Introductie: Steeds vaker wil men zijn of haar leven integreren in de dagelijkse praktijk en niet wonen werken en leven als iets afgescheiden van elkaar. Mensen raken hierdoor opgebrand en verliezen zo hun levensveerkracht. Nu is werk vaak extern georiënteerd en wordt werk meer gezien als een soort transactie, is vaak concurrentie gericht en wordt zo het maken van vergelijkingen een stressvolle routine.
Wat als je nu gaat leven vanuit je essentie, vanuit je unieke menselijke kern die je bent en daarbij bewust wordt welke boodschap en bijdrage je leven te geven heeft aan je zelf, gezin, samenleving en van daaruit je levens-ondernemerschap opzet?
Studies tonen aan dat purpose oriented mensen een hoger welzijn (be)leven, groter sociaal impact hebben en betere maatschappelijke ontwikkelingen op weg helpen.
Het is een uitnodiging om anders naar werk te kijken en je leven een vervullend doel te geven i.p.v. alleen een financiële oriëntatie.
Binnen deze 3 daagse training komen verschillende bezielde en praktische aspecten aan de orde en ga je met je eigen levensverhaal positief aan de slag. In uitnodiging en in ontwikkeling naar je eigen innerlijke creativiteit en creatieve mogelijkheden. Vanuit een empathische benadering leer je je innerlijk leiderschap ontwikkelen om dit vervolgens purpose gericht in de praktijk te gaan brengen. Alleen of in co-creatie.
Trainingsdagen:
Zaterdag 9 januari
Zaterdag 6 februari
Zaterdag 27 februari
Tussentijds zijn zowel persoonlijke 1 op 1 gesprekken en/of telefonische begeleiding mogelijk. Mocht blijken dat er behoefte is aan uitbreiding van een dag of dagen dan is dat altijd mogelijk.
Inhoud in grote lijnen:
< Inzicht in de transformatie die gaande is.
Zichtbaar maken 2 wereldbeelden van economische oriëntatie naar mensgerichte oriëntatie.
Wat is en wanneer ben je purpose oriented?
Gezin is ook een organisatie
Positief in je levensverhaal – wat is je boodschap?<
Leiderschap – leiderschap in stilte en actie
Angst, Liefde en Moed
Psycho-spirituele aspecten van het beperkte zelf en het grotere Zelf
Kernwaarden van het bestaan.
Hoe nu verder?
Tijdens de training komen verschillende voorbeelden van mensen die een purpose georiënteerd leven hebben in beeld, alsook de mogelijkheid met hen te verbinden.
Tijd en locatie: 10.00 – 17.00 uur STIR Academy Eindhoven, Daalakkersweg 2, 3e verdieping lokaal 178. Mogelijkheid bestaat dat een van deze dagen op een FRE2SH locatie wordt gegeven.
Kosten van deelname en begeleiding 750€ exl. BTW per persoon.
De STIR leercoöperatie van de Stad van Morgen pikt vanaf januari 2016 de workshops weer op over waardengedreven ondernemen. Deze vorm van ondernemen heeft in oktober 2015 op Europees niveau het VINCI Innovation Award in ontvangst genomen dankzij AiREAS. Ook wordt deze vorm van ondernemen het hoogste niveau van gebiedsontwikkeling genoemd door de externe organisatie Venturesprings, een tree hoger dan Smart City en triple helix, en ook het “ondernemen van de 21ste eeuw”.
Deze vorm van ondernemen is niet alleen iets voor de traditionele “innovatieve ondernemers” maar ook voor ambtenaren, actieve burgers, onderwijzers en wetenschappers die elkaar vinden in de grote uitdagingen van de huidige menselijke wereld.
De workshops verdelen zich over 3 dagen, elk met 6 per email en telefoon gecoachte weken ertussen om de leerweg toe te passen en met ervaringsopbouw deel te nemen aan de volgende dag(en). Ze worden gegeven in Eindhoven en Deventer.
Eindhoven (voorlopige planning afhankelijk van deelname)
Dag 1: 14 januari 2016 – introductie, op zoek naar eigen talent, waar kom ik vandaan? Waar zit mijn passie? Wat wil ik bereiken? Keuzes
Dag 2: 3 maart 2016 – welke ervaringen heb ik opgedaan? Keuzes? Voortgang
Dag 3: 14 april 2016 – afronding
Locatie:
STIR Academy – Eindhoven
Daalakkersweg 2, 3e verdieping, lokaal 178
Sectie-C te Eindhoven
Tijd: 10.00 – 16:30
Prijs: 1990€ ex BTW
Trainer: Jean-Paul Close – grondlegger Sustainocratie en waardengedreven ondernemen, internationaal auteur.
kernwaarden zijn een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid
“De georganiseerde moordpartijen in Parijs zijn een aanslag op onze levensstijl”
Met deze woorden opent zich een enorme discussie over de wreedheid die zich in de wereld ontpopt en de enorme kwetsbaarheid van onze stedelingen. Het noopt ook tot zelfreflectie om te kijken hoe het mogelijk is dat er een verband bestaat tussen allerlei levensgevaarlijke gebeurtenissen in de wereld en onze levensstijl?
Het begint vooral bij onze zelfreflectie over de reden waarom wij in steden wonen. Er zijn generaties die het als keuze hebben ervaren omdat de stad arbeid en overvloed lijkt te bieden daar waar het platteland dat niet heeft. Overvolle supermarkten, zorgsystemen en sociale zekerheden bieden een panorama waarin `overleven` een recht is zonder dat daar veel tegenover staat behalve de beschikking over geld. Nieuwe generaties worden geboren in de stedelijke context en groeien op zonder de keuze. De stad is waar ze hun zelfbeeld dienen te ontdekken in de verschillende fasen van het leven (groei, concurrentie, aanpassing en harmonie). Als de stad uitsluitend groei en concurrentie vertegenwoordigt waarin voorgaande generaties de hiërarchie bepalen via economische belangenverdelingen dan raken nieuwkomers (migranten, jeugd) in de verdrukking. Men wordt kansarm, of men nu rijk of arm is. Op zoek gaan naar jezelf is dan een uitdaging op zich omdat alles wat zelfbeeld vormend is afgenomen blijkt of wordt gereguleerd. De economische wereld heeft geen empathie noch bezieling alleen eigenbelang. Onze levensstijl lijkt dus wel degelijk medeplichtig aan de gebeurtenissen. Maar zijn wij bereid deze te herzien?
Kernwaarden in geding
In de Stad van Morgen verdedigen we 5 natuurlijke kernwaarden die de stabiliteit in een gemeenschap waarborgen. Als deze kernwaarden geschaad worden door een andere levensstijl dan zal die levensstijl onder druk van crisissen verdwijnen. De moordaanslagen, de groeiende armoede in delen van de wereld (ook in onze steden), de vluchtelingen en migranten, drukken ons met de neus op een onrustbarende wereldwijde onbalans die alleen maar erger dreigt te worden. Politici ontlenen hun macht aan een bepaalde levensstijl en zoeken argumenten om de schuld bij anderen te leggen, zoals de armoede, de migrant of een terrorist. Men wijst niet naar zichzelf en de verantwoordelijkheden de we dragen juist door een levensstijl te behouden die overal op de wereld brandhaarden veroorzaakt. Moord en doodslag kan nooit goedgepraat worden maar ook niet onze blinde manier van uitbuiten van de mens en natuur zonder er iets voor tegenover te stellen. We zouden de 5 kernwaarden kunnen doorlopen en bezien waar de knelpunten zitten. Wellicht is de kernwaarde `veiligheid` in dit stadium voldoende om ons aan het denken te zetten en richting te geven aan wat ons te doen staat.
Kernwaarde veiligheid: Zonder veiligheid is een samenleving niet mogelijk. Bij gebrek aan veiligheid ontstaat een individuele drang naar overleven waarin alle mogelijke onvoorspelbare acties kunnen optreden. De moordaanslagen in Parijs geven een gevoel van onveiligheid door de brute wreedheid en koudbloedig geplande acties van extremisten. Maar in de gigantische verstedelijking in de wereld zien we een enorme onzichtbare laag van permanente onveiligheid. Veiligheid staat namelijk ook voor onderling respect, gelijkwaardigheid en de vrijheid tot zelfontplooiing. In de steden heerst een economische hiërarchie waar de onderkant kansloos opgesloten zit in armoede en decadentie. De bovenkant houdt zich in stand door de wereld economisch uit te melken via hebzucht, speculatie en macht. De ongelijkheid is zo onhoudbaar groot dat het wel tot een ontploffing moet te komen. Deze is echter altijd onvoorspelbaar. De bovenkant van de hiërarchie sticht daarna verwarring door allerlei schuldigen aan te wijzen behalve zichzelf.
Twitter wijsheden tonen de verdeelde en gemanipuleerde werkelijkheidBodemuitputting door klimaatverandering veroorzaakt hongersnood en noopt grote groepen mensen tot migratie
De onderkant van deze piramide zoekt eigenwaarde in het leven binnen de grote diversiteit van keuzes die men in hun eigen chaos tegen komt. De een doet dat door ondernemend iets te starten terwijl de andere een misdaadkartel vormt en de buurt onveilig maakt. Voor weer die ene blijkt het korte moment van macht en glorie om met een kalashnikov `de vijand´ in een theater of restaurant neer te maaien voldoende om daarna de hand aan zichzelf te leggen en uit deze machteloosheid te stappen. Zomaar voor de trein springen moet dan kennelijk toch voorafgegaan worden door een dodelijke statement. De radeloosheid onder jongeren is enorm. De vastberadenheid ook maar die zien we niet in de pers tenzij deze zich ontpopt in bloederig gedrag. De positieve mens is geen nieuws.
Aan al deze menselijke ellende verbinden zich weer stromingen zoals ISIS die er een eigen machtsspel op na houden die de chaos benut voor eigenbelang. De wanhoop en machteloosheid van jongeren in een groot stedelijk gebied is een optimale voedingsbodem voor radicale denkers die er altijd wel eentje tussen weten te vinden die zichzelf op wil offeren voor een daad waar hij of zij naar toe kan leven, gaandeweg zich in geloof en opvattingen opfokkend totdat er geen weg meer terug is. Dat dit kan gebeuren ligt vooral aan ons zelf helaas.
De oplossing is niet eenvoudig
De oorlog aanspannen tegen ISIS is een politieke uitlaatklep die maar een deel van het probleem omvat. ISIS heeft geen schijn van kans in de westerse wereld als wij zelf zorgen dat er geen voedingsbodem is. Er zijn een aantal dingen die onze steden (en gebieden) kwetsbaar maken;
De afhankelijkheid voor goederen en grondstoffen van buiten de regio. Dit levert enerzijds een geldgedreven speculatie op in de steden zelf en een concurrentie tussen alle andere steden om aan voldoende grondstoffen te komen die het schijnbare zwarte gat van allesetende steden te voeden. Daar waar de grondstoffen vandaan komen ontstaat armoede en schaarste waardoor mensen in opstand komen, ISIS-achtige initiatieven opstaan en vluchtelingen hun weg naar veiligheid zoeken.
Het economische kastensysteem in de stad dat zorgt voor een hiërarchische geldstroom, machtsysteem en verdeelde betrokkenheid waarin de decadente hebzucht structureel is georganiseerd ten kosten van menselijkheid.
De apathie en gevoel van onvermogen die een stadsbevolking heeft ten opzichte van de grote werkelijkheid. Men denkt alleen aan zichzelf. Het stadsbestuur lost de ellende wel op.
Deze kwetsbaarheid veroorzakende beginselen hebben we zelf in de hand. Door de kernwaarde van samenredzaamheid in een regio toe te passen kunnen we gaandeweg iedereen in een gebied betrekken én belonen voor het creëren van welzijn en samenhorigheid. Door de sociale interactie worden mensen die emotioneel in de knel zitten snel geïdentificeerd en geholpen, in tegenstelling tot een economisch systeem waarin ze zich afzonderen in individueel isolement. We kunnen het kastensysteem doorbreken door de zelfverrijkingsprocessen ter discussie te stellen en te zorgen voor een betere verdeling van arbeid, productiviteit, beloning en verdeling van middelen. Om dat te doen dienen we de zelfreflectie aan te durven over levensstijl, verantwoordelijkheden en eigen bijdragen aan de oplossing. Er zijn altijd meerdere mogelijkheden om dit te beredeneren:
niet mijn probleem
naar anderen wijzen om het op te lossen, al dan niet solidair met geven van middelen (zoals geld donaties)
naar zichzelf kijken en bewust worden van een omslag die nodig is bij ons allemaal, en er zelf aan beginnen
Stad van Morgen houdt zich met dit laatste bezig door stadsbestuur, bevolking, onderwijs en innovatie met elkaar samen te laten werken aan de kernwaarden. Dat is bij onszelf, ten behoeve van onze eigen veiligheid en vermindering van kwetsbaarheid. Niveau 4 verstedelijking wordt dit ook wel genoemd. Een nieuwe fase van gebiedsbewustwording en verdeling van verantwoordelijkheden. Als we goed kijken naar onze politieke/economische werkelijkheid zijn we de grip kwijt geraakt op alle kernwaarden en laten we de chaos vrij spel. Teruggrijpen op kernwaarden zet ons aan tot actie en doorbreekt een impasse.
De situatie in het Midden Oosten, Afrika en vele andere delen van de wereld lossen we niet op door ze plat te bombarderen maar door de oorzaak van het opbouwen van terreur organisaties aan te pakken. Enerzijds doen we dat door minder afhankelijk te worden van de grondstoffen die tot oorlog en uitbuiting leiden, anderzijds door de gebieden te helpen aan vrede en opbouw van hun eigen 4 niveaus van gebiedsontwikkeling.
Wat we niet moeten doen
Funest is het zaaien van angst door te wijzen op de mogelijkheid dat er overal en op elke hoek een terrorist op de loer ligt. Dat is misschien wel zo maar dat is inherent aan de werkelijkheid van het leven, niet de momentopnames van vandaag. Als we goed kijken naar de gebeurtenissen zien we dat ze vooral veroorzaakt worden door mensen uit onze directe omgeving. De piloot die zijn vliegtuig vol passagiers te pletter vliegt is gewoon een Duitser. De zelfmoord jongeren van de metro in London waren geboren en getogen in dezelfde stad. Dat geldt ook voor de meeste despoten in Parijs. Overal ligt ook wel een bankier of politicus op de loer om ons een schuld aan te praten, of een moment van onoplettendheid waardoor we een ongelukje krijgen. Als we deze angst voeden dan maken we voor onszelf het leven onmogelijk. De media en politiek spelen vaak onder een hoedje wegens de belangen van sensatie enerzijds en het onderbouwen van kostbare maatregelen die weer een belastingverhoging zouden goedpraten. Daar kunnen we zelfbewust doorheen prikken en zelf verantwoordelijkheid nemen voor de 5 kernwaarden in onze omgeving met gelijkdenkende mensen overal. We zijn zelf verantwoordelijk voor gezondheid, veiligheid, samenredzaamheid, basisbehoeften en ons zelfbewustzijn, kortom het creëren van welzijn niet speculeren met welvaart. Hoe meer we daaraan werken des te minder de dreiging van buitenaf ons beïnvloedt. Hoe minder we er aan werken, misschien omdat we bang zijn iets van een levensstijl kwijt te raken, des te meer we ons laten beïnvloeden door de angstzaaierij.
Stichting STIR werkt onder de populaire vlag van de Stad van Morgen aan een maatschappijmodel dat de kernwaarden van het leven en de mens erkent, respecteert en handhaaft door innovaties te prikkelen die in onze veranderende werkelijkheid steeds de kernwaarden moeten herstellen. Zo werkt de natuur zelf ook en in essentie zijn wij als mens onderdeel van de natuur. Echter sinds wij het vuur hebben leren beheersen hebben wij ons oppermachtig leren voelen ten opzichte van onze omgeving. Die oerdrift van controle en overheersing heeft geleid tot waar we nu staan, een wereld van schijnbare overvloed dat ten kosten gaat van onze leefomgeving en de armoede van velen, ver weg van ons. We leven ongezond en het ongezonde sterft uit in een natuurlijke kringloop die gebaseerd is op gezond, niet ongezond leven. De mensheid zit in een fase van haar bestaan dat wij bewust worden van gezondheid als drijvende kracht maar geblokkeerd worden in onze vooruitgang door de diepgewortelde ongezonde cultuur. 7 Miljard mensen op Aarde binnen een overheersende politiek economisch systeem dat waarde hecht aan het probleem én het dweilen met de kraan open staan wij op een historisch punt van potentiële natuurlijke zelfvernietiging.
Neem nu houtstook als oerissue waar vele duizenden jaren de mens zich mee heeft kunnen ontwikkelen. We hebben ons kunnen warmen, het donker verlichten, ons eten bereiden, onze angsten bestrijden en oorlog voeren met vuur. Maar houtverbranding is nu vooral een luxe, een gezelligheidsfactor in de huizen naast kaarsjes en wierookstokjes. Onze warmtevoorziening komt veelal uit heel andere bronnen, uitzonderingen daargelaten die ook in Nederland helaas nog voorkomen. De open haard, de vuurkorf, de barbecue zijn overblijfselen uit onze oertijd maar hebben geen reële basisfunctie anders dan recreatie. Het neveneffect van deze recreatievorm is de rookvorming van de brandhaarden.
Met de huidige wetenschappelijke kennis is duidelijk dat houtstook een van de grootste vervuilers is van onze leefomgeving. Vaak merkt de veroorzaker dit niet omdat de rook uit de schoorsteen vooral de buren bereikt. Steeds meer buren komen in opstand wegens deze ongewenste en onaangename inbreuk in hun gezondheid en privacy. Maar als men de kernwaarde van gezondheid hard maakt door de buren te vragen op te houden met de vergiftiging van de leefomgeving dan lijkt de ongezonde wereld nog steeds te prevaleren. De overheid hecht waarde aan het economische belang van de verkoop van hout en kachels, of het politieke belang van het tevreden houden van meerderheden die houtstook en gezelligheid als oerrecht blijven zien.
AiREAS
Stad van Morgen heeft de kernwaarde van gezondheid in een gezonde leefomgeving ondergebracht in het sustainocratische samenwerkingsverband AiREAS. De stad Eindhoven was de eerste die het aandurfde om luchtvervuiling zichtbaar te maken daar waar de burgers en bezoekers aan vervuiling worden blootgesteld. De vele vervuilingspatronen zijn nu bekend. Hierbij zien we dat alles te maken heeft met een levensstijl en maatschappelijke organisatie die historisch is gegroeid rondom de verkeerde beginselen. Als we luchtvervuiling op willen lossen ten behoeve van gezondheid dan dienen we integraal onze levensstijl en politiek economische structuur ter discussie durven stellen. Daar lossen we niet veel mee op want velen blijven belang hechten aan de oude levensstijl en hebben een hiërarchische structuur om vanuit macht die levensstijl af te blijven dwingen. Daarom heeft de Stad van Morgen de Sustainocratie gedefinieerd als maatschappelijk alternatief en nodigt iedereen, burgers en bestuurders, ondernemers en wetenschappers uit om simpelweg over te stappen naar Sustainocratie als hoger liggende maatschappelijke organisatie. Het focussen op kernwaarden is leven scheppend, dat geldt ook voor de economie van steden en gemeenschappen die nu noodlijdend zijn terwijl dat helemaal niet nodig is. Voorwaarde voor Sustainocratie is dat we samen verantwoordelijkheid nemen voor de constante innovatie naar onze kernwaarden, dus niet alleen bestuurlijk. In Sustainocratie is het bestuur faciliterend, niet sturend, en is er kernwaarden gedreven interactie tussen alle pilaren van de maatschappij. Sustainocratie begint bij de mens zelf die verantwoordelijkheid neemt. Het is daarom niet vreemd dat de oorsprong van sustainocratische processen in gemeenschappen, bijvoorbeeld door het opzetten van een lokale AiREAS beweging, begint bij zelfbewust burgerschap en daarna pas bestuurlijk gevolgd wordt in plaats van andersom. Gezondheid is namelijk geen politieke keuze, economie wel. Maar op een kernwaarde als gezondheid kan geen enkele politieke partij tegen kan zijn zonder op termijn politieke zelfmoord te plegen. Als men het niet kan tegenhouden dan blijkt meedoen een explosie van innovatie teweeg te brengen dat de lokale economie mede harmoniseert. De eerste politieke organisatie die meegaat heeft profijt van een groeiend maatschappelijk draagvlak. Sustainocratie is dus geen politiek noch economie maar er wordt wel politiek en economie aan ontleend.
Eindhoven is een precedent. Breda volgde als stad omdat AiREAS via een hoge school beroep deed op het gebruik van de infrastructuur van de stad en daarbij de overheid uitnodigde om mee te doen en zo mede zeggenschap te krijgen over de data en met elkaar het maken van keuzes. Eindhoven heeft “gezonde stad” nu in haar coalitie akkoord opgenomen, provincie Noord Brabant ook. De benadering van het bestuur is veelal nog sterk via de grote lijnen van infrastructuur aanpassingen en productinnovaties in plaats van investeringen in de mens, gedragsverandering en sociale innovatie zoals AiREAS dat betaamt. Daarom is samenwerking essentieel daar beiden – omgeving en mens – hand in hand gaan. De stappen zijn gezet in een van de meest complexe transities ooit in het bestaan van de mensheid.
Er zijn volgens AiREAS drie manieren om luchtvervuiling aan te pakken:
1. Vervuiling proactief voorkomen. Dit roept spanningen op wegens oude cultuur patronen die ter discussie komen te staan. Politieke en economische overwegingen krijgen dan vaak de voorkeur boven de kernwaarden van gezondheid. Dit is echter tijdelijk omdat WHO luchtvervuiling als doodsoorzaak nummer 1 in de openbare ruimte heeft aangewezen waardoor er ook een juridische casus ontstaat vergelijkbaar met roken. Het probleem ontkennen heeft daarom geen zin daar men op termijn aansprakelijk gesteld kan worden voor het in de weg staan van oplossingen. We zitten dus in een complexe transitiefase waarin gezond verstand en samenwerking een betere optie blijkt dan verzet, stoïcijnse doof-blindheid of opstand.
2. Vervuiling ontwijken. Dit kan door fiets en verkeersroutes om te leiden, mensen met gepersonaliseerde informatie te helpen keuzes te maken die voorkomen dat men teveel wordt blootgesteld aan luchtvervuiling. Men heeft dan wel een relatief goedkoop lucht-meetsysteem nodig dat de luchtkwaliteit in de gaten houdt en iedereen betrekt bij de problematiek. Veel burgers en buurtverenigingen in Nederland vragen aan AiREAS of ze zelf, al is het zonder de overheid, een meetsysteem kunnen aanvragen en zich aansluiten bij de AiREAS beweging. AiREAS onderzoekt de mogelijkheid om hier invulling aan te geven als eerste stap naar een proactieve lokale samenwerking, inclusief het gemeente bestuur. Maar als de eerste stap van verantwoordelijkheid-name vanuit burgerschap komt dan krijgt dat aandacht puur omdat het om de kernwaarde gezondheid gaat.
STIR Avondinspiratie | Thema Gezondheid | Voor ons en onze kinderen: er is veel meer mogelijk dan wij denken (pilot sessie)
Vervolg op 26 april
Tijdens het STIR Avondcollege van 26 april hebben wij van Eugen Oetringer gehoord hoe TomTom- achtige technieken hem de weg naar therapieën wezen die bij de ADHD en dyslexie van zijn zoon de doorbraak leveren. Hij stelde tevens een lijst met therapieën voor die, na het uitziet, deze technieken gebruiken zonder dat iemand het weet. Samen met de besproken talenten bij mensen met ADHD, dyslexie en autisme vonden wij het dusdanig interessant dat wij het initiatief ‘School of Talents’ zijn gestart. Er blijkt nog veel meer mogelijk te zijn.
Het Zorgdenkers Netwerk, wat mede vanuit Eugen’s ervaringen is ontstaan, heeft een reeks vergaande mogelijkheden gevonden. Tijdens dit interactieve avondcollege gaat Eugen voorstellen wat ze hebben gevonden. Wellicht dat u, als patiënt, zorgverlener/uitvoerder of bestuurder/manager, het een of ander kunt meenemen en meteen inzetten.
Deze blog gaat over 4 niveaus van verstedelijking. Drie ervan zijn hiërarchisch ingericht, de vierde is sustainocratisch. De stap van 3 naar 4 is ingrijpend en zeker als het zich blijvend dient te integreren in een duurzame stedelijke eco-dynamiek. Zover zijn we nog niet. Niveau 4 manifesteert zich als dieper bewuste oplossing en transformatief spanningsveld tegelijkertijd.
Volgens een extern rapport voor het gemeentebestuur van Eindhoven is het AiREAS initiatief van de Stad van Morgen (STIR) een niveau 4 manier van verstedelijking. Het is tevens een van de weinige, zoniet enige in de wereld dat stand houdt onder druk van de drie hiërarchisch gestuurde onderlagen. Hoe zit dat met die 4 niveaus en waarom is niveau 4 zo uniek, belangrijk en kwetsbaar?
Het eerste niveau van verstedelijking is het ontwerp van een basis-infrastructuur. Er zijn wegen nodig maar ook riolering, elektriciteit, voorzieningen, enz. Dat geldt voor elke stad waarin natuurlijke diversiteit de identiteit van de stad bepaald. Een havenstad is anders dan een stad op een logistiek knooppunt of handelsroute. In de basis infrastructuur treffen we de geschiedenis van zo’n stad, met oude stadsmuren, kerken, kastelen, kades en bestrating. Hele woonwijken, winkelgebieden en kantoorcentra behoren tot het uiterlijk van een stad.
Het tweede niveau verbindt de verschillende infrastructuren om stadsmanagement efficiënt en effectief te maken. Denk aan de manier waarop elektriciteit wordt afgestemd op vraag in seizoenen of wegen worden afgestemd op bereikbaarheid van winkelcentra of ziekenhuizen. Om de investering in infrastructuur te kunnen financieren draait het in de stad om geld via belastingen. Door de hiërarchische positie van de stad in een land int de staat het grootste deel van de belastingen en wordt het stadsbestuur onderdeel van het landsbelang. Men krijgt middelen toebedeeld volgens een verdeelsleutel waarin het bureaucratische landsbelang de overhand heeft.
Het derde niveau kennen we als de Smart City. Door toepassing van technologie wordt gedrag gecontroleerd, systemen geïntegreerd en belangen tussen institutionele partijen (overheid, bedrijfsleven en onderwijs – triple helix) onderling afgestemd volgens de politieke en economische sturing. Smart betekent “slim” maar dat kan op verschillende manieren uitgelegd worden. Technologie in handen van bureaucratie en controle heeft een hele andere slimme structuur dan technologie voor maatschappelijke cocreatie en productiviteit samen met de burgers. Niveau 3 is van groeiend belang gezien de uitdagingen van deze tijd. Drinkwater wordt schaarser en intelligente distributie en verwerkingssystemen zijn belangrijk. Steden zijn dichtgemetseld met asfalt, cement en glas waardoor de klimaatverandering en bijbehorende regelval of hitte perioden speciale aandacht vragen voor slimme oplossingen, vaak met terugkeer van de natuur in de verstedelijking maar ook de inzet van de bevolking zelf uit eigen wel-belevingsdrang.
Niveau vier wordt bereikt wanneer de instellingen zich bewust worden van hun eigen en stedelijke kwetsbaarheid door structurele afhankelijkheid van geld met goederenstromen van buiten de stad zonder dat er lokale productiviteit tegenover staat. Of de toename van verwijtbare problemen zoals vervuiling, armoede ontwikkeling en kostbare remediale infrastructuur en zorg oplossingen die niet meer via belastingen te dekken zijn. Geld van stedelijke productiviteit verdampt naar buiten de stad via landelijke belastingen of bedrijfskundige concentraties elders. Hierdoor komt het stadsbestuur in de klauwen van hogere economische en politieke belangen terecht terwijl het wel de lokale politieke, economische en maatschappelijke verantwoordelijkheid draagt. Als men echt wil besturen dan dient de stad gezien te worden als een centrum van authenticiteit door zich veel onafhankelijker op te gaan stellen. Dat kan alleen door de bevolking aan te sporen medeverantwoordelijkheid te nemen voor de ontwikkeling van de stad. Economische drijfveren zijn dan te onpersoonlijk en nog ondergeschikt aan de afhankelijkheid structuren. De grote uitdagingen van deze tijd brengen ons al snel op menselijke kernwaarden waar men zich wél persoonlijk voor in wil zetten. Die ontwikkelingen vallen echter buiten de economische patronen van oude geïndustrialiseerde belangen die eigen zijn aan de onderliggende niveaus. Een nieuw waardesysteem is nodig op lokaal stadsniveau.
Waar slimme infrastructuur keuzes en speculatieve groeipatronen rondom economische geldbelangen nog vanuit de bestuurlijke hiërarchie gecoördineerd konden worden wenst het productief nastreven van kernwaarden voor de mens en natuur een andere relatie tussen de omgeving en het gedrag van het bestuur en de bevolking. Niveau 4 draait om heel andere doelstellingen dan de onderliggende niveaus. Paradoxaal zijn de eerste 3 niveaus nodig om ze daarna via niveau 4 te gaan aanpassen aan een nieuwe complexiteit. AiREAS streeft naar gezondheid en luchtkwaliteit, FRE2SH naar stad/platteland productiviteit en samenredzaamheid, de STIR leercoöperatie naar levenslang leren, SAFE naar de innovatieve transitie voor onafhankelijkheid van gevaarlijke grondstoffen. Kernwaarde gedreven samenwerking is de essentie van menselijke maatschappijvormen waarbij we allemaal verantwoordelijkheid nemen en investeren in ons integrale welzijn. De stedelijke ontwikkeling tot en met niveau 3 was gebaseerd op bestuurlijke en economische afhankelijkheid. Niveau 4 draait echter de zaak om en stuurt aan op gemeenschappelijke verantwoordelijkheid en productiviteit.
Het stadsbestuur reguleert niet op niveau 4 maar faciliteert door ruimte te scheppen voor innovaties en samenredzaamheid. De kwetsbaarheid door afhankelijkheden mindert omdat mensen verantwoordelijkheden nemen die de ruimte opvullen. Als de menselijke en natuurlijke kernwaarden van Sustainocratie centraal komen te staan, om de balans te herstellen tussen mens en omgeving, dan dient de bevolking en het bestuur samen een waarde en niet geldgedreven interactie aan te gaan. Dat laatste vormt een probleem ten opzichte van de onderliggende bestuurlijke gelaagdheid. Niveau 1, 2 en 3 zijn opgebouwd door economische en politieke lobbies op gebied van vastgoed, constructiewerken en technologie. Op niveau 4 gaat de aandacht naar geheel andere zaken die de lobby aantasten. Bestuurders die op niveau 4 actief willen zijn krijgen al snel te maken met moties van wantrouwen en tegenwerken op de onderliggende niveaus die het liefst alleen maar groei wensen uit economisch eigenbelang.
Stad van Morgen biedt de doorbraak zonder amper bestuurlijk risico. Door de Sustainocraat te positioneren op niveau 4 en het bestuur van niveau 3 uit te nodigen naar een werkelijkheid van multidisciplinaire samenwerking op basis van menselijke kernwaarden, kan het bestuur amper weigeren. Niveau 4 is dan een populair initiatief waar het bestuur zich bij dient aan te sluiten als het voeling wil blijven houden met de gemeenschap en optimaal wenst te profiteren van de inzet van de eigen bevolking. Dat is tevens het argument naar de oude lobby die zich dient te schikken in de nieuwe verhoudingen die ontstaan en waar de bevolking verantwoordelijkheid voor neemt.
Eindhoven is pionier dankzij de relatie Sustainocratische Stad van Morgen (niveau 4) en Slimme Stad van Vandaag (niveau 3).
Dit is de 300ste blog van de Stad van Morgen. Misschien goed om even stil te staan bij al dat schrijven en een onderscheid te maken tussen de blog en website.
Een website is informatief maar relatief statisch. Er zijn natuurlijk ook heel complexe websites met veel dynamiek maar die gaan meestal standaard over hetzelfde. De dynamiek zit m dan in de massale herhaling en een kunstmatige intelligentie op gerichte punten. Denk aan de website om een goedkope vlucht te boeken. Van A tot Z wordt je begeleid in het proces. Het gaat niet alleen om de vlucht, de betaling en automatisch gegenereerde boarding pass. Het gaat ook om het verkrijgen van de “beste deal” voor de luchtvaartmaatschappij. Zo biedt men tijdens het boeken allerlei extra’s aan, van koffers en verzekeringen tot autoverhuur en hotels. Men kijkt ook hoe vaak je op de site komt om diezelfde vlucht te boeken. Hoe vaker des te groter de behoefte dus past men de prijs naar boven aan. Slim en krachtig gemaakt.
Maar de meeste websites zijn online brochures. Je bladert er door heen en krijgt informatie. Er is nauwelijks variatie noch interactie. Een blog is anders. Het is een soort boek waar elke keer een nieuw hoofdstuk aan wordt toegevoegd. Degenen die geïnteresseerd zijn in de verhalen van het “boek” kunnen het volgen om geen enkel hoofdstuk te missen. Of de hoofdstukken te kiezen die men leuk of interessants vindt.
Het is gemakkelijk om met bloggen actief te zijn op social media en zo aandacht te trekken voor elk nieuw verhaal. Elke keer bereiken we wel weer nieuwe mensen. Stad van Morgen is uitgegroeid tot een veelzijdig fenomeen met initiatieven zoals AiREAS, FRE2SH en de STIR leercoöperatie die de kernvisie inkleuren met allerlei activiteiten en veel partners. Het borgen van onze ervaringen is essentieel om onze vooruitgang te funderen.
Stad van Morgen is in 2009 gaan bloggen over onze werkwijze in de ontdekkingsreis naar een nieuwe wereld maatschappij. Al experimenterend vanuit ons bewust-zijn hebben we elke ervaring gedeeld. Zo ontstond niet alleen een interactie met alle mensen die ook met soortgelijke thema’s bezig waren. Er ontstond ook een naslag document waarin we regelmatig terug kunnen grijpen naar onze eigen ervaring opbouw. De blog is daarom een heel ander instrument dan een website.
Met bijna 19.000 bezoekers en zo’n 43.000 weergaven is de Stad van Morgen blog goed bezocht gezien het feit dat het toch vaak lastig te begrijpen materie behandeld. Vaak wordt ook aanspraak gedaan op het geweten of de durf om anders naar de werkelijkheid te kijken. Dat is nooit massaal populair maar vervult wel een groeiende behoefte wegens de vele problemen die ontstaan zijn in de oude manier van leven en denken. Het meest bekeken zijn de onderwerpen van de STIR leercoöperatie en bijbehorende avond inspiratie sessies. Die zijn ook extra leuk omdat we gastsprekers betrekken bij onze activiteiten. Deze brengen elk weer mooie pareltjes van bewustwording en waardevolle inzichten. Maar de meest bekeken blog is toch de controverse geweest over basisinkomen als waardecreatie instrument.
De Stad van Morgen blog is geen populaire “like” blog. We doen dan ook geen beroep op de lachspieren of emoties. We rationaliseren de complexiteit van het antropoceen, antropologie en maatschappij ontwikkeling. We proberen het zelf te begrijpen en begrijpelijk te maken voor andere mensen. Maar bovenal nodigen we uit om samen te werken vanuit bewustwording en empathie met de kernwaarden van de mens en haar natuurlijke omgeving. Dankzij de persoonlijke ontmoeting, de projectmatige aanpak en de blog cultuur gaan steeds meer mensen en instanties in op de uitnodiging.
Tijdens de Marathon van Eindhoven op 11 Oktober heeft de Stad van Morgen samen met AiREAS onderzoek gedaan naar de relatie tussen beweging, gezondheid en luchtkwaliteit.
Wat hebben we opgemerkt? Hoe kunnen wij de ervaring gebruiken voor een Brabant brede aanpak “tegen het ziekmakende zitten”? Hoe leggen we de verbinding met de luchtkwaliteit en natuur in onze omgeving. Hoe betrekken wij de Brabantse bevolking bij deze ontwikkeling van en voor onszelf?
Datum: 3 November
Organisatie: STIR leercooperatie
Samenwerking: AiREAS
Onderwerp: Wat hebben wij geleerd van de Marathon?
De volgende thema’s komen aan de orde:
Hart en vaat onderzoek: Dr. Eric de Groot
Stress en HRV onderzoek: Prof. P. Cluitmans
Interviews in de stad: Jason Clarke
Luchtkwaliteit en sport: Andre van der Wiel
Communicatie en media: Jean-Paul Close
Ondernemerschap: Jean-Paul Close
Locatie: Fontys, Rachelmolen 1, gebouw R
Begin: 19:00 Einde: 21:30
Kosten: Gratis, gesponsord door Provincie Noord Brabant
Antropologie en Sociologie:
De initiatieven van de Stad van Morgen (Stichting STIR: Transformation, Indexation and Research) zijn volledig gebaseerd op het nastreven van natuurlijke menselijke kernwaarden in een complexe maatschappelijke context waarin die kernwaarden in het hele menselijke bestaan nooit de primaire aandacht heeft gekregen. Recent heeft de echter de regionale overheid zich structureel uitgesproken voor gebiedsontwikkeling op basis van gezondheid. Dat is een eerste stap rondom een aantal van de kernwaarden. Men heeft daarbij ook de cocreatie aanpak van de Stad van Morgen aanvaard. Zo dekt deze regionale keuze de samenwerking af met in acht name van kernwaarden gezondheid, regionaal zelfbewustzijn en co-creatieve samen-redzaamheid. Dit is een mijlpaal 2 besluit, uniek in de geschiedenis van de mens.
Voedsel en drinkwater
Gezondheid
Veiligheid
Samen-redzaamheid
Zelfbewustzijn
De 5 kernwaarden vormen in de Stad van Morgen het leiderschap waarmee we multidisciplinaire samenwerkingsverbanden concretiseren zoals AiREAS, FRE2SH, STIR leercooperatie en SAFE. Nu Sustainocratie steeds meer doordringt in de maatschappelijke gelaagdheid als concrete innovatieve oplossing voor enorme uitdagingen vragen allerlei deelnemende mensen zich ineens af “wat de onderbouwing is van de kernwaarden”?. Eigenlijk wil men weten door wat men zich nu laat aansturen nu de oude menselijke hiërarchische sturing wegvalt en gezondheid met cocreatie ervoor in de plaats komt met een flinke dosis `eigen verbindende verantwoordelijkheid`.
Het antwoord verlangt meer dan Antropologie en Sociologie. Het verlangt een holistisch niveau van kijken naar het leven als een zichzelf regulerend mechanisme op basis van deze kernwaarden.
Het is voor de mens veelal gemakkelijker de bijbehorende antiwaarden te verklaren, zoals ongezondheid, onveiligheid, afhankelijkheid of onbewustheid, net als het industrialiseren van voeding en water of andere producten. Duizenden jaren lang heeft de mens zich gericht en aangepast aan de consequenties van haar gedrag door wetenschappelijk en praktisch te reflecteren over de pijn van ziektes, catastrofes, oorlogen, voedsel tekorten en droogtes, machtige despoten en massa criminelen. De werkelijke kernwaarden zijn voor de meeste mensen te abstract, te ongrijpbaar, te diepgaand in de werkelijke levensprocessen die men nooit heeft begrepen. Men leeft het leven op basis van tastbare zaken zoals het cultureel wordt opgevat. De diepste onderliggende kernwaarden laat men blind over aan de maatschappelijke leiders of hogere universele machten.
Helaas moeten we constateren dat het vertrouwen geschaad is in de maatschappelijke leiders nu de leefomgeving aantoonbaar vernietigd blijkt door hebzucht en machtsstructuren die niet zomaar een stap opzij doen maar doorgaan met de plundering van de Aarde en vernietiging van de natuur en mens alsof dat oneindig kan doorgaan. De bewustwording dringt door tot de massa en de vraag voor de onderbouwing is een oprecht bewustwording-gedreven verzoek. Men wil nu graag leren om zelf een beeld te scheppen over wat men kan doen in plaats van alles maar overlaten aan anderen.
Persoonlijke bewustwording en historische onderbouwing
De 5 kernwaarden komen voort uit theoretisch, historisch research, echter pas na intense persoonlijke bewustwording. Dat geldt ook voor maatschappijvormen. De mens leert en ontwikkelt zich door schade en schande, dood en verderf. Onze goede besluiten leven, onze fouten sterven. De kernwaarden hebben historische onderbouwing omdat het zo vaak fout is gegaan in onze wereldgeschiedenis. Met terugwerkende kracht wordt dan kennis en wijsheid opgebouwd. Maar steeds weer vervallen we in dezelfde leerprocessen, steeds een treetje hoger op de lat van bewustwording. Steeds weer heeft de mens juist maatschappijen ingericht op basis van tegengestelde inzichten en belangen. Waarom? Wat is de drang van de mens om andere zaken prioriteit te geven? En waarom zou dat nu anders kunnen zijn?
Dat zijn wetenschappelijke vraagstukken waar STIR zich mee bezig houdt via de genoemde samenwerkingsverbanden terwijl de Sustainocratie gestalte krijgt. Is de mensheid toe aan een nieuwe fase in haar evolutie, een tweede doorbraak sinds onze transformatie naar mens-zijn, of is het maar een positief hikje in een algeheel natuurlijk proces waarin de mens haar rol al dan niet heeft verspeeld? Sustainocratie plaatst zich in de fase na de 2e mijlpaal. Dat is de fase dat we de kernwaarden begrijpen en onze samenleving daarop afstemmen.
De kernwaarden
STIR heeft ontdekt dat de genoemde 5 kernwaarden onderdeel zijn van de dynamiek van alles wat leeft, niet alleen de mens. Als de kernwaarden niet worden gerespecteerd dan verdwijnt het leven of de levensvorm die geen respect had ervoor. Dat is al vaak gebeurd in de biologische geschiedenis en wordt gezien als evolutionair `normaal`. Dat wat verdwijnt is weg, dat wat blijft voldoet aan de kernwaarden. Dat behoort tot de oneindige universele levensdynamiek.
De mens is echter zelfbewust. Dat legt de evolutionaire lat hoog want in onze keuzes moeten we nu het leven leren begrijpen. Dat is een intens proces waar elke levende mens mee te maken krijgt. Sinds ons ontstaan als mens (mijlpaal 1) hebben wij ons ontwikkeld langs de lijn van het leren beheersen en begrijpen van onze tastbare omgeving uit overlevingsdrang. Het is logisch dat we fasen doorlopen die geconcentreerd zijn rond het beheersen van de angst voor tekorten en de agressie van concurrentie. Ons zelfbewustzijn ontwikkelde zich van buiten naar binnen, generaties overstijgend.
De `mijlpaal 1 mens` is van nature hebzuchtig
Omdat wij evolutionair zelf besluiten kunnen nemen rond ons gedrag en onze symbiose met de omgeving gaat het hier specifiek om de mens en haar natuurlijke omgeving waar ze structureel onderdeel van is, op basis van gelijkwaardigheid. Bacteriën, schimmels, insecten, diersoorten, enz hanteren dezelfde kernwaarden voor hun eigen evolutie maar zijn niet allemaal zelfbewust. Sommige soorten wel (kraaien, dolfijnen, enz) maar nooit zo doorontwikkeld als de mens. Juist omdat wij als bewust wezen keuzes kunnen maken waarover we nadenken introduceren we zowel een evolutionair voordeel als nadeel. Het voordeel is dat we leren om onze omgeving te beheersen en overheersen uit eigenbelang. Hierdoor groeit de mensheid uiteindelijk exponentieel ten kosten van de omgeving waar de harmonie uit verdwijnt door de hebzuchtige overheersing van de mens. Het nadeel is dat dit niet oneindig kan doorgaan. De eindigheid beleven we in onze huidige generaties. Betekent dit het instorten van de mensheid of de stap naar een nieuwe fase (mijlpaal 2), de zijn´s fase? Mijlpaal 2 hebben we al overschreden met Sustainocratie. We zijn er al, nu dient die fase te groeien. Mijlpaal 1 verdwijnt niet, integendeel, daaraan ontlenen we het mens zijn. Met mijlpaal 2 snappen we de betekenis en verantwoordelijkheid in universele context inclusief de kernwaarden met bijbehorende verantwoordelijkheid voor onze verder evolutie, misschien zelfs richting het hele universum daar ook de Aarde zelf in het zonnestelsel niet oneindig voort bestaat, maar het leven wel.
Kernwaarde voedsel en water
Voedsel en water zijn de bouwstenen en verbindingen van het leven. Voedsel is de opslag van zonne-energie en materiële componenten voor onze lichamelijke processen. Die fysieke en energetische levenselixer zit verwerkt in de planten en dieren die wij eten. Wij eten onze eigen opgebouwde moleculaire evolutie op omdat het past in onze lichaamsstructuur. Wat we eten is onderdeel van ons leven inclusief de opgeslagen zonne-energie die zo ons energie geeft. Als we water of voedsel vervuilen of manipuleren dan vervuilen we onszelf en ons miljarden jaar oude levensmechanisme. De gevolgen zijn een genetisch antropoceen waar van alles mee kan gebeuren. In een uitzonderlijke geval kan er een nieuwe soort uit voort komen. Meestal verdwijnt de manipulerende soort door gebrek aan harmonie in het grotere geheel. De mens zelf is een harmonieus levensmechanisme dat in stand wordt gehouden door de symbiose tussen miljarden levende organismen. Als dat verstoort wordt dan komt de mens in verval van binnen uit net als hoe we de omgeving in verval hebben gebracht. Natuurlijk voedsel en water zijn daarom kernwaarden omdat wij daar fysiek en energetisch bestaansrecht aan ontlenen. De zon natuurlijk ook als externe bron van energie dat de bouwstenen van het leven op stoom houdt.
Gezondheid en Veiligheid zijn basis issues van leven. Het leven is altijd gezond. Dat wat ongezond is gaat dood om ruimte te scheppen voor eventueel nieuw leven dat weer gezond is. Als wij ongezondheid accepteren dan aanvaarden wij onze natuurlijke zelfvernietiging. Gezondheid is dus een kernwaarde.
Veiligheidis ook een essentiële kernwaarde. Zonder veiligheid is het niet mogelijk om productieve groepen te vormen daar iedereen zal trachten individueel te overleven in plaats van samen te leven. Veiligheid is essentieel om de angst die bij bewustzijn hoort een hanteerbare plek te geven. Veiligheid vertaalt zich in onderling respect, empathie met onze omgeving, huisvesting, kleding en het vormen van een gemeenschap. Veiligheid is een verbondenheid in energie en daadkracht.
Samen-redzaamheid is de volgende basis van maatschappijvorming. We kunnen het allemaal niet alleen. Maar als we ons afhankelijk maken van een (zorg)systeem dan verliezen we onze band met de natuurlijke werkelijkheid. Dan ontstaat gemakzucht en hebzucht hetgeen weer de basis vormt van hiërarchieën. Alleen samen-redzaamheid houdt ons alert om tijdig en innovatief te reageren op verandering in de maatschappelijke en natuurlijke omgeving. Hiërarchieën zijn dodelijke structuren als ze niet gaan om de kernwaarden maar om de controle en macht.
Zelfbewustzijn is de verbinding tussen het bovenstaande en de welzijnsontwikkeling van onze gemeenschap. Het geldt niet alleen voor de individu maar ook voor onze maatschappijvorm. Onze wereldgeschiedenis en de ontwikkelde wetenschappelijke kennis van de natuur geeft ons alles wat we nodig hebben om zo vooruitstrevend mogelijk te werken aan ons welzijn zonder de omgeving te verwoesten. Mijlpaal 2 vult dat aan met bewustwording.
Mijlpaal 2
Deze mijlpaal vertegenwoordigt de hoogwaardige innerlijke en uiterlijke balans die de mens zelfbewust waarmaakt door de 5 kernwaarden te leren hanteren, niet alleen door ze te begrijpen maar door ze als permanente verantwoordelijkheid te aanvaarden. Sustainocratie is een maatschappijvorm op basis van deze inzichten. Ze ontstaat in Eindhoven en Brabant (maar ook elders in de wereld) en vertegenwoordigt een nieuwe evolutionaire stap voor de mens met gigantische gevolgen. Mijlpaal 1 gaf ons beheersing en controle over de omgeving, maar ook twijfel, angst, een zoektocht naar onszelf en veel experimenten met het overleven. Mijlpaal 2 geeft ons dieper bewustzijn, wetenschap, verantwoordelijkheid, richting en cohesie. De transitie is gebaseerd op vertrouwen in onszelf en onze levensrelatie met onze omgeving. In plaats van te overleven leren we leven.
Gisterenavond was ik te gast in het Center of Human Emergence (CHE) op uitnodiging van Helmer van Weelderen. Helmer vond dat ik met de Stad van Morgen vergelijkbare dingen deed als Marilyn Hamilton uit Canada. Marilyn was uit Canada overgevlogen en zou die avond iets presenteren.
Marilyn Hamilton
Nu ben ik altijd nieuwsgierig naar de aanpak van andere mensen elders in de wereld maar mij ging het meer die avond om voeling te krijgen over de activiteiten van Helmer. De avond was een wederzijdse investering in het bundelen van energie, Marilyn was een mooi en inspirerend excuus en CHE een fijne, warmhartige setting.
De locatie bleek een prachtige natuurlijke omgeving in de bossen van Lage Vuursche. Ik had voor Helmer twee boeken over Sustainocratie meegebracht. Een voor hemzelf en de andere om weg te kunnen geven. Het aanwezige gezelschap bleek divers, vooral 50-plus, mooi in balans wat betreft man en vrouw. Men was gretig in het handen schudden terwijl de kennismakings-conversatie opvallend vaak meteen ging over Spiral Dynamics. Zo maakte ik al snel kennis met de positieve energie van CHE en de voorzitster Lisette Schuitemaker, zijns gedreven auteur van verschillende boeken en vrouw met een mooie krachtige uitstraling. Aan tafel ging de conversatie even over op het onderzoeken van de mogelijke band tussen mij en Marilyn waardoor Sustainocratie sprake kwam. Helmer legde snel de twee boeken op tafel die door de aanwezigen met nieuwsgierigheid werden bekeken. Nog steeds had ik geen idee of er werkelijk een band was met de kleine Canadese maar met de aanwezige CHE bezoekers kennelijk wel. Men was hongerig naar praktische invulling van de theorie en bijbehorende resultaten. De enthousiaste aansporing van Helmer was natuurlijk een prachtig bruggetje.
Marilyn bleek een charmante kleine, tengere hittepetit die de mensheid in steden liever ziet als bijenkorf populatie dan als andere, minder natuurlijke vormen van stadsvorming. Daarin kunnen we elkaar zeker vinden ook al komen we die avond niet veel verder dan een korte introductie van haar visie. De rest van de avond staat in het teken van het vormen van een zogeheten `constellation´, een soort opstelling die we kennen uit het bedrijfsleven en familiesituaties, maar dan rondom een complex maatschappelijk thema. In dit geval sprak Marilyn haar zorgen uit over de vluchtelingenstroom in Europa en de manier waarop we ermee omgaan. Ze presenteerde een zin waarin kernwoorden stonden die werden verdeeld door de zaal binnen de context van tijd (verleden, heden en toekomst) en hiërarchie (hoog, laag). De andere kernwoorden waren uit het gevoelsleven (angst, moed, waardigheid) en de maatschappelijke context (vluchtelingen, migranten, stemmers, niet stemmers, regels, politiek). Er was zelfs een `troefkaart` en een briefje dat de `idiote compassie` vertegenwoordigde. Uit de kring van de ruim 25 aanwezigen konden mensen een rol op zich nemen door een keuze te maken uit de kernwoorden.
De eerste rol die aangeboden werd was `angst`. Deze vond al snel de weg naar een van de aanwezigen. Eigenlijk vond ik dat meteen heel passend. De persoon wist de angst dan ook voorbeeldig uit te beelden, juist door onverschillige, passieve aanwezigheid en middelpunt. Angst werd meteen dominant in de hele setting. Andere mensen namen de verschillende rollen op zich en het issue `vluchtelingen en migranten` kon uitgebeeld worden door gevoelsmatig met de variabelen om te gaan. Zelf had ik verkozen mijn dagelijkse rol van holistisch toeschouwer vast te houden en geen gefragmenteerde rol toe te eigenen. Ik wist dat ik dan te dominant aanwezig zou zijn geweest en angst geen enkele kans had gegeven. Maar die werkelijkheid kan ik in Eindhoven waarmaken maar in deze setting zou het niet meteen geaccepteerd worden daar men mij helemaal niet kent. Dat past ook bij de rest van het land Nederland waar ik geen enkele invloed uitoefen omdat mijn bewijsvoering van de transformatie uit Eindhoven moet komen wegens de intense transformatieve complexiteit waar we voor staan in Sustainocratie. Het was voor mij veel interessanter om de ontwikkeling van de opstelling te observeren omdat het hele sterke gelijkenis vertoonde met wat ik dagelijks meemaak in de maatschappij en zeer zelfbewust en doelgericht in wroet en roer (STIR) om tot een gewenste eindresultaat te komen. Daarnaast ben ik zelf vluchteling geweest en ben wat en wie ik ben door de ervaringen die ik door die conditie heb opgedaan, zowel in persoonlijke verlichting als in de ontwikkeling van mijn opvattingen over de kernverantwoordelijkheden van een zichzelf harmoniserende maatschappij. Dat dit erkenning krijgt in Brabant is vooralsnog irrelevant voor de rest van het land. Terughoudendheid was in dit geval mijn beste optie.
De constellatie ontwikkelde zich zoals verwacht in een angst-gedreven Nederland. `Angst´ bleef dominant zonder iets te hoeven doen of zeggen, terwijl de anderen een relatief statische, passieve houding aannamen. De man die `de regels´ voorstelde ging onbewust of bewust (?) boven op zijn regels (een papiertje) staan en kwam daar het eerste half uur niet van af. De dame die `de vluchtelingen´ voorstelde stond in eerste instantie in de toekomst met het gezicht half naar buiten en half naar binnen. De setting was alles behalve uitnodigend. ´Politiek´ stond dominant hiërarchisch maar verplaatste zich na verloop van tijd richting het `verleden`. Vluchtelingen experimenteerden moedig door verschillende posities aan te nemen maar telkens voelde het niet goed, ofwel door de dominantie van angst die compassie in de weg stond, ofwel door de onverschilligheid van de politiek die zich helemaal afzonderde van de volksvertegenwoordiging door in het verleden te gaan staan. Daar stonden ook de `niet stemmers´ die zich geblokkeerd voelden om op te komen voor de vluchtelingen door het conservatieve standpunt van de politiek. Zelf verantwoordelijkheid nemen zat er niet in aan die kant, vooral kritiek over de onbereikbaarheid van het heden waarin de keuzes gemaakt dienden te worden.
De `idiote compassie´ werd uiteindelijk overtroeft door moed waardoor angst vanzelf naar de onzekere toekomst verschoof en tijdelijk buiten spel werd geplaatst zodat er in het heden ruimte ontstond voor de bundeling waardigheid, regels, stemmers, migranten en in het centrum van alle aandacht: de vluchtelingen. Deze kwamen in beweging rondom het vluchtelingen thema waardoor er positieve energie ontstond. De troef had er al die tijd passief tussen gestaan en niets gedaan. Het was dan ook onduidelijk wat die troef geweest had kunnen zijn. Toen de zaak in beweging kwam was de troef dan ook snel verdwenen om zich te scharen achter de politiek en `niet stemmers´.
Overweging
Ondanks het feit dat de groep gevraagd werd de energie van de rollen in de constellatie los te laten bleek deze toch overheersend aanwezig te blijven tijdens de reflectie over wat er gebeurd was. Als observator met veel `roerende` initiatieven in de maatschappij was de uitkomst niet verrassend, en zelfs zeer herkenbaar. De passieve, bijna apathische bevroren beginsituatie rondom angst is typerend voor een maatschappij die zegt bang te zijn voor de ander maar in feite bang is voor zichzelf. Wat zijn de consequenties als ik wat doe? Wat kan ik kwijtraken? De onaangename maar `veilige´ permanente ondertoon en excuus van angst moet overwonnen worden maar waar komt die eerste stap vandaan? De meekijkende rol van regelgeving, het standpunt van conservatief eigenbelang van de politiek ende tweedeling van de maatschappij (stemmers en niet stemmers) zorgt er uiteindelijk voor een deel van de bevolking zich overwint, ondanks een onzekere toekomst en in het hier en nu de oplossingen formuleert.
De reflectie nam vooral een wending van interpretatie van gedrag en individuele keuzes in de rollen maar niet van `wat kan ik hier zelf mee´ in mijn dagelijkse werkelijkheid. De bewustwording dat als we redeneren vanuit rollen deze rollen vaak blokkerend werken totdat de context zich aanpast komt niet uit de verf. Als men vasthoudt aan de rollen dan is men afhankelijk van de bereidheid de onderlinge context aan te passen. Die dynamiek gaat niet zomaar. Meestal is daar een crisis of het goede voorbeeld voor nodig. Als een rol van plek verandert dan veranderen allen. Als men de rollen echter tijdelijk helemaal los laat en als mens met elkaar in het centrum van het heden gaat staan om aansluiting te vinden bij de kernwaarde waar het om gaat, in het geval van de vluchtelingen is dat gezondheid en veiligheid, dan kan ontstaat commitment dat zich terug laat voeren tot de rollen. Uiteindelijk wordt de kernwaarde sturend en worden de rollen faciliterend in plaats van blokkerend.
In de Stad van Morgen initiatieven zijn we constant aan het roeren in de maatschappij zodat de veranderende posities en context aanpassing rondom concrete kernwaarden (zoals veiligheid en gezondheid, maar ook zelfbewustzijn en samen-redzaamheid) leiden tot clusters van actie en innovatie. We zijn zelfs zover gekomen dat politieke standpunten zich hebben verbonden en dat nu de integrale maatschappelijke context van de stad (Eindhoven) is aangepast met alle programma´s en deelnemers van dien. Het is een zelfbewuste techniek om de passieve `bevroren` tendens te doorbreken door een statische piramide weer vloeibaar te krijgen zoals het leven betaamt. Als elke deelnemer aan de constellatie dat snapt dan kan men het zakelijk of maatschappelijk toepassen om veel sneller tot gewenste resultaten te komen rond de enorme knelpunten van deze tijd in een eigen gebied. Bewustwording is een kernzaak voor de ontwikkeling van een nieuwe werkelijkheid `zijn´ zonder aangepast ´doen´ leidt tot leuke avonden maar geen maatschappelijke transitie. Het `doen´ na afloop van de ´zijn´s beleving is een gemis en zou zeker de CHE setting verrijken. Ook de deelnemers zelf zouden middels de praktische verwerking de beleving om kunnen zetten in de spiral dynamics waar men over theoretiseert.
Stad van Morgen 