerkingsinnovaties van de producties. Verder wordt gekeken naar de circulaire vormen van behoud en toevoeging van nutriënten, het verwerken van afval in de keten, en het opzetten van nieuwe verwerkingsmodellen binnen kunst en cultuur. Hieronder ziet u de ruimte waar de FRE2SH voedselinnovatie en zekerheden proeftuin wordt gecreëerd de komende maanden.
Steden zijn structureel kwetsbaar voor voedseltekorten door afhankelijkheid van voedsel van buiten de stad en het speculatieve karakter van de leveranciers. Daarnaast is er een kwaliteit vraagstuk in het hele voedselketen verhaal waar allerlei welvaartsziektes (diabetes, overgewicht, enz) aan kunnen worden ontleend. Het is in het belang van de stadsbewoners dat de kwetsbaarheid mindert door afstand te nemen van oude politieke en economische drijfveren en verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen voedselzekerheid (waar weer geheel nieuwe politieke en economische stromingen aan kunnen worden gerelateerd. FRE2SH is daarvoor de verbindende factor tussen de verschillende belangenpartijen zoals de lokale burgers, ondernemers, onderwijs en overheid.
Om elke vrijdag (op 21 juli weer): rechtstreeks verkoop aan geïnteresseerde burgers van 10 tot 13 uur in Veemgebouw 5e verdieping.
14 Augustus 15 uur: eindpresentatie voedselzekerheden van Bachelor student Ibren Feijen. Veemgebouw 5e verdieping.
Katharina leerde ik kennen tijdens een Indonesische bijeenkomst in de buurt van Amsterdam. Zij was druk in de weer om producten aan de man te brengen maar uitte ook haar bezorgdheid over de ontwikkelingen in Indonesië en de behoefte om bij te dragen aan een betere wereld. Via Facebook hielden we contact toen mij opviel hoe haar leven werd beïnvloed door onrecht, buitensluiting en bijbehorende gevoelens van onmacht. Het raakte mij dat zo’n talentvolle vrouw vol bruisende energie en productiviteit terecht was gekomen in een treurige situatie en haar beklag deed via social media. Ik nodigde haar uit om het Stad van Morgen gevoel te komen ervaren in Eindhoven in de hoop dat ze mee zou gaan deinen in de zee van emotionele overvloed en er zoveel positieve energie uit zou gaan putten om het negatieve te relativeren en het positieve te laten sturen. De dag was zoals gewoonlijk ongepland en we lieten de energie en het universum gewoon het werk doen. Het werd een dag vol spontane ontmoetingen waaruit allerlei mooie verbintenissen ontstonden.
Na afloop en eenmaal terug in Zwolle maakte zij de volgende verrassende fotorapportage. Op Facebook kwam een positieve stroom op gang van opmerkingen zoals “we gaan verhuizen ;-)” en “ik heb veel positieve energie meegekregen”. Dat maakt mij zo enorm gelukkig. Een van de spontane resultaten: Op 7 oktober organiseren wij in ons multiculturele centrum S-Plaza een modeshow “Mode Anders” waar Katharina en andere kledingartiesten hun creaties gaan tonen. Zet het vast in jullie agenda want dit wordt weer speciaal. Doe je ook aan kledingkunst? Laat het ons weten…..je bent van harte welkom.
Zaterdag 24 juni tijdens de nieuwe maan, het St. Jan feest, midzomer of wat je er van wilt maken: de gezonde BBQ…..spontaan en voor een ieder die mee wil doen….
Programma:
14:00 voor de fietsers uit Eindhoven. Verzamelen bij het Station te Eindhoven.
15:00 huiskamer café Henk in Gemert. Wandeling Gemert met Terry van de Vossenberg
16:00 naar Handel, De Rooyse Plas. Beachvolley, zwemmen, …..
18:00 BBQ – 16€ + drankjes
Maak het zo lang als je wilt. Gezelligheid, samen zijn, staat voorop. Kun je zingen, muziek spelen? Neem mee…..
Niet fietsen vanuit Eindhoven dan ga je toch lekker met de auto. Kijk wel of je iemand een lift kunt geven. Reis nooit alleen.
Gedurende enige weken vult mijn tijdlijn op Facebook zich met spreuken die te maken hadden met gevoelens, emoties, relaties, vertrouwen, cocreatie.
Sommige mensen vroegen zich af wat er aan de hand was? Meestal is men gewend om rationele indrukken te krijgen van de professionele processen van Sustainocratische samenwerkingsverbanden, tekeningen om zaken te verduidelijken en beelden van prestaties die neer zijn gezet. Deze keer ging het heel anders. Het ging over emoties. De reacties waren ineens veel opener van volgers die vaak ook vanuit eigen emoties een verband wisten te leggen. Waar komt dit ineens vandaan? Sommige personen zijn daar debet aan maar het belangrijkste was het COS3I effect.
COS3I: Enige maanden geleden is COS3I ontstaan. We meten namelijk al enige jaren de luchtkwaliteit in de stad met AiREAS en hebben middels het bijbehorende POP onderzoek de relatie weten te leggen tussen onze blootstelling aan vervuiling in de lucht en onze levensstijl. Dat vraagt om actie en burgerbetrokkenheid. Maar moraliseren over luchtkwaliteit is te abstract. Om burgers te betrekken bij Sustainocratie en de kernwaarden zoals luchtkwaliteit of voedsel en samenredzaamheid is veel meer nodig. Zo zijn we een COoöperatie gestart die zich richt op Sociale Inclusie, Innovatie en Integratie: COS3I dus. Die groeide al snel tot een 20 tal deelnemers waarvan een deel vanuit een uitkering tracht richting te geven aan het leven, en anderen een zakelijke insteek inbrachten om te kijken of ze omzet konden draaien via de samenwerking. Twee of drie keer per week kwamen we bij elkaar om te kijken waar we onze prioriteiten konden leggen. De mengelmoes van mannen en vrouwen met eigen belangen, maatschappelijke betrokkenheid en persoonlijke situaties werd een basis voor verdiepende relaties.
Terwijl we bezig waren met het leed onder de bevolking en het geven van handvatten aan processen die we vorm wilden geven, weerstand overwinnen van de gemeente of burgers zelf, sloegen ook de vonken over bij de deelnemers zelf. Uiteindelijk zijn wij zelf die maatschappij met dezelfde symptomen onderling als dat wat we willen aanpakken. Lief en leed ligt dicht bij elkaar, hartstocht en verlangen ook, er hoeft derhalve maar weinig te gebeuren of we worden zelf de doelgroep van COS3I. In onze huidige maatschappij heeft iedereen wel een verhaal, een lading onverwerkte emoties of onbeantwoorde verlangens. Als zo’n groep dan bezig is dan wordt het vaak al snel persoonlijk. Een etentje, samen een terrasje pikken, opkomen voor een van de leden, steun zoeken bij elkaar….en voor je het weet ontstaan er verbandjes die alleen maar groter worden. De zakelijkheid verdwijnt en de mens speelt de hoofdrol.
Ook ik ben daar niet immuun voor. Dat heb ik mogen ervaren. Gedurende de weken die zakelijk waren begonnen heb ik meer life muziek, samen eten, gedeeld leed, samen lachen en verdiepende persoonlijke gesprekken meegemaakt dan ooit. De spreuken tonen deze processen, de emoties, de bewustwording vanuit verwerking van pijn en de liefde die we mochten ervaren door elkaar steeds weer op te zoeken, gek te doen, leuke dingen met elkaar te ervaren, elkaar te omhelzen en de grenzen op te zoeken van de persoonlijke banden. De romantiek van mooie mensen, volle maan, warme avonden, gezellige terrasjes zorgde voor onze eigen sociale integratie onderling. De blog die ik ooit schreef over de erotiek van cocreatie werd wederom bewezen. Nu verschijnen er ineens op Facebook antwoorden van mensen die zich ook open stellen, hun emoties delen en als mens zich verbinden op zoek naar een stukje heling en harmonie. En er verschijnen ineens wetenschappelijke artikelen over de rol van emoties in ons leven, dat ze er zelfs structureel betekenis aan geeft. Zonder emoties is het leven ondenkbaar…..
Als deze bruisende interactie, de zielsverwarring, de explosieve hart gedreven poëzie en samenhorigheid in een groep van 20 personen kan ontstaan, hoe zit het dan met 20.000 of 2 Miljoen mensen? Hoe kunnen wij daar een positieve bijdrage aan leveren zonder onszelf steeds weer te verwikkelen in die ontlading? Of is dat juist wat ons zo motiveert? Deze weken heeft een nieuwe dimensie zich aan COS3I toegevoegd, dat van het mens ZIJN en de schoonheid van het zien in elkaar dat wat kwaliteit van leven brengt: de lach, de omhelzing, het gesprek, de liefde voor elkaar, de positieve muziek van het leven met elkaar. De “flow” werd het genoemd samen met het proces van loslaten en laten gaan.
De emotionele omgangsvormen voor sociale integratie en inclusie vormen een productiviteit op zichzelf, een verbindende uitnodiging tot interactie dat veel verder gaat dan de rationele productiviteit van zakelijke doelstellingen. De “verleiding” van het samen zijn en leuke dingen ondernemen is veel sterker dan de uitnodiging zelf. Het ervaren ervan is soms zo’n openbaring dat mensen er tijdelijk last van hebben door onwennigheid, onderdrukking of langdurig gebrek. Als COS3I daar een rol in kan spelen dan gaan we een uiterst boeiende tijd tegemoet, samen!
COS3I is een wijkgerichte samenwerking om de wijkbewoners te betrekken bij hun eigen leefomgeving en duurzame ontwikkeling. Dat kan op vele manieren.
Het moeilijkste van alles in een maatschappelijke transitie is het meekrijgen van de bevolking in de nieuwe dynamiek van dagelijks handelen. We zitten allemaal in bepaalde gedragspatronen die we gewend zijn. De som van deze patronen van alle 7 miljard mensen samen op Aarde zijn de basis van de grote problemen waar we nu wereldwijd mee kampen (vervuiling, aanpassing aan klimaatverandering, armoede migraties, geweld). Ook lokale problemen kunnen we daaraan wijten, zoals eenzaamheid, sociale exclusie, agressie en criminaliteit, armoede ontwikkeling, enz.
Als we er iets aan willen doen dan dienen we er zelf en samen de schouders onder te zetten en maatregelen te nemen. Binnen de Stad van Morgen helpen de kernwaarden die we voor onszelf bepaald hebben als richtlijn om acties te ontwerpen. Zo ontstaan al die mooie samenwerkingsverbanden. AiREAS bijvoorbeeld heeft ons veel inzicht gegeven over de manier waarop onze eigen levensstijl onze blootstelling aan luchtvervuiling beïnvloed. Daar kunnen we dus al wat aan doen. Maar een hele organisatie opzetten voor luchtvervuiling alleen is onmogelijk want luchtverontreiniging is het resultaat van vele activiteiten die aandacht behoeven. Als we die activiteiten aan willen pakken dan dient het daarom te gaan en zien we als resultaat een betere luchtkwaliteit. Dan komen we al snel op vraagstukken over onze mobiliteitskeuzes, eetgewoontes, maatschappelijke betrokkenheid, bewustwording, enz.
En daarvoor zijn een 20 tal mensen nu samen COS3I gestart.
Kringen: Uit de grote groep ontstaan thematische kringen waar aandacht wordt gefocust en programma’s worden uitgewerkt in de sfeer van “doe je mee?” We willen dan niet het wiel uitvinden maar vooral bestaande programma’s betrekken en ruimte bieden in het consortium zodat het ene initiatief het andere versterkt. Enkele economische dragers dienen dan de financiële basis te vormen die ook de andere maatschappelijke lijntjes mogelijk maken zonder dat we afhankelijk worden van subsidies.
Wijkgebouw: De centrale kracht is een wijkgebouw waaraan de activiteiten worden verbonden als wijkgerichte projecten. Huidige kringen bevatten niet alleen activiteiten voor de Nederlandse ouderen, werklozen, hulpbehoevenden en gezelligheidsmensen. We richten ons integraal op de multiculturele werkelijkheid waarin ook Expats, studenten, migranten enz een belangrijke rol spelen, zeker in Eindhoven.
Huidige plannen en activiteiten zijn:
Enz. Alles laagdrempelig, met de inzet van allen die dat willen.
Volgens het sustainocratische gedachtegoed behoort wonen tot de kernwaarde “veiligheid”. Zonder veiligheid is er geen duurzame maatschappijvorming mogelijk omdat personen zich genoodzaakt voelen tot overleven. Dat brengt stress met zich mee dat ten kosten gaat van welzijn, rust en stabiliteit, als ook ten kosten van vrede, cohesie en waarden gedreven productiviteit. Mensen die in een overlevingsdynamiek terecht komen kijken anders naar ethiek en verantwoordelijkheden omdat het korte termijn eigenbelang voorop komt te staan. Dat wordt verder gesterkt als men uitzicht- en kansloos zich in stand moet trachten te houden en zo soms beslissingen neemt die voor de lange termijn dramatisch uitpakken. Het voorbeeld van slechte hypotheken van banken die uiteindelijk hebben geleid tot de kredietcrisis in 2008 is slechts een voorbeeld van de onstabiliteit die wordt veroorzaakt door radeloze mensen en geldbeluste instanties die elkaar vinden in risicovolle en mensonterende scenario’s.
Sinds de jaren 70 is de landelijke overheid zo geobsedeerd met de stijgende zorgkosten van een vergrijzende maatschappij dat ze het speculatieve kapitalistische systeem hebben omarmd om geld te creëren uit het niets. Destijds was het een geniaal concept. De consequenties werden echter niet alleen onderschat, men was zich er vaak niet eens nog van bewust. Daarmee heeft men tevens de geldgedreven bestuurlijke corruptie van banken, bestuurders en vastgoedmagnaten de ruimte gegeven om zichzelf te verrijken over de rug van de bevolking. Dit vastgoedbeleid is gebaseerd op het creëren van tekorten zodat de huizenprijs stijgt door de enorme vraag. Het geldelijke vermogen in het land werd zo afgestemd op de virtuele waarde van het vastgoed en de terreinen, niet op het gebruik ervan. Zo kon het gebeuren dat leegstand groeide tegelijk met de woonbehoefte en beide elkaar niet konden vinden.
In dezelfde periode verdubbelde de bevolking door migratie. Deze werd allereerst gestuurd door de werving van goedkope handjes voor de simpele fabriek en logistieke processen waar Nederland zich op focuste. Dit, gecombineerd met de geforceerde tekorten in de huizenmarkt, de cultuur van echtscheidingen, waardoor vele mensen alleenstaand werden, al dan niet met kinderen, heeft enorme gevolgen voor het echte welzijn in Nederland. Er is een beperkte rotatie in het wonen omdat mensen een pand niet loslaten voordat ze een ander hebben gevonden. De noodzaak dwingt tot het maken van schulden waardoor geen enkel land in de wereld heeft zo’n enorme geforceerde schuldenlast om te wonen heeft dan Nederland. Het legt tevens de bevolking klem in haar vrijheid tot creatief vermogen omdat men aangewezen is tot een vorm van levenslang gesalarieerde slavernij. Ondertussen stijgen de lasten van mensen die bezwijken onder de lasten, stress en burnouts.
Nu, bijna 50 jaar later komen we als bevolking (niet noodzakelijkerwijs de bestuurders) tot de conclusie dat het anders kan en moet. Aan de speculatieve groei-economie is echter macht verbonden die zich niet zomaar laat opheffen. De gerelateerde wet en regelgeving gaat niet om de mens maar om het in stand houden van deze werkelijkheid die welzijn, speculatie en corruptie tot een beleidscombinatie hebben verheven en het als noodzakelijk en “normaal” afschildert als men erom vraagt. Ondertussen groeit de maatschappelijke ellende.
Hoe dan anders? Volgens Sustainocratie dient de bevolking de maatschappij te dragen, niet technologie, vastgoed of kapitaal. Dit zijn slechts middelen in een constante samenwerking voor duurzaam welzijn en kwaliteit van leven. Een maatschappij waarbinnen het belangrijkste vermogen bestaat uit een creatieve, ondernemende, zelfbewuste bevolking is huisvesting een middel om de betrokken partijen vast te houden en te stimuleren. Huisvesting zou in zo’n geval gratis moeten zijn in ruil voor inzet en betrokkenheid. De huizen zouden zoveel mogelijk zelfvoorzienend moeten zijn en in ruimtelijk opzicht optimaal geprojecteerd worden op kleinschaligheid van duurzaam wonen, of dat nu communities zijn, eenpersoons of gezinswoningen. De betrokken burgers zijn interactief en productief waardoor men met elkaar eet, creëert, liefheeft en activiteiten ontplooit waardoor de gemeenschappelijke ruimtes net zo belangrijker worden als de individuele. Deze laatsten zijn van belang voor het veiligheid aspect van privacy. De gemeenschappelijke ruimtes zijn van belang voor de interactie van plezier, nut en gemeenschappelijke zekerheden.
Het Sustainocratische gedachtegoed ligt echter veel te ver van de werkelijkheid die ons nu omringt. Als we ons stappenplan omarmen dan komen we tot boeiende tussenoplossingen die ruimte proberen te krijgen in een wereld vol (helaas mens eigen) misbruik en macht. We klagen natuurlijk ook het misbruik aan dat we zichtbaar trachten te maken zodat het opzij stapt voor de logica en kracht van onze burger samenwerking.
Zo denken anderen er ook over en delen de visie met ons via allerlei wegen. Ecodorp Boekel is een voorbeeld van een initiatief dat op natuurlijke waarden zich tracht te ontwikkelen. Zo ook dit voorstel dat ik van Hans Steenbergen ontving.
BETAALBARE-HUISVESTING-IS-MOGELIJK
Of dit stuk, waarin de ontwikkeling van onze huidige maatschappelijke koers de problemen alleen maar groter maakt en we uiteindelijk niet meer anders kunnen dan het heft in eigen handen nemen om onze kernwaarden te waarborgen.
Er is heel wat gaande maar de basis is dat we de ruimte niet lijken te krijgen voor de vernieuwing waar zoveel menselijkheid en maatschappelijk welzijn vanaf hangt. Ruimte opeisen is voor velen een brug te ver juist omdat we het hebben over veiligheid en niet over opstand. Maar of er een vreedzame weg is dat zal de nabije toekomst moeten uitwijzen.
Opa en Oma zijn respectievelijk 84 en 82 jaar oud. Ze hebben via de giroloterij kaartjes gewonnen voor Guus Meeuwis in woonplaats Eindhoven. Op vrijdagavond 9 juni is het zover. ’s Ochtends zat opa al te mopperen dat dit niks voor hem is. Zoveel mensen, een stadion vol, muziek, onzekerheid, angst, slecht ter been….en als er wat gebeurt? Maar het avontuur bleek doorslaggevend. Oma wil altijd overal op tijd zijn. Het concert begint om 19:45 maar om 17:30 staat ze al klaar om te vertrekken. Je weet maar nooit.
Eenmaal in het PSV stadion bleken de gewonnen kaartjes een zitplaats te vertegenwoordigen in de uiterste nok van het stadion. De eerste twee trappen gingen nog maar daarna werd het steeds steiler, zonder leuningen en met een enorme diepte onder de voeten. Welwillende omstanders hielpen ze dat stukje verder omhoog tot ze op hun plekje konden neerstrijken. “Als we dat geweten hadden…?”
Opeens werden ze door omstanders een pilsje in hun handen gedrukt. “He? Hoezo? Waar hebben we dat aan verdiend?” Wildvreemde mensen die hen zo maar even een liefdevol cadeautje gaven. Moeten we ze nu betalen? Nee….jullie hebben het verdiend!
Even later komt een stadionmedewerker met de opmerking dat hij voor speciale gevallen een aparte zitplaats kan regelen. Stomverbaasd gaan opa en oma mee, onderweg geholpen door allerlei omstanders. En inderdaad krijgen ze een prachtige zitplaats waar uiteindelijk Guus zelf een aantal keer langskomt. De sfeer is geweldig. Elk liedje wordt luidkeels meegezongen. Opa en oma worden omhelst door jongeren, krijgen spontaan knuffels en kussen van omstanders en gaan mee in de vreugde van de show.
Vlak voor het einde van de show besluit oma met opa al aan te wandelen, bang voor de meute die dadelijk het stadion gaan verlaten. Iemand die hen tegenkomt onderweg vraagt spontaan “hebben jullie het leuk gehad?” en weer volgt een omhelzing. Een politie helikopter vliegt boven het stadion maar die lijkt bij het proces te horen, net als alle politie die zich heeft verzameld rondom het stadion. Ze hebben geen weet van de mogelijke dreiging die is ontstaan en ervaren de politiedrukte als een bijkomstigheid.
Eenmaal thuis zijn opa en oma doodmoe maar enthousiast. “Het was geweldig! Met al die lieve en enthousiaste mensen rondom ons heen kan de wereld toch niet slecht zijn!”
En gelijk heeft ze. Guus haalt het beste in de mensen naar boven en de mensen zijn gewoon goed, behalve als je naar de ellende op televisie kijkt.
Stad van Morgen 