Categorie: Maatschappij

COS3I wijkgerichte sociale inclusie in Sustainocratie

Jean-Paul Close4 reacties

COS3I is een wijkgerichte samenwerking om de wijkbewoners te betrekken bij hun eigen leefomgeving en duurzame ontwikkeling. Dat kan op vele manieren.

Het moeilijkste van alles in een maatschappelijke transitie is het meekrijgen van de bevolking in de nieuwe dynamiek van dagelijks handelen. We zitten allemaal in bepaalde gedragspatronen die we gewend zijn. De som van deze patronen van alle 7 miljard mensen samen op Aarde zijn de basis van de grote problemen waar we nu wereldwijd mee kampen (vervuiling, aanpassing aan klimaatverandering, armoede migraties, geweld). Ook lokale problemen kunnen we daaraan wijten, zoals eenzaamheid, sociale exclusie, agressie en criminaliteit, armoede ontwikkeling, enz.

Als we er iets aan willen doen dan dienen we er zelf en samen de schouders onder te zetten en maatregelen te nemen. Binnen de Stad van Morgen helpen de kernwaarden die we voor onszelf bepaald hebben als richtlijn om acties te ontwerpen. Zo ontstaan al die mooie samenwerkingsverbanden. AiREAS bijvoorbeeld heeft ons veel inzicht gegeven over de manier waarop onze eigen levensstijl onze blootstelling aan luchtvervuiling beïnvloed. Daar kunnen we dus al wat aan doen. Maar een hele organisatie opzetten voor luchtvervuiling alleen is onmogelijk want luchtverontreiniging is het resultaat van vele activiteiten die aandacht behoeven. Als we die activiteiten aan willen pakken dan dient het daarom te gaan en zien we als resultaat een betere luchtkwaliteit. Dan komen we al snel op vraagstukken over onze mobiliteitskeuzes, eetgewoontes, maatschappelijke betrokkenheid, bewustwording, enz.

En daarvoor zijn een 20 tal mensen nu samen COS3I gestart.

Kringen: Uit de grote groep ontstaan thematische kringen waar aandacht wordt gefocust en programma’s worden uitgewerkt in de sfeer van “doe je mee?” We willen dan niet het wiel uitvinden maar vooral bestaande programma’s betrekken en ruimte bieden in het consortium zodat het ene initiatief het andere versterkt. Enkele economische dragers dienen dan de financiële basis te vormen die ook de andere maatschappelijke lijntjes mogelijk maken zonder dat we afhankelijk worden van subsidies.

Wijkgebouw: De centrale kracht is een wijkgebouw waaraan de activiteiten worden verbonden als wijkgerichte projecten. Huidige kringen bevatten niet alleen activiteiten voor de Nederlandse ouderen, werklozen, hulpbehoevenden en gezelligheidsmensen. We richten ons integraal op de multiculturele werkelijkheid waarin ook Expats, studenten, migranten enz een belangrijke rol spelen, zeker in Eindhoven.

Huidige plannen en activiteiten zijn:

  • Samen koken en eten: “Eet je mee?” binnen onze multiculturele bevolking zijn er heel veel mensen die het leuk vinden om te koken. Samen eten is een verbindend element waar we tijd voor nemen. Elke keer een ander gerecht, uit een ander land, samengesteld door mensen uit die landen.
  • Mobiliteit: “Ga je mee?” deze kring is bezig met allerlei vormen van mobiliteit zoals duofietsen, fietstaxi’s, recreatietochten…. maar ook lichamelijke activiteiten zoals sport (fietsen, rugby, wandelen) of spel (animal moves, speurtochten, uitdagingen).
  • Projecten: “Doe je mee?” Wijkgerichte projecten op gebied van tuinonderhoud, buurtfeesten, huizenonderhoud, kunst in de wijk,
  • Huiskamer: “Kom je ook?” Gezellig met elkaar een drankje drinken, kaarten, wat muziek spelen of andere dingen doen…

Enz. Alles laagdrempelig, met de inzet van allen die dat willen.

Regelmatige verkoop stadslandbouw producten op 5 hoog Veemgebouw

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Vrijdag 23 juni in de ochtend (van 09:30 tot 12:30 neemt FRE2SH weer de tweewekelijkse verkoop van de productie van Duurzame Kost op de 5e verdieping van het VEEM gebouw op Strijp-S ter harte. Te koop zijn verse salades, kruiden en forellen. Alle verkoop wordt ter plekke geoogst en u krijgt er een korte uitleg bij.

U kunt voor een vrijwillige bijdrage lid worden van FRE2SH door u aan te melden. U krijgt dan regelmatig uitnodigingen om rechtstreeks verse stadslandbouw producten af te nemen zonder tussenhandel. Ook ontstaan er allerlei leuke voedselgerelateerd initiatieven waar u aan mee kunt doen. FRE2SH is een samenwerkingsverband binnen de Stad van Morgen dat experimenteert met binnenstedelijke voedselzekerheden en kwaliteit.

FRE2SH is op dit moment actief op Strijp-S op 5 hoog in het Veemgebouw, wijkgebouw de Dommel in Gestel en in S-Plaza via de Groene Dialoog. Sommige producten dienen te worden besteld om versheid en leveringen te kunnen garanderen. Overschotten worden verwerkt in FRE2SH – COS3I “kook je mee?” en “eet je mee?” initiatieven voor sociale inclusie en integratie. Er ontstaan ook fietsroutes die stad en platteland met elkaar verbinden.

Geïnteresseerd?

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

 

 

 

Woonbeleid kan en moet anders

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Volgens het sustainocratische gedachtegoed behoort wonen tot de kernwaarde “veiligheid”. Zonder veiligheid is er geen duurzame maatschappijvorming mogelijk omdat personen zich genoodzaakt voelen tot overleven. Dat brengt stress met zich mee dat ten kosten gaat van welzijn, rust en stabiliteit, als ook ten kosten van vrede, cohesie en waarden gedreven productiviteit.  Mensen die in een overlevingsdynamiek terecht komen kijken anders naar ethiek en verantwoordelijkheden omdat het korte termijn eigenbelang voorop komt te staan. Dat wordt verder gesterkt als men uitzicht- en kansloos zich in stand moet trachten te houden en zo soms beslissingen neemt die voor de lange termijn dramatisch uitpakken. Het voorbeeld van slechte hypotheken van banken die uiteindelijk hebben geleid tot de kredietcrisis in 2008 is slechts een voorbeeld van de onstabiliteit die wordt veroorzaakt door radeloze mensen en geldbeluste instanties die elkaar vinden in risicovolle en mensonterende scenario’s.

Sinds de jaren 70 is de landelijke overheid zo geobsedeerd met de stijgende zorgkosten van een vergrijzende maatschappij dat ze het speculatieve kapitalistische systeem hebben omarmd om geld te creëren uit het niets. Destijds was het een geniaal concept. De consequenties werden echter niet alleen onderschat, men was zich er vaak niet eens nog van bewust. Daarmee heeft men tevens de geldgedreven bestuurlijke corruptie van banken, bestuurders en vastgoedmagnaten de ruimte gegeven om zichzelf te verrijken over de rug van de bevolking. Dit vastgoedbeleid is gebaseerd op het creëren van tekorten zodat de huizenprijs stijgt door de enorme vraag. Het geldelijke vermogen in het land werd zo afgestemd op de virtuele waarde van het vastgoed en de terreinen, niet op het gebruik ervan. Zo kon het gebeuren dat leegstand groeide tegelijk met de woonbehoefte en beide elkaar niet konden vinden.

In dezelfde periode verdubbelde de bevolking door migratie. Deze werd allereerst gestuurd door de werving van goedkope handjes voor de simpele fabriek en logistieke processen waar Nederland zich op focuste. Dit, gecombineerd met de geforceerde tekorten in de huizenmarkt, de cultuur van echtscheidingen, waardoor vele mensen alleenstaand werden, al dan niet met kinderen, heeft enorme gevolgen voor het echte welzijn in Nederland. Er is een beperkte rotatie in het wonen omdat mensen een pand niet loslaten voordat ze een ander hebben gevonden. De noodzaak dwingt tot het maken van schulden waardoor geen enkel land in de wereld heeft zo’n enorme geforceerde schuldenlast om te wonen heeft dan Nederland. Het legt tevens de bevolking klem in haar vrijheid tot creatief vermogen omdat men aangewezen is tot een vorm van levenslang gesalarieerde slavernij. Ondertussen stijgen de lasten van mensen die bezwijken onder de lasten, stress en burnouts.

Nu, bijna 50 jaar later komen we als bevolking (niet noodzakelijkerwijs de bestuurders) tot de conclusie dat het anders kan en moet. Aan de speculatieve groei-economie is echter macht verbonden die zich niet zomaar laat opheffen. De gerelateerde wet en regelgeving gaat niet om de mens maar om het in stand houden van deze werkelijkheid die welzijn, speculatie en corruptie tot een beleidscombinatie hebben verheven en het als noodzakelijk en “normaal” afschildert als men erom vraagt. Ondertussen groeit de maatschappelijke ellende.

Hoe dan anders? Volgens Sustainocratie dient de bevolking de maatschappij te dragen, niet technologie, vastgoed of kapitaal. Dit zijn slechts middelen in een constante samenwerking voor duurzaam welzijn en kwaliteit van leven. Een maatschappij waarbinnen het belangrijkste vermogen bestaat uit een creatieve, ondernemende, zelfbewuste bevolking is huisvesting een middel om de betrokken partijen vast te houden en te stimuleren. Huisvesting zou in zo’n geval gratis moeten zijn in ruil voor inzet en betrokkenheid. De huizen zouden zoveel mogelijk zelfvoorzienend moeten zijn en in ruimtelijk opzicht optimaal geprojecteerd worden op kleinschaligheid van duurzaam wonen, of dat nu communities zijn, eenpersoons of gezinswoningen. De betrokken burgers zijn interactief en productief waardoor men met elkaar eet, creëert, liefheeft en activiteiten ontplooit waardoor de gemeenschappelijke ruimtes net zo belangrijker worden als de individuele. Deze laatsten zijn van belang voor het veiligheid aspect van privacy. De gemeenschappelijke ruimtes zijn van belang voor de interactie van plezier, nut en gemeenschappelijke zekerheden.

Het Sustainocratische gedachtegoed ligt echter veel te ver van de werkelijkheid die ons nu omringt. Als we ons stappenplan omarmen dan komen we tot boeiende tussenoplossingen die ruimte proberen te krijgen in een wereld vol (helaas mens eigen) misbruik en macht. We klagen natuurlijk ook het misbruik aan dat we zichtbaar trachten te maken zodat het opzij stapt voor de logica en kracht van onze burger samenwerking.

Zo denken anderen er ook over en delen de visie met ons via allerlei wegen. Ecodorp Boekel is een voorbeeld van een initiatief dat op natuurlijke waarden zich tracht te ontwikkelen. Zo ook dit voorstel dat ik van Hans Steenbergen ontving.

BETAALBARE-HUISVESTING-IS-MOGELIJK

Of dit stuk, waarin de ontwikkeling van onze huidige maatschappelijke koers de problemen alleen maar groter maakt en we uiteindelijk niet meer anders kunnen dan het heft in eigen handen nemen om onze kernwaarden te waarborgen.

https://www.corporatienl.nl/artikelen/we-nationaliseren-de-corporatiebranche-en-geven-mensen-geen-uitkering-maar-een-sleutel-van-een-huis/

Er is heel wat gaande maar de basis is dat we de ruimte niet lijken te krijgen voor de vernieuwing waar zoveel menselijkheid en maatschappelijk welzijn vanaf hangt. Ruimte opeisen is voor velen een brug te ver juist omdat we het hebben over veiligheid en niet over opstand. Maar of er een vreedzame weg is dat zal de nabije toekomst moeten uitwijzen.

Guus Meeuwis brengt het goede naar boven

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Opa en Oma zijn respectievelijk 84 en 82 jaar oud. Ze hebben via de giroloterij kaartjes gewonnen voor Guus Meeuwis in woonplaats Eindhoven. Op vrijdagavond 9 juni is het zover. ’s Ochtends zat opa al te mopperen dat dit niks voor hem is. Zoveel mensen, een stadion vol, muziek, onzekerheid, angst, slecht ter been….en als er wat gebeurt? Maar het avontuur bleek doorslaggevend. Oma wil altijd overal op tijd zijn. Het concert begint om 19:45 maar om 17:30 staat ze al klaar om te vertrekken. Je weet maar nooit.

Eenmaal in het PSV stadion bleken de gewonnen kaartjes een zitplaats te vertegenwoordigen in de uiterste nok van het stadion. De eerste twee trappen gingen nog maar daarna werd het steeds steiler, zonder leuningen en met een enorme diepte onder de voeten. Welwillende omstanders hielpen ze dat stukje verder omhoog tot ze op hun plekje konden neerstrijken. “Als we dat geweten hadden…?”

Opeens werden ze door omstanders een pilsje in hun handen gedrukt. “He? Hoezo? Waar hebben we dat aan verdiend?” Wildvreemde mensen die hen zo maar even een liefdevol cadeautje gaven. Moeten we ze nu betalen? Nee….jullie hebben het verdiend!

Even later komt een stadionmedewerker met de opmerking dat hij voor speciale gevallen een aparte zitplaats kan regelen. Stomverbaasd gaan opa en oma mee, onderweg geholpen door allerlei omstanders. En inderdaad krijgen ze een prachtige zitplaats waar uiteindelijk Guus zelf een aantal keer langskomt. De sfeer is geweldig. Elk liedje wordt luidkeels meegezongen. Opa en oma worden omhelst door jongeren, krijgen spontaan knuffels en kussen van omstanders en gaan mee in de vreugde van de show.

Vlak voor het einde van de show besluit oma met opa al aan te wandelen, bang voor de meute die dadelijk het stadion gaan verlaten. Iemand die hen tegenkomt onderweg vraagt spontaan “hebben jullie het leuk gehad?” en weer volgt een omhelzing. Een politie helikopter vliegt boven het stadion maar die lijkt bij het proces te horen, net als alle politie die zich heeft verzameld rondom het stadion. Ze hebben geen weet van de mogelijke dreiging die is ontstaan en ervaren de politiedrukte als een bijkomstigheid.

Eenmaal thuis zijn opa en oma doodmoe maar enthousiast. “Het was geweldig! Met al die lieve en enthousiaste mensen rondom ons heen kan de wereld toch niet slecht zijn!”

En gelijk heeft ze. Guus haalt het beste in de mensen naar boven en de mensen zijn gewoon goed, behalve als je naar de ellende op televisie kijkt.

Gaat het wel goed met Eindhoven?

Jean-Paul Close1 reactie

Kapitalisme functioneert optimaal vanuit materiële en vastgoed belangen. Dat daarmee geknoeid wordt hebben we kunnen ervaren dankzij de kredietcrisis. Maar beheer van grond en gebouwen heeft al sinds de transitie van jagen naar verbouwen de machtsverhoudingen beheerst. Politiek gaat om belangen en vooral het “eigenbelang”. Voor de komst van internet kon de gevestigde orde hun gang gaan met het eigengemaakte wetboek in de hand over de rug van de bevolking en was opstand of oorlog het middel om misstanden te doorbreken. Tegenwoordig is de burger mondiger, analytisch en heeft toegang tot de vele openbare documenten. Men laat zich niet zo snel meer bedonderen, manipuleren en onderdrukken. De burger wordt slimmer, de witte boord corruptie ook. Dit verhaal gaat over bestuurlijk wangedrag in Eindhoven maar helaas is het een fenomeen dat eerder norm is dan uitzondering, ook in de vele andere steden en het platteland. Een bestuurder zei mij daarop heel open “onze enige fout was dat u het te weten hebt kunnen komen.” 

Helaas bouwen we daar geen duurzame maatschappij mee. Het is ook niet gezond noch Sustainocratisch. Stad van Morgen creëert dan ook een andere maatschappelijke inrichting gebaseerd op gelijkwaardigheid, respect, vertrouwen en samenwerking. Hedendaagse, historische maatschappelijke corruptie en misbruik kunnen we alleen maar aanpakken door de nieuwe werkelijkheid massaal te omarmen en samen onze gebiedsontwikkeling aan te pakken op de Sustainocratische manier en dit ook op te eisen. 

Eindhoven de slimste?

Naïef? Met veel trots vertellen we wereldwijd over Eindhoven, onze stad die uiteindelijk geleerd heeft slim te zijn, bijvoorbeeld door sustainocratische kernwaarden als gezondheid ook bestuurlijk in 2016 te omarmen middels de Brabantse Health Deal. Dit nadat de Stad van Morgen in 2010 al uitnodigde tot het creëren van de gezondste stad vanuit luchtkwaliteit middels het gezamenlijk opzetten van AiREAS.  Met veel enthousiasme zoeken we nu ook de gezonde interactie tussen burgers om samen wat te maken van de stad op gebied van al onze zekerheden, zoals, naast luchtkwaliteit (AiREAS) voedsel (via FRE2SH), bewustwording leren (via de School of Talents), sociale integratie (COS3I) en allerlei burgerparticipatie programma’s die gefundeerd zijn op deze gemeenschappelijke ambitie van gezondheid en het permanente en lucratieve innovatieproces op basis van de Sustainocratische kernwaarden. Dit groeit. Daar hoort ook gebiedsontwikkeling bij vanuit betrokkenheid, cocreatie en samenredzaamheid. Met veel mensen maken we niet alleen de stad Eindhoven sustainocratisch, maar ook de groen-blauwe ruit, het land van Dommel en Aa, heel Brabant, Europa en de hele wereld. Wij vinden ons niet naïef, we denken dat het zo moet zijn in deze tijd. 

Eindhoven de corruptste?

Maar elke positieve kant heeft ook zijn kanttekeningen. Zo wordt de Stad van Morgen de laatste tijd benaderd door radeloze burgers die het gevoel en vaak het bewijs hebben slachtoffer te zijn of worden van macht-politieke vastgoed spelletjes in de gemeente. In dit geval gaat het om het Kanaalgebied, maar het fenomeen wordt breed getrokken. De techniek die toegepast zou worden door bepaalde bestuurders is:

  • het bewust stichten van verwarring door allerlei programma’s aan te kondigen en uit te laten werken zodat niemand meer weet waar het over gaat, ook de gemeenteraad niet.
  • programma’s te versnipperen zodat het gebiedsoverzicht wordt verloren. Bij vraag om participatie het bericht geven dat de plannen al zover gevorderd zijn dat inspraak niet meer mogelijk is…..
  • betrokkenheid van lokale burgers en bijbehorende top professionals mijden totdat de plannen al zijn uitgewerkt, uitbesteedt en beklonken met het eigen netwerk.
  • achter deuren maatregelen nemen met het eigen projectontwikkelaars netwerk, grond verkopen inclusief vergunningen zodat niemand meer een juridische poot heeft om op te staan.

De chaos die is gecreëerd door de Vestdijk met gigantisch veel geld aan te pakken zonder een totaalplan voor de stad levert al een hele lading kritiek op van bestuurlijk onvermogen en incompetentie. Stad van Morgen pleit voor een autoloze stad waar de dynamiek van stedelijke mobiliteit wordt verzorgd door goed openbaar vervoer en veel kleine voertuigen in de reeks van fietstaxis, duofietsen, enz. De integrale aanpak van de binnenstad levert enorme besparingen op wegens het minderen van verkeersgerelateerde infrastructuur en het bevorderen van winkel en horecagebruik door langzaam wandel en fiets mobiliteit. Geen chaos en ergernis maar dynamiek en interactie, niet deze halve, te dure en inefficiënte oplossing.

Dit is tegenstrijdig aan Sustainocratie, maar ook niet ethisch in het democratische proces. Geld en bedrog stuurt, niet het algemeen belang en de participatie. Ook voor de Stad van Morgen is bijvoorbeeld het Kanaalgebied in Eindhoven een geweldige kans om het groen-blauwe karakter van de stad te verbeteren en te omringen met natuur, recreatie, horeca en woongenot. Zo wordt het de bevolking en raad ook sinds jaar en dag politiek verkocht (Een raadsinformatiebrief uit 2004 spreekt nog boekdelen. Raadsinformatiebrief_Betreft__voortgang_project_herinrichting_Eindhovens_Kanaal__buiten_de_gemeentegrens___raadsnummer_04.R935.001_ ) maar het tegendeel blijkt waar.

Onderzoek van burgers levert een aanklacht op die op 1 juni naar een van de drie bestuurlijke controle organen van de Nederlandse Staat, de Raad van State (de andere twee zijn: de Rekenkamer en de Ombudsman) is gestuurd en met vele mensen in de omgeving is gedeeld. Deze deelden het weer met de Stad van Morgen wegens onze samenwerking in het gebied. De analyse kunt u hier downloaden. Opzettelijke verwarring over kanaalzones tbv oa RvS ingeleverd 06062017 . Steeds meer mensen willen weg uit deze stad omdat deze “met dit soort praktijken zichzelf en de medemens kapot maakt”.  Wetenschappelijk onderzoek over de Staat heeft het falen van de Staat aangetoond omdat deze wel in staat is tot zelfreflectie (wat doe ik fout?) maar niet tot zelfcorrectie (hoe maak ik het goed?) wegens de politiek-economische democratie en kapitalistische sturing in de schaduw. De onderbouwde aanklacht verwijst naar een schaduwproces dat zich als een virus heeft geïnstalleerd in de maatschappij. De klacht komt terecht in hetzelfde netwerk van zelfreflectie alsof we een wolf vragen zich als een huishamster te gaan gedragen. In het verleden zouden er wat politici, die met naambekendheid zich hieraan schuldig maken en “zo dom waren zich bekend te maken hierin”, aan de publieke schandpaal worden genageld om zo de aandacht van het systeem zelf af te wentelen. Iedereen tevreden en men gaat gewoon door met de schaduwpraktijken.

En nu?

Stad van Morgen heeft dit gebeuren natuurlijk aangekaart bij de nieuw aangestelde programma managers Brabantse Health Deal van de Provincie. Bovenstaande onethische gang van zaken is een overheid aangelegenheid en dient aangepakt te worden als we samen naar een nieuwe maatschappelijke orde willen. Met moet niet zo naïef zijn dat dit soort praktijken in het huidige tijdperk zomaar doorgang mogen en kunnen vinden. Wij gaan gewoon door met de uitnodiging om vanuit Sustainocratische niveau 4 samenwerking de gebiedsontwikkeling vorm te geven op basis van aangepaste voorwaarden en regels. Wij trachten dit met zoveel mogelijk steden te doen zodat er ergens wel een gebied is waar men bereid is zowel de samenwerking als de ethiek te formaliseren. We hadden goede hoop dat Eindhoven hierin het voortouw zou nemen samen met ons maar misschien waren we daarin wel een tikje te optimistisch.

 

Meisjes en jongens doen het anders

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

AiREAS was een van de vele opdrachtgevers in HAVO/VWO. Het Heerbeeck College in Best had het dit jaar anders aangepakt. Dit jaar geen individuele presentaties in de les. Aan zo’n 20 tafels in de Aula konden de vele groepjes van 4 jongeren hun onderzoek presenteren. Als opdrachtgever konden we op die manier meerdere presentaties meemaken. 

Los van de inhoudelijke presentatie van onze eigen groep werden we vooral geïnteresseerd in de manier waarop deze 16 tot 18 jarigen hun onderzoek hadden uitgevoerd in teamverband. Tot onze verrassing bleken de teams die uitsluitend uit jongens bestonden het volledig anders aan te pakken dan de groepjes die volledig uit meisjes bestonden.

De jongens creëerden al snel een hiërarchie. Een van de jongens was de baas of voorzitter terwijl de rest onderling taken kregen toebedeeld. Bij de ene groep werkte dit uitstekend omdat de “baas” autoriteit had in de vorm van visie en kennis. De presentatie en het eindproduct had kwaliteit en de groep toonde cohesie maar ook afhankelijkheid van de autoriteit. Voor een andere groep werkte de hiërarchie juist averechts. De “voorzitter” had een economische insteek die alleen maar leidde tot verwarring, onenigheid en gebruik van macht in plaats van dialoog. De eindpresentatie was dan ook 3xniks.

Bij de meisjes waren de presentaties en inhoudelijke resultaten bewonderenswaardig. Elk van de teamleden bleek even deskundig en inhoudelijk op de hoogte. Bij navraag over hun manier van organiseren bleken ze op basis van gelijkwaardigheid en overleg hun project uitgevoerd te hebben. Een van de groepjes bleken vriendinnen die als groep hadden gewerkt. Een andere groep had elkaar door het project leren kennen en ook dezelfde techniek toegepast. Gaandeweg waren ze vriendinnen geworden. 

We hebben te weinig groepjes kunnen spreken om een statistisch oordeel te kunnen vellen. De eerste indruk van de verschillen waren frappant genoeg om uit te nodigen tot vervolg onderzoek tijdens andere interacties met scholieren.

Veiligheid in Eindhoven

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Veiligheid is volgens de Sustainocratie van de Stad van Morgen een menselijke kernwaarde en voorwaarde voor het vormen van een productieve en duurzame maatschappij. Helaas is in de huidige tijd het woord maatschappij een uitgehold begrip waardoor veiligheid structureel in geding is gekomen. In de huidige stedelijke cultuur wordt dat alleen maar versterkt. Dat kan anders.

Steden zijn onveilig?

Volgens de media is Eindhoven de op één na onveiligste stad van Nederland (2016). Als je de misdaadmeter bekijkt dan is het hommeles in elke grotere stad. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht vormen onderdeel van de top 10. In vele steden van Amerika en Europa is het zelfs erger door de getto-s die ontstaan in de wijken waarin ongelijkheid leidt tot nieuwe hiërarchievormen van georganiseerde misdaad. Het zijn kleine psuedo koninkrijkjes die zich macht toe-eigenen volgens de oude principes van territoriale afscherming, concurrentie en onderdrukking. Deze vormen van machtsclusters vormen zich rondom belangen van drugs en afpersing, net zoals de gevestigde “legale” orde zich clustert rondom vastgoed,  geld, regels en handel.

De huidige stad is vanuit kapitalisme een bolwerk van geldgedreven en geldafhankelijke structuren die als een eco-systeem door elkaar heen weven. Wat crimineel of niet is wordt bepaald door degenen die het wetboek in handen hebben, niet wat ethisch of moreel onderbouwd is. Geld is sturend, niet het belang van mens. Het geldelijke ecosysteem in de stad levert allerlei verschillen op tussen mensen. Aan die verschillen worden ook weer belangen gekoppeld van geld of macht. Mensen die buiten die wereld stappen moeten zichzelf zien te redden. “Diefstal” is dan een vorm van “zichzelf voeden” met wat de omgeving biedt. Een mens die zichzelf voedt is moeilijk crimineel te noemen, het is vaak slechts een vorm van overleven. Het wordt pas ethisch crimineel wanneer dat gepaard gaat met geweld en schade aan de integriteit van de ander.  Lichamelijk geweld is moreel verwerpelijk net als de minder zichtbare emotionele en psychische schade van criminaliteit. De gevestigde materiële orde zal zich dan niet te veel met lichamelijk geweld bezig houden in eigen land, rond de emotionele en psychische criminaliteit doet de een niet onder van de ander.

Criminaliteit (misdaad) wordt als volgt gedefinieerd: “Criminaliteit kan zeer algemeen worden gedefinieerd als alles wat door een wettelijke bepaling als misdrijf strafbaar is gesteld. Wat als criminaliteit wordt beschouwd, kan dus verschillen van maatschappij tot maatschappij, al naargelang van de heersende normen.”

De huidige stad is verworden tot een bolwerk van individualisme dat zich niet maatschappelijk verbindt maar economisch. En daarin zit ‘m juist het probleem. De doelgerichtheid van een gemeenschap dient veiligheid in stand te houden vanuit het belang van groepsproductiviteit. Als er geen groepsproductiviteit is doordat deze is vervangen door speculatie met kapitaal en afhankelijkheden dan ontstaat op mensniveau een overlevingsdrang. Als men niet krijgt wat men nodig heeft dan neemt men het daar waar men het kan vinden. Politie is een kapitalistisch fenomeen dat niet de veiligheid waarborgt maar omgaat met onveiligheid dat door de ongelijkheid en speculatieve werkwijze zelf wordt veroorzaakt. “Meer blauw op straat” toont dan alleen maar het gebrek aan sociale cohesie en gemeenschapszin rondom natuurlijke kernwaarden. Zodra een gemeenschap onveilig wordt stijgt de achterdocht en het individualisme, dus ook de “criminaliteit” van hen die niet aan de wetten van de omgeving kunnen of willen voldoen. Vanuit een economische basis is dat aanleiding voor politici om meer geld te wensen voor blauw op straat, meer controle maatregelen en regels, dus meer ambtenaren. Zo gaat de belasting omhoog, de druk op de maatschappij ook en loopt de criminaliteit mee omhoog in de pas.

Veiligheid als kernwaarde in een verbonden gemeenschap

Sustainocratie definieert een vijftal condities die een duurzaam vooruitstrevende gemeenschap opleveren. Geld speelt daarin geen rol dus ook geen gerelateerde macht of afhankelijkheden. Als we geld weghalen dan zijn we afhankelijk van elkaar en de productiviteit die we samen vorm geven om waarden te creëren en te verdelen op gelijkwaardige basis. Er is geen speculatie daar de behoeften door de gemeenschap zelf worden ingevuld. Er is geen speculatie als er geen handel is en dus ook geen economie. Als de productiviteit van de gemeenschap voldoende is en de verdeling evenredig over de gehele groep dan is er geen reden tot criminaliteit.

In de huidige stedelijke werkelijkheid klinkt dit als utopie. Dat is echter slechts de manier waarop we zijn geïndoctrineerd. Door ons te bevrijden van die doctrine ontstaat een leegte in de stad die we samen op kunnen gaan vullen. Een stad blijkt dan een el dorado van mensen die wél gemeenschap willen vormen, veiligheid waarborgen naar elkaar toe en samen werken aan onze kernwaarden. Waar veel mensen bij elkaar zijn en zich verbinden aan concrete hogere doelen die de menselijke duurzame ontwikkeling vertegenwoordigen dan ontstaat toegepaste creativiteit. De  groepen eisen hun ruimte op en verenigen zich rondom hun passie en verbondenheid waarbij geld hooguit een secondaire rol speelt. De waardecreatie is de kracht van de gemeenschap die eerst zorgt dat deze in stand gehouden kan worden en de eventuele overvloed via de traditionele economische patronen kan worden verhandeld met andere groepen. De stad transformeert haar ecosysteem naar een ontmoetingsplek, een gebied vol interactie en uitnodiging tot gemeenschappelijke waarden en verdeling. Wonen, samenkomen en actie ondernemen vormt de nieuwe kracht van de stad. De mens en haar belangen staan centraal terwijl ethiek en moraal vanzelf zorgt voor samenhorigheid en corrigerende processen wanneer deze geschaad dreigen te worden.

Het kan dus anders en gelukkig zien we dit in de meeste steden ontstaan, ook in Eindhoven. De graadmeter van criminaliteit is volgens de wet van tegenstelling tevens de peilstok van het tegenovergestelde. Terwijl criminaliteit de chaos verder inhoudelijk vorm geeft werkt de bewustwording aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie. Sustainocratie zet de stip vast waarnaar we kunnen werken terwijl we samen onze chaos ontstijgen en de schouders naast elkaar, arm in arm, onder onze maatschappelijke uitdagingen zetten. Daarin bestaat geen politie, geen blauw, geen bureaucratie maar veiligheid en gezonde samenredzaamheid, zoals het ons via natuurlijke weg is ingegeven.

College onderwijs(1)

De wet van de tegenstellingen toegepast in de opvoeding van jong en oud

Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar

Jean-Paul Close1 reactie

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”. Met deze woorden maakte Dilek Demir het verband duidelijk tussen de Zuid Europese en Turkse familiecultuur en de kernwaarden van Sustainocratie. Aanleiding voor de uitspraak was het bezoek van een 20 tal jonge vrouwelijke ondernemers die op inspiratie-toer waren en de totaal gerenoveerde Edisonstraat aandeden waar de SINI Lunchroom gevestigd is.

Het bezoek was georganiseerd door Laura Conradi die zelf ondernemend bezig is op Strijp-S. De betrokken dames kwamen niet alleen uit Eindhoven maar ook uit andere steden.

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar” is relevant omdat de sympathieke eigenaresse van SINI recent in haar lunchroom onwel werd en urgent opgenomen moest worden in het ziekenhuis met problemen aan haar hart. Normaliter in Nederland zou zo’n drama het sluiten van de lunchroom betekenen. Maar in het geval van SINI kwamen familie en vrienden in actie om het bedrijf draaiende te houden. “Een verzekering helpt je wel economisch maar bakt echt geen Turkse pizza’s en zet geen koffie of thee voor onze gasten”. Terwijl de eigenaresse rustig thuis kan uitzieken en lichamelijk maar ook psychisch kan herstellen groeit en bloeit het bedrijf met inzet van de spontaan betrokkenen. Ook de Stad van Morgen verplaatste vele vergaderingen naar de lunchroom zodat het nuttige met het aangename kon worden verenigd.

Het voorbeeld leverde ook de uitdaging op die we in onze COS3I (sociale inclusie, integratie en innovatie) hebben geformuleerd. Hoe kunnen we elkaar zodanig bijstaan, niet alleen vanuit de Sustainocratische stip op de horizon van samenwerking maar ook als het een keer misgaat bij een van de leden van de coöperatie. Hoe creëren we een vangnet voor de continuïteit van het bedrijf zolang de persoon in kwestie tijdelijk uit de running is? Vaak zijn het zzp-ers, kleine zelfstandigen die hun hele zekerheid hebben geïnvesteerd in dat bedrijf. Het Nederlandse zorgsysteem helpt wel bij het herstel van de persoon maar niet het bedrijf.  Daar willen we als COS3I vanuit het Sustainocratische gedachtegoed verandering in aanbrengen. Want ook in het land van vele zelfstandige ondernemers geldt uiteindelijk “Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”.

 

Burgerparticipatie is de kracht van een samenleving en angst van het beleid

Jean-Paul Close3 reacties

Burgers ZIJN de maatschappij en participeren altijd. Wanneer er dan expliciet gesproken wordt over burgerparticipatie waar hebben we het dan over? Om dát te begrijpen gebruiken we gemakshalve de gelaagdheid van een maatschappij. Aan de basis van onze maatschappij staan wij, de burgers, de mensen die samen de stad, de provincie, het land of continent vormen. De wereldburgers die door ons bestaan “de mensheid” vorm geven die voor zichzelf grenzen heeft opgeworpen om zichzelf een regionale groepsidentiteit te geven waar men zich mee verbonden voelt. Allereerst zijn wij dus mens en als zodanig grenzeloos verbonden aan alle mensen op Aarde. Daarna zijn wij burgers door territoriaal ons te verbinden aan regels die gelden in dat gebied. Die regels komen voort uit een geschiedenis en een mengelmoes van zichzelf toegeëigende machtsposities van bepaalde families of groeperingen en organische ontwikkelingen die een gebied heeft meegemaakt en waaraan we onze identiteit en manier van functioneren ontlenen. Dat heeft gaandeweg een infrastructuur opgeleverd en een diversiteit van opvattingen die eigen zijn aan de lokale demografie en cultuur. Zo is het gekomen dat Nederland anders is dan China of Mexico en ook intern verschillen toont tussen Zuid Holland en Friesland of Limburg, en Eindhoven, Amsterdam of Enschede.

Op wereldschaal is Nederland maar een speldenprik op een landkaart, grotendeels te zien als een deel van de kustlijn van de Noordzee en een grote delta door de monding van enkele grote Europese rivieren. Die positie heeft veel van de ondernemende kracht, handelsgeest en economische drijfveren van Nederland in de wereld bepaald. Als we dan weer kijken naar ons burgers dan is de geografische nietigheid van ons landje en de grootsheid van onze interactie met de wereld zo’n enorm contrast dat we ons af kunnen vragen wat er eigenlijk overblijft voor burgerparticipatie?

Als we dit vragen aan de ministerraad van Nederland dan krijgen we een heel andere benadering dan wanneer we het antropologisch, biologisch, sociologisch of evolutionair bezien vanuit de individu, het gezin of de buurt waarin we wonen. De kracht van het menselijk bestaan is vanuit samenhang, groepsvorming en creatievermogen fundamenteel voor het succes van bedrijven, maatschappijen en gemeenschappen. De sturing van menselijke groepsvormen wordt gevormd rondom belangen die de burgers aanzetten tot deelname aan arbeidsprocessen, vrijwilligerswerk, geloofsuitingen, opstand of vormen van emotieloze ondergeschiktheid. Burgerparticipatie is hier geen onderwerp van debat omdat de burger altijd al participeert. Er kan hooguit een dialoog ontstaan over het eco-systeem waarin men actief is wanneer voortschrijdende inzichten en bewustwording nopen tot het organiseren van nieuwe activiteiten en betrokkenheid, of het laten verdwijnen van activiteiten die in een nieuwe samenstelling niet meer relevant zijn of zelfs schadelijk voor de samenhang.

Regeringen en overheden richten beleid in op basis van regionale sturingsbelangen die een geheel eigen mix vormen tussen gemeenschappelijke zekerheden en uitingen van macht met bijbehorende (eigen)belangen. Als we het in die omgeving hebben over burgerparticipatie dan ontstaat een spanningsveld tussen het organiseren van de zekerheden en de machtsbelangen verbonden aan de gedelegeerde of ingenomen beleidsfuncties. Binnen macht is de opvatting “de burger mag meepraten maar wij zijn de baas”, binnen het organiseren van onze zekerheden regeert de opvatting “de maatschappij structureert zich vanuit interactief burgerschap en het beleid faciliteert”.

In onze huidige Nederlandse maatschappij heerst verwarring binnen de opgebouwde zorgstaat over de macht en burgerparticipatie. En dat komt vooral tot uiting in de zekerheden zoals:

  • gezondheid in relatie tot vervuiling,
  • veiligheid in relatie tot migraties,
  • samenredzaamheid in relatie tot burger en institutionele taakverdeling,
  • bewustwording in relatie tot onderwijsvormen
  • basisvoorzieningen in relatie tot economische afhankelijkheid

Burgerparticipatie eist in dit spanningsveld een deel van haar belastinggeld op voor het structureren van haar eigen zekerheden op basis van samenredzaamheid terwijl het beleid vanuit macht deze gelden toe-eigent om de machtsverhoudingen in stand te houden. Deze spanningen nemen explosieve vormen aan wanneer men niet tot elkaar kan komen. Burgerparticipatie is dan ook de kracht van de samenleving en de angst van het beleid omdat deze weet dat het van burgerparticipatie nooit kan winnen. Macht kan alleen zodanig standvastig optreden dat vertraging optreedt in actief burgerschap waardoor de spanningen alleen maar hoger oplopen.

Als daarentegen macht zich openstelt voor samenwerking en zich transformeert in faciliterende autoriteit met bijbehorende gedeelde omgang met middelen dan wint het aan eigenwaarde in de samenleving en sterkt het de eigen beleidspositie door aanpassingsvermogen en bestuursinnovatie afgestemd op de ontwikkelingen van deze tijd.

In dit laatste helpt de Stad van Morgen door burgers, beleid en bedrijfsleven doelbewust en resultaat gedreven met elkaar te verbinden in Sustainocratische processen. Deelnemers in reeds bestaande processen (AiREAS, FRE2SH, COS3I, School of Talents) erkennen dat ze er allemaal in autoriteit en erkenning op vooruitgaan terwijl het niet deelnemen leidt tot spanningen, kritiek en problemen. Ook binnen de Stad van Morgen groepen en gelieerde initiatieven groeit de wens tot opstand na een periode van bestuurlijke en burger samenhang die de laatste tijd weer lijkt te zijn verdwenen. In de beleid gelederen wijt men dit aan de aanstaande verkiezingen volgend jaar waardoor velen een risicomijdend gedrag vertonen. Binnen Sustainocratie heerst echter de opvatting dat menselijke kernwaarden niet afhankelijk dienen te zijn van verkiezingen maar een permanente rode draad in de maatschappij vormen waar structureel fondsen en ambtenaren aan verbonden dienen te zijn.

Binnenstedelijke voedselzekerheden 

Jean-Paul Close1 reactie

Deze weken aten we botersla, forel, peterselie, viooltjes, enz uit de stadsproductie van onder andere Duurzame Kost. Dit is een tendens die steeds verder gaat om de stad samenvoorzienend te maken op gebied van voedsel. Waarom doen we dit door er als FRE2SH sustainocratisch in samen te werken?

 

 

De Eindhovense forel voor en na de bereiding

 

Duurzame Kost en de Groene Dialoog zijn partners

Met boordevolle supermarkten is het misschien voor velen vreemd om over voedselzekerheden in de stad te praten. Toch zijn stedelijke bevolkingsgroepen structureel kwetsbaar doordat alle voedsel vaak van ver buiten de stad moet komen met nauwelijks betrokkenheid van de stedelijke bevolking. Er is daarom amper voedselbewustzijn laat staan kwetsbaarheidsbesef. Huidig voedsel is onderwerp van speculatie, manipulatie, verspilling, vervuiling, bodemverschraling, ontbossing, overbevissing, enz.

De voedselzekerheden kan men in de stad vergroten door zelf voedsel te gaan verbouwen al dan niet met toegepaste technologieën. FRE2SH is al jarenlang ons Stad van Morgen initiatief om de stedelijke productiviteit, het bewustzijn en de betrokkenheid te stimuleren door middel van samenwerking. Voor goede overlevingskansen dient onze voedselvoorziening niet alleen zo dicht mogelijk bij onszelf te worden aangeboden maar juist te ontstaan. We hanteren grofweg de volgende stellingen dat:

  • Het belangrijkste deel van onze voedselzekerheid op loopafstand beschikbaar moet zijn
  • en op loop en fietsafstand geproduceerd dient te worden liefst met onze betrokkenheid
  • op auto en andere transport afstand dienen producten gehaald te worden die ons lokale dieet aanvullen maar niet bepalen.

Dankzij toegepaste technologie kan veel worden geproduceerd in de stad, op daken en in stadsparken. Er ontstaat tevens een nieuwe relatie tussen stad en platteland. FRE2SH heeft al enkele hectaren in beheer van privé personen die hun grond voor de lange termijn beschikbaar stellen. In en rondom Eindhoven zijn allerlei initiatieven gaande die we niet commercieel maar vanuit het hogere voedselzekerheid doel verbinden.

Deze week hebben we in de Stad van Morgen de volgende Eindhovense stadsproducten binnen FRE2SH op ons menu gehad:

  • Eetbare bloemen (viooltjes)
  • Peterselie
  • Botersla
  • Forellen
  • Brandnetels
  • Munt
  • Honing (van stadsbijen)

En het stadslandbouw buitenseizoen is pas net begonnen. De aquaponics voedselinnovatie is niet seizoen afhankelijk. We kijken nu wat we eraan toe kunnen voegen, zoals vleesvervangende paddenstoelen, kruiden, Chinese kool, enz….

FRE2SH organiseert verdeelpunten voor leden in wijkgebouwen waar voldoende belangstelling ontstaat met betrokken lokale partners. Mensen die meewerken delen mee in de oogst.