Wat is geluk eigenlijk? Al honderden jaren buigen wetenschappers zich over deze vraag. Iedereen is het er wel over eens dat “geluk” betekenis geeft aan een positieve emotie, een gelukmakende gebeurtenis of algehele staat van welbevinden.

Zo geeft voor velen liefde, vriendschap en warme genegenheid een gevoel van geluk. Het winnen van een loterij, de onverwachte aandacht van iemand die je bewondert of begeert, het ontvangen van een cadeau is ook reden voor gelukmakende emoties.

Er zijn ook mensen die in een permanente vorm van geluk verkeren. Zij zijn blij met wat er is, genieten van de blijde verwachting of herinnering, kunnen goed alleen zijn en zijn bewust van de kleine en grote dingen om hun heen. Een mooie bloem, een spelend kind, een vliegende vogel, een zonsondergang, de golfslag van de zee…..ja zelf een storm, een onweersbui of felle discussie.

Wat geluk vooral is kan samengevat worden in aandacht, positieve energie, gewaarwording en dankbaarheid. Al deze elementen zijn maakbaar. Het is daarom het thema van COS3I in 2020.

Samen met geluksambassadeur Sjoerd Slaaf wordt een team samengesteld om liefde en aandacht te zaaien vanuit de positieve uitnodiging en energie. We gebruiken de verbindende menselijke kernwaarden zoals gezondheid en sociale verbinding als kader van de samenwerking. Enkele evenementen staan als stip op de horizon maar de weg ernaartoe is even leuk en uitdagend. Meedoen is eenvoudig. Schrijf even een berichtje naar Jean-Paul Close op jp@stadvanmorgen.com en alles komt goed.

In de School of Talent and Wellness van de Stad van Morgen hanteren we het concept van participerend leren. Dat is wat anders dan het leren door te doen van vele scholen. Wat is het verschil?

Een horeca student kan leren door te doen via werkzaamheden in een restaurant. Een student ICT kan meedoen in een technologische onderneming. Je leert zo de toepassing van je lessen in de praktijk. Dat is erg nuttig voor de studenten. Door toe te passen wat men leert beklijft de stof beter vaak.

Participerend leren gaat echter een stapje verder. Het leren wordt gekaderd in het Sustainocratische gedachtengoed van menselijke kernwaarden. Vaak voegen we daar ook de Sustainable Development Goals aan toe. Maar de menselijke kernwaarden spreken de jongeren erg aan omdat ze te projecteren zijn op henzelf en hun eigen leefomgeving. Een student van willekeurig welke richting wordt dan gevraagd om te kijken naar eigen creatieve ideeën om bij te gaan dragen aan deze waarden, steeds gezien vanuit de eigen inhoudelijke kennis ontwikkeling. Zo wordt de opleiding niet alleen relevant voor een mogelijke betrekking maar ook als potentiële ondernemer, vernieuwer of actieve participant in het gedeelde maatschappij beeld vanuit eigen perspectief.

Participerend leren wordt aangeboden als samenwerking met het reguliere onderwijs zodat er geen concurrentie optreedt onderling maar een toegevoegde waarde, 1 + 1 = veel meer dan 2. Sinds 2010, eerst als STIR Academy, daarna als School of Talent and Wellness, wordt deze uitnodiging uitgedragen naar het onderwijs in de wereld. Vooral op niveau van internationale uitwisseling boeken we succes.

School of Talent and Wellness heeft geen gebouwen maar werkt samen op niveau 4 mens en gebiedsontwikkeling. We zijn verbinders in een maatschappelijke context waarin de positieve evolutie van de mens centraal staat.

2020 is al ons elfde (11) jaar. Ikzelf (Jean-Paul Close) leef in die SvM werkelijkheid en ben er fulltime actief. Ook dit jaar gebeurt er weer van alles, mede dankzij de participatie van jou en vele anderen, en die van allerlei instellingen. Doe je (weer of nog) mee? Dan treffen we elkaar hier.

Wat is de Stad van Morgen?
Stad van Morgen is geen bedrijf maar een maatschappijvorm, een beweging waarin de mens, niet geld, centraal staat. Geld is hooguit een middel. Alle essentiële basisbehoeften voor regionaal en eigen duurzame kwaliteit van leven creëren we samen door het nemen van zelfbewuste cocreatie initiatieven. “Samen”, in de meest uitgebreide vorm, is projectmatig met participatie van iedereen, lokale bewoners, ondernemers, overheid en kennisinstellingen. Dan noemen we het “niveau 4 participatie ofwel Sustainocratie” Maar het kan ook in simpelere vorm, met kleinere groepjes. Als het maar gaat om de (totaal 5) geformuleerde kernwaarden voor het menselijke voortbestaan.

Wat loopt er al?
Er zijn gaandeweg allerlei initiatieven ontstaan waar je bij kunt aansluiten. Deze groeien of reorganiseren zich door het komen en gaan van deelnemers. Meestal zijn ze projectmatig gestructureerd maar het begint altijd als dynamische cluster van gelijkdenkende mensen en instanties rondom een bepaalde #prioriteit.

* AiREAS (Instagram: aireas2)

– prioriteit: luchtkwaliteit, gezondheid en gebiedsdynamiek
– actief sinds: 2010
– doen mee: Infiniot, 16 tal (van de 21) gemeentes regio Zuid Oost Brabant, TNO, RIVM, burgerparticipatie Eersel, Leefbaarheidfonds Vliegveld Eindhoven, leefbaarheid team Achtse barrier, dorpsraad Acht, GGD, ODZOB, provincie Noord-Brabant, Universiteit van Utrecht, Universiteit Twente, TU Eindhoven, scholen, vele inwoners, Groen Nuenen,….
– projecten: ILM2.0, Gemeente Eersel, Gemeente Nuenen, Eindhoven Noord, verschillende onderzoeken

* School of Talent and Wellness
– prioriteit: participerend leren, bewustwording, jongeren
– actief sinds: 2009 (eerst als STIR Academy)
– doen mee: Bdt Eğitim Vakfi, Turkije, Spanje, België, #Erasmusplus, allerlei scholen in Nederland (niet continu nog), #Kanthari (India)
– projecten: laat mij maar los, Erasmusplus uitwisseling, de reis van de held, workshops en rollenspellen Sustainocratie, empowerment en leiderschap, 5K 21e eeuws ondernemerschap, ondernemen zonder geld

* COS3I (Instagram: cos3i)
– prioriteit: sociale verbinding en participatie in Sustainocratie
– actief sinds: 2016
– doen mee: restaurants, wijkcentra, Latijns Amerika vereniging (Stichting CLO), muziek organisaties, AiREAS, FRE2SH, sociaal ondernemers, ReFlex, Eibernest (Deurne), Chata Mirdada (Polen), Zen resort (Bali),
– projecten: samen eten, samen koken, samen reizen voor bewustwording en gezondheid, massages, acupunctuur, samen kunst doen, samen meedoen

* FRE2SH
– prioriteit: lokale, gezonde voeding en verbinding platteland
– actief sinds: 2014 (eerst als VE2RS)
– doen mee: Chata Mirdada (Polen), Afrika, India, lokale voedsel ondernemers, #Duurzamekost, restaurants, cateraars…

– projecten: verbinding platteland en stad rechtstreeks, zonder tussenkomst groothandel, kwaliteit voedsel op loop en fietsafstand, circulaire processen, voedselbossen, permacultuur, stadsproductiviteit

* Integraal Gezondheid Gebied Ontwikkeling
– prioriteit: lokale integrale Sustainocratie waarin gezondheid 4xwinst sturend is voor iedereen

* Geluk komt van lukken
In het kader van deze processen werken we in 2020 samen met #geluksambassadeur @sjoerdslaaf om 2 events neer te zetten.
– In maart/april De kracht van het platteland, Eibernest
– In september Geluk(t), Evoluon

Dan is er nog EQoL (energy & quality of life) en Water maar dat zijn nog maar intenties. Je kunt natuurlijk ook van alles zelf verzinnen en inbrengen. Meedoen is mee verdelen in liefde, verbinding en resultaten
❤

Op 2 oktober leg ik graag uit hoe we verder gaan met onderwijs (middag) en niveau 4 maatschappij ontwikkeling wereldwijd. Dat doe ik samen met Dr. Mahendra Shah uit India.

U bent van harte welkom. Kosteloos. U betaalt uw eigen consumpties. Uw aanwezigheid en betrokkenheid is belangrijker dan uw geld.

Laat even weten als u van plan bent te komen jp@stadvanmorgen.com

Het is voor de traditionele deelnemers aan onze huidige maatschappelijke structuur vaak niet eenvoudig om zich in te leven in de andere deelnemers. Hoe kijkt een overheid bijvoorbeeld tegen ondernemers? Of burgers? Of onderwijs? Andersom, hoe kijken de anderen naar elkaar of de overheid? En hoe verandert dat als we ineens vanuit een nieuw kader met elkaar omgaan, zoals sustainocratie? Deze oefening deden we in Nuenen met vertegenwoordigers uit de overheid, ondernemerschap, onderwijs en inwoners.

Hypothese: 3000 extra woningen?

Als hypothese namen we de bevolkingsgroei van Nuenen van 20.000 naar 30.000 inwoners de komende jaren. Dat betekent dat er pakweg 3000 woningen bij moeten komen tenzij huisvesting op een andere manier opgelost kan worden. Deze hypothese staat niet ver van de werkelijkheid.

Tijdens het rollenspel, waarbij deelnemers zelf hun maatschappelijke functie mochten kiezen, afwijkend van hun dagelijkse bezigheid, bleek al snel de kloof te ontstaan tussen de overheid en de rest van de deelnemers. Het ging dan niet zo zeer om macht maar eerder een vorm van bestuurlijke machteloosheid van de overheid in deze gefragmenteerde structuur waarin elk eilandje vanuit eigenbelang redeneert. Om toch vooruit te kunnen kon de overheid niet anders dan knopen doorhakken zonder een consensus aan de andere kant van de kloof. Uiteindelijk overheerste er een negatieve energie, apathie en ontevredenheid bij de inwoners, ondernemers en kennisinstellingen die nooit leken te krijgen waar ze om vroegen en uiteindelijk hun rug naar de grote uitdagingen draaiden.

Verschillende belangrijke inzichten kwamen naar voren:

• de kloof werd niet door de overheid gecreëerd maar door de maatschappijvorm zelf. We blijken er allemaal verantwoordelijk voor te zijn. Als eenmaal de overheid op punten verzuilde machtsposities inneemt (uit noodzaak geboren) dan is de kloof nagenoeg niet te dichten door de muur die ontstaat.
• in de discussie rond de opgave ging het alleen over belangen, oordelen, vooroordelen, meningen, filosofische algemeenheden, standpunten, nooit over de mens of kernwaarden zoals gezondheid.
• gaandeweg werd de kloof alleen maar groter, niemand nam inhoudelijk verantwoordelijkheid en uiteindelijk ging het alleen om de urgentie van 3000 woningen zonder enige context.
• de deelnemers waren verbaasd over de inzichten die ze via eigen beleving waarnamen. Ondanks de herkenbaarheid van het fenomeen in de dagelijkse werkelijkheid

De tweede ronde van het rollenspel was met dezelfde spelers alleen werd de grote maatschappelijke opgave gekaderd binnen menselijke kernwaarden. Het ging om groei van de bevolking als feit maar de dialoog spiegelde zich aan de alternatieven die uiteindelijk gezondheid verbetering zouden opleveren in plaats van verslechtering. Elk van de aanwezigen werd gevraagd “wat kun je daaraan bijdragen?”

De sfeer was volledig anders. De overheid veranderde instantaan naar een faciliterende partner met haar eigen concrete expertise die aanvullende was op datgene dat de ondernemers en kennisinstellingen konden leveren. De inwoners toonde meteen steun omdat ze gehoord werden in de menselijke belangen en daarin een stem kregen. Er werden alternatieven aangedragen en blokkades op tafel gelegd met het oog op het wegnemen ervan. Ondernemerschap toonde betrokkenheid vanuit de kans om innovaties toe te passen of te ontwikkelen. Onderwijs werd enthousiast omdat men ook de kans zag om studenten te betrekken bij de uitdaging en het participerende leerproces vorm te geven.

Conclusie

Iedereen aanwezig ervoer de energetische verandering van negatief afhoudend naar positief betrokken en cocreatief. De opgave was hetzelfde, de deelnemers ook, als ook hun rol in de maatschappij. Het enige verschil was de verbindende factor rondom menselijke kernwaarden en de uitnodiging om SAMEN verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes en de verwerking ervan in het geheel. Sustainocratie bestaat, is beschikbaar voor elke gemeenschap en daardoor toe te passen als men er voor kiest. Ook het rollenspel, de maatschappelijke opstelling als experiment voor bewustwording van alle betrokkenen in een regio, is eenvoudig aan te vragen en een goedkope manier om vooruitgang snel en doeltreffend te boeken. Een mailtje is voldoende aan jp@stadvanmorgen.com .

Als we goed kijken naar onze levensstijl dan leven we alles behalve gezond en ook niet natuurlijk. Om wel natuurlijk gezond te leven dienen we tot persoonlijk inzicht te komen. Dat gebeurt niet zomaar. We worden geboren in een maatschappij waarin alles dat ongezond en onnatuurlijk is tot norm lijkt te zijn verheven. Het wordt door onszelf als “normaal” ervaren. Als er met onze gezondheid iets mis gaat dan vertrouwen we op medische hulp die ons met chemische pilletjes en zalfjes weer vooruit helpt.

Deze reactieve manier van leven door consequenties van onze werkelijkheid te verwerken via dure, onnatuurlijke reparatie en pleister technieken, is uit de tijd. Velen realiseren zich dat onze exorbitante bijdragen aan belasting en verzekeraars voor zorg niet onze grote en essentiële uitdagingen aankunnen. Ze houden ze zelfs mede in stand door de politieke economische belangen die eraan gehecht worden. Zo wordt een vermeende “oplossing” onderdeel van het “probleem”.

Daarom introduceerde Stad van Morgen communities vanuit de wet van de tegenstellingen. Gezondheid kun je niet kopen, dat behouden of creëren we. Dat betekent zoveel niet achteraf vertrouwen op een gezondheidszorg maar zelfbewust, preventief en proactief bijdragen aan zorg voor gezondheid.

Als we dat doen blijken we zelfs alle problemen en uitdagingen waar we wereldwijd mee kampen uit te bannen. Want vervuiling van onze leefomgeving is een weerspiegeling van onze kijk op onszelf. Als we niet meer vervuilen dan dragen we tegelijk bij onze eigen innerlijke balans en gezondheid. Niet zo moeilijk, toch?

Regelmatig hebben de Stad van Morgen communities open dialoog momenten met verslaggevers van de media. Kranten lijken vaak het maatschappelijke drama op te zoeken door te schrijven vanuit de twee verschillende werkelijkheden tussen overheid (systeem) en mens.

Stad van Morgen communities redeneren vanuit de eenheid van het nemen van verantwoordelijkheid SAMEN. Dan bestaat die “slechte overheid” niet noch “die arme burger” als slachtoffer van beleid. Dan zijn het ineens de 4 poten aan de Sustainocratische (menselijke biologische kernwaarden voor et voortbestaan) tafel van lokaal gedragen prioriteiten, waarin een ieder verantwoordelijkheid draagt voor het geheel door elkaar aan te vullen vanuit talentvolle autoriteit. De overheid gaat over infrastructuur en gemeenschapsgeld. De inwoners over gedrag en cultuur. De ondernemers over innovatieve diensten en producten. De wetenschap en onderwijs over kennis en vaardigheden. Wij, de Stad van Morgen, verbinden deze met elkaar in gelijkwaardigheid en onderling respect vanuit prioriteiten waarin menselijke kernwaarden centraal staan.

We komen uit een wereld van tegenstellingen. De “overheid” die als een soort maffiose samenzwering met het bedrijfsleven de mens als arbeidsslaaf, of luis in de zorgpels van een economie ziet, niet als uitgangspunt voor een duurzame samenredzame samenleving. De mens die daarin altijd “slachtoffer” is vanuit systeem afhankelijkheid. Dit ondanks ons schijnbaar luxe bestaan tussen salarissen, uitkeringen, pensioenen en een overvloed aan voorzieningen die via geld toegankelijk zijn.

Stad van Morgen ziet de mens anders, namelijk vrij, in potentie productief, creatief, samenredzaam en zelfbewust. Dit is misschien een biologisch kenmerk van ons als levend wezen maar in onze politieke economische werkelijkheid vaak ver te zoeken. Toch zit dit inherent in ons en kunnen we er aanspraak op maken. Dat zien we ook gebeuren om ons heen, al dan niet met de Stad van Morgen als uitnodigende partij via haar kernwaarden gedreven communities. Voor iedereen betekent zoiets een transformatie die men bereid moet zijn aan te gaan.

De overheid transformeert van zorgend en sturend naar faciliterend vanuit kernwaarden. Dat de landelijke rijkspolitiek en overheid nog hangt in de oude industriële werkelijkheid door alleen te redeneren vanuit 4 geldstromen (btw = consumeren, inkomsten belasting = gesalarieerde arbeid, vennootschap belasting = risico mijdend, speculatief ondernemen, en gasinkomsten) en zo in het domein van het bedrijfsleven tracht te overleven, voor het instandhouden van een kostbare betuttelende, verzuilde structuur, is slechts een kwestie van tijd.

De “lagere” overheden, de gemeenten, staan veel dichter bij de mens, dragen de last van de groeiende zorgpijnen van een ongezonde maatschappij, en staan open voor de holistische aanpak van de Stad van Morgen. Hier is de tweedeling steeds minder aanwezig en is er vooral een hiërarchie strijd tussen lokale volksvertegenwoordiging en participatie, en de bedrijfsvertegenwoordiging en belastingen op landelijk rijksniveau waar de gemeente voor een belangrijk deel uit wordt gefinancierd. Dat participatie een vaak onbenut vermogen is, dat niet sturend via een participatiewet gepushd mag worden (belangen hiërarchie) maar juist uitnodigend vanuit gedeelde kernwaarden gefaciliteerd en beloond, is een ontdekkingsreis die nu plaats vindt.

Als we het hebben over “de overheid” als partner of maffiose slechterik moeten we vooral kijken waar we het over hebben. Als vrije mens kunnen we niet zonder overheid. Deze moet echter instrument zijn voor ons duurzame voortbestaan, niet dominant voor het voortbestaan van een systeem waar het zich afhankelijk van heeft gemaakt. Uiteindelijk bepalen we zelf wat we willen door ons gevoel van slachtoffer los te laten en ons zelfbewust te verenigen rondom onze kernwaarden en er mede verantwoordelijkheid voor te nemen via productiviteit, inzet, talent en creatief vermogen. Dan zijn we zelf “de overheid” en past uiteindelijk ook de rest van de wereld zich aan. De media kan oefenen hiermee door de samenwerking vanuit positieve berichtgeving en onze werkenden voorbeelden mede bekend te maken. Daar maakt de Stad van Morgen zich hart / hard voor.

De complexe mens en onze evolutie

De mens is niet alleen IQ (Intelligence Quotient). In de Stad van Morgen (Stichting STIR) werken we vanuit alle vijf de factoren (quotiënten) die we vaak ook terugzien in andere wijsheden (bijvoorbeeld Chinees: aarde, lucht, vuur en water met een boom als levende verbinding van de eerdere vier). De vijf quotiënten zijn eigenlijk 4 (elementen) plus 1 (verbinding)

IQ: Intelligence Quotient (denken) – de capaciteit tot gegevens tot je nemen, opslaan en rationeel verwerken. IQ is een erkende maatstaf voor intelligentie maar geeft geen enkele indicatie tot wijsheid.

EQ: Emotional Quotient (voelen) – de capaciteit tot ervaren, verwerken en leren van emoties. Hier wordt een onderscheid gemaakt tussen emoties (chemie) en gevoelens (denkprocessen), en de onderlinge samenhang ertussen. EQ toont een persoonlijke evolutie van Ego (afscheiding) naar Eco (integratie) gedurende een leven via elementen als loslaten, verbinden, empathie, relativering en aanvaarding.

SQ: Spiritual Quotient (zijn) – de capaciteit van energetische verbinding en samenhang van het innerlijke met de omgeving, zingeving, bezieling, ervaren van verbindende universele liefde en geluk. Spiritualiteit heeft niets met de dogma’s van religie te maken maar vooral met het eigen besef van de essentie van leven.

PQ: Physical Quotient (doen) – het lichamelijke component en factor van het tastbare, het lichaam en de dynamiek van het leven via levensstijl, ouder worden, voeding, structuur, organisatie, beweging, enz.

AQ: Awareness of Consciousness Quotient (begrijpen) – het niveau van begrip en bewustwording van de samenhang van alles met alles, de onderlinge relaties en afstemming met innerlijke rust, ontspanning en vertrouwen tot gevolg. De verbindende, openbarende ontwikkeling van IQ, EQ, SQ en PQ = AQ.

De beschrijvingen zijn slechts een verwijzing, geen wetenschappelijke zinsbouw. Dat kan ook maar dan schrijven we weer een boek. Belangrijk is het besef dat balans of innerlijke harmonie, of de meest complexe natuurlijke vorm: symbiose, een levenslang leerproces is van het opbouwen, verwerken en integreren van vele ervaringen. De constante aanpassing, de bereidheid tot verandering, het aanvaarden van diversiteit en de openbaring van nieuwe dimensies, zijn stap om los te raken van beperkingen om toegang te krijgen tot de oneindigheid van het zelfbewuste leven.

We ondergaan vaak een evolutie in elk van de Q’s, sommigen veel meer dan anderen. Mensen met een diepere vorm van AQ kunnen alle andere mensen begrijpen. Andersom niet. Dat wil niet zeggen dat degene die de diepte niet kennen of bereikt hebben “dom” zijn of zo. De grootste crimineel kan een gigantische IQ hebben, de meest afgezonderde kluizenaar een enorme AQ. Domheid bestaat niet, het is een oordeel. Niet begrijpen is net als iemand die nog nooit uit een vliegtuig is gesprongen of een orgasme heeft ervaren. Hoe leg je dat uit? Als men al zou willen luisteren?

Ook de meetbaarheid van de gelaagdheid is niet zo relevant. Het is geen hiërarchie noch een vorm van carrière. Natuurlijk zijn er manieren om de AQ ontwikkeling te helpen maar die zijn niet leuk. Je leert het niet uit een boek maar vanuit levenservaringen waarbij pijnlijke momenten de groei hierin beter vooruit helpen dan de fasen van tevredenheid. En pijn lijden wil nu eenmaal niemand waardoor AQ je overkomt, niet wordt gepland.     

De verdiepingslagen noemen we “openbaringen”, het gewaarworden van wat eerder niet zichtbaar of voelbaar was. Dat gebeurt persoonlijk individueel soms in een enkel leven op vele lagen. Ook hele maatschappijvormen ontwikkelen zich in AQ, alleen tergend langzaam. Het duurt duizenden jaren en vele crisissen. Nu zijn we in een periode aangeland van versnelde verwerking tot een collectieve nieuwe AQ. Dat gebeurt niet zonder pijn. Een nieuw menselijk tijdperk kondigt zich aan. Sustainocratie is een voorloper en manifestatie ervan waardoor veel pijn al kan worden gedoseerd en voorkomen .