Ontvangen van Provincie Noord Brabant voor agrofood professionals…..12 oktober….
Agrofood: de tijd vooruit. Dé ontmoetingsplaats voor professionals die bijdragen aan de transitie in de agrofoodsector. Brabantse (koepel)organisaties, ondernemers, kennisinstellingen en gemeenten bieden jou als professional een afwisselend programma aan waarin je kunt horen, zien en beleven hoe de transitie in de agrofoodsector verloopt. En daarmee je voordeel doen in jouw eigen stappen voorwaarts!
De Brabantse Agrofood ís haar tijd vooruit: we mogen trots zijn op waar we vandaan komen, waar we nu staan en op wat er nog in het vat zit. Met de vele kennissessies, workshops en thematafels ervaar je op woensdag 12 oktober a.s. in één inspirerende dag hoe de transitie van de agrofoodsector ervoor staat. Samen innoveren, successen delen en ideeën uitwisselen. Van elkaar kunnen we immers leren en samen kunnen we ons verwonderen!
Programma
Er zijn sessies en workshops over allerlei thema’s op het gebied van agrofood, voor professionals in de keten. Van ondernemer tot gemeenten en waterschappen, voor ieder wat wils.
Een (kleine) greep uit het programma:
do’s en don’ts van crowdfunding, door Jeroen ter Huurne, bekend van Collin Crowdfund;
gemeente Zundert, Waterschap Brabantse Delta, Treeport Zundert, ZLTO en diverse landbouw(gerelateerde) ondernemingen tekenen de samenwerkingsintentie bodem van VICOE (Vitale Circulaire Organische Economie). Onder leiding van René Jochems (directeur GroeiBalans);
tijdens de Dragon’s Den pitchen jonge ondernemers hun idee aan een expert jury;
debatteren over voeding en techniek, waarbij gedeputeerde Bert Pauli (Economie en Internationalisering) onder leiding van Anne-Marie Fokkens (presentator Booming Brabant) in gesprek gaat met Brabantse ondernemers uit de agrofoodsector over kansen op het snijvlak van agrofood en high tech;
uitreiking Agrofoodpluim door Anne-Marie Spierings;
1 op 1 sessies met succesvolle ondernemers;
#durftevragen-sessies over diverse thema’s. En stel ook zelf de vraag die jou bezig houdt!;
ga aan de verschillende thematafels de discussie aan met je vakgenoten;
benieuwd naar agrofood op Mars? Bas Lansdorp (Mars One missie) neemt ons mee;
kookworkshops verzorgd door jongeren;
tientallen ondernemers laten hun innovaties en succesverhalen zien en horen.
Ga naar de website voor meer informatie over het event en houd deze in de gaten voor updates in het programma.
Deze dag wil je niet missen. Meld je meteen aan via het digitaal aanmeldformulier en laat je inspireren en verwonderen op 12 oktober! Mocht je andere geïnteresseerden kennen die ook graag deel zouden nemen aan het Agrofood inspiratie event, dan kun je deze uitnodiging aan hen doorsturen.
Op 28 september doen we de kick-off van De Groene Dialoog, een vaste ontmoetingsplek in de stad voor verbindend overleg over onze voedselvoorziening, voedselzekerheden, levensstijl en gezondheid.
Vervolgens elke woensdagavond met thematische discussies en ronde tafel gesprekken.
G1000 kwam mij ter oren tijdens onze Stad van Morgen gesprekken over de “Geluksinfrastructuur” in de regio Rijk van Dommel en Aa. Het leek mij meteen een geweldig initiatief dus schreef ik mijzelf in, ook al behoorde ik niet tot de burger loting die er kennelijk aan vooraf was gegaan. Mijn eigen rol was gewoon zelfverkozen deelnemer. Ik schreef mij in als “vrijdenker”, een van de opties die beschikbaar waren.
Verschillende uitgangspunten in de G1000 opzet kwamen sterk overeen met het maatschappijmodel en aanpak dat Stad van Morgen via Sustainocratie hanteert. De G1000 aanpak is echter groots, met indrukwekkende technische middelen en een strakke regie. In het Beursgebouw van Eindhoven kwamen die zaterdag, 25 juni, zo’n 500 mensen bij elkaar. Dat is indrukwekkend. Een groot deel van de aanwezigen waren mensen uit het bekende Eindhovens circuit van uiterst bevlogen en betrokken burgers. Toch zagen we ook een bont nieuw gezelschap van ouderen en jongeren die hun zaterdag investeerden in een nieuw avontuur.
Veel boeiende interactie tussen de mensen uit de stad en hun opvattingen over samen leven
Stad van Morgen heeft veel leuke bijeenkomsten georganiseerd de afgelopen 7 jaar maar kwamen nooit veel verder dan zo’n 150 deelnemers per keer. Toch was de Stad van Morgen werkwijze uitgegroeid tot een fenomeen in allerlei steden en gebieden in Europa en de rest van de wereld. Ons succes was te wijten aan de focus op menselijke kernwaarden, ondergebracht in “Sustainocratie”, een andere vorm van democratie, en de multidisciplinaire coöperaties die daaruit ontstonden. Volume is blijkbaar niet van belang om succesvol te zijn, de boodschap wel, net als de continuïteit vanuit veranderingsgezindheid.
Maar G1000 richtte zich wel op volume. Het commentaar was dan ook vaak van teleurstelling dat nergens in Nederland, ook niet in Eindhoven, sinds het ontstaan van het initiatief, men in staat was geweest om de beoogde 1000 deelnemers bij elkaar te krijgen. Gezien onze eigen ervaring met “burgerparticipatie” vonden we een opkomst van 500 toch uiterst bewonderenswaardig en zeker geen teleurstelling waardig. Ook de technische infrastructuur was zeker een hoogstandje van de organisatie.
“Niemand is de baas” was ook een G1000 boodschap maar wat was dan wel richtinggevend? Sturend bleek de democratische keuze (wat zou je in Eindhoven willen zien) die per tafel uitgediscussieerd moest worden. Zo ontstonden er kernwoorden die via de techniek als hoofdzaak naar voren werden gebracht. Daar mocht de zaal dan weer uit kiezen en via een scherm volgen of ze ook daadwerkelijk zichtbaar werden.
Veel techniek werd ingezet
De top tien van kernwoorden die vandaag gekozen werden waren: verbinding, basisinkomen, veiligheid, leefbaarheid, groen, openheid, samenwerking, diversiteit, communicatie, ontmoetingen.
Het is boeiend om te zien dat het klaarblijkelijk in de zaal ook om “waarden” gaat. De sturende kernwaarden uit Sustainocratie zijn: gezondheid, veiligheid, samenredzaamheid, zelfbewustzijn en de invulling van de 3 basisbehoeften: voedsel, water en lucht. Die kernwaarden kunnen we grotendeels ook terugvinden in de woordenoogst van de G1000 ochtend. Het leeft dus steeds meer in het bewustzijn van een grotere groep mensen.
Hier kwam een van de problemen van de G1000 aanpak naar voren. De inhoudelijke discussies aan de tafels moesten samengevat worden in een kernwoord. Zo’n kernwoord is slechts een schrille afspiegeling van de mooie gesprekken die werden gevoerd. Ook was de vraagstelling van de organisatie veelal verwarrend zodat aan de tafel een discussie ontstond over wat men nu eigenlijk precies wilde. Eén woord per deelnemer is natuurlijk beperkend. Op een bestand van 400 actieve deelnemers is een eenvoudig woord dat toevallig 20 keer genoemd wordt al snel een top tien kandidaat terwijl woorden met een diepere inhoud vaak niet aan bod komen simpelweg omdat complexere woorden veel variaties kennen. Een veel beter systeem zou zijn om de tafel middels 7 kernwoorden hun gesprek te laten samenvatten. 100 tafels leveren dan 700 kernwoorden op die een veel duidelijkere afspiegeling geven van een groepsdynamiek. Zo kunnen bepaalde kernwoorden ook gecombineerd worden zoals bijvoorbeeld “verbinding, ontmoetingen en communicatie” suggereert.In de Stad van Morgen is juist die combinatie de basis van het succes van dynamisch clusteren, zoals wij het noemen. Kijk naar AiREAS, dat vanuit de kernwaarde “gezondheid” gekoppeld is aan “luchtkwaliteit” en “gebiedsdynamiek”.
G1000 gaat vervolgens verder door de opgebrachte woorden als tafelthema onder te brengen in een volgende discussie ronde. Net als in de Stad van Morgen tracht G1000 tafels multidisciplinair te bezetten. Die groepsdiscussie dient de weg te volgen van dromen, denken, doen, met als eindresultaat een prezi – presentatie waar de hele zaal vervolgens individueel op kan stemmen. Iedere persoon mocht 4 stemmen uitbrengen. De gekozen “winnaars” bleken de meest opvallende en aansprekende presentaties, niet de beste inhoudelijke plannen.
Dit leverde het tweede punt van verbetering op. Aan de tafels werden vaak inhoudelijk erg scherpe en constructieve gesprekken gevoerd met als uitkomst een uitstekende basis voor een cocreatief project in de stad. Maar als dit niet goed uit de verf komt in de prezi dan is al het werk verloren. Bij navraag aan deelnemers of ze ook aan het vervolg mee wilden doen kwam daarom vaak een negatief antwoord. “Te weinig diepgang in het eindresultaat” werd vaak gesteld. En daar kon ik mij ook in vinden.
Over het algemeen werd de dag als erg positief ervaren. Dat kwam niet door de resultaten die, zoals gezegd, een schrale weerspiegeling waren van de daadwerkelijke kracht en opgebrachte resultaten van de interacties aan de tafels. Het was juist de dynamiek van de ontmoeting, het uitwisselen van gedachten en het samen komen tot consensus dat de mensen aansprak. Wat dat betreft is deze G1000 een enorm succes van verbinding, empathie, ontmoeting en communicatie onderling, eigenlijk een mooie weerspiegeling van de kernwoorden die in de ochtend naar voren zijn gekomen. Er is echter veel meer uit te halen wil het zich nestelen in een maatschappij als inspraak alternatief voor de huidige politieke – economische werkelijkheid. De uiteindelijke uitkomst is te simplistisch en minimalistisch vergeleken met de daadwerkelijke inhoud die gedurende de daginvestering van zoveel mensen werd geboetseerd en geeft daarom een vertekend beeld van de kracht van participatief burgerschap. In de krant van maandag werd ook dit aangehaald met een terechte kritische noot over de verkozen zwoele, mierzoete, kleinerende manier van presenteren waardoor een regelmatige graad van irritatie werd waargenomen over de rol van de deelnemers (we zijn geen schoolklasje) of het belang van de sturing van techniek in het proces in plaats van de inhoud.
Dat neemt niet weg dat de G1000 aanpak, met de nodige fundamentele aanpassingen ook een structurele rol zou kunnen spelen in de processen van de Stad van Morgen. Nu werd dat door de indrukwekkende groep enthousiaste vrijwilligers op uiterst professionele wijze neergezet. Met de beoogde aanpassingen zou het onderdeel van een resultaat gedreven aanpak kunnen worden waar ook ondernemers, onderwijs en wetenschap bij aanschuiven en de organisatie teams erkend worden in hun professionaliteit met een resultaatgebonden wederkerigheid.
Samen verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het gebied gebaseerd op gezondheid, leefbaarheid en kwaliteit van leven, uitgevoerd door thematische tafels die democratisch zijn ontstaan.
Participatie maatschappij in actie Stad – Platteland
Iedereen die een bijdrage kan leveren aan de cocreatie mag meedoen.
In januari 2014 verdeelde de Stad van Morgen 100 appelboompjes voor de openbare ruimte van Eindhoven. De boompjes waren op de kop getikt door Nicolette Meeder en trokken meteen de aandacht van allerlei mensen die er een projectje van maakten in hun buurt of met kinderen van de lokale basisschool. Het blog verslag kunt u hier lezen.
Toeval wil dat 2,5 jaar laten wat mensen elkaar treffen onder de Plataan van de Wasvenboerderij. In verband met de geluksroute zouden er verhalen verteld worden. Het gesprek kwam even op de kennismaking en de appelboompjes van destijds kwamen ter sprake. Het was een feestje van herkenning maar riep meteen de vraag op wat er sindsdien was gebeurd met de aanwezigheid van de boompjes in de wijk. Ik vroeg Manon om haar hartverwarmende verhaal te delen met ons.
In januari 2014 hebben Daniëlle en ik 3 appelboompjes op mogen halen bij Nicolette.
Boompjes halen bij Nicolette (januari 2014)
In een saaie grasstrook aan de Gemberstraat hebben we ze geplant.
Een van de drie boompjes
Buren kwamen zeggen dat dat niet zomaar mocht, maar wij hadden dit al met de gemeente kort gesloten. “Die zullen hier niet lang staan met al die jeugd” was een veelgehoorde opmerking.
In het eerste voorjaar – toen de prachtige bloesem zich liet zien – kwam er een buurvrouw bedanken: “Wat mooi wat jullie hebben gedaan! Die bloesem doet me denken aan mijn jeugd. Wij hadden een appelboomgaard. Ik moet elke dag even langs de boompjes lopen.”
Bloesem in de wijkDe wijk in bloei
Toen de eerste appeltjes kwamen, hoorde ik op een ochtend door mijn open raam een klein meisje tegen haar moeder zeggen : ‘Mama, zullen we weer even naar de appeltjes gaan kijken? “
Appeltjes kijken
En toen de appels groter en zwaarder werden, belde op een dag een buurman aan: “Ik zie dat de appelboompjes bijna bezwijken onder de appels. Zal ik helpen de takken te ondersteunen met stokken? Ik heb er thuis nog wel een paar liggen. “
Zorg door betrokkenheidZorgzaam
De kleine jongens van de Gemberstraat mochten de eerste bijna rijpe appeltjes plukken. Ze konden niet wachten. Met glimmende ogen zaten ze even later in het gras erop te knauwen. We hadden het plan om appeltaarten voor de buurt te bakken, maar dat ging helaas niet door. Op een dag lagen alle appeltjes op de straat. Toch door baldadige lui eraf gerukt. Verschillende buren kwamen dit verontwaardigd melden.
Inmiddels hadden Daniëlle en ik mooie bolletjes in de boomspiegels geplant en daar kwamen veel complimenten over: “De buurt wordt steeds mooier!” Het leek me een leuk idee om ook bollen te planten in de strook tussen de appelboompjes door, zodat de maaimachine niet de hele tijd ertussendoor moest manoeuvreren. Ik vroeg aan de gemeente of we in het gras ook bollen mochten zetten en toen bleek er nog een partij biologische bollen te liggen die speciaal goed waren voor de bijen.
De gemeente wilde die wel met een machine planten en ook de andere grasstroken daarin meenemen. Omdat de buren van de Gemberstraat graag met zijn allen op het gras zitten, ben ik met ze gaan overleggen en hebben we samen besloten dat we een deel met en een deel zonder bollen wilden. Toen de eerste bloemetjes dit voorjaar hun kopjes lieten zien, kwam er een buurman van wat verderop aanbellen die wilde weten of ik voor die bloemen had gezorgd.
Even werd ik bang: Zou hij het er niet mee eens zijn? Nee, hij stak zijn duim op en zei enthousiast: “Het is geweldig! Wat een verrassing! De buurt fleurt ervan op!”
Toen de appelboompjes weer in bloei stonden, zag ik op een ochtend dat van het laatste boompje helaas de top was afgerukt. Hier schrok ik wel van. Ik knipte het netjes bij in de hoop dat het hier bij zou blijven. Die avond werd er bij me aangebeld door een buurvrouw: “Manón! Heb je al gezien dat er een top van een van de boompjes is afgeknipt!” Dat vond ik weer een mooi moment omdat blijkt hoe goed de boompjes in de gaten gehouden worden.
En toen afgelopen week bleek dat de takken van dat ene boompje te zwaar naar beneden hingen, was het deze buurvrouw die met haar man samen ervoor zorgde dat er stokken kwamen die de boel ondersteunden. Daar stonden ze met zijn tweeën zorgzaam dat boompje te verzorgen. Ik mocht geen foto maken omdat hij in de ziektewet zit, maar het was een foto waard.
Hoe drie kleine boompjes voor schoonheid en betrokkenheid zorgen in een buurt.
Dit is het verhaal met bijbehorende foto’s van Manon. Hartverwarmend, betrokken, sociaal, positief en helemaal wat we allemaal willen in en met onze stad die door en voor mensen en instanties tot een liefdevolle beleving is geworden waar we allemaal gelukkig van worden. Vieren is net zo belangrijk als het initiatief nemen zelf. Want wie weet zijn er weer anderen die zo de moed en kracht verzamelen om ook zoiets te beginnen. Het mag, het kan en het levert zoveel energie op en positiviteit op. Wie volgt…….
Rond 11 uur in de zaterdagochtend op 11 juni werd de geluksroute geopend door een groep mensen en bestuurders die “geluk” als menselijk element belangrijk vinden. Geluk wordt beleefd, zelfbewust ervaren maar ook gegeven door omstandigheden te creëren die het gevoel van geluk stimuleren. Geluk wordt ervaren op heel veel verschillende manieren en door elk mens op een geheel eigen wijze. Soms wordt geluk geassocieerd met iets “anders doen dan normaal” zoals de momenten van rust in een druk bestaan, of het op reis gaan naar een onbekende bestemming, het plezier van herinrichten van een huiskamer of het met elkaar vieren van een prestatie. Het zijn allemaal maakbare dingen die uiting geven aan verrassing, diversiteit, afwisseling, positieve spanning, ontmoetingen, veranderingen. Geluk kan je onverwacht toe vallen en verrassen, je kunt er ook bewust voor open gaan staan en het je laten overkomen door voor jezelf omstandigheden te creëren waarin geluksmomenten veel gemakkelijker te ervaren zijn dan wanneer men in het oude eigen stramien blijft hangen. Wanneer lukt dat? Door de bereidheid iets te doen dat buiten de normale patronen valt. Dan geeft zo’n geluksroute ineens keuzemogelijkheden.
Verhalen onder de plataan
Tijdens de openingsceremonie zag ik Linde ten Broek weer even en zij vertelde dat ze in de middag onder de 300 jarige plataan bij de Wasvenboerderij verhalen zou gaan vertellen. Dat was voor mij genoeg prikkelend om die middag naar mijn geliefde rustplekje te gaan onder die boom die ikzelf associeer met het begin van het industriële tijdperk 300 jaar geleden en alle menselijke uitdagingen dat dit tijdperk ons heeft opgeleverd. Deze boom heeft al die menselijke oorlogen, het grondstofmisbruik en vervuiling overleeft en kreeg in 2009 zelfs een beschermheer die waakt dat de boom niet zou bezwijken onder de menselijke belangenstrijd. En nu was de boom de ontmoetingsplek voor verhalen, een geluksplekje voor de positieve ontmoeting.
Ik was op tijd en zag dat er nog niemand was. De aankleding onder de boom was echter enorm uitnodigend en ik keek al uit naar het vervolg. Eigenlijk maakte het mij niet veel uit of er meer mensen zouden komen. Alleen al de gedachte om daar op zo’n ligstoel, onder de boom, in de heerlijke temperatuur van juni, mentaal te mogen loslaten was al gelukkig makend genoeg.
Om 15:55 was er nog niemand. Om 16:00 zou de ont-moeting voor verhalen plaats vinden. Zou er nog iemand komen?
Op de Wasvenboerderij was een trouwfeest gaande maar op het veldje ernaast trof ik Rik Konings als leraar jongleur met veel jongeren om zich heen. Ik besloot mee te gaan doen en bakte er natuurlijk niks van. Dit was voor de kinderen een aanmoediging om te laten zien dat zij het vaak beter konden. Je zag ze stralen als ze het bordje een paar seconden op het stokje konden laten draaien. Ik straalde bij het zien van die koppies.
Rik Konings in zijn element
Het werd al snel 16:05 en ik maakte mij zorgen dat mensen misschien speciaal naar de boom waren gekomen en geen informatie hadden van de stand van zaken. Linde bleek opgehouden in de stad en was wat verlaat. Ik besloot de eventuele aanwezigen onder de boom te gaan informeren. Verhalen vertellen konden we per slot van rekening allemaal en een begin maken is niet zo moeilijk.
Inderdaad bleken er 4 personen rustig af te wachten onder de plataan, elk met een voldaan gezicht wegens de gezellige sfeer van de ligstoelen en de omgeving rondom en onder de boom. Wie wil er nog verhalen vertellen als we op zo’n moment al volmaakt gelukkig zijn? Toch kwamen de gesprekken al snel op gang. Ik vertelde wat over mijzelf en wat mij bezig hield. Tot mijn verrassing was er al een Stad van Morgen band met een van de aanwezigen. Zij had meegedaan met onze appelbomen actie van 2,5 jaar geleden. Ik vroeg haar wat er was gebeurd sinds dien? Het verhaal dat volgde was zo hartverwarmend dat ik vroeg of ze het op wilde schrijven en mij toesturen met wat foto’s. Dat wordt een volgende blog.
Net op dat moment kwam Linde aan in haar kleurige outfit en slanke, breed lachende verschijning. Al snel nam zij het verhalen vertellen over en ging het over haar Poolse wortels en de zoektocht naar het verhaal van haar voorouders. Terwijl zei zo bezig was had Rik op het weilandje een groepje kinderen verzameld en naar onze boom gebracht met de prikkelende vermelding “daar worden verhalen verteld”. Het groep sloot zich aan en luisterde aandachtig naar het volwassen gesprek tussen Linde en de groep. Verhalen zijn nu eenmaal verhalen of ze nu volwassen zijn of kinderlijk. Voor het kind is dat een pot nat. Totdat Linde zich tot hen richtte. De kinderen mochten aangeven wat zij in een verhaal zouden willen tegenkomen. De een wilde een tijger, de ander een gorilla, weer een een papegaai……
Een gorilla moet toch echt in het verhaal zitten
Linde verzon een prachtig verhaal met alle elementen behalve de papegaai. Het groepje kinderen rende weer weg, terug naar hun ouders. Na enige minuten kwam er eentje toch terug. “En de papegaai?” was de vraag. Dit deed mij denken aan de belevingswereld van kinderen die door dit filmpje zo treffend wordt weergegeven.
De beleving werd compleet toen Rik aankwam met zijn Circus Menz kar vol circusspullen. Hij kon de helling niet op en een voorbij wandelende groep dames besloot hem spontaan ruggensteun te geven en hem omhoog te duwen. Zij werden betrokken bij de activiteiten en al snel stonden de dames te jongleren onder de bezielde leiding van Rik.
Van het een komt het ander. De lol was geweldig.
Ook de kinderen kwamen terug voor meer verhalen en de meisjes werden getrakteerd op mooie roze nagels net zoals Linde.
Gesprekken onder de boom
We waren rond 16:00 begonnen en uiteindelijk kon er nog wat nagepraat worden over de theorie van dynamisch clusteren, de vele gelukkige moment opnames door de spontane ontmoetingen en het bewustzijn dat “als we niet de moeite hadden genomen om naar de boom te komen we dit nooit hadden meegemaakt”. Ook werd gekeken naar de maakbaarheid van geluk vanuit de spontane interactie die niet te plannen valt maar wel in te passen in de belevingswereld van de mens door in beweging te blijven door zelf te roeren of geroerd te worden (het principe van de STIR Academy). Uiteindelijk was het 21:30 toen de laatste roergangers huiswaarts keerden (want anders moet ik in net donker fietsen).
Napraten over bezieling, bewustwording, motivatie, dingen doen vanuit het hart en de behoefte van vele mensen om dit te ervaren vanuit de positieve uitnodiging – Rik Konings
Op 4 juni werd het Eindhovens Fonds formeel aangekondigd na afloop van de inspirerende dag bij onbreekbaar dat vanuit dit fonds wordt gesteund. Waarom werken wij met dit Fonds samen en niet met zoveel anderen? Dat komt omdat het Eindhovens Fonds niet gebaseerd is op het financieren van initiatieven maar het mogelijk maken ervan. Geld is maar een klein deel van de maatschappelijke uitdagingen waar we allemaal voor staan, nu en in de tijden der tijden. “Goede doelen” fondsen vormen vaak een paradox binnen de kern van verantwoordelijkheden in een maatschappij. Waarom zouden we een goede doel moeten sponsoren als een maatschappij zich vanuit menselijke en natuurlijke kernwaarden zou organiseren? Het feit dat dit niet het geval is motiveert goede doelen initiatieven om via geld de slechte resultaten van onze overkoepelende werkelijkheid te verdoezelen. Een pleister op bloedende wonden. Bij ontbreken van geld gaan de goede doelen vaak failliet. Veel initiatieven zijn niet gebaat bij geld alleen. Dat maakt ze kwetsbaar en afhankelijk. Robuustheid van een initiatief gaat vooral gepaard met de integratie ervan in een maatschappelijk netwerk. Geld is hooguit een van de vele middelen die een initiatief stabiel, robuust en duurzaam maken.
Het Eindhovens Fonds hanteert juist wel de kernwaarden waar we voor staan als mens en dus ook als echte maatschappij van samenhorigheid, compassie, samen-redzaamheid en bewustzijn. Als geld nodig is dan gaat het fonds op zoek naar de juiste afstemming van middelen maar dat kan ook als men een lokaal of werkplek zoekt, de relatie probeert aan te gaan met het bedrijfsleven of overheid, of de weg niet kan vinden in het land van subsidie, media aandacht en relatienetwerken. Het Eindhovens Fonds is een eerste stap naar een Participatie Fonds, een positieve prikkel met bijbehorende zekerheden waar mensen de ruimte krijgen zich in vrijheid te ontwikkelen in waardecreatie en maatschappelijke innovaties die (nog) geen onderdeel uitmaken van onze economische tastbaarheid. De waarde van creatie van een behoorlijk bestaan heeft namelijk niets te maken met de handel erin. Deze creatieve geest is de basis van onze vooruitgang, niet geld noch economie.
Omdat de aankondiging van het Fonds gekoppeld was aan de presentatie van onbreekbaar ging de introductie veel over de momenten van onze kwetsbaarheid. Maar net als onbreekbaar redeneert het Fonds juist vanuit de kracht van het samen ruimte scheppen voor het robuust maken van onze maatschappij door vanuit bewustwording, compassie en liefde met elkaar zoveel feest te vieren als elkaar de hand, schouder of luisterend oor te bieden wanneer het nodig is. Dit Eindhovens Fonds is geen resultaat van een paradox maar van een intens besef dat onbevooroordeeld klaar staan voor elkaar, bekenden en onbekenden, uiteindelijk de kwaliteit van (samen) leven inhoud geeft in een tijd dat we dat door verkeerde prioriteiten lang hebben moeten missen. Daarom werken we samen met dit fonds.
Zaterdag 4 juni was de Stad van Morgen uitgenodigd om getuigen te zijn van het mooie project van Jeannette Claessen: (on)breekbaar. Met een netwerk van uiterst gedreven mensen helpt Jeannette mensen die in een kwetsbaar moment van hun leven terecht zijn gekomen om dit te relatieveren en het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Het concept doet mij denken aan het principe van “geknakt doch ongebroken” dat in onze familie regelmatig wordt gehanteerd en waarover ik in Diva’s Dagboek een inspirerend gedicht vond dat verrassenderwijs ook met onbreekbaar werd verbonden
In de cyclus van het leven dat de Stad van Morgen visualiseert als “menselijke complexiteit” heeft onze kwetsbaarheid juist een fundamentele rol in onze processen van bewustwording, de ontwikkeling van empathie en het laten ontstaan van een robuuste samenleving vanuit samenhang, cohesie, compassie en liefde. Crisis, chaos, angst, verzet, emotionele pijn, ontkenning, onbegrip, boosheid of treuren, hebben te maken met onze emotionele ontwikkeling in het relativeren van het leven in zijn algemeenheid en onze eigen rol erin, voor onszelf en naar elkaar toe. Dr. Lieberman, een hersenwetenschapper, verklaart dat de kern van onze kwetsbaarheid niet het verlies is van wat we hebben maar van waar we bij horen. Het verlies van een baan, een echtscheiding, de dood van een levenspartner, het loslaat proces van onze puberende kinderen, een ruzie tussen vrienden…..het zijn momenten die we allemaal meemaken en die ons leven in onbalans brengen.
Als iets ons zelf overkomt dan kunnen we het misschien een plekje geven en zelfvertrouwen opbouwen in ons eigen kunnen. We kunnen verantwoordelijkheid nemen voor onze daden, onze pijn verlichten door bewustwording en zelfstandig een nieuwe levensfase tegemoet gaan. Vaak hebben we de tijdelijke onbaatzuchtige hulp van anderen nodig als ruggensteun en als die er is dan is een doorbraak in een nieuwe fase van het leven redelijk te voorzien. Stad van Morgen ziet dit als fundamentele waarde in een Sustainocratie, iets dat niet als speciaal wordt gezien maar als normaal. Helaas is dat in onze koude geldafhankelijke werkelijkheid niet altijd het geval en is het een bepaalde groep mensen die het sociale vangnet vormen dat niet door een overheidsinstantie kan worden geëvenaard, hooguit gefaciliteerd.
Nog veel moeilijker is het wanneer onze onrust en leed voortkomt uit het lot dat buiten ons om wordt bezegeld en waar we zelf niets aan kunnen doen behalve noodgedwongen en met veel pijn van verlies de consequenties aanvaarden. Denk aan de re-organisatie waardoor we ontslagen worden (ben ik ineens niet meer goed genoeg?), de kanker die het lichaam van onze levenspartner of onszelf opvreet (Waarom? Wat heeft hij/zij misdaan om dit verschrikkelijke lot te moeten aanvaarden?), de roekeloze autorijder die ons kind doodrijdt (1 meter, 1 milliseconde is het verschil tussen leven en dood!), hoe verzorg ik mijn dementerende moeder als ik niet meer met haar kan communiceren?…….
Onze breekbare kwetsbaarheid toont ons de kracht van onze samenhorigheid. Als de kwetsbaarheid verdwijnt dan zien we de werkelijkheid niet meer en verdwijnt ook onze kracht van verbondenheid. Het een kan niet zonder het ander. Ook al zal kwetsbaarheid altijd bestaan, dat doet ook de kracht. Het omvat de hele mensheid maar niet iedereen tegelijk noch op hetzelfde moment. Daarom dient de cyclus zich op elkaar af te stemmen en vanuit harmonie steun bieden aan hen die ons even nodig hebben gedurende zo’n moeilijke transitie naar een nieuwe levensfase. Kracht is net zo tijdelijk als kwetsbaarheid en wisselen elkaar af waardoor onze evolutie wordt gevoed met kennis, ervaringen, geduld, compassie en bewustzijn. Kwetsbaarheid is geen drama, het is juist een vruchtbare bodem voor intense menselijkheid. En dat is precies wat we kon zien, voelen en ervaren in top kwaliteit bij Jeannette in (on)breekbaar dat niet voor niets is uitverkoren tot een van de meest inspirerende initiatieven van Nederland volgens Rabobank “Aandeel in de buurt”.
Jeannette legt uitZien: De kastjes achter Jeannette en Michael zijn creatieve gevoelsuitingen van mensen vanuit hun eigen kwetsbaarheid. Via een verhalen map konden we de creatie leren doorgronden vanuit het perspectief van de kunstenaar.Op weg naar Arno’s theater voor de uiterst professionele show over “voelen”.Doen: Uiteindelijk in het nabije Buurtkantoor konden we zelf ook experimenteren met onze expressie door “iets te doen” met een doosje met twee deurtjes.
Geholpen door het Eindhovens Fonds, samenwerkingspartner van Stad van Morgen
In onze huidige maatschappij zijn er zoveel financiële verplichtingen ontstaan waar bar weinig persoonlijke wederkerigheid tegenover staat dat vele mensen er radeloos, boos en ongelukkig van worden. Ons gangbare rechtssysteem is gebaseerd op solidariteit met financiële verplichtingen en steunt daarbij de contractuele inhoud van dienstverleners, banken, belastingen en verzekeringen die als monopolie-structuren opgelegd worden aan de bevolking. Als we niet aan de wettelijk opgelegde verplichtingen voldoen dan worden we middels incasso-bureau’s achtervolgt tot in den treuren met bijbehorende extra incasso en rente kosten, bij voorbaat verloren rechtszaken en onethisch machtsvertoon door inbeslagname van boedel, huisvesting of uit huis plaatsing.
Keuzevrijheid is systeemgericht. Dat wil zeggen dat we bijvoorbeeld mogen kiezen tussen verzekeringsmaatschappijen die allen precies hetzelfde functioneren, maar niet tussen verschillende vormen van voorzieningen zoals zorg voor elkaar zonder betalen. We mogen formeel democratisch kiezen tussen politieke kleuren maar niet paradigma’s (democratie of sustainocratie). Dat is een belangrijke tekortkoming en beknotting in onze natuurlijke vrijheden in onze maatschappij. Wij voelen ons gevangen als slaaf in een netwerk van verplichtingen zonder alternatieven.
Als biologische mens zijn wij vrij om zelf onze maatschappij in te richten. Uiteindelijk is een maatschappij een groepsvorm die de deelnemende individuen van zekerheden moet voorzien door als groep te functioneren. Als de maatschappelijke sturing een eigen vorm aanneemt, waardoor de groep niet meer als zodanig functioneert uit betrokkenheid maar verplicht bijdraagt aan uitsluitend het systeembelang, dan is er geen sprake meer van een maatschappij maar van een bedrijf, slavernij of dictatuur. Wij dienen ons dan te bevrijden van dit bedrijf om samen weer een echte maatschappij te gaan vormen. Dat is ons natuurlijke evolutionaire recht. Als het rechtssysteem van de mens de natuurlijk evolutie in de weg staat dan moet het menselijke rechtssysteem wijken. Zo niet dan is het verwijtbaar voor moord of chaos want evolutie gaat uit van leven door aanpassing aan de omstandigheden. Als de evolutie geblokkeerd wordt dan ontstaat er dood of spanningen die leiden tot opstand of afzondering. Zij die zich hier geen raad mee weten voelen zich al snel angstig, radeloos en diep ongelukkig.
Stad van Morgen nodigt sinds 2009 uit om vreedzaam en zelfbewust over te stappen naar een nieuw maatschappijmodel, Sustainocratie genaamd. Het is een vorm van samenredzaamheid door met elkaar de kernwaarden van het evolutionaire leven tot stand te brengen en te onderhouden. Zo nemen wij door natuurlijke keuzevrijheid afstand van de maatschappijvorm die de mens heeft ingelijfd als slaaf en zelf als bedrijf onterecht in plaats van onze maatschappij is gaan functioneren. Binnen een echte maatschappij draait alles om de deelnemende mens en niet om geld. Zodra het andersom is dan is er sprake van hiërarchische bedrijfsvoering.
Stad van Morgen nodigt de mens procesmatig uit om kennis te maken met de bevrijding, de waarden-gedreven cocreatie en de maakbaarheid van geluk. We zetten kernwaarden-gedreven coöperaties op en nodigen iedereen geheel democratisch uit om een keuze te maken, eerst op mens niveau en dan toe te passen op de functie die men bekleedt in het creëren van toegevoegde waarde in onze Sustainocratie. Als men, ook bestuurders, samen met ons werkt dan voelt men zich gelukkig, is men zinnig bezig en deelt in de waardecreatie. Daarom groeit het alternatief terwijl het oude steeds noodlijdender wordt.
Stad van Morgen organiseert ook geluksbelevingen, coaching en begeleiding van bestuurders en organisaties die zich gevangen voelen en graag de maatschappelijke werkelijkheid willen ervaren. Geluk is maakbaar maar dan dienen we als men en maatschappij de functioneren, niet als bedrijf.
In onze menselijke reactie op omstandigheden zien we over het algemeen 4 fasen. Pas de laatste fase omvat het besef dat iets structureel dient te veranderen. Elk van de fasen heeft geheel eigen kenmerken. We zien ze in onze privé sfeer, in het bedrijfsleven en zelfs nu ook de hele maatschappij
Fase 1: Het waait wel over
Dit is de fase waarin we bewust zijn dat er iets is gebeurd maar dat wordt gezien als incident dat niet voor herhaling in aanmerking komt en derhalve niet verder aandacht verlangt. Als voorbeeld kunnen we de tiener aanwijzen die thuiskomt en vraagt “Pap, wanneer heb jij je eerste sigaret gerookt?”. Je kunt er donder op zeggen dat de tiener met een sigaret heeft geëxperimenteerd. Dat wil nog niet zeggen dat ie meteen nicotine verslaafd is. Het hoort bij de zoektocht naar de eigen identiteit en met een beetje geluk neemt de tiener zelfstandig afstand van een vieze mogelijke verslaving.
In het bedrijfsleven merken een omzet dipje. Als we echter de verhalen horen van de commerciële afdeling dan is er geen enkele reden tot paniek. Het is een tijdelijk dipje.
De luchtvervuiling die voortkomt uit onze levensstijl en politiek economische sturing ligt onder de door de politiek economische gestelde norm. Uiteindelijk gaan er meer mensen vroegtijdig dood aan roken, teveel eten en een ongezonde levensstijl. Lokale activisten over luchtvervuiling kunnen eenvoudig vanuit de politieke nuance en ontkenning worden gebagatelliseerd.
Fase 2: Reactief
Wanneer een probleem zich herhaalt dan gaan we erop reageren met maatregelen. Ons kind wordt herhaaldelijk gepest op school. Eerst lieten we het z’n beloop als incident maar bij herhaling gaan we toch in gesprek met de ouders van de pestende kinderen, de kinderen zelf en de school. Hetzelfde geldt voor de rokende tiener. Als deze ineens met pakjes sigaretten thuiskomt gaan we toch even in gesprek of dit allemaal wel zo verstandig is? Misschien stellen we wel eisen zoals “thuis wordt niet gerookt!”.
Binnen het bedrijfsleven is het terugvallen van de omzet aanleiding tot reactieve maatregelen in de vorm van extra marketing campagnes, kortingen en de zoektocht naar nieuwe marktgebieden voor dezelfde producten. De commerciële afdeling komt onder druk te staan. De directie gaat extra letten op de performance en zich bemoeien met het personeel en de klanten.
Het luchtvervuilingsprobleem blijkt hardnekkig en we nemen regulerende maatregelen vanuit de overheid om het probleem te bestuderen. Wetenschappelijke studies worden opgezet om vooral aan te tonen dat we iets serieus nemen. De gezondheid zorg ontwikkelt medicijnen en kostbare programma’s voor de mensen die lijden onder long of hart en vaat problemen. De maatschappij blijft gewoon functioneren maar het probleem wordt erkend en opgenomen in een reactief beleid.
Fase 3: Preventief
De volgende stap in bewustwording is aan de orde wanneer het besef komt dat een probleem bedreigend is voor de stabiliteit en ontwikkeling van de mens, het gezin, het bedrijf of de maatschappij. Men gaat over tot het nemen van preventieve maatregelen. Voor onze voorbeelden geldt dan zoiets als:
De tiener krijgt minder zakgeld om te voorkomen dat ie sigaretten koopt. Het kleinere zusje wordt eerder aan banden gelegd om te voorkomen dat deze ook gaat vroegtijdig gaat experimenteren door het voorbeeld van de tiener.
De gepeste kleine wordt omringd door mensen die toezicht trachten te houden om te voorkomen dat er toch weer gepest wordt.
Het bedrijf ziet zich in een verliesgevende situatie terecht komen en reageert met preventieve maatregelen door kosten te gaan besparen. De directie gaat heisessies doen om te redden wat er te redden valt. De commerciële organisatie wordt gehalveerd maar moet toch proberen dezelfde omzet te blijven halen.
De overheid gaat preventieve maatregelen nemen die luchtvervuiling dienen te voorkomen of aanpakken. Regelgeving wordt geïntroduceerd met bijbehorende controle mechanismes en bureaucratie. Kosten lopen op.
Fasen 1 tot en met 3 gaan uit van de beheersbaarheid van een bestaande situatie waarin, door middel van maatregelen de oude bekende situatie weer stabiel en normaal gemaakt kan worden. We zien echter gaandeweg dat er een crisis ontstaat. De hoeveelheid aandacht voor het probleem groeit en gaat op een gegeven moment de hele situatie overheersen. Het is relatief gemakkelijk te duiden dat er een moment komt dat de situatie onhoudbaar is geworden. Dan gaat men over tot drastische proactieve verandering.
Fase 4: Proactieve verandering
De proactieve verandering gaat uit van een hoger doel dat de integrale situatie overziet en een transitie weergeeft tussen een oude en nieuwe werkelijkheid. Dit is een intense situatie waarin men risico’s gaat nemen door de oude situatie te verlaten en een nieuwe op te bouwen. Waar fase 1 tot en met 3 nog in de sfeer van management lag doen we nu aanspraak op ons leiderschapsvermogen.
Het gepeste kind veranderen we van school en omgeving. De rokende tiener sturen we 3 weken op kampt waar niet gerookt mag worden.
Het bedrijf introduceert een totaal nieuwe innovatieve productlijn of her-positioneert zich in een totaal nieuwe marktomgeving, veelal met de verandering van de directie.
De overheid stapt over op een nieuw maatschappij model waarin luchtvervuiling niet getolereerd wordt en men proactief stuurt op zorg voor gezondheid en innovatie in plaats van reactief op gezondheid-zorg en regelgeving rond behoud.
Constant in ons leven aanwezig
In een gezinssituatie met opgroeiende kinderen zien we dat we met enige regelmaat de fasen doorlopen. In het bedrijfsleven is deze cyclus minder snel maar toch zeker eens in de 7 jaar te constateren. In de algehele maatschappij zien we dat de cyclus zo’n 50 jaar in de slag neemt. Telkens zijn er overduidelijke signalen dat we over dienen te stappen op een proactieve benadering maar conservatieve management culturen drijven vaak de situatie op de spits waardoor crisissen langer duren en soms een nieuw paradigma niet mogelijk blijkt zonder eerst een enorme chaos te moeten doorstaan. Hoe langer of trager het duurt des te moeilijker het is om aanspraak te maken op leiderschap als het nodig is. In de maatschappij van geldafhankelijke consumptie ontstaan ook nog eens veel belangen rond kostbare reactieve en preventieve maatregelen die ook bij gaan dragen aan het verzet tegen verandering.
Met de kennis van nu over deze cyclussen is het helemaal niet meer nodig dat er crisissen ontstaan. We kunnen met enige eenvoud de fasen meetbaar maken en tijdig management en leiderschap met elkaar afstemmen. Stad van Morgen heeft deze kennis geborgen in onze STIR Academy waarmee we bedrijven, overheden, gezinnen en individuen kunnen helpen met bewustwording en acties in hun leiderschap processen in een vroegtijdig stadium en op een gestructureerde wijze.
Stad van Morgen 