Samen verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het gebied gebaseerd op gezondheid, leefbaarheid en kwaliteit van leven, uitgevoerd door thematische tafels die democratisch zijn ontstaan.
Participatie maatschappij in actie Stad – Platteland
Iedereen die een bijdrage kan leveren aan de cocreatie mag meedoen.
In januari 2014 verdeelde de Stad van Morgen 100 appelboompjes voor de openbare ruimte van Eindhoven. De boompjes waren op de kop getikt door Nicolette Meeder en trokken meteen de aandacht van allerlei mensen die er een projectje van maakten in hun buurt of met kinderen van de lokale basisschool. Het blog verslag kunt u hier lezen.
Toeval wil dat 2,5 jaar laten wat mensen elkaar treffen onder de Plataan van de Wasvenboerderij. In verband met de geluksroute zouden er verhalen verteld worden. Het gesprek kwam even op de kennismaking en de appelboompjes van destijds kwamen ter sprake. Het was een feestje van herkenning maar riep meteen de vraag op wat er sindsdien was gebeurd met de aanwezigheid van de boompjes in de wijk. Ik vroeg Manon om haar hartverwarmende verhaal te delen met ons.
In januari 2014 hebben Daniëlle en ik 3 appelboompjes op mogen halen bij Nicolette.
Boompjes halen bij Nicolette (januari 2014)
In een saaie grasstrook aan de Gemberstraat hebben we ze geplant.
Een van de drie boompjes
Buren kwamen zeggen dat dat niet zomaar mocht, maar wij hadden dit al met de gemeente kort gesloten. “Die zullen hier niet lang staan met al die jeugd” was een veelgehoorde opmerking.
In het eerste voorjaar – toen de prachtige bloesem zich liet zien – kwam er een buurvrouw bedanken: “Wat mooi wat jullie hebben gedaan! Die bloesem doet me denken aan mijn jeugd. Wij hadden een appelboomgaard. Ik moet elke dag even langs de boompjes lopen.”
Bloesem in de wijkDe wijk in bloei
Toen de eerste appeltjes kwamen, hoorde ik op een ochtend door mijn open raam een klein meisje tegen haar moeder zeggen : ‘Mama, zullen we weer even naar de appeltjes gaan kijken? “
Appeltjes kijken
En toen de appels groter en zwaarder werden, belde op een dag een buurman aan: “Ik zie dat de appelboompjes bijna bezwijken onder de appels. Zal ik helpen de takken te ondersteunen met stokken? Ik heb er thuis nog wel een paar liggen. “
Zorg door betrokkenheidZorgzaam
De kleine jongens van de Gemberstraat mochten de eerste bijna rijpe appeltjes plukken. Ze konden niet wachten. Met glimmende ogen zaten ze even later in het gras erop te knauwen. We hadden het plan om appeltaarten voor de buurt te bakken, maar dat ging helaas niet door. Op een dag lagen alle appeltjes op de straat. Toch door baldadige lui eraf gerukt. Verschillende buren kwamen dit verontwaardigd melden.
Inmiddels hadden Daniëlle en ik mooie bolletjes in de boomspiegels geplant en daar kwamen veel complimenten over: “De buurt wordt steeds mooier!” Het leek me een leuk idee om ook bollen te planten in de strook tussen de appelboompjes door, zodat de maaimachine niet de hele tijd ertussendoor moest manoeuvreren. Ik vroeg aan de gemeente of we in het gras ook bollen mochten zetten en toen bleek er nog een partij biologische bollen te liggen die speciaal goed waren voor de bijen.
De gemeente wilde die wel met een machine planten en ook de andere grasstroken daarin meenemen. Omdat de buren van de Gemberstraat graag met zijn allen op het gras zitten, ben ik met ze gaan overleggen en hebben we samen besloten dat we een deel met en een deel zonder bollen wilden. Toen de eerste bloemetjes dit voorjaar hun kopjes lieten zien, kwam er een buurman van wat verderop aanbellen die wilde weten of ik voor die bloemen had gezorgd.
Even werd ik bang: Zou hij het er niet mee eens zijn? Nee, hij stak zijn duim op en zei enthousiast: “Het is geweldig! Wat een verrassing! De buurt fleurt ervan op!”
Toen de appelboompjes weer in bloei stonden, zag ik op een ochtend dat van het laatste boompje helaas de top was afgerukt. Hier schrok ik wel van. Ik knipte het netjes bij in de hoop dat het hier bij zou blijven. Die avond werd er bij me aangebeld door een buurvrouw: “Manón! Heb je al gezien dat er een top van een van de boompjes is afgeknipt!” Dat vond ik weer een mooi moment omdat blijkt hoe goed de boompjes in de gaten gehouden worden.
En toen afgelopen week bleek dat de takken van dat ene boompje te zwaar naar beneden hingen, was het deze buurvrouw die met haar man samen ervoor zorgde dat er stokken kwamen die de boel ondersteunden. Daar stonden ze met zijn tweeën zorgzaam dat boompje te verzorgen. Ik mocht geen foto maken omdat hij in de ziektewet zit, maar het was een foto waard.
Hoe drie kleine boompjes voor schoonheid en betrokkenheid zorgen in een buurt.
Dit is het verhaal met bijbehorende foto’s van Manon. Hartverwarmend, betrokken, sociaal, positief en helemaal wat we allemaal willen in en met onze stad die door en voor mensen en instanties tot een liefdevolle beleving is geworden waar we allemaal gelukkig van worden. Vieren is net zo belangrijk als het initiatief nemen zelf. Want wie weet zijn er weer anderen die zo de moed en kracht verzamelen om ook zoiets te beginnen. Het mag, het kan en het levert zoveel energie op en positiviteit op. Wie volgt…….
Rond 11 uur in de zaterdagochtend op 11 juni werd de geluksroute geopend door een groep mensen en bestuurders die “geluk” als menselijk element belangrijk vinden. Geluk wordt beleefd, zelfbewust ervaren maar ook gegeven door omstandigheden te creëren die het gevoel van geluk stimuleren. Geluk wordt ervaren op heel veel verschillende manieren en door elk mens op een geheel eigen wijze. Soms wordt geluk geassocieerd met iets “anders doen dan normaal” zoals de momenten van rust in een druk bestaan, of het op reis gaan naar een onbekende bestemming, het plezier van herinrichten van een huiskamer of het met elkaar vieren van een prestatie. Het zijn allemaal maakbare dingen die uiting geven aan verrassing, diversiteit, afwisseling, positieve spanning, ontmoetingen, veranderingen. Geluk kan je onverwacht toe vallen en verrassen, je kunt er ook bewust voor open gaan staan en het je laten overkomen door voor jezelf omstandigheden te creëren waarin geluksmomenten veel gemakkelijker te ervaren zijn dan wanneer men in het oude eigen stramien blijft hangen. Wanneer lukt dat? Door de bereidheid iets te doen dat buiten de normale patronen valt. Dan geeft zo’n geluksroute ineens keuzemogelijkheden.
Verhalen onder de plataan
Tijdens de openingsceremonie zag ik Linde ten Broek weer even en zij vertelde dat ze in de middag onder de 300 jarige plataan bij de Wasvenboerderij verhalen zou gaan vertellen. Dat was voor mij genoeg prikkelend om die middag naar mijn geliefde rustplekje te gaan onder die boom die ikzelf associeer met het begin van het industriële tijdperk 300 jaar geleden en alle menselijke uitdagingen dat dit tijdperk ons heeft opgeleverd. Deze boom heeft al die menselijke oorlogen, het grondstofmisbruik en vervuiling overleeft en kreeg in 2009 zelfs een beschermheer die waakt dat de boom niet zou bezwijken onder de menselijke belangenstrijd. En nu was de boom de ontmoetingsplek voor verhalen, een geluksplekje voor de positieve ontmoeting.
Ik was op tijd en zag dat er nog niemand was. De aankleding onder de boom was echter enorm uitnodigend en ik keek al uit naar het vervolg. Eigenlijk maakte het mij niet veel uit of er meer mensen zouden komen. Alleen al de gedachte om daar op zo’n ligstoel, onder de boom, in de heerlijke temperatuur van juni, mentaal te mogen loslaten was al gelukkig makend genoeg.
Om 15:55 was er nog niemand. Om 16:00 zou de ont-moeting voor verhalen plaats vinden. Zou er nog iemand komen?
Op de Wasvenboerderij was een trouwfeest gaande maar op het veldje ernaast trof ik Rik Konings als leraar jongleur met veel jongeren om zich heen. Ik besloot mee te gaan doen en bakte er natuurlijk niks van. Dit was voor de kinderen een aanmoediging om te laten zien dat zij het vaak beter konden. Je zag ze stralen als ze het bordje een paar seconden op het stokje konden laten draaien. Ik straalde bij het zien van die koppies.
Rik Konings in zijn element
Het werd al snel 16:05 en ik maakte mij zorgen dat mensen misschien speciaal naar de boom waren gekomen en geen informatie hadden van de stand van zaken. Linde bleek opgehouden in de stad en was wat verlaat. Ik besloot de eventuele aanwezigen onder de boom te gaan informeren. Verhalen vertellen konden we per slot van rekening allemaal en een begin maken is niet zo moeilijk.
Inderdaad bleken er 4 personen rustig af te wachten onder de plataan, elk met een voldaan gezicht wegens de gezellige sfeer van de ligstoelen en de omgeving rondom en onder de boom. Wie wil er nog verhalen vertellen als we op zo’n moment al volmaakt gelukkig zijn? Toch kwamen de gesprekken al snel op gang. Ik vertelde wat over mijzelf en wat mij bezig hield. Tot mijn verrassing was er al een Stad van Morgen band met een van de aanwezigen. Zij had meegedaan met onze appelbomen actie van 2,5 jaar geleden. Ik vroeg haar wat er was gebeurd sinds dien? Het verhaal dat volgde was zo hartverwarmend dat ik vroeg of ze het op wilde schrijven en mij toesturen met wat foto’s. Dat wordt een volgende blog.
Net op dat moment kwam Linde aan in haar kleurige outfit en slanke, breed lachende verschijning. Al snel nam zij het verhalen vertellen over en ging het over haar Poolse wortels en de zoektocht naar het verhaal van haar voorouders. Terwijl zei zo bezig was had Rik op het weilandje een groepje kinderen verzameld en naar onze boom gebracht met de prikkelende vermelding “daar worden verhalen verteld”. Het groep sloot zich aan en luisterde aandachtig naar het volwassen gesprek tussen Linde en de groep. Verhalen zijn nu eenmaal verhalen of ze nu volwassen zijn of kinderlijk. Voor het kind is dat een pot nat. Totdat Linde zich tot hen richtte. De kinderen mochten aangeven wat zij in een verhaal zouden willen tegenkomen. De een wilde een tijger, de ander een gorilla, weer een een papegaai……
Een gorilla moet toch echt in het verhaal zitten
Linde verzon een prachtig verhaal met alle elementen behalve de papegaai. Het groepje kinderen rende weer weg, terug naar hun ouders. Na enige minuten kwam er eentje toch terug. “En de papegaai?” was de vraag. Dit deed mij denken aan de belevingswereld van kinderen die door dit filmpje zo treffend wordt weergegeven.
De beleving werd compleet toen Rik aankwam met zijn Circus Menz kar vol circusspullen. Hij kon de helling niet op en een voorbij wandelende groep dames besloot hem spontaan ruggensteun te geven en hem omhoog te duwen. Zij werden betrokken bij de activiteiten en al snel stonden de dames te jongleren onder de bezielde leiding van Rik.
Van het een komt het ander. De lol was geweldig.
Ook de kinderen kwamen terug voor meer verhalen en de meisjes werden getrakteerd op mooie roze nagels net zoals Linde.
Gesprekken onder de boom
We waren rond 16:00 begonnen en uiteindelijk kon er nog wat nagepraat worden over de theorie van dynamisch clusteren, de vele gelukkige moment opnames door de spontane ontmoetingen en het bewustzijn dat “als we niet de moeite hadden genomen om naar de boom te komen we dit nooit hadden meegemaakt”. Ook werd gekeken naar de maakbaarheid van geluk vanuit de spontane interactie die niet te plannen valt maar wel in te passen in de belevingswereld van de mens door in beweging te blijven door zelf te roeren of geroerd te worden (het principe van de STIR Academy). Uiteindelijk was het 21:30 toen de laatste roergangers huiswaarts keerden (want anders moet ik in net donker fietsen).
Napraten over bezieling, bewustwording, motivatie, dingen doen vanuit het hart en de behoefte van vele mensen om dit te ervaren vanuit de positieve uitnodiging – Rik Konings
“De menselijke kernwaarden onze maatschappij aan laten sturen” is een boodschap die wij via de Stad van Morgen verkondigen en tot uitvoering brengen in AiREAS, FRE2SH, STIR enz. Dat deze boodschap belangrijk en waardevol wordt gevonden getuigt de aandacht die eraan wordt besteed door communicatie partners in de stad. Dit is een overzicht van de laatste dagen:
European Innovation Platform – Eindhoven meet-up:
Recommendations for citizen engagement: We will hear brief examples of co-creation projects from a variety of background to kick-off an open call to gather use cases. We will discuss the key relevant issues that need to be refined to make it an effective knowledge transfer tool and useful resource for citizens in smart cities.
Jean-Paul Close – AiREAS Project, Small Giants initiative
Francesca Rizzo – University of Bologna, Social Innovation Network (SIN)
Op 4 juni werd het Eindhovens Fonds formeel aangekondigd na afloop van de inspirerende dag bij onbreekbaar dat vanuit dit fonds wordt gesteund. Waarom werken wij met dit Fonds samen en niet met zoveel anderen? Dat komt omdat het Eindhovens Fonds niet gebaseerd is op het financieren van initiatieven maar het mogelijk maken ervan. Geld is maar een klein deel van de maatschappelijke uitdagingen waar we allemaal voor staan, nu en in de tijden der tijden. “Goede doelen” fondsen vormen vaak een paradox binnen de kern van verantwoordelijkheden in een maatschappij. Waarom zouden we een goede doel moeten sponsoren als een maatschappij zich vanuit menselijke en natuurlijke kernwaarden zou organiseren? Het feit dat dit niet het geval is motiveert goede doelen initiatieven om via geld de slechte resultaten van onze overkoepelende werkelijkheid te verdoezelen. Een pleister op bloedende wonden. Bij ontbreken van geld gaan de goede doelen vaak failliet. Veel initiatieven zijn niet gebaat bij geld alleen. Dat maakt ze kwetsbaar en afhankelijk. Robuustheid van een initiatief gaat vooral gepaard met de integratie ervan in een maatschappelijk netwerk. Geld is hooguit een van de vele middelen die een initiatief stabiel, robuust en duurzaam maken.
Het Eindhovens Fonds hanteert juist wel de kernwaarden waar we voor staan als mens en dus ook als echte maatschappij van samenhorigheid, compassie, samen-redzaamheid en bewustzijn. Als geld nodig is dan gaat het fonds op zoek naar de juiste afstemming van middelen maar dat kan ook als men een lokaal of werkplek zoekt, de relatie probeert aan te gaan met het bedrijfsleven of overheid, of de weg niet kan vinden in het land van subsidie, media aandacht en relatienetwerken. Het Eindhovens Fonds is een eerste stap naar een Participatie Fonds, een positieve prikkel met bijbehorende zekerheden waar mensen de ruimte krijgen zich in vrijheid te ontwikkelen in waardecreatie en maatschappelijke innovaties die (nog) geen onderdeel uitmaken van onze economische tastbaarheid. De waarde van creatie van een behoorlijk bestaan heeft namelijk niets te maken met de handel erin. Deze creatieve geest is de basis van onze vooruitgang, niet geld noch economie.
Omdat de aankondiging van het Fonds gekoppeld was aan de presentatie van onbreekbaar ging de introductie veel over de momenten van onze kwetsbaarheid. Maar net als onbreekbaar redeneert het Fonds juist vanuit de kracht van het samen ruimte scheppen voor het robuust maken van onze maatschappij door vanuit bewustwording, compassie en liefde met elkaar zoveel feest te vieren als elkaar de hand, schouder of luisterend oor te bieden wanneer het nodig is. Dit Eindhovens Fonds is geen resultaat van een paradox maar van een intens besef dat onbevooroordeeld klaar staan voor elkaar, bekenden en onbekenden, uiteindelijk de kwaliteit van (samen) leven inhoud geeft in een tijd dat we dat door verkeerde prioriteiten lang hebben moeten missen. Daarom werken we samen met dit fonds.
Zaterdag 4 juni was de Stad van Morgen uitgenodigd om getuigen te zijn van het mooie project van Jeannette Claessen: (on)breekbaar. Met een netwerk van uiterst gedreven mensen helpt Jeannette mensen die in een kwetsbaar moment van hun leven terecht zijn gekomen om dit te relatieveren en het onbespreekbare bespreekbaar te maken. Het concept doet mij denken aan het principe van “geknakt doch ongebroken” dat in onze familie regelmatig wordt gehanteerd en waarover ik in Diva’s Dagboek een inspirerend gedicht vond dat verrassenderwijs ook met onbreekbaar werd verbonden
In de cyclus van het leven dat de Stad van Morgen visualiseert als “menselijke complexiteit” heeft onze kwetsbaarheid juist een fundamentele rol in onze processen van bewustwording, de ontwikkeling van empathie en het laten ontstaan van een robuuste samenleving vanuit samenhang, cohesie, compassie en liefde. Crisis, chaos, angst, verzet, emotionele pijn, ontkenning, onbegrip, boosheid of treuren, hebben te maken met onze emotionele ontwikkeling in het relativeren van het leven in zijn algemeenheid en onze eigen rol erin, voor onszelf en naar elkaar toe. Dr. Lieberman, een hersenwetenschapper, verklaart dat de kern van onze kwetsbaarheid niet het verlies is van wat we hebben maar van waar we bij horen. Het verlies van een baan, een echtscheiding, de dood van een levenspartner, het loslaat proces van onze puberende kinderen, een ruzie tussen vrienden…..het zijn momenten die we allemaal meemaken en die ons leven in onbalans brengen.
Als iets ons zelf overkomt dan kunnen we het misschien een plekje geven en zelfvertrouwen opbouwen in ons eigen kunnen. We kunnen verantwoordelijkheid nemen voor onze daden, onze pijn verlichten door bewustwording en zelfstandig een nieuwe levensfase tegemoet gaan. Vaak hebben we de tijdelijke onbaatzuchtige hulp van anderen nodig als ruggensteun en als die er is dan is een doorbraak in een nieuwe fase van het leven redelijk te voorzien. Stad van Morgen ziet dit als fundamentele waarde in een Sustainocratie, iets dat niet als speciaal wordt gezien maar als normaal. Helaas is dat in onze koude geldafhankelijke werkelijkheid niet altijd het geval en is het een bepaalde groep mensen die het sociale vangnet vormen dat niet door een overheidsinstantie kan worden geëvenaard, hooguit gefaciliteerd.
Nog veel moeilijker is het wanneer onze onrust en leed voortkomt uit het lot dat buiten ons om wordt bezegeld en waar we zelf niets aan kunnen doen behalve noodgedwongen en met veel pijn van verlies de consequenties aanvaarden. Denk aan de re-organisatie waardoor we ontslagen worden (ben ik ineens niet meer goed genoeg?), de kanker die het lichaam van onze levenspartner of onszelf opvreet (Waarom? Wat heeft hij/zij misdaan om dit verschrikkelijke lot te moeten aanvaarden?), de roekeloze autorijder die ons kind doodrijdt (1 meter, 1 milliseconde is het verschil tussen leven en dood!), hoe verzorg ik mijn dementerende moeder als ik niet meer met haar kan communiceren?…….
Onze breekbare kwetsbaarheid toont ons de kracht van onze samenhorigheid. Als de kwetsbaarheid verdwijnt dan zien we de werkelijkheid niet meer en verdwijnt ook onze kracht van verbondenheid. Het een kan niet zonder het ander. Ook al zal kwetsbaarheid altijd bestaan, dat doet ook de kracht. Het omvat de hele mensheid maar niet iedereen tegelijk noch op hetzelfde moment. Daarom dient de cyclus zich op elkaar af te stemmen en vanuit harmonie steun bieden aan hen die ons even nodig hebben gedurende zo’n moeilijke transitie naar een nieuwe levensfase. Kracht is net zo tijdelijk als kwetsbaarheid en wisselen elkaar af waardoor onze evolutie wordt gevoed met kennis, ervaringen, geduld, compassie en bewustzijn. Kwetsbaarheid is geen drama, het is juist een vruchtbare bodem voor intense menselijkheid. En dat is precies wat we kon zien, voelen en ervaren in top kwaliteit bij Jeannette in (on)breekbaar dat niet voor niets is uitverkoren tot een van de meest inspirerende initiatieven van Nederland volgens Rabobank “Aandeel in de buurt”.
Jeannette legt uitZien: De kastjes achter Jeannette en Michael zijn creatieve gevoelsuitingen van mensen vanuit hun eigen kwetsbaarheid. Via een verhalen map konden we de creatie leren doorgronden vanuit het perspectief van de kunstenaar.Op weg naar Arno’s theater voor de uiterst professionele show over “voelen”.Doen: Uiteindelijk in het nabije Buurtkantoor konden we zelf ook experimenteren met onze expressie door “iets te doen” met een doosje met twee deurtjes.
Geholpen door het Eindhovens Fonds, samenwerkingspartner van Stad van Morgen
Kijk de inspirerende bijeenkomst terug in het Ketelhuis te Eindhoven:
STIR Academy van de Stad van Morgen verwerkt Geluk nu in een infrastructuur tussen Helmond en Eindhoven waar men geluk kan beleven, als therapie, als grootouders met hun kleinkinderen, als teambuilding voor het bedrijfsleven of gewoon als iemand die even de stres van alle dag opzij wil zetten en via rust, ademhaling, sport of beweging de batterij weer oplaadt.
“Geluk is niet zweverig, het is een wezenlijk, fundamenteel, tastbaar en maakbaar element van ons leven en onze samenleving”, Frans Dijstelbloem
Datum: 8 juni
Locatie: De oude Rechtbank te Eindhoven
Tijd: 19:00 tot 22:30
Moderator: Hans Horsten
Door onze samenwerking met Duurzaam Brabant, Pakhuis de Zwijger en Tegenlicht heeft de STIR leercoöperatie de inspiratieavonden verlegd naar het programma van Tegenlicht. Dankzij de samenwerking is de impact sterker en samen dragen we verantwoordelijkheid voor het verder doorpakken van de Triple “i” (van Inspiratie naar Innovatie en Implementatie) waarin STIR de rol van participatief leren uitvoert: DOE MEE, creëer en deel mee.
In onze huidige maatschappij zijn er zoveel financiële verplichtingen ontstaan waar bar weinig persoonlijke wederkerigheid tegenover staat dat vele mensen er radeloos, boos en ongelukkig van worden. Ons gangbare rechtssysteem is gebaseerd op solidariteit met financiële verplichtingen en steunt daarbij de contractuele inhoud van dienstverleners, banken, belastingen en verzekeringen die als monopolie-structuren opgelegd worden aan de bevolking. Als we niet aan de wettelijk opgelegde verplichtingen voldoen dan worden we middels incasso-bureau’s achtervolgt tot in den treuren met bijbehorende extra incasso en rente kosten, bij voorbaat verloren rechtszaken en onethisch machtsvertoon door inbeslagname van boedel, huisvesting of uit huis plaatsing.
Keuzevrijheid is systeemgericht. Dat wil zeggen dat we bijvoorbeeld mogen kiezen tussen verzekeringsmaatschappijen die allen precies hetzelfde functioneren, maar niet tussen verschillende vormen van voorzieningen zoals zorg voor elkaar zonder betalen. We mogen formeel democratisch kiezen tussen politieke kleuren maar niet paradigma’s (democratie of sustainocratie). Dat is een belangrijke tekortkoming en beknotting in onze natuurlijke vrijheden in onze maatschappij. Wij voelen ons gevangen als slaaf in een netwerk van verplichtingen zonder alternatieven.
Als biologische mens zijn wij vrij om zelf onze maatschappij in te richten. Uiteindelijk is een maatschappij een groepsvorm die de deelnemende individuen van zekerheden moet voorzien door als groep te functioneren. Als de maatschappelijke sturing een eigen vorm aanneemt, waardoor de groep niet meer als zodanig functioneert uit betrokkenheid maar verplicht bijdraagt aan uitsluitend het systeembelang, dan is er geen sprake meer van een maatschappij maar van een bedrijf, slavernij of dictatuur. Wij dienen ons dan te bevrijden van dit bedrijf om samen weer een echte maatschappij te gaan vormen. Dat is ons natuurlijke evolutionaire recht. Als het rechtssysteem van de mens de natuurlijk evolutie in de weg staat dan moet het menselijke rechtssysteem wijken. Zo niet dan is het verwijtbaar voor moord of chaos want evolutie gaat uit van leven door aanpassing aan de omstandigheden. Als de evolutie geblokkeerd wordt dan ontstaat er dood of spanningen die leiden tot opstand of afzondering. Zij die zich hier geen raad mee weten voelen zich al snel angstig, radeloos en diep ongelukkig.
Stad van Morgen nodigt sinds 2009 uit om vreedzaam en zelfbewust over te stappen naar een nieuw maatschappijmodel, Sustainocratie genaamd. Het is een vorm van samenredzaamheid door met elkaar de kernwaarden van het evolutionaire leven tot stand te brengen en te onderhouden. Zo nemen wij door natuurlijke keuzevrijheid afstand van de maatschappijvorm die de mens heeft ingelijfd als slaaf en zelf als bedrijf onterecht in plaats van onze maatschappij is gaan functioneren. Binnen een echte maatschappij draait alles om de deelnemende mens en niet om geld. Zodra het andersom is dan is er sprake van hiërarchische bedrijfsvoering.
Stad van Morgen nodigt de mens procesmatig uit om kennis te maken met de bevrijding, de waarden-gedreven cocreatie en de maakbaarheid van geluk. We zetten kernwaarden-gedreven coöperaties op en nodigen iedereen geheel democratisch uit om een keuze te maken, eerst op mens niveau en dan toe te passen op de functie die men bekleedt in het creëren van toegevoegde waarde in onze Sustainocratie. Als men, ook bestuurders, samen met ons werkt dan voelt men zich gelukkig, is men zinnig bezig en deelt in de waardecreatie. Daarom groeit het alternatief terwijl het oude steeds noodlijdender wordt.
Stad van Morgen organiseert ook geluksbelevingen, coaching en begeleiding van bestuurders en organisaties die zich gevangen voelen en graag de maatschappelijke werkelijkheid willen ervaren. Geluk is maakbaar maar dan dienen we als men en maatschappij de functioneren, niet als bedrijf.
De eerste samenwerking tussen Stichting Duurzaam Eindhoven en Stad van Morgen (STIR leercoöperatie) heeft een vruchtbare middag opgeleverd. Voor de Tegenlicht uitzending en het debat op zondag 15 mei over “geluk” waren zo’n 200 deelnemers aanwezig.
Geluk is een begrip dat we tijdens de STIR avondcolleges behandeld hadden als bron van inspiratie. Ook tijdens het AiREAS POP onderzoek over de relatie tussen stress een gezondheid kwam het thema voorbij. Er bestaat in de Stad van Morgen dus veel kennis en deskundigheid in de theorie maar ook de praktische uitvoering van geluk. Het is dan ook belangrijk dat momenten van inspiratie doorgepakt worden in het training en coaching aanbod van onze STIR Academy zowel voor de individu als voor het bedrijfsleven en overheid. Het feit dat ruim 90% van de werknemers in Nederland zich ongelukkig voelt in hun werk is een teken van ongerustheid. Ongelukkige mensen zijn minder productief, sneller ziek en stralen hun ongenoegen uit naar de omgeving. Het is zowel voor het welzijn, de gezondheid en de productiviteit van Nederland belangrijk dat we investeren in geluk.
Samen met Duurzaam Brabant begint de STIR Academy van de Stad van Morgen een geluksprogramma. Mocht u vrijblijvend belangstelling hebben in het programma of suggesties wilt leveren dan kunt u hier uw gegevens achter laten en nemen wij contact met u op.
Stad van Morgen 