Financiering van de Stad van Morgen

De Stad van Morgen werkt vanuit Sustainocratie, de democratie van en voor menselijke kernwaarden. Dit wordt ook wel de participatie maatschappij genoemd, of CO-CITY, Ecopolis, bewustzijnsgedreven cocreatie systeem, het wellness continuüm, enz. In essentie draait het om een proactieve, gemeenschappelijke benadering voor welzijn en kwaliteit van leven.

Stad van Morgen
Huidig ecosysteem van de Stad van Morgen

Onze onafhankelijkheid van de politieke economische werkelijkheid is essentieel. Zo alleen kunnen we gewenste integraal maatschappelijke veranderingen stimuleren of vormgeven die leiden tot de gewenste duurzame menselijke evolutie. Bijvoorbeeld vanuit de gefocuste samenwerkingsverbanden die zijn ontstaan (zoals AiREAS, FRE2SH, COS3i of School of Talents). Deze veranderingen vinden namelijk niet alleen plaats op technologisch vlak maar ook op gebied van bestuurlijke en juridische belemmeringen, regelgeving, bewuste en onbewuste gedragskeuzes, machtsmisbruik, ongelijkheid, onderwijs, bewustwording, levensstijl, infrastructuur, enz. Dat kan alleen als de impuls tot (noodzakelijke) verandering buiten de gangbare structuren wordt aangezet.

Ondanks het aantoonbare algemene belang van de geformuleerde kernwaarden willen oude individuele (geld of macht) belangen zich verzetten. Zo zijn er (nog) geen gestructureerde financiële middelen beschikbaar om de politieke economische (hiërarchische) werkelijkheid en belangenvelden te transformeren. Idealiter zou de Stad van Morgen zich ontwikkelen middels een eigen waardesysteem. We hebben wel ideeën over zo’n waardesysteem maar vooralsnog moeten we het doen met de speculatieve en dominante Euro.

Stad van Morgen kartrekkers hebben op relatief kleine schaal geldmiddelen nodig om tot concrete multidisciplinaire complexe projecten te komen. Eenmaal in projectfase zijn ze wél voorzien van de benodigde middelen omdat iedereen die zich committeert zicht heeft op het eigenbelang, het gewenste integrale resultaat en daarin investeert. Het is de aanloop er naar toe die vaak traag (1 a 2 jaar looptijd), onvoorspelbaar en onbezoldigd is voor de kartrekkers maar wel kosten met zich meebrengt. We doen alles op de fiets, met het OV en zo goedkoop mogelijk, maar toch.

Onze kartrekkende sustainocraten zouden gebaat zijn bij een soort erkenning via een waardemodel, of basisinkomen vanuit een eigen fonds dat we via de projecten zouden kunnen aanvullen. Zo’n Stad van Morgen fonds is een kip en ei verhaal. Wat komt eerst? Zonder voldoende projecten is er geen fonds, zonder fonds komen projecten traag op gang. Daarom wil Stad van Morgen op basis van 7 jaar ervaring, de wereldwijde erkenning van Sustainocratie, het belang van de kernwaarden gedreven manier van werken en de lopende uitdagingen, het volgden trachten te doen in 2018:

img_20171005_110928362202109.jpg
COS3I munten worden gebruikt in onze wijkfestivals
  • Het concept van het circulaire Stad van Morgen fonds, de werkwijze en reeds opgedaan bewijs, voorleggen aan vermogende investeerders die niet meer willen werken in speculatieve constructies van vastgoed of beurspraktijken maar iets aantoonbaar nuttigs willen doen met hun vermogen.
  • Onze kennis, methodes en zichtbaar gemaakte waarden via de School of Talents educatief beschikbaar stellen voor workshops, leerprogramma’s en advieswerk voor bedrijven en instanties die in de nieuwe en aangepaste werkelijkheid een rol wensen te spelen. Een deel van de opbrengst vloeit dan in het fonds.

Een nieuwe maatschappelijke context vergt een leerpad voor iedereen

  • Datzelfde geldt voor de projecten die ontstaan in de verschillende coöperaties. De 10-10-80 regel die we nu al hanteren kan zo ingericht worden dat het bijdraagt aan de fondsvorming waaruit zowel de sustainocraten als de leerweg naar meerwaardecreatie door het 1+1>2 principe worden gefinancierd. Stad van Morgen tracht zoveel mogelijk projectmatig te werken.
  • De sponsoring van het bedrijfsleven en de overheid voor het integrale innovatieproces dat we samen met studenten en werklozen doen en waar innovaties uit ontstaan, talenten naar voren komen en export kansen zichtbaar worden waar de sponsoren een eerste keuze uit krijgen. Ook het “Geluk(t)” festival wordt zo mogelijk gemaakt om het innovatieve pioniersschap te vieren.
  • Deelname in Europese trajecten waar Sustainocratische kernwaarden de boventoon voeren.
CITIMAP 2017
Voorbeeld van een Europees project waarin STIR (Stad van Morgen) een rol speelt in 2018
  • Tot slot zijn er de particulieren, vaak ouderen, die graag bij willen dragen, dit zelf niet meer fysiek kunnen maar wel via gelddonaties graag de wereld voor hun (klein)kinderen wat beter maken. Dat is wat we regelmatig te horen krijgen ook al blijven de donaties uit omdat Stad van Morgen daar geen structuur voor heeft opgebouwd. Deze geïnteresseerde ouderen hebben veelal geen computer of smartphone en raken enthousiast als ze in aanraking komen met de visie en werkwijze via presentaties, burgerdebatten of de krant. “Ik wist niet dat het bestond en wil graag iets bijdragen”….

Sustainocraten zijn meestal niet 100% afhankelijk van de Stad van Morgen. Ze (man/vrouw) zijn ook actief als sociaal ondernemer, organisatoren van evenementen, sprekers, zelfstandig ondernemer, coach, projectleider, enz. Daarom is zo’n basisinkomen slechts een aanvulling om eventuele economische stress te voorkomen door de pieken van inzet, tijd, motivatie en doorzettingsvermogen met behoud van onafhankelijkheid.

De financiële behoefte per Sustainocraat is minimaal. Het bedraagt ongeveer 10.000€ jaarlijks per betrokken persoon en verdeelt zich over 6000€ basisinkomen en 4000€ kosten. Vanaf 2018 gaan we trachten dit vorm te geven. Als we groeien in steden en dorpsgebieden met Sustainocratie dan kunnen we met deze aanpak enkele 1000den mensen uit een uitkering halen en volledig richten op lokale waardecreatie vanuit de menselijke kernwaarden en werkwijze van Sustainocratie. Dit alleen al zou een motivatie moeten zijn voor de overheid om bij te dragen aan het STIR Stad van Morgen fonds.

 

Mijn uitnodiging aan de wereld om Sustainocraat te worden

Het blijft leuk om mensen uit te dagen en uit te nodigen tot onze nieuwe, kernwaarden gedreven werkelijkheid. Tijdens de Smart City Expo dit jaar in Barcelona mocht ik 10 minuten praten. Natuurlijk nodig ik iedereen uit om de eerste Sustainocraat te worden in hun eigen stad. Maar dan moet ik wel even uitleggen waar het om gaat…..vanaf minuut 50 ben ik aan het woord. Het is natuurlijk ook boeiend om naar de andere sprekers te luisteren.

https://youtu.be/Z9QMieRhnmw?t=50m

De Expo in Barcelona is goed bezocht en met 440 sprekers uit de hele wereld een belangrijk evenement. Hierbij een korte impressie van het hele evenement en de locatie:

Kennismakingsopleiding tot Sustainocraat

Workshop  – 13 januari 2016 te Eindhoven

Recent werd de vraag gesteld of er meer mensen waren die de rol van Sustainocraat konden vervullen? Dit komt omdat de overheid bepaalde kerntaken niet vanuit een hiërarchische (zorgstaat) positie kan aanpakken maar multidisciplinair dient samen te werken om tegelijkertijd zowel een bestuurlijke, sociale, ondernemende en economische cultuur te transformeren. Als de overheid het eenzijdig wil doen dan groeit de regelgeving, bureaucratie en maatschappelijke last ten kosten van arbeid en flexibiliteit. Als de burgers het eenzijdig willen doen dan ontstaat een opstand en chaos. Om het tegelijk te doen is er kernwaarden gedreven overleg, prioriteitstelling en stapsgewijze multidisciplinaire samenwerking nodig.

MIT’s Precensing Institute van Otto Scharmer en Peter Senge noemt het niveau 4 gebiedsontwikkeling (Global Eco-systems).

Hoe kom je van niveau 1 tot niveau 4?
Hoe kom je van niveau 1 tot niveau 4?

In oktober 2015 verscheen er een rapport van een externe onderzoeksorganisatie (Venture Springs) die in opdracht van het bestuur van Eindhoven een aantal Smart City initiatieven had bestudeerd. Stad van Morgen initiatief AiREAS werd als een van de weinige niveau 4 initiatieven gekenmerkt.

Hier kunt u het verslag downloaden: Report Spotlight on Smart City Eindhoven DRAFT

Samenwerking is heel iets anders dan co-creatie. De meeste organisatievormen, inclusief de overheid bevinden zich op niveau 1, 2 of 3. Om tot niveau 4 door te dringen dient de eigenheid zich te verbinden op basis van gelijkwaardigheid en veiligheid rondom universele kernwaarden in plaats van eigenwaarden. Dat kan alleen als de eigenwaarde goed gedefinieerd is en men zich van daaruit zonder angst kan verbinden met de multidisciplinaire gemeenschap. De overheid stapt opzij van hiërarchische baas naar faciliterende partner, de andere partners stappen in de groep vanuit toegevoegde waarde, betrokkenheid en innovatiedrang.

In de ruimte die ontstaat positioneert de Stadvan Morgen haar Sustainocratische samenwerkingsprocessen
In de ruimte die ontstaat positioneert de Stadvan Morgen haar Sustainocratische samenwerkingsprocessen

De Sustainocraat is de onafhankelijke mens die vanuit die hoedanigheid het complexe instrumentarium van de mens (gebiedsbestuur, kennis, ondernemerschap, gedragsmentaliteit) om zich heen vergaart om tot een authentieke, gedreven en fundamentele samenspraak te komen dat leidt tot unieke en ongekende creaties.

De sustainocraat positioneert zich altijd in de harmonie van Sustainocratie
De sustainocraat positioneert zich altijd in de harmonie van Sustainocratie en accepteert dat een groot deel van de omgeving elders verkeerd in de cyclus.

In de huidige menselijke wereld is harmonie ver te zoeken en beleven we vooral verval en chaos (de onderste helft van de cyclus), ondanks de politieke – economische verhalen en kapitaalinjecties die uit eigenbelang e.e.a trachten te maskeren. De publieke uitingen daargelaten is er op de voor en achtergrond vooral veel gaande om de chaos te overstijgen naar een nieuwe menselijke en natuurlijke fase van harmonie. De uitnodigende kracht van de Sustainocraat is gericht op alle sectoren tegelijkertijd.

De techniek is uniek en ongekend. Het is de laatste 5 jaar in de Stad van Morgen geperfectioneerd en er zijn verschillende Sustainocraten in opleiding die de rol van verbindende, waardengedreven tafelvoorzitter kunnen vervullen in de vele coalities die we vormen. De verwachting is echter dat we er veel en veel meer nodig zullen hebben de komende tijd. Daar zijn hele goede redenen voor.

Sustainocraat zijn is een vak apart. De status van volledige onafhankelijkheid schrikt velen af omdat we vaak gewend zijn om te werken op basis van ondergeschiktheid. Ook de economische resultaatgedreven organisatie rondom een sustainocraat wordt niet altijd meteen begrepen. Voorbereidingen worden getroffen in de transitie van onze maatschappelijke context om die obstakels te overbruggen.

Ondertussen nodigen wij belangstellenden uit tot een kennismakingsworkshop rond het 21e eeuwse beroep “Sustainocraat”.

De kennismakingsworkshop:

09:30 – 12:00  –  de basis van Sustainocratie

13:30 – 15:30 – oefeningen

15:30 – 17:00 – overleg vervolg

Kosten: 80€ (ex btw) per persoon – inclusief boek, lunch, koffie en thee.

 

 

Boek over Sustainocratie

Dit boek geeft een evolutionaire beeld van de mens in heldere, gemakkelijk te lezen taal. Het wordt geschreven vanuit de levenslessen van auteur Jean-Paul Close, met speciaal voorwoord van Jesuit en hoogleraar business spiritualiteit, Prof. Paul de Blot.

image

Het boek beschrijft de evolutie tot met de eerste publieke aankondiging van AiREAS als Sustainocratisch samenwerkingsverband in oktober 2012. Daar was ruim een jaar multidisciplinair onderhandelen aan voorafgegaan maar wordt tevens door de auteur gezien als eerste prille doorbraak van een nieuw maatschappijvorm waar de mensheid naar toe groeit als het zichzelf wil overleven.

Het boek schept een band tussen ideologie en het waarmaken ervan in een tijd van complexe wereldwijde uitdagingen. “De nieuwe democratie” geeft betekenis aan de vrijheid, niet de vrijblijvendheid van keuzes, binnen een evolutionaire context. Als dit toegepast wordt op de maatschappij ontstaat er een geheel nieuwe dynamiek, zowel voor de mens als bedrijven en overheden.

En het wordt toegepast. Sinds meer zelfs, ook al krijgt het niet altijd de naam “Sustainocratie”. Sustainocratie is namelijk de meest uitdagende vorm omdat het de mens, menselijkheid en duurzame menselijke vooruitgang voorop stelt en niet politiek of economie. Politieke, economische tussenstappen krijgen namen als triple en quadruple helix.

Hoe dan ook, het schept nieuwe perspectieven en kansen waar men zich in kan verdiepen en op voorbereiden. Als je Sustainocratie kunt, kun je ook helixen in allerlei vormen. Je wordt de nieuwe professional. De ervaring zijn ondergebracht in de STIR Academy.

STIR Academy heeft drie niveaus:
* kennismaking
* beginner
* complexiteit

Contact: nicolette.meeder@stadvanmorgen.com

image
Transformatie economie - leiderschap voedt management

De honderden miljarden die Nederland laat liggen

Onze economie is te eenzijdig opgebouwd. Het kan anders. Een simpele andere kijk op waarden en waardecreatie levert Nederland minstens 300 miljard op aan bruto binnenlands product zonder ook maar met de ogen te knipperen en bovenop de traditionele productiviteit. Het bespaart Nederland ook nog eens zeker 100 Miljard, simpelweg door dingen anders te gaan zien.

Wat is waardevol voor de mens?
Wat is waardevol voor de mens uitgedrukt in geld?

Alles draait om “perceptie” en het begrip “waardering” in geld. We moeten onderscheid durven maken in “soorten economie”.

Traditie van handel in producten (handelseconomie)

Er wordt door de consument een gevoel van waarde gekoppeld aan producten. Die waarde wordt pas zichtbaar als er een verkooptransactie plaats vindt. Dan wordt het ook uitgedrukt in geld. Dat is een belangrijk principe waardoor de economie redelijk onvoorstelbaar is maar ook te manipuleren.

De “waarde” van het moment van een product wordt bepaald door de concrete behoefte aan het product, de beschikbaarheid, de relatieve zeldzaamheid, de eventuele houdbaarheid van het product of de waarde en het verkoopbeleid. “Behoefte” kan onderverdeeld worden in basisbehoefte, noodzaak, luxe en hebzucht. Bijvoorbeeld:

  • basisbehoefte: eten, een dak boven het hoofd, drinkwater….
  • noodzaak: een arts wanneer je ziek bent, politie bij geweld, een rolstoel als je niet kunt lopen …
  • luxe: meer hebben dan je nodig hebt, overvloed, gemak, vermaak
  • hebzucht: hebben om te hebben of het te weerhouden van anderen, niet om zelf te gebruiken

De wereld van de handelseconomie speculeert met deze waarden aan de kant van zowel productie, distributie en afname volgens het fenomeen product, klant, winstoptimalisatie. Zo heeft ook het produceren, distribueren en vermarketen van producten (en diensten) “waarde” gekregen voor degenen die daar belang aan hechten (bedrijven).

Het belasten van deze handelseconomie door de overheid wordt gezien als “waarde” omdat men daarmee havens,  wegen en spoorlijnen aan kan leggen die de handel bevorderen. Ook onderwijs kan hiertoe behoren omdat het jongeren opleidt voor deze economie rond productcreatie, productiviteit en consumptie. Speculatie met tekorten, diensten rond de supply chain, financiele systemen, enz. horen er ook bij net als de groeiende discussie over ethiek en verantwoordelijkheid.

Dit is niet de enige economie ook al doet men ons dat vaak voorkomen in de consumptie discussie over koopkracht. Er is bijvoorbeeld ook de “crisis economie”.

De handel in crisissen (crisis economie)
Een crisis draait om “het kwijtraken” en de “angst van het kwijtraken”. Er zijn zoveel dingen die we kwijt zouden kunnen raken zoals alles wat we in materiële zin tot eigendom beschouwen. Als we ons in onze basis behoeftevoorzieningen afhankelijk hebben gemaakt van de handelseconomie dan is het kwijtraken van koopkracht beangstigend. Waar anders halen wij onze basisvoorzieningen vandaan? Als die alleen toegankelijk is middels geld (en niet als ruilmiddel van waarde tegen waarde) dan wordt de kans van het ontbreken van geld een angst. Hoe groter die afhankelijkheid des te groter de angstgevoelens.

Maar ook onze gezondheid, veiligheid, welzijn, het leven zelf, kunnen we kwijt raken. Zelfs ons leefmilieu, het drinkwater, enz. Ook dat levert angst op.

Angst is daarom een economie geworden waar velen op inhaken of die angst nu terecht is of niet. Hoe meer we (denken te) hebben des te groter de angst iets kwijt te raken. Men beleeft een permanente psychologie van crisis.

Een crisis is voor veel partijen van waarde en voor anderen is het veel waard om het opgelost te zien om dat gevoel van angst kwijt te raken. Met de angst van de mens wordt dan druk gemarchandeerd en zelfs macht uitgeoefend of verdeeld.

Angst heeft een beklemmend effect dat misbruikt wordt in de crisiseconomie
Angst heeft een beklemmend effect dat misbruikt wordt in de crisiseconomie

Een crisis is echter pas een crisis als een angst bewaarheid wordt. Voor die tijd kan er nog van alles gedaan worden. Maar afkopen of uitbesteden van in ruil voor zekerheden levert alleen maar meer angst op. Als te laat is dan kan men er niets meer aan kan doen behalve het zelfbewust aanvaarden van een nieuwe werkelijkheid door de oude los te laten. Dat willen de meeste mensen niet. Men speculeert met wat er “zou kunnen gebeuren” en koopt zekerheden rond problemen die nog niet bestaan. Hoe ver we daarin gaan? Veel te ver! Denk aan ziekenkosten verzekeringen, pensioenen, antivirusprogramma, politie, enz. En al die zekerheden bouwen weer een grote hiërarchie en lobby op om de angst vooral aan te wakkeren en levendig te houden. Men creëert dus zelf de angst, houdt het met betalingen in stand en wakkert het aan totdat het een cultuur van antiwaarde is geworden.

Overheidcrisis is een angstcrisis, lucht dus.
De huidige overheid beleeft een crisis omdat het niet de hoeveelheid geld binnen krijgt die het zou willen hebben. Men verhoogt dan de belastingen waardoor men de koopkracht en handelseconomie verder blokkeert en weer minder binnenkrijgt. Deze reageert door verder waarden te onttrekken uit de keten waardoor het probleem zichzelf versterkt.

Men voedt zo de eigen angst door de werkelijkheid erop af te stemmen. Men ontleent eigenbelang, macht en waarde aan een crisis die niemand van de bevolking snapt, om er oplossingen bij te bedenken die niemand begrijpt of iets aan heeft maar die wel via de belastingen worden verrekend met de maatschappij. Eigenlijk is deze crisis dan de grote “antiwaarde”. Het onttrekt altijd waarde door zichzelf als waarde te verkopen, eigenlijk hetzelfde als waardoor de krediet crisis is ontstaan.

Voor de regering is het een argument om geld te onttrekken aan de maatschappij om “het” op te lossen. Men is alleen bezig met de eigen financiering, niet met waarde. Zo kan men voor altijd bezig zijn met niets en er zelfs macht aan ontlenen terwijl men bewust een crisis in stand houdt. Deze nep overheidcrisis, uit angst zichzelf niet te kunnen bedruipen, wordt dan een echte crisis voor mensen die niet meer in hun basisbehoeften kunnen voorzien en voor een onoplosbaar probleem komen te staan. De overheid lost haar crisis niet op en creëert crisis voor anderen.

De antiwaarde wordt machtiger dan de oorspronkelijke waarde waardoor er echte crisissen ontstaat op mens niveau. Geld pompen in de maatschappij is dan niet de oplossing want dat geld heeft nu een angstwaarde door de insteek van een angstgedreven overheid. De mens gaat eerder hamsteren dan waarde creëren.

Echte waarde is productiviteit
Een volksvertegenwoordiging zou zich natuurlijk nooit bezig moeten houden met angsten. Crisis bestaat niet op maatschappij niveau. Een maatschappij bestaat uit een stuk grondgebied en een bevolking. Daar moeten we het mee doen. Dat is niet verandert, we hebben zelfs steeds meer bevolking, dus we zijn niets kwijtgeraakt, we hebben erbij gekregen. We hebben daarom eigenlijk een luxe situatie, geen crisis. De vraag aan de volksvertegenwoordiging is dan “hoe gaan we ermee om?”. Met angst of zelfvertrouwen?

De enige maatschappelijke waarde is vooruitgang door doelgerichte productiviteit afgestemd op de omstandigheden van het moment en de duurzame menselijke vooruitgang die iedereen ambieert, ongeacht waar we geboren zijn maar waar we pp dat moment zijn. Veranderen de omstandigheden dan verandert de productiviteit en inzet ook al is de evolutionaire richting gelijk.

Een risico is pas een probleem als het zich voordoet, zoals een ongeluk of een catastrofe (overstroming, oorlog, aardverschuiving) die de productiviteit en zelfvoorziening in de war schopt. Vooruitzien is prima maar op basis van duurzame vooruitgang, niet uit angst om wat niet is gebeurd of wat men kwijt denkt te kunnen raken.

De instelling van productiviteit heeft niets met geld te maken maar met inzet van bewustzijn, kennis, menselijke creativiteit en energie. Dat is de echte waarde, hoe we die ook omzetten in geld. Het wordt uitgedrukt in echt welzijn. Geld kan daarbij gebuikt worden maar hooguit indirect een maatstaf.

Crisis is bewuste antiwaarde. De huidige regering (en voorgaande) is dus niet bezig met het landsbelang, lost niets op en is verwijtbaar dat het vooruitgang blokkeert op alle fronten.

Balans
De huidige maatschappijbalans is ontwricht door het eigenbelang van de overheid in het financieren en in stand houden van een angstcultuur. Na verloop van tijd weet men ook niet beter. Men denkt blind aan “het systeem” en snapt niets meer van beleid. Het zijn robotjes, geen mensen.Velen zijn bang macht kwijt te raken in plaats van de moed op te brengen om autoriteit te gaan benutten.

Oplossing
De oplossing is eenvoudig. We elimineren de crisis door het af te schaffen. Crisis bestaat niet. Angst dus ook niet. Niet in Nederland. We hebben grond, relaties en bevolking. Wat willen we nog meer voor het scheppen van waarden?

Wat wel bestaat is productiviteit en zelfvertrouwen. We hechten geen waarde meer aan angst want dat is antiwaarde. We hechten waarde aan onszelf en wat we willen bereiken binnen de mogelijkheden die een ieder kan aanreiken. Aan die waarde koppelen we het geld niet aan antiwaarde.

Nieuwe waarde (gunsten economie) – voorbeeld
Neem nu als voorbeeld de waarde van elkaar helpen? Als we een kwartier hulp waarderen als “5 euro”. Het wordt pas geactiveerd wanneer die hulp ook daadwerkelijk gegeven wordt en als hulp wordt ervaren. Net als een productverkoop maar nu als gunst overdracht. Het instrument “tijd” plus “menselijkheid” heeft de waarde van 5 euro afgestemd op de eenheid 15 minuten.

Wat de werkelijke toegevoegde waarde wordt bepaald door de ontvangende partij die aan de productiviteit van tijd, talent en inzet echte waarde ontleent. Dat kan van alles zijn als het maar als positief wordt ervaren.

Er is waarde gecreëerd en 5 euro overgedragen. De 5 euro blijft 5 euro. De gecreëerde waarde is toegevoegd aan de maatschappij. Waarom zou een schroef waarde hebben en een gunst niet? Dat is een kwestie van onderlinge afspraken. Als we allemaal elkaar 4 uur per dag helpen zijn dan 16 blokjes van een kwartier a 5 euro per stuk. Dat hoeft niet op straat te zijn, noch in een bedrijf. We helpen onze kinderen, de buren, onze ouders, onze naasten, enz. Dat gaat niet volgens de productiviteit normen van de handelseconomie maar van de gunsteneconomie. De handelseconomie werkt gemiddeld 200 dagen per jaar a 8 uur per dag. De gunsteneconomie werkt 350 dagen per jaar (15 dagen ruimte voor ziekte) en kent geen 9 tot 5 mentaliteit.

Als 70% van de bevolking (iedereen boven de 12 jaar, onder de 12 jaar is vooral ontvangende partij hetgeen een zorgzame moeder of vader ook waardevol maakt) in staat is om dit te doen, zo’n 12 miljoen mensen dus, dan levert dat een potentiële extra economie op van:

4 uur × 4 kwartier × 350 dagen × 5 € × 12 miljoen mensen = 336 miljard euro bruto binnenlands product.

Net zo belangrijk en waardevol is het verdwijnen van een evenredig deel van de angsteconomie. Op dit moment is dat jaarlijks minimaal 120 miljard euro aan zorg en verzorgingskosten plus een evenredig bedrag aan zekerheden die we afkopen via allerlei verzekeringen. Gaandeweg verdwijnen die kosten uit de overheidsbegroting waardoor ook de bijbehorende bureaucratie kan verdwijnen als sneeuw voor de zon. Hierdoor ontstaat er meer ruimte en vrijheid voor vooruitgang.

Reken uit de winst.

De som van de opbrengst in het BNP is 336 miljard aan circulaire economie waar structurele waarden uit ontstaan die te meten zijn in vooruitgang, inclusief de besparing op de angst cultuur. De belasting hiervan gaat niet naar het aanleggen van nieuwe wegen want dat doet de handelseconomie al, maar het faciliteren van sociale cohesie en onderlinge productiviteit in de buurten en wijken.

Het mooiste van alles
Het mooiste van alles is dat dit gewoon latent aanwezig is in Nederland en alleen maar geactiveerd hoeft te worden. Het brengt de handelseconomie niet in gevaar, in tegendeel. Het haalt wel de risico-economie onderuit maar die is gebaseerd op de antiwaarde van angst die we het liefst zo snel mogelijk kwijt zijn, hoe belangrijk lobbyisten en machthebbers ze ook mogen vinden.

Het geld ligt op straat en de waarde van Nederland zit thuis of is met de verkeerde dingen bezig
Het geld ligt op straat en de waarde van Nederland zit thuis of is met de verkeerde dingen bezig

Het voegt een vorm nationale productiviteit toe aan ons land die niet uitbesteed kan worden aan China of India. De regering en instanties kunnen er autoriteit aan ontlenen met bijbehorende positieve erkenning. Tot slot brengt het stabiliteit dat als voorbeeld kan dienen voor andere delen van de wereld. Het maakt ons minder kwetsbaar voor invloeden vanuit Brussel of economieën buiten ons land en geeft ons individueel meer ongesubsidieerde koopkracht. Iemand die werkloos is in de handelseconomie kan in de gunsteneconomie prima zelfredzaam zijn. Ouders van kinderen zijn zelfredzaam door hun kinderen op gewaardeerde manier op te voeden in plaats van uit te besteden. Grootouders leveren weer een productieve bijdrage van overdracht van kennis, ervaring en levenswijsheid aan de jongere generaties. En ooj zij worden ervoor gewaardeerd zonder dat het ten kosten gaat van het pensioen dat in het industriële tijdperk is opgebouwd.

En zelfs als we allemaal besluiten dat een kwartier geen 5€ waard is maar 10€ is er geen haan die er naar kraait. Hooguit uit de handelseconomie zich dankbaar uit dat er meer geld in roulatie komt voor consumptie.

En dan zouden we misschien eens kunnen kijken hoe die menselijkheid op het milieu kan worden toegepast want ook daarin is de onbalans groot.

Conclusie
Economie is perceptie en afspraken. Crisis is nep en in handen van antiwaarde tenzij in tijden van natuurlijke catastrofe. Die hebben we wel (klimaat verandering, global warming, vervuiling) maar deze is niet zo zichtbaar. Laten we ons eerst op vooruitgang concentreren. Vooruitgang is echt en in handen van onszelf. Waarderen wij in geld angst of zelfvertrouwen? Dat is een zelfbewuste keuze.

Ondertussen laat Nederland honderden miljarden liggen en zit een groot deel van het land met angst thuis of op het werk.

Bent u Sustainocraat? Word dan lid. Dan stellen we dit soort dingen samen ter discussie bij de gevestigde orde.

Wat is een Sustainocraat?

Tot mijn vermaak typeerde onze Antwerpse relatie Werner van Ginneken de Sustainocraat als “iemand die niet beter is of slimmer dan iemand anders, hij/zij heeft enkel het inzicht verworven dat iedereen gemakkelijk de deur kan nemen waardoor het probleem niet langer bestaat.” Lees hier de bijdrage van Werner

Een Sustainocraat beseft dat hij of zij een levend wezen is die, net als alle andere levende wezens, zich ontwikkelt in de dynamiek van een natuurlijk universum. Wij proberen dit zelfbewust en in levende vrijheid met kennis te doorgronden en ontwikkelen. In de natuurlijke werkelijkheid bestaan de vele “problemen” niet die door mensen onderling worden gecreëerd. Zo bestaat er in de natuur geen geld en ook geen schuld. Wat wel bestaat is de natuurlijke drang naar groei, eventueel via concurrentie, aanpassingsvermogen of symbiose (de kunst van het samenleven). De mens voegt daar een praktische creatieve vorm van lerend zelfbewustzijn aan toe dat heeft geleid tot een breed arsenaal van instrumenten die de mens helpen in de ontwikkeling van haar belangen.

image

Dit instrumentarium kan voor en tegen de mens zelf gebruikt worden in diezelfde oorspronkelijke natuurlijke drang die ons en onze omgeving kenmerkt. De mens is haar eigen natuurlijke vriend en vijand. Deze vriend en vijandschap houdt ons zo bezig dat wij niet bewust zijn gebleven van onze natuurlijke omgeving .

De Sustainocraat redeneert wél vanuit deze natuurlijke basis en gebruikt het beschikbare en toekomstige instrumentarium (producten, autoriteit, organisatievormen, kennis) voor de ontwikkeling van “duurzame menselijke vooruitgang” dat als volgt is gedefinieerd:

“Samen blijven werken aan een gezonde, vitale, veilige en zelfredzame menselijke maatschappij binnen de context van onze aldoor veranderende natuurlijke omgeving”.

De Sustainocraat aanvaardt per definitie dat “gezondheid, veiligheid, zelfredzaamheid, voedsel en toegepaste kennis”, behoren tot de kernverantwoordelijkheden van elke mens en maatschappij. Dit verbindt ons onlosmakelijk met ons leefmilieu. Deze kerntaken staan op natuurlijke wijze boven politieke, economische en menselijke organisaties, belangen en rechtsvormen.

Elke mens is in essentie Sustainocraat, ook al hebben wij dit op de achtergrond geschoven. Wanneer het weer doordringt tot ons bewustzijn dan gaan we ons er naar gedragen. Dat is alsof er een deur geopend wordt naar een wereld waar die typische menselijke dogma’s niet bestaan. Het is daarna ook prima mogelijk om de menselijke uitdagingen te relativeren en aan te passen aan dienstbaarheid voor die duurzaam vooruitstrevende menselijkheid. Jezelf Sustainocraat noemen is simpelweg een zelfbewuste erkenning van de eigen natuurlijke oorsprong en een commitment om ernaar te leven.

We treffen Sustainocraten aan in elke functie en status van de bevolking. Sustainocraten vormen waardengedreven bijeenkomsten en samenwerkingsvormen, vooral wanneer de basisprincipes geschaad dreigen te worden door verkeerd gebruik van ons instrumentarium. Sustainocraten benutten hun talent, kennis, functie, autoriteit en verantwoordelijkheid in de maatschappij door de basiswaarden te verdedigen en handhaven middels het goede voorbeeld en resultaatgedreven samenwerking.

Sustainocratie in ons bewustzijn is nieuw. Nog nooit heeft de mens zoveel schade aangericht aan haar natuurlijke omgeving (en zichzelf) om er zelfbewust een wetenschap en gedragskeuze op te gaan baseren. Nu wel.

image

Dan komen we terug op het beeld dat Werner schetste met de muur en de deur. De muur bestaat alleen voor mensen die hun bewustwording nog niet serieus nemen. Zij laten zich beheersen door de muur van pijn en angst die door de mens zelf is gecreëerd. Als je eenmaal Sustainocraat bent dan blijkt de muur niet te bestaan, de deur ook niet, alleen de grote universele werkelijkheid waarin wij allemaal samen bouwen en genieten van de duurzame ontwikkelingen van een positief ingestelde menselijkheid.

Jean-Paul Close
Sustainocraat