AiREAS Site en Blog – de gezondste stad

april 15, 2013april 15, 2013 Jean-Paul Close2 reacties

AiREAS is voortgekomen uit de Stad van Morgen als eerste formele sustainocratische samenwerking.

We hebben nogal wat moeite gehad om te leren hoe je nu met een communicatieplatform om dienen te gaan dat betrokkenheid creert bij dit AiREAS proces. AiREAS koopt en verkoopt zelf niets maar werkt samen als een beweging om als resultaat “een gezonde stad” te krijgen. AiREAS verbindt multidisciplinair en doelgericht. In die verbindingen ontstaan allerlei nieuwe initiatieven, uitvindingen, processen, innovaties, enz. Natuurlijk gaat er ook geld om in AiREAS, maar als middel, niet als doel op zich. Hoe communiceer je nu met duizende mensen en instanties, die duizenden meningen en belangen hebben, allemaal opgevoed zijn in een systeem van geldafhankelijkheid maar toch wat hebben met het gezondheidproces van AiREAS? Hoe krijg je het voor elkaar dat mensen en instanties zich gaan inzetten voor deze gemeenschappelijke menselijke waardecreatie met als voornamelijke belang te laten zien dat men zelfbewust verantwoordelijkheid durft te nemen en daaraan een imago wenst te verbinden of ontwikkelen? Degenen die het doen staan aan de basis van een nieuwe economie maar voordat men het voor elkaar heeft is er een proces van loslaten van de oude manier nodig.

Stad van Morgen zit midden in die processen door ze van nul op zetten. AiREAS is nu een precedent waarin al concrete voorbeelden zijn van waardecreatie die vernieuwend, authentiek en uniek zijn in de wereld. Zodanig dat de wereld er naar wil komen kijken en liefst dit ook zou willen hebben. Maar dan stuit AiREAS op een nieuwe uitdaging. Hoe gaat een nieuwetijdse samenwerking om met de vele cultuurverschillen en mentaliteiten in de rest van de wereld? Gaan wij zelf weer productjes verkopen of zijn wij in staat om het goede voorbeeld van Sustainocratie te laten volgen in andere delen van de wereld?

Omdat AiREAS losgelaten is door de Stad van Morgen zoals dat betaamt wordt het ook tijd dat wij het in communicatieve zin ook een eigen leven gunnen. Dat deze nieuwetijdse communicatie moeilijk is moge duidelijk zijn en een leerproces waar andere Sustainocratische processen van de AStad van Morgen weer van kunnen leren. Maar dat alles wordt het beste zichtbaar als de nieuwsgierigen en betrokken bij deze intense processen zelf mee gaan kijken.

Wat hebben we gecreerd voor AiREAS:

Website: http://www.aireas.com Deze site is informatief over wat AiREAS wil bereiken maar de uitdaging blijft dat er een communicatieplatform komt waarin wij de 4 kernpunten van onze communicatie kunnen organiseren:

Informeren
Dialoog opstarten
Ontmoetingen organiseren
Reflecteren over resultaten

De discussie gaat vooral over hoe we dit moeten doen? En dat levert verschillende inzichten op. Dat komt niet omdat het zo moeilijk is maar omdat de meeste mensen in een communicatie groepje geen experimenteel proces zien maar een communicatie product met een kop en een staart. En dat laatste is lastig als je een coooperatie bent waarin de besluitvorming plaats vindt op gemeenschappelijk belang zonder eigen hierarchie. We kopen niet maar gebruiken, onderhouden samen en investeren samen zodat een gezonde stad ontstaat.

Blog: http://www.aireas.wordpress.com Deze blog is sinds kort ingericht om de vele honderden initiatieven in de stad Eindhoven, die te maken met de AiREAS doelstelling en samenwerking, een dynamische plek te geven. In eerste instantie wordt de moeizame opbouw van AiREAS weergegeven en de lastige processen waar mensen doorheen zijn gemoeten. Dat merken we ook in de nieuwe groepen die ontstaan in AiREAS. We zullen in positieve zin met verschillende bloggers de initiatieven belichten maar ook in alle openheid laten zien waar we tegen aan lopen en hoe we het uiteindelijk oplossen.

LinkedIn Group: AiREAS Deze professionele groep is bedoeld om interactie tussen professionele teamleden te bevorderen. We weten nog niet echt waar dit op uitdraait. De lokale focus van AiREAS door middel van Local AiREAS (gebied) in een wereldwijde context maakt het lastig om online te clusteren voor co-creatie en toch openheid te geven voor anderen om mee te kijken.

Twitter: #aireasnl en @aireasnl eigenlijk geldt ook hier weer hetzelfde als hiervoor. Het AiREAS precedent is in Eindhoven waargemaakt met enorm intensief persoonlijk netwerken. De social media zijn vooral opgezet om wereldwijd te kunnen communiceren. Dat willen wij ook wel maar dat creert weinig betrokkenheid bij de lokale processen. Ook zijn er taal en cultuurverschillen te overbruggen die je niet via een eenzijdig twitteraccount kunt aanpakken. Daarom is er een “nl” aangeplakt om even de focus op Nederland te leggen en eigenlijk vooral op Eindhoven. Hoe dat straks verder moet zien we wel.

Dan zijn er nog mensen die Facebook willen gaan gebruiken en Eventbrite maar ook daar zijn de mening over verdeeld. We willen die gezonde steden en de vraag is welke toegevoegde waarde elk instrument met zich meebrengt. Als het allemaal alleen maar moeite kost en verder de werkelijke communicatie via initiatieven en goede voorbeelden in de weg staat dan houdt het snel op. Maar voor die tijd willen we niets uitsluiten en vooral van alles uitproberen.

Mee doen

Doe mee als u dit leest, door bijvoorbeeld een discussie voor communicatie op te starten of door mee te doen aan het creeren van de gezondste stad in Eindhoven. Misschien wilt u wel zelf een AiREAS ergens beginnen. Dan helpt het zeker om de ervaringen alhier door te nemen. Dan zal het bij u toch weer allemaal anders zijn en is misschien vroegtijdige samenwerking het beste. Wie weet.

AiREAS gaat nu verder op eigen benen en Stad van Morgen kijkt op een afatandje mee.

Sustainocratisch Zaanstad

april 12, 2013april 12, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Op 10 April 2013 was ik uitgenodigd om te spreken door de lokale politieke beweging ROSA. Men wilde de negativiteit doorbreken van het crisisgevoel dat ook deze regio te pakken had. Het oog was gevallen op de Sustainocratische processen in Eindhoven die gebruik maken van de ruimte die ontstaat door de crisissen om integrale vernieuwing toe te passen. Zo zat ik op 10 April in de trein om voor 75% minder CO2 uitstoot een paar uur later in Zaanstad aan te komen. Wat mij meteen opviel was de beeldschone hoogbouw in Noord Hollandse stijl van een conferentieoord bij de uitgang van het station. Ik wandelde langs de prachtig opgeknapte gracht richting de brede rivier de Zaan. De bijeenkomst werd gehouden in het cafe van de bioscoop die gebruik maakte van een oud fabriekspand langs het water.

De wandeling gaf in het geheel geen gevoel van crisis maar als je wat nader kijkt dan zie je dat de mooie winkelpandjes bezet zijn met landelijke en wereldwijde franchizes die we overal tegenkomen in elke binnenstad. Dit toont de distributiecultuur waarin het het geld maar een richting in vloeit, en dat is van de retailshop naar de gecentraliseerde hoofdkantoren. Behalve de vaak goedkope werkgelegenheid voor jongeren in de winkeltjes en logistieke bevoorrading blijft er niet veel geld hangen in de stad zelf. De industrielen van het verleden zijn vertrokken en de lokale oudetijdse bedrijven hebben het moeilijk of gaan failliet onder de rook van het grote economische speculatiecentrum Amsterdam. Dat is de ene werkelijkheid.

Ik kijk naar de Zaanstad met andere ogen. Ik zie een prachtige brede rivier met een overvloed aan water. Een lokale bevolking die geschiedenis maakte door eigenwijs te zijn ten opzichte van de hoofdstad en dingen te doen die in Amsterdam niet mogelijk waren. Een bevolking die trots is op haar geschiedenis en de oude structuren en uitstraling in stand houdt door er wat mee te doen, zoals de frabiekslocatie waar ik mocht spreken. Ik zie een gebied dat zich uitstrekt tot aan Den Helder om zelfvoorziende samen te werken met de andere gemeenschappen van het Noorden. Als ik dat zie dan sta ik met de rug naar de hoofdstad Amsterdam en beleef ik zelfredzaamheid, zelfbewustzijn, creativiteit, eigenheid en samenwerking. Maar voor mij is kijken op die manier heel normaal omdat ik dat al jaren doe vanuit mijn eigen zelfbewustwording in Eindhoven. Eindhoven is natuurlijk heel anders dan de Zaanstreek, maar als je je bewust bent van je kwetsbaarheid dan ontdek je tevens je gigantische krachten zeker als een crisis je de ogen opent voor andere werkelijkheden. Dat gebeurd in Eindhoven steeds beter nu men ook Sustainocratie voorzichtig omarmt als eerste in de wereld. Deze meoeizame eerste lokale precedenten staan ter beschikking als men in de Zaanstad ook de keuze durft te maken. Dan zal het al een stukje gemakkelijker gaan omdat het proces bekend is.

Als je de wereld anders leert bezien door je radikaal om te draaien van de centralisatie van klatergoud en geldafhankelijkheid dan zie je jezelf en de kracht van zelfbehoud vanuit zelfkennis. Dan ontstaat een nieuwe wereld vol nieuwe kansen en mogelijkheden die alleen afhankelijk zijn van de durf van de lokale bevolking, de creativiteit, de visie en ondernemende wens er samen iets moois van te maken. Dat was ik komen vertellen en toen we de volgende dag het Dagblad van Noord Holland opensloegen zagen we dat de boodschap door de verslaggever duidelijk was verwoord. Nu is het aan de aanwezigen of men er iets mee doet. Ik verwacht het wel. Mijn zegen en hulp hebben ze al.

Uw kind spoort niet

april 10, 2013april 10, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

“Mevrouw, er zit bij uw kind een steekje los”. Met deze opmerking kon een van onze collegas in de Stad van Morgen het doen. “Pap, waarom moet ik de hele dag in een stoel zitten en naar verhalen van een meester luisteren? Ik kan toch ook wel anders leren?” Zei mijn eigen dochter van 12 toen het voor het eerst in lange tijd weer eens lekker weer was. Binnen zitten is dan een misdaad tegen de jeugdelijkheid. Kinderen en jongeren worden steeds mondiger tegen de wettelijke gevangenis die het onderwijs vertegenwoordigt. Ook het gros van de ouders is in opstand tegen leerkrachten die het overwicht in de klas verliezen en de schuld bij de jongeren leggen in een soort strafdiscipline cultuur. 10 regels schrijven “ik mag niet naar de vogels buiten kijken”, morgen 15 minuten eerder op school om de les gelezen te worden, een derde kruisje van de maximaal vier om een week geschorst te worden, en ga zo maar door. Vergeet het maar. Geen strafkamp voor mijn kind.

“Uw kind spoort niet” is nu welhaast een compliment. Nee, mijn kinderen laten zich vangen in een dwangbuis. Mijn kind zoekt een eigen weg en volgt inderdaad niet het opgelegde spoortje wat ze als kloon van elkaar moeten volgen. Inspectie of niet. Een kind is een kind met een leerweg die veel verder gaat dan de cognitieve dwang van taal en rekenen. Emotieverwerking, lichamelijke ontwikkeling, sociale vaardigheden, communicatie, conflictbeheersing, vriendschappen, je leert het niet op een stoel in een klas met de armen onder de kin gevouwen en al dromend starend naar het mooie weer buiten.

Nu gaan we experimenteren met iPads in het onderwijs. Spelletjes spelen en leren wanneer het kan en men er zin in heeft. De school als coaching plek en waar kinderen elkaar kunnen ontmoeten als sociale leerplek. De motivatie van de jeugd echter ligt bij de dichtsbijzijnde klimboom, hangkruk en fietsenhok. Discipline zal zij zelf op moeten brengen om tot een leerpad te komen. Van vastgeklonken aan een stoel en tafel naar de vrijblijvendheid van een iPad. Wat is er toch met die mensen die van alles bedenken om maar kosten op andere mensen te kunnen besparen en functies automatiseren die niet te automatiseren zijn. Kinderen zijn kopiecats van elkaar en van ouderen. Luisteren naar verhalen is slaapverwerkend als het te lang duurt en gaat over iets dat de werkelijkheid van het kind overstijgt. Het kan allemaal maar niet zoveel uur per dag. Leren door te experimenteren door ouderen na te apen en leeftijdgenoten te overtreffen. Ook dat doe je maar deels op een iPad. Ik rij sneller autootje dan mijn buurman. Dat is natuurlijk leuk maar als je 10 keer gewonnen hebt en 10 keer verloren dan is iets anders gewoon nodig. Als het er niet is dan creert het kind het vanzelf.

Mijn dochter had het al bedacht als zij aardrijkskunde zou geven. Alle kinderen tekenen samen de wereld op het schoolplein inclusief de namen van de landen. Daarna spelen ze het spelletje risk om de geschiedenis tussen landen na te spelen. Wim kan goed Napoleon na doen en Janneke is een echte Jean d’Arc. En in Italie eten ze spaguetti. Nee, gelukkig, mijn kind spoort niet, maar leert veel meer dan op school door haar eigen doelbewuste creativiteit die zich niet laat vangen door een systeem.

Uitvliegende meiden

april 7, 2013april 8, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

April is een boeiende tijd voor leerkrachten, ouders en jongeren uit groep 8. De citotoetsen zijn achter de rug, de uitslagen bekend, de spanning weg. De keuze voor de middelbare is gemaakt en het uitvlieg proces is begonnen. Vooral de meiden hebben er zin in.

Groep breekt uit elkaar
Veel kinderen hebben de laatste 8 jaar of langer lief en leed met elkaar gedeeld in dezelfde klas. Groepjes van vrienden zijn ontstaan, weer opgebroken en nieuwe samenstellingen uitgeprobeerd. Steeds weer werden ze in de klas en de groep uitgedaagd tot elkaar. De een heeft de uitdagingen als pesterijen ervaren, de andere juist als prikkels om zich te onderscheiden. Macht, ondergeschiktheid, liefde en haat, bravoure en gemenigheid, vriendschap en vijandschap, het is allemaal de revu gepasseerd. Kortom, ze groeienden met elkaar op, in al hun diversiteit van verschillen maar toch als gelijken in de klas. De al dan niet wisseldende leerkrachten hebben hun stempel gedrukt. De een wegens de discipline van handhaving, de andere wegens de empathie rond het opgroeiproces, weer een ander onder de prestatiedruk van het schoolsysteem. Of alles te samen natuurlijk als je als leerkracht groep 7 of 8 moet begeleiden.

De groep is nagenoeg hetzelfde gebleven en nu gaat dat intense veranderen want men waaierd uit naar “de middelbare”. De groep valt uit elkaar. Vriend en vijand vertrekt naar een andere school. Misschien heeft dit wel mede de keuze van de nieuwe school bepaald, naast de beinvloeding van de ouders, de leraren en de toetsresultaten. Het vooruitzicht van de scheiding brengt spanning, onzekerheid en nieuwsgierigheid tegelijkertijd. De jonge pubertjes voelen ook nog eens de hormonen gieren door hun jeudige lijfjes waardoor de verwarring nogal eens compleet kan zijn. Men laat het kind in zich achter op de basisschool en de weg naar volwassenheid staat open.

De veren worden opgepoetst
Meisjes zijn vroeger nieuwsgierig en rijper dan de nog speelse jongens. De meisjes zien hun lichaam veranderen en bespreken belangrijke zaken zoals ongesteldheid, haargroei, borsten en andere uiterlijkheden. Jongetjes worden steeds belangrijker en het vooruitzicht van een nieuwe lichting kersverse, onbekende andonissen vult de jonge vrouw met spanningen. Kleding, haarstijl, make-up, manier van lopen en gedragen wordt zelfbewust uitgeprobeerd en onderling gecommuniceerd. Onbewuste jongens die zelf nog liever voetballen, bpmenklimmen en stoeien worden ineens geconfronteerd met het vrouwelijk geweld van de concurrerende en zoekende meisjes. De veren worden opgepoetst voor de aanstaande nieuwe omgeving en de oude omgeving dient als experiment. Ruzietjes ontstaan tussen vriendinnen, strijd tussen tegenstanders en begrip tussen de neutrale meidenrelaties. Uitersten worden uitvergroot en de onstabiliteit groeit. De meiden zijn bijna klaar om uit het nest weg te vliegen. Het loslaten is begonnen en de identiteiten worden ingevuld met eigenheid en invloeden van de directe omgeving.

Ouders
Ouders kennen hun dochters nog amper terug. De relatie wordt afstandelijk als vriendinnen bij elkaar zijn en vertrouwelijk als een volwassen oor nodig is voor de nodig twijfels. Geheimpjes stapelen zich op en als ouder vraag je je af of er nog enige grip is op het gedrag van de kinderen? Die is er natuurlijk wel al wil de jeugd vooral haar eigen experimenten in vrijheid beleven. Alleen de blauwe plekken, emotioneel, psychisch en lichamelijk, verlangen verzorging thuis, de rest wordt grotendeels geheim gehouden. Men zoekt de grenzen op door zichzelf toestemming te geven en op te eisen in plaats van deze te vragen.

Geheimhouding of geheimzinnigheid hoort daarbij om het oordeel van de volwassenen niet te hoeven of willen meewegen of een verbod uit te moeten leggen aan vrienden. Het enige wat ons als ouders overblijft is de deur van het huiselijk nest wagenwijd open te blijven houden voor de vleugellam geslagen zieltjes die wij met volwassen warmte weer oplappen voor een volgend uitvlieg avontuur. “Vertrouwen” wordt het kernwoord van communicatie tussen jong en oud met daarbinnen oneindig veel leermomenten die zich vanzelf aandienen. We mogen alleen diep hopen dat onze jongeren in deze spannende periode van hun leven niet in 7 sloten tegelijk lopen of ergens blijvende schade oplopen. Toch valt het allemaal niet te voorkomen hoe goed we ook onze jeugd omringen met veiligheid. Het is juist die onveiligheid waar zij mee om moeten leren gaan. En dat lukt natuurlijk nooit als wij ze daarvan weg proberen te houden. Geven en nemen is dan ons ouderlijke middel waarbij stukje bij beetje loslaten gepaard gaat met durfdosering alsof het gaat om een elastiekje dat steeds meer rek ontwikkelt door trekken aan beide kanten.

De middelbare
Voor iedereen is dit een stap in het luchtledige. Loslaten is een emotioneel moment voor de ouders. Je kind gaat zelf op de fiets naar school. Meefietsen is veelal uit den boze want ze willen zelfstandig overkomen bij de andere jongeren. Voor het kind is dit een proces waarin zij moet leren omgaan met verantwoordelijkheid. Losgelaten betekent vrijheid maar geen vrijblijvendheid. Daar gaat de een zelfbewuster mee om dan de ander. Ook het nemen van teveel vrijheden is een keuze met allerlei consequenties die uiteindelijk zich vanzelf presenteren. Maar ook het zichzelf ontzeggen van vrijheden levert consequenties op die tot allerlei situaties kunnen leiden. De middelbare school is een moment waarin allerlei uitersten weer tot explosie komen. Stabiliteit is gedurende enkele maanden ver te zoeken. Omgevingsfactoren (school, leraren, andere kinderen, weg naar huis, de situatie thuis, enz) zijn bepalend maar ook de manier waarop de jongeren op zoek gaan naar hun eigen harmonie door allereerst de nieuwe chaos te ontmoeten en een plekje te geven. Deze chaos is nu al in groep 8 in de maak en kan positief worden beinvloed door het alvast te erkennen en de sfeer van de middelbare een beetje voor te proeven, nu nog op het bekende terrein van de basisschool. Deze laatste maanden voorafgaand aan de zomervakantie zijn dan ook van fundamenteel belang.

Harmonie
Uiteindelijk gaat het om het belangrijkste leerproces van de mens, namelijk het zoeken naar balans en harmonie door om te leren gaan met veranderingen. Deze zoektocht heeft ervoor gezorgd dat wij nieuwe instrumenten en inzichten hebben ontwikkeld en vooruitgang hebben geboekt. Verandering is de enige vorm om stabiliteit te waarborgen en dat is precies wat de jongeren voor het eerst aan het leren zijn. De identiteit ontwikkelt zich nu met een groeiend zelfbeeld door zich te spiegelen met anderen in harmonie en onbalans. Hoe zij ermee omgaan geeft volwassen momenten voor reflectie met de pubers aan de hand van hun ervaringen en bereidheid zich in vertrouwen kwetsbaar op te stellen naar de ouders in plaats van zoekende leeftijdgenoten. Zo rationaliseren zij emoties en leren zich weerbaar op te stellen door de confrontatie aan te gaan met een onstabiele werkelijkheid en er zelf stabiliteit in te creeren door middel van creativiteit, weerstand en aanpassingsvermogen. Zo ontstaat zelfbewustzijn dat nodig is voor een volwassen leven waarin men uiteindelijk zelf weer de warme stabiele nestwarmte ter beschikking stelt aan de eigen opgroeiende kinderen. Dan begint het proces weer van voren af aan.

Belangstelling en steun voor sustainocratie

april 5, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Op een en dezelfde dag kreeg ik een aantal berichten tegelijkertijd die allemaal het begrip Sustainocratie een warm hart toekennen.

Het begon met berichtje vanuit de Universiteit van Berlijn dat een hoogleraar mij wilde bellen om met mij te praten. Dit was dankzij de introductie van onze gastspreker, Sandra Joosten, afgelopen dinsdag. Het enthousiasme spatte van de eerste contacten af.

Daarop volgend kreeg ik de trotse melding uit Brussel dat onze AiREAS plannen in Eindhoven voor het co-creeren van de Gezondste stad “waren goedgekeurd” door de Europese Commissie voor luchtkwaliteit voor aandacht tijdens de Green Week 2013 in Juni. Nu had ik niet echt om goedkeuring gevraag maar wel om een stukje erkenning omdat er toch zo’n 40.000 mensen direct en indirect bij betrokken zijn. Toch mooi als al dat werk minstens beloond wordt met een beetje aandacht. En die kregen we “omdat de commissie enthousiast was geworden over Sustainocratie”.

Bijna tegelijkertijd, alle goede dingen komen in 3 zegt men komt het volgende mailtje binnen over een column die eindigt met Sustainocratie. Men vraagt of ik de column wil delen maar dan doe ik de auteur tekort want de passie die in dit mailtje geschreven staat gaat veel verder dan de formaliteit en beperking van een column. Rob Adank schrijft mij en introduceert voor ons allemaal een recent overleden fenomeen uit Antwerpen die ik u ook niet wil onthouden. Phil Bosmans, een Montforteaan op de dag datwij een bod brengen op het Montforteanenklooster in de buurt van Eindhoven.

Dus dan maar de hele mail gedeeld met u en u vindt de links vanzelf wel naar de stukken die u interessant vindt. Ik vind de mens interessant die de moeite doet om met mij te delen vanuit een stukje emotie en liefde voor het werk en de boodschap die we verkondigen en zo mogelijk ook zelf invullen.

Beste Jean Paul,

Ik vind het vooral boeiend om anderen te prikkelen, bewust te maken en te inspireren en herken bij jou diezelfde passie en -drive! Frits Nies is o.a. columnist binnen het kennisnetwerk ‘Commercieel Excelleren’ en bovendien afgestudeerd criminoloog. De huidige actualiteiten vormden onze springplank en gaven aanleiding samen een column te schrijven. Wij dienen immers aan de vertaalslag vanuit onze huidige crises, frustraties en decepties richting hoopvoller toekomstperspectief…

Hollande – Sustainocracy – Cahuzac

De Franse ex-minister van Begroting Jérôme Cahuzac heeft toegegeven dat hij jarenlang een Zwitserse bankrekening had. Hollande spreekt over ‘een belediging voor de republiek’. Elke democratie en politicus is gaandeweg kansloos als de juiste denkbeelden en drijfveren in onze samenleving blijken te ontbreken. Dit is beschamend en mensonterend. Mensen worden evenmin gelukkig met geld en (schijnbare macht) naast het gaandeweg ontberen van elk hoopvol perspectief. Dát is immers juist waar wij zowel individueel evenals collectief naar hunkeren. Op enig moment hebben Media gaandeweg morele (marktconforme?) verplichtingen jouw (c.q. onze) initiatieven enthousiast ‘free publicity’ te geven. Hopelijk mag Nederland haar rol als Gidsland op enig moment herontdekken…

Column Marktconforme eufemismen

Hierbij onze zojuist geplaatste column ‘Marktconforme eufemismen‘ via het WebBlog Commercieel Excelleren. Wij sluiten doelbewust af met hoopvolle perspectieven en aandacht voor Sustainocratie! Wellicht is het, mede gelet op die huidige actualiteiten, de moeite waard deze column (inclusief hyperlink) bovendien op jouw website te plaatsen. Wij kunnen dit inzicht alvast met ons netwerk/universiteiten/media delen als inspirerende aanleiding om hierop individueel en collectief te gaan reageren.

Phil Bosmans – Paul de Blot

Zoals je weet ben ik een groot fan van Phil Bosmans èn Paul de Blot. Ik volg Paul’s Weblog en blikte n.a.v. onze dialoog aanvullend terug op de – tijdloos actuele – registratie bij van MKB Krachtcentrale in 2009. Naarmate de problemen toenemen, groeit ons verlangen naar ‘authentieke- menswaardige lichtpunten’. Hopelijk kan het jou-, Paul de Blot, Herman Wijffels en ‘talloze bondgenoten’ inspireren hierop vooral samen verder voort te gaan borduren. Marktconforme media met enig gevoel voor een toekomstgerichte democratie, mogen ons gaandeweg iets meer wind in de zeilen (free publicity) geven.

Authentieke wind in ‘Sustainocratische zeilen’

Jouw visie is positief prikkelend. Ik hoop jou met bijgaande documenten aanvullend te kunnen inspireren. Deze tijdgeest daagt ons uit effectiever samen te werken.

Phil Bosmans is al vanaf 1987 mijn grote inspirator en beste vriend. Zijn eclatante succes vanuit Antwerpen zou op enig moment geloofwaardige (authentieke) wind in ‘Sustainocratische zeilen’ kunnen vormen. Ik heb verrassend veel materiaal beschikbaar, zowel geschreven evenals in prikkelende gesproken dialogen. Bijgaande documenten spreken hierbij voor zichzelf. Ook de feedback van Phil Bosmans geeft je als tip van de sluier alvast enig beeld van onze – ruim 25 jarige – relatie. Samen met mijn vrouw zat ik medio januari 2012 aan zijn sterfbed. Phil gelooft echter niet in de dood, zie bijgaand zijn het Phil Bosmans 1 juli 1922 – 17 jan 2012.JPG. Zijn BZN leeft en bruist met inspirerende verbinding tot in BON/Duitsland. Nb . Bedenk dat Nederland 21 jaar eerder begon met ‘Verbeter de wereld en begin bij jezelf’, en dat BZN juist vanuit Antwerpen wereldwijd doorbrak. In Nederland dient Cordaid haar organisatie te halveren, dus krijgt CordaidBZN geen levensvatbare impuls. Men laat vooralsnog pijnlijk veel kansen liggen. Misschien zouden wij samen – via een andere weg – ons Nationaal geheugen kunnen opfrissen met kansrijke impulsen.

Als deze column jou inspireert, is het denkbaar ergens in mei samen onze prikkelende voorjaarscolumn te schrijven. Jij mag hiertoe, wat mij betreft, de voorzet geven, zodra je het gevoel hebt dat wij elkaar kunnen inspireren en -versterken. Het zou ook prachtig zijn om naar zin-zoekende ondernemers (succesvolle kapitaal-krachtige familiebedrijven) bij onze initiatieven te betrekken. Dát waarborgt continuïteit en de juiste flow bij alles wat wij ten goede in beweging kunnen brengen.

Alvast veel inspiratie toegewenst.

Met hartelijke groet,

Rob Adank

Blogverslag avondcollege 2 april 2013

april 2, 2013april 4, 2013 Jean-Paul Close2 reacties

De avond stond in het teken van “zingeving” en als voorbeeld werd de bezieling van familiebedrijven aangehaald. Waarom zijn familiebedrijven in staat om allerlei recessies, oorlogen en crisissen te doorstaan? Wat maakt een familiebedrijf zo duurzaam?

Wim Bouwman is de eerste spreker en deskundige in familiebedrijven door zijn eigen ervaringen thuis en nu als vertrouwenspersoon bij bedrijvende families. Er zijn ruim 260.000 familiebedrijven in Nederland en een belangrijk onderdeel van de Nederlandse economie wordt erdoor vertegenwoordigd. Een familiebedrijf is een onderneming waar meer dan een familielid eigenaar en werkzaam is. Wim vertelt over zijn persoonlijke ervaringen en de verschillende situaties die de generaties doormaken. Vaak worden familieleden al bij de geboorte gekenmerkt als de opvolger van het familiebedrijf en op die manier opgeleid.

Ondanks enkele grote familiebedrijven die zich ontwikkeld hebben tot multinationale giganten zijn de meeste familiebedrijven erg lokaal georienteerd met een concrete relatie van toegevoegde waarde en wederkerigheid met de directe omgeving. De bedrijven zijn enorm zin-gedreven en achten het personeel als belangrijkste kapitaal. Daar is veelal ook een familaire band mee ontstaan mede wegens de regionale band. Deze vorm van bedrijfvoering wordt tegenwoordig steeds serieuzer genomen in de Nederlandse maatschappij als duurzame maatschappelijke drijfveer.

Op de vraag waarom familiebedrijven zo weerbaar zijn in de turbulentie van de tijden die wij doormaken antwoordt Wim dat er meerdere zaken aan ten grondslag kunnen liggen:

Familieondernemers zijn echte ondernemers. Dat wil zeggen dat zij van huis uit meegekregen hebben dat zij iets moeten toevoegen aan de omgeving waar beide wat aan hebben in wederkerigheid. Zo leert men dat van generatie op generatie. Iemand zei bij het begin van een crisis “he he, nu krijg ik eindelijk de kans om weer te ondernemen!”
Familiebedrijven zijn bedrijven die menselijkheid intens beleven. Het woord “familie” omvat dat al. Als men keuzes moet maken in een familiebdrijf dan zijn er meerdere partijen die zich ermee bemoeien. De besluiten zijn daardoor vaak wel overwogen.
Een familiebedrijf heeft een eigen identiteit van zelfvertrouwen, zeker als het al verschillende zwaar weer perioden heeft doorstaan. Het kan zich inleven in het verleden en dat van voorouders om er inspiratie uit te putten voor de toekomst.
Een nieuwe generatie zoekt de bezielende ruimte voor innovatie, ook binnen het bedrijf of de positionering ervan. Dat wil nog al eens stress opleveren tussen de jonge en oudere generatie. Maar de bedrijven zijn gewend aan een vorm van verandering en aanpassing waardoor men dit ook als duurzaam kenmerk hanteert. Men durft te veranderen.

Wim stelde zich kwetsbaar op door over zijn eigen familie te praten, zijn relatie met zijn vader en de problemen die hij heeft ervaren die hem weer aan hebben gespoord om op zoek te gaan naar zijn eigen identiteit, kracht en zelfvertrouwen. Deze worsteling van het loslaten van de invloed van de vader en het ontdekken van de eigen bezieling is iets wat hij ook veelal terugziet bij de bedrijven. Ook multi en interculturele aspecten komen tegenwoordig aan de orde, zoals het Duitse familiebedrijf dat zich een markt wenst te verwerven in Nederland. Hoe ga je daarmee om?

Uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat “menselijkheid” het basiskenmerk vertegenwoordigt van familiebedrijven waarin emotie, harmonieuze relatie met de omgeving en zelfvertrouwen in verandering net zo belangrijk is als de bedrijfvoering zelf. Ook de begeleiding en opleiding van de opvolging, vooral in menselijkheid, bleek een essentieel onderscheidend punt.

Als tweede spreker presenteerden wij onze mistery guest, Sandra Joosting. Sandra werkte in het onderwijs om tot de conclusie te komen, tijdens een gesprek met ouders over hun kind, dat zij niet kon noch wilde oordelen over dat kind en dat het onderwijs veel te beperkend was voor de jongeren. Zij besloot op te stappen en op zoek te gaan naar een nieuwe bezieling in haar leven.

Na verloop van tijd kwam zij in aanraking met “de geluksbrenger”, een manier om bij jezelf te komen door oordeelloos om te gaan met schilderen. Zij liet ons een rozijn bekijken en bevoelen en uiteindelijk opeten om ons tot onszelf te brengen in het oordeel. Door niet te oordelen schep je ruimte voor de ander om te ZIJN.

Sandra vertelde het verhaal van een meisje dat op reis ging nadat ze het tekenen niet meer leuk vond omdat ze altijd moest tekenen wat van haar verwacht werd en anderen er “wat van meosten vinden”. Todat zij in Parijs zichzelf tegenkwam en zich leerde uiten zonder externe belangen maar vanuit innerlijke vrijheid. Dat meisje was zij natuurlijk zelf.

Ook Sandra stelde zich kwetsbaar op door de dialoog met de zaal aan te gaan op verschillende momenten van haar eigen leven en de keuzes die zij heeft gemaakt. Ook zij heeft de moed opgebracht om los te laten door te ontdekken dat iets niet bij haar past en ruimte te scheppen om ergens te ontdekken wat zij wel is. De zin uit zich dan in verzet over een onwenselijke situatie, de zoektocht naar zichzelf en de vreugde van het vinden. Vanuit die kracht presenteert ook Sandra zich, net als Wim, naar de medemens om hen ruimte te bieden de zin in zichzelf te ontdekken.

Sandra: "kom je spelen? — Sandra: “kom je spelen?”

Meer informatie over:

Wim Bouwman – http://www.rexpect.eu

Sandra Joosten – http://www.schilderoord.nl

Volgende college: 14 Mei (2e dinsdag wegens de meivakantie) – thema: Harmonie (muzikaal)

Europa en wij

april 2, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Wij zijn allerlei landen aan het redden met geld in hoeveelheden die voor een normaal mens amper te bevatten zijn. Om een land te redden moeten de banken gered worden. Dat lijkt paradoxaal. Wat heeft een bank nu met een land te maken en vice versa? In onze huidige, op geld gebaseerde maatschappij is die relatie alles bepalend. De banken hebben echter vrij spel gehad in 40 jaar tijd in een wereld vol speculatie. Veel mensen hebben daar rijkdom door ondervonden zonder er al te veel voor te hoeven doen. In diezelfde banken werden spaargeld, pensioenen en verzekeringen beheerd. Als een bank dan in de problemen kwam dan kwam het land ook in de problemen. Door het vrije spel van de banken is er een netwerk ontstaan van wereldwijde belangen. Als de ene bank omvalt dan valt ook de rest om, of men krijgt een gigantische crisis voor de kiezen. Dat geldt tegelijkertijd voor de landen waar de banken gevestigd zijn en allerlei lokale belangen beheren.

In het model van de menselijke complexiteit ziet het er dan als volgt uit:

Europa vandaag concentreert zich rond chaos en hebzucht

Het overgrote gedeelte van de Europese maatschappij zit verwikkeld in de overheid en banken problematiek van hebzucht (rechtsonder van de 4 kwadranten). De normale evolutionaire gang is die van de crisis waarbij het geheel omvalt. Zo komen er banken en landen in de chaos zone (linksonder) terecht. Door de keten van belangen vormen zij een zuigkracht op de andere banken en landen die zo de chaos ingetrokken worden. Om dat te voorkomen moet men de instanties weer terugkrijgen in de hebzucht zone. Zo kan het spel weer even door gaan en, in het beste geval, koopt men wat tijd om oplossingen te vinden. Nu is de professionele blindheid van eigenbelang zo groot in de sector van zogeheten leidinggevenden dat de enige oplossing gezocht wordt in het instand houden van het systeem, tegen wil en dank. Zo worden we geconfronteerd met steeds meer omvallende situaties en steeds grotere sommen geld die ergens vandaan komen, meestal een soort last op onze toekomst die eigenhandig door onze politici over onze rug en die van onze kinderen wordt uitgesmeerd.

Ethiek en menselijkheid is in deze ver te zoeken zoals het model ook aangeeft. Het geld en het machtsysteem is veel belangrijker dan de mens en menselijke vooruitgang. Toch is de situatie onhoudbaar en zijn de huidige machthebbers verwijtbaar voor hun gebrek aan ethiek. Veelal doen zij dit omdat zij in hun tunnelvisie geen enkele ander oplossing zien. Men kan hen incompetentie verwijten door onwetendheid en onkunde, ondanks de specialisatie in financiele sistemen. Men kan in sommige gevallen ook criminaliteit tegen de menselijkheid verwijten omdat men wel degelijk bewust is waar men mee bezig is maar wegens eigenbelang rond macht of hebzucht de zaak in stand wenst te houden.

Europa zoals het moet

De wenselijk situatie van Europa is een samensmelting van diverse zelfredzame regios langs de lijn van duuzame menselijke vooruitgang, met een hoog ethisch besef en duurzaam verantwoordelijke organisatiestructuren. Zo’n situatie is niet geld maar menselijke waarden gedreven waarbij elk van de leden een eigen rol speelt op basis van de identiteit, geschiedenis en lokale situatie. Dat vergt nogal wat voor de mens, maatschappijen en onderdelen ervan. Ethiek is een keuze maar als die eenzijdig wordt gemaakt dan wordt men omringd door gebrek aan ethiek.

Sustainocratie nodigt ALLE partijen uit om deel te nemen aan hoger doel gerelateerde processen van zelfredzaamheid en duurzame menselijke vooruitgang. Het is een situatie waar banken amper een rol in spelen. Zekerheden worden opgebracht door cohesie, vertrouwen in elkaar en samenwerking. Dat is nogal veel gevraagd als men uit een wereld komt van afhankelijkheden, angst, wantrouwen en eigenbelang.

Europa in transformatie

De intense veranderingen in Europa hebben daarom te maken met het durven loslaten van financiele belangen en afhankelijkheden en aanvaarden van waardengedreven processen en verantwoordelijkheden. Dat is enorm angst aanjagend voor veel mensen en instanties. Er ontstaan twee werelden, die van het geld en die van de mens, die elk een eigen leven beginnen te leiden. Geld is dominant en heeft de massa mensen nodig om schuld te leggen. De mens een is natuurlijk wezen die schuldloos functioneert. Schuld is een concept dat wij zelf bedacht hebben. Als wij dus onszelf wijsmaken dat schuld niet bestaat (hetgeen een echte werkelijkheid is) dan zijn wij ook in staat om te kijken hoe wij werkelijke waarden kunnen creeren en verdelen. Zulke processen zijn al gaande in Europa in verschillende kleinere gemeenschappen waar wij de mens centraa zien staan. Zo ook in Eindhoven waar Sustainocratie zich ontwikkelt ondanks alle machtsspelletjes van de oude wereld.

We zien dat ethiek een menselijke keuze is die men zelf maakt door inzicht, kennis en durf, en die instelling ook kunnen maken door leiderschap van bestuurders en onder dwang van de omgeving. Dit alles is prima te combineren en als de druk opgevoerd wordt dan zal de transformatie gefaseerd kunnen verlopen. De chaos vindt dan plaats zonder kleerscheuren of oorlogen maar met enige vorm van planning. Sustainocratie staat al aan de andere kant van de lijn en nodigt iedereen uit, prive en als instantie. Stap voor stap gaat men overstag.

Zo zien wij dat het Europa van geld ten ondergaat en wij, als mens, Europa zijn vanuit de rijke waardengedreven diversiteit van haar bevolking die zichzelf steeds meer aan het ontdekken is.

Geen gepolder voor de gezonde stad

maart 27, 2013maart 30, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Groene dinsdag

Op 26 Maart 2013 kwam een groepje mensen bij elkaar om de proefwijk Doornakkers verder invulling te geven. De bijeenkomst hoorde bij het living lab van AiREAS (luchtkwaliteit en volksgezondheid) in Eindhoven. Het werd een fijne ontmoeting tussen uiterst betrokken mensen maar tevens een boeiende en herkenbare innerlijke “strijd” tussen twee verschillende werelden, de oude democratie van het polderen over problemen en oplossingen (gevolgen-economie), en de nieuwe democratie van het doelgericht samenwerken (sustainocratie).

De aanloop naar 26 maart

We zijn al enige tijd bezig met AiREAS en burger participatie waar we steeds weer dat dilemma van wereldbeelden tegenkwamen. De grootste uitdaging van het werken aan een gezonde stad blijkt er niet één maar een heleboel. Hoe gaan we om met communicatie bijvoorbeeld? Uit die discussie is uiteindelijk een derde opzet van een website ontstaan www.aireas.com. De eerste twee zijn omgevallen door gebrek aan continuiteit (men benaderde de site als een product ipv een middel in een proces) en beleving in het samenwerkingsproces van AiREAS waarin iedereen in Eindhoven betrokken is, bewust of onbewust. In de nieuwe site kunnen mensen een eerste beetje informatie vinden en zich aanmelden om wat te doen. Het moet nog blijken of dat werkt.

De bijeenkomst van 26 maart was een off-line dialoog die tot stand was gekomen door de interactie van enkele maanden met allerlei mensen. Naast de keuze van AiREAS om Doornakkers aan te wijzen als proeftuin (omdat er al zoveel betrokken mensen actief zijn) was de kennismaking met het Buurtkantoor aan de Bloemfonteinstraat doorslaggevend. Het bleek een mooie open ruimte voor de vele spontane en veelzijdige wijkontmoetingen die wij voor ogen hadden. De eerste contacten met de jonge charmante en uiterst betrokken uitbaatster Simone waren dan ook vol gedreven energie. Maar toen ons enthousiasme zich concretiseerde in een uitdagende dag, week en maandinvulling rond het levend groen seizoen van 2013 in de wijk, toen kwamen er vanzelf allerlei beren op de weg.

Beren in het groen

We leven in een maatschappij waarin een toestemmingscultuur overheerst en waar ik al over heb geblogd. Als er ondernemende initiatieven worden gesuggereerd dan worden ze eerst getoetst aan de vele bestemmingsplannen die ons omringen vanuit een afhankelijkheid van andere mensen en instanties. Zo ontstond de vraag bij het buurtkantoor “Mag ik wel een bijeenkomst faciliteren die niet alleen ondernemers aangaat?” Men had ergens bedacht dat ondernemers lid moesten worden van het Buurtkantoor maar ondertussen wordt niemand lid en is het grotendeels leeg. AiREAS wil wel gebruik maken van de faciliteiten (zoals we dat al overal doen in Eindhoven) op basis van bijvoorbeeld consumpties maar willen geen lid worden want dat is voor ons te beperkend. “Mogen we wel plannen maken voor groen in de wijk?” Want o wee de gemeente……?! Als dan de wethouder openheid geeft door “de burger aan de knoppen van de openbare ruimte” te communiceren dan weten we ineens niet of we dat ene plantje wel uit de grond mogen trekken? Of we wel toestemming moeten vragen aan de buren? En wat we met dat ene plantje moeten doen? Angst, angst, angst.

De lokale ondernemers willen wel meedoen als het hen maar geen tijd kost. De ambtenaren die uitgenodigd worden hebben geen tijd om hun mail te beantwoorden laat staan om deel te nemen aan de bijeenkomst. Wijkcoordinatoren hebben zelf bijeenkomsten georganiseerd die uiteindelijk niet door blijken te gaan maar vooraf wel allerlei agendas opvullen die uiteindelijk leeg blijven als het moment nadert. Samenwerking en verbinden “kan niet”. Mensen die toezeggen komen niet en zij die komen weten de weg niet te vinden omdat de adresaanduiding hen elders heen verwijzen dan naar het buurtkantoor. Beren, beren, beren…..

Effectieve berenhouderij

Uiteindelijk zijn een groep van 8 mensen dan bij elkaar gekomen in het Buurtkantoor. Terugblikkend waren de meeste beren op de weg spinsels van onze eigen angsten om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Geen wonder dat het land in crisis verkeert. Wij zijn allemaal berenhouders geworden die de kunst verstaan om effectief onze eigen beren op de weg te verzinnen naast de vele echte beren die wij gecreerd hebben met elkaar door de wereld te bureaucratiseren en vol te plannen met dingen waar niets van terecht komt.

Daar zitten we dan, de 8 die het avontuur en alle beren hebben getrotseerd en overleefd en veilig aan de thee en koffie gaan bij onze Simone. Geen beer meer in beeld. Maar ondertussen was een bijeenkomst die ondernemers, wijkbewoners, kartrekkers in de openbare en private ruimte, moest laten samenwerken tot een eetbare wijkbeleving afgestomd tot een eerste verlegen kennismaking van een aantal ondernemende avonturiers.

Ook goed!

In onze Sustainocratische wereld hebben we al de gewoonte ontwikkeld om altijd door te gaan ongeacht de hoeveelheid deelnemers. Wij nodigen de hele wereld uit. Als er dan maar één persoon deel komt nemen dan vereren wij die ene en gaan er mee aan de slag en we treuren niet om al diegenen die niet die stap hebben gewaagd. Die komen vanzelf wel een keer. Ooit. En vandaag waren we al met zijn 8-ten!

Van polder naar stip

De kennismakingsronde is altijd een gebeurtenis op zich. 8 avonturiers die graag vooruit willen en elk met een eigen beeld van de werkelijkheid. Stuk voor stuk grandioze mensen die een diversiteit aan kennis, ervaringen en vaardigheden vertegenwoordigen waar we meteen al van onder de indruk raken. Elk van de persoonlijke introducties opent een genot aan betrokken vragen en discussies, plannen, oh ja’s, en doen we dit en dat’s, enz. Heerlijk! De een is wat meer inhoudelijk, de ander wat meer vooruitstrevend, weer een ander wil meteen concreet en ga zo maar door. Maar in die ogenschijnlijke chaos zit wel de vooruitgang die wij als Sustainocratie willen boeken maar dan moet er wel een ding even afgestemd worden: de Stip!

Sustainocratie gaat uit van een duidelijke richting die past binnen onze definitie van duurzame menselijke vooruitgang (Samen blijven werken aan een gezonde, vitale, veilige, zelfredzame menselijke maatschappij binnen de context van onze natuurlijke omgeving). AiREAS heeft als stip: gezondheid en een gezonde omgeving. VE2RS heeft als stip: zelfredzaamheid.

Alle deelnemers komen voort uit de huidige gevolgeneconomie. Men is dus gewend om te redeneren in maatschappelijke problemen. In Doornakkers komt al snel het lijstje van drie uitdagende knelpunten: Geweld achter de voordeur, allerlei soorten verslaving en algemene ongezondheid. Dat zijn allemaal gevolgen van een levenswijze en maatschappelijke structuur waar het multiculturele caracter van de wijk ook een rol in speelt. Aan die gevolgen wordt al veel geld geinvesteerd zodat ze “behandeld” worden vanuit een geldafhankelijke consumptie maatschappij. Het lost niets op maar houdt veel mensen bezig. Daar gaat Sustainocratie niet over en doet er niet aan mee. Wij gaan over levensstijl en overkoepelende menselijkheid. Een nieuwe horizon levert nieuwe ideeen op. Wij kijken niet vanuit een pijnlijk gevolg en plakken een pleister, we bepalen een gewenste situatie en zoeken naar de weg ernaar toe.

Wij nemen een stip zoals gezondheid en gaan er van uit dat dan die oude gevolgen ook gaandeweg aandacht zullen krijgen en wellicht voor een groot deel vanzelf zullen verdwijnen. Mensen die professioneel zijn opgegroeid, opgevoed en afhankelijk gemaakt van die gevolgeneconomie hebben vaak moeite om Sustainocratie te geloven. Zij handelen in pleisters. Men komt al snel in tweestrijd tussen de focus op het oude gevolg en de uitdaging van de stip. In AiREAS polderen we niet over hoe we met een gevolg omgaan maar discussieren over de prioriteiten tussen vele initiatieven die we kunnen nemen op gebied van de ontwikkeling van wijkgezondheid. Soms is dat in een beeldvorming lastig te combineren. Maar wij houden vast aan die stip op die horizon omdat wij ervan overtuigd zijn dat dit juist een oplossing is voor de vele crisissen die wij doorlopen. Als men met ons meedoet in Sustainocratie dan vragen wij minstens om de “benefit of the doubt”, doelgerichte samenwerkingen en inzet vanuit Talent en Gedrevenheid. Als dat niet lukt dan mag men zelf de keuze maken of men meedoet of niet? De 8 deelnemers hadden die keuze alang gemaakt en daarom waren ze erbij.

Een stip op de horizon, honderden stappen

Toen dat eenmaal duidelijk was werd de brainstorm pas helemaal losgelaten op allerlei mogelijke stappen die ons op weg zouden brengen naar die stip. Boeiend in deze is dat elke deelnemer redeneert vanuit het eigen professionele of private beeld van de wereld, veelal genuanceerd door de expertise waarmee men aan tafel zit of de betrokkenheid bij de eigen wijk. Tijdens de bijeenkomst waren er bijvoorbeeld twee personeelsleden van stichting NEOS aanwezig. Deze organisatie houdt zich bezig met daklozen in de stad en schept ruimte om hen weer te helpen aan een positieve toekomst. Er zijn zo’n 400 mensen professioneel bij betrokken voor zo’n 400 daklozen, 1 op 1 dus bijna.

In de Sustainocratie gaat het vooral om het inzetten van gedreven mensen in de waardegedreven processen die wij opstarten binnen de context van duurzame menselijkheid. De daklozen hebben, belemmert door al hun persoonlijke problemen natuurlijk, wel de vrijheid om zich in te zetten. Als wij daar voldoende wederkerigheid voor weten te creeren dan is deze groep ideaal voor directe betrokkenheid. Het was dan ook helemaal niet vreemd dat elk nieuw voorstel meteen in verband gebracht werd met de daklozen en NEOS als begeleider. Ook dan kwamen allerlei beren aan de orde maar dat wisten we in het groepje wel te nuanceren. Het interessante was het moment dat de mensen van NEOS halverwege weg moesten. Vlak daarvoor kwam iemand binnen die zich met basisscholen bezig hield.

Nadat NEOS was vertrokken werd nog amper over daklozen gesprokken. De oudere en nieuwe ideeen werden aangevuld met de expertise die nog was overgebleven. Ineens ging het over basisscholen, jongeren, fietsreparaties, wijkbladen, een wijkcockpit, enz. Dit geeft aan hoe mooi dit proces is en dat volledig afhankelijk is van de aanwezigheid van de betreffende expertise. Als die expertise er een eigenbelang aan verbindt, bijvoorbeeld het eigen zakelijke succes, dan is afwachten in deze uit den boze. Men komt gewoon niet aan de orde als men er niet zelf bij aanwezig is. Dat geldt voor iedereen. De uitkomst van zulke bijeenkomsten zijn dan ook volledig onvoorspelbaar omdat de stappen door aanwezigen worden gemaakt. De verbindingen ontstaan ter plekke en de commitment om een vervolg stap te maken ook. De sky is letterlijk de limit.

De stad als een ondernemerstuin

Zo kun je de stad vanuit het ondernemende menselijke persectief zien als een dynamische tuin waarin zaadjes rondvliegen en landen waar er ruimte is. Zo ontstaan er allerlei kleuren door elkaar heen als een dynamisch geheel die steeds weer andere verbindingen aangaan om vooruit te komen. Als er een zaadje niet is dan verschijnt dat soort bloempje ook niet. De zaadjes die tot bloei komen kunnen zich uitzaaien en het veld gaan overheersen totdat er weer iets nieuws komt. AiREAS bewaakt het veldje zodat alles wat zich uitzaait ook bijdraagt aan gezondheid bevordering en de ruimte krijgt om zich te ontplooien. Datgene dat niet voldoet krijgt die ruimte niet omdat het niet klopt in het verband.

Uiteindelijk zijn er de volgende vijf acties uitgerold. We hebben ons in moeten houden want de energie ging maar door en door. We hadden wel 20 noten op onze zang maar we waren ook zelfbewust dat sommige van die noten niet haalbaar waren in dit stadium. Ik had een ieder al op het hart gedrukt dat doelgerichte samenwerking heel eenvoudig waar te maken is op basis van de volgende stappen:

Kan ik het alleen? Dan heb ik geen samenwerking nodig en doe ik het alleen.
Wat wil ik bereiken? Iets dat complex genoeg is om de multidisciplinaire structuur van AiREAS of VE2RS te benutten.
Hoe staat het in verhouding tot AiREAS of VE2RS? Dient het dit hoger doel? Zo ja, hoe en hoeveel?
Wat heb je nodig? Hoe kunnen we dit als groep faciliteren en organiseren, niet alleen met geld maar met van alles?

We maakten een keuze van een 5 tal thema’s die volgens de aanwezigen samen een eerste kans van slagen hadden:

Veldje van 250 m2: Door de gemeente wordt dit veldje nu beheerd en is net beplant met viooltjes. Toch wil men daar een groentetuin van maken en kijken of de buurt betrokken kan worden bij het proces. Er is een bejaarden tehuis waar misschien wat mensen te vinden zijn die het leuk vinden om mee te doen. Actie Hans/JPC/Mark
Kinderontbijt op weg naar school: het Buurtkantoor kan misschien eens in de week dienst doen om kinderen van gezond ontbijt te voorzien. Actie: Nicolette/Koen/Simone
Gezonde school: Duurzaam Eindhoven is al begonnen in een school. Ook STIR is actief. Kijken of we van elkaar kunnen leren of elkaar versterken. Nicolette/Koen/Hans
Cockpit wijkondernemen. Actie Ben/JPC
Fietsen reparatie voor schoolkinderen. Actie Hans/Simone

Deze initiatieven zijn een begin en moeten ook daadwerkelijk zichbaar worden gemaakt in de wijk. Ze dagen uit tot meer initiatieven als mensen zien dat het kan en mag. We komen zo steeds meer bij elkaar waar ook een wijkcockpit een faciliterende rol heeft. We gaan het gewoon doen en als er beren zijn die zich dan presenteren dan kooien we ze wel ter plekke. Maar we gaan ze niet meer zoeken vooraf want de echte zijn van de neppe niet te onderscheiden. We nemen gewoon verantwoordelijkheid voor elke stap en voor we het weten zijn wij allemaal samen op reis, met vrolijke beren en al, weg uit de polder en op naar de stip van gezondheid op de horizon.

De kan wel mag wel maatschappij

maart 21, 2013maart 21, 2013 Jean-Paul Close1 reactie

Onze huidige maatschappij is vastgeroest geraakt in allerlei onderlinge afhankelijkheden. Voor alles is wel toestemming nodig en iemand die moet beoordelen of iets wel mag, goed genoeg is of wel uitgevoerd wordt zoals afgesproken. We worden omringd door controlerende functies en instanties, allemaal mensen die de opdracht hebben om de werkelijkheid die wij beleven tot in de puntjes beheersbaar te houden. Elke vorm van afwijking wordt afgestraft met een berisping, een boete of een straf procedure. Veelal draait het allemaal om geld.

De kan niet en mag niet maatschappij is echter gevuld met onzekerheid en angst. Wanneer een crisis de maatschappij treft dan is die toestemmingscultuur funest. Vooruitgang wordt geboekt door durf en creativiteit. Dan is een cultuur van vrijheid van gigantisch belang.

De kan wel mag wel maatschappij

Wij beleven de wereld zoals wij zijn. Als de wereld ons niet uitdaagt dan worden we gemakzuchtig. Als wij voor een crisis komen te staan dan worden wij geconfronteerd met onze veranderende werkelijkheid. Wij gaan op zoek naar zekerheden en als dat een botsing betekent met de gevestigde orde dan is dat maar zo. Angst voor het systeem is alleen geldig wanneer het nog functioneert. Als het kapot is dan verliest het de autoriteit en de mens haar angst. De – kan wel mag wel – maatschappij staat dan open voor ons omdat wij zelf ons hebben losgelaten van de wetten en regels. Er openbaart zich een nieuwe werkelijkheid waar wij richting aan geven door ons anders in te stellen, bevrijd van een oude last. Het is een bevrijdende keuze, een simpel moment van loslaten en in het diepe springen. We zeggen nee waar we vroeger ja tegen zeiden of ons ertoe verplicht voelden.

Deze -kan wel mag wel- maatschappij zijn wijzelf omdat wij beperkingen zelf opleggen door ons afhankelijk te maken. Onafhankelijkheid betekent niet dat wij toestemming krijgen van anderen maar dat wij onszelf toestemming geven. Door vanuit een vrije werkelijkheid te gaan redeneren bestaat het oude systeem niet meer, ook al danst het nog steeds de horlepiep voor onze neus. Alles kan en alles mag.

Met deze openheid ontstaat tevens de valkuil dat men elke vorm van normen en waarden ook loslaat. In de chaos zijn er mensen die criminaliteit opzoeken omdat men het respect heeft verloren voor het systeem en zichzelf als mens nog niet heeft ontdekt. Degenen die wel de menselijkheid blijven omarmen en zich erin verdiepen zullen de reis naar de nieuwe harmonie gaan maken. Dat is reis van bezieling en samenwerking waarin een nieuwe stabiliteit wordt gezocht op basis van andere voorwaarden dan voorheen. Dan ontstaat er een nieuwe maatschappij, zoals Sustainocratie, waarbij een duidelijk onderscheid gemaakt kan worden tussen de – kan niet en mag niet – structuur en de – kan wel mag wel – cultuur die onder bepaalde eigen voorwaarden de vrijheid richting geeft.

Men wordt geconfronteerd in het hele proces met constante keuzes die aanspraak maken op het bewustzijn en het geweten. Wat wil ik? Overleven of een nieuw leven? Gebruik ik mijn vrijheid of misbruik ik het? Na het loslaten van angst komt het moment van durf. En die durf drijft ons “out of the box” maar ook in de reflectie over onszelf. Kan wel en mag wel is een nieuw vrijheid maar niet vrijblijvend. Het schept voor onszelf voorwaarden die wij zelf invullen vanuit oude hebzucht of nieuwe zingeving. Dit innerlijke gevecht heeft de mens en mensheid al zo vaak gevoerd dat wij het nu wel zouden moeten kennen en de keuze afstemmen op de consequenties die wij ook al hebben genoteerd in onze egeschiedenisboeken. Onze keuze vandaag, met alle open data, wetenschap en historische kennis, is eenvoudig. Hebzucht wordt verbannen en veroordeeld, criminaliteit niet toegestaan en vanuit zingeving gaan wij aan de slag in duurzame samenwerking.

Kan wel en mag wel is alles omvattend mits het gericht is of duurzame menselijke vooruitgang. En die keuze kunt u vandaag al maken en alle andere naast u neer leggen. Dan is er nog de omringende cultuur die met het oude wetboek in de hand de rem zet op uw initiatieven. Dat is ook een werkelijkheid waar we rekening mee dienen te houden. Het weerhoud ons niet om de confrontatie aan te gaan en de gaten te gebruiken in de regelgeving om deze uiteindelijk open te breken. Als gezegd leven wij in een wereld die wij zelf creeren, inclusief de muren en de breekijzers. Ongeacht de belemmeringen, en zelfs als we omdraaien, er is altijd een weg vooruit.

Sustainocratie is geen kerk maar wel spiritueel hoger bewust

maart 14, 2013maart 17, 2013 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

“Het doet mij denken aan een kerk” riep een van de nieuwe deelnemers aan AiREAS toen ik vasthield aan de co-creatieve essentie van deze samenwerking op gebied van gezondheid binnen de tenaamstelling van de beweging. Het was de zoveelste keer dat wij als initiatiefnemers de uitdaging aan moesten gaan om de kern van AiREAS duidelijk te maken aan nieuwe mensen, die een fundamentele bijdrage wilden gaan leveren aan het AiREAS proces. In AiREAS redeneren we vanuit een nieuw wereldbeeld dat o zo moeilijk te snappen is voor mensen die vanuit de oude afhankelijkheden mee willen doen. Zij worden geconfronteerd met een geheel andere aanpak en bijbehorende nieuwe vorm van toekenning van zekerheden, niet vooraf maar tijdens en achteraf. Goed boeren is anders dan wel varen.

Stap voor stap zal ik uitleggen waarom dit gebeurt. Waarom mensen, u ook als u meedoet, geconfronteerd worden allereerst met een gevoel van beperking, daarna een confrontatie met mij denken te beleven en uiteindelijk een enorme nieuwe ruimte ervaren.

Goed boeren en wel varen

Sustainocratie plaatst zich in een andere maatschappelijke organisatie dan de huidige consumptie gedreven geld economie. Sustainocratie is gebaseerd op de onderlinge verdeling van werkelijke waarden die samen worden gecreerd. Dat is net als “goed boeren” van land bewerken, plannen, zaaien, zorgen voor de groeiende zaden, oogsten en oogst verdelen, in een natuurlijke cyclus. De huidige maatschappij is echter gebaseerd op “wel varen”, ofwel men gaat een schuld aan om een schip weg te sturen en met een buit terug te laten keren. Deze laatste maatschappij is in crisis omdat een buit al verdeeld is nog voordat deze is binnengehaald. Men noemt dat “risico bij de aandeelhouders” maar het is de reinste speculatie. Hierdoor wordt de aarde schraal en uitgeput, wordt de mensheid verziekt en worden maatschappijen uitgehold en onstabiel. De schuld van vooruitbetaling wordt over de bevolking heen gelegd zonder ander onderpand dan onze toekomst. Wij zijn de aandeelhouders geworden van de geldcriminaliteit tegen de menselijkheid die wel zelf helpen instand houden.

Sustainocratie draait het dus om. We doen aanspraak op de talenten deelnemer om waarde te creeren in samenwerking. Dat levert een heel innerlijk en extern proces op van vertrouwen in zichzelf, de initiatiefnemers, de waardegedreven doelstellingen en de verwachtingen die men koestert. Als deze innerlijke strijd ontstaat dan snapt men het proces al en is het een persoonlijke keuze of men mee blijft doen of niet. Als men echter het proces niet snapt dan gaat men de confrontatie aan vanuit de huidige-tijdse insteek van waardebepaling vooraf tegen een schuld in het proces met het risico bij de investeerder ipv bij onszelf. En die confrontatie accepteer ik niet. Ik probeer de potentiele deelnemer het sustainocratische proces van AiREAS nogmaals duidelijk te maken en ook wat men eraan heeft als men er vroegtijdig in meegaat. Maar ik ga niet terug naar de opvattingen die onze huidige maatschappij in crisis hebben gebracht. Dan zou ik alle andere deelnemers tekort doen en vooral ook mijzelf, als maatschappelijk veranderaar naar nieuwe waardengedreven zekerheden voor de mens, en alle pijn die tot mijn eigen bewustwording heeft geleid. Ikzelf kan gewoon niet meer terug.

Meedoen is al een confrontatie met de werkelijkheid

Een transformatie van een hebzucht maatschappij (wel varen) naar een van welzijn (goed boeren) gaat eerst via chaos en daarna bezieling. Dat ik met Sustainocratie de chaos tracht te ontwijken is maar schijn. Die chaos is wel degelijk aanwezig alleen doseer ik het door mensen en instanties meteen te betrekken bij concrete welzijns processen, zoals AiREAS. Dat levert twee voordelen op. Ten eerste werk ik met mensen die persoonlijk al de slag van bezieling hebben doorgemaakt doordat ze door een persoonlijke chaos heen zijn gegaan. Zij doen daardoor vanuit menselijkheid en overtuiging mee en passen hun professionaliteit gemakkelijk aan aan het nieuwe paradigma. Zij zijn al overtuigd dat het “anders moet” maar dat wil nog niet zeggen dat men zo gemakkelijk de eigenheid verbindt aan een samenwerkingsverband. Doel en vertrouwen wordt dan belangrijk en ook het waarmaken van concrete stapjes.

Iets anders zijn mensen die er een commerciele pude tijdse kans in zien voor zichzelf als professionals. Zij redeneren niet vanuit bezieling maar oude tijdse professionaliteit. Men wil een budget zien, doet een offerte en stuurt aan op overdracht van product en verantwoordelijkheden om zich daarna na betaling terug te trekken. Dit wordt niet aanvaard en dat brengt hen in verwarring. Vaak wil men meedoen omdat het doel ook wel de eigen menselijkheid raakt maar speelt het geldbelang een hoofdrol vaak alleen omdat we zo opgevoed zijn. Men denkt dat dit de enige en normale wereld is. Men raakt in conflict met zichzelf maar legt dan vaak dit conflict bij mij neer omdat ik afwijk van het gangbare.

Ten tweede kan de chaos die in instanties ontstaat om dezelfde reden worden overzien. Een bestuurder doet mee aan AIREAS vanuit persoonlijke menselijkheid en overtuiging dat de waardegdreven processen noodzakelijk zijn. De instantie waar men bestuurder van is leeft en functioneert echter nog geheel in het oude paradigma. Het is aan de bestuurder om te kijken hoe men van een speculerende geldafhankelijke organisatie kan transformeren naar een geldonafhankelijke waardecreerende structuur? Dat gaat gepaard met een innerlijke chaos in de instantie. Die is echter te overzien doordat AiREAS een concreet precedent en richting biedt. Dat is veel beter dan de toekomst van een onvoorspelbare chaos van de huidige maatschappij. Een betuurder heeft dus veel meer positieve kansen door deelname aan AiREAS dan door niet deel te nemen. Door deel te nemen confronteert men de organisatie met twee werkelijkheden en kan men experimenteren met nieuwe zekerheden. Dat is moedig en toont ook bestuurlijk leiderschap.

Gevoel van beperking

De essentie van duurzaamheid is het welzijn van de mens, niet de materiele focus die we nu nastreven. Dat verlangt echter dat wij betekenis geven aan dit concrete begrip van welzijn. De mens ondervindt pas stabiliteit als voedsel, gezondheid, veiligheid, welzijn en kennis voor handen is. In onze huidige maatschappij is deze er in een schijnovervloed. Wij zetten ons niet in vanuit zelfredzaamheid voor de kernwaarden maar hebben onszelf afhankelijk gemaakt van een geldcultuur waarmee we toegang kunnen krijgen tot de stabiliteit van een schijnwelzijn. Wij creeren onze waarden niet meer zelf maar kopen ze in via een schuldsysteem.

Door de intense speculatie die is ontstaan wordt onze leefomgeving vernietigd en ons duurzaam menselijke bestaansrecht teniet gedaan.

Om weer onze evolutie als mens veilig te stellen dienen wij ons te concentreren op de werkelijke waarden van ons bestaan. Wij dienen weer zelf, individueel en daarna collectief, verantwoordelijkheid te nemen. Dat geeft in eerste instantie een uiterst beperkend gevoel omdat we een maatschappij hebben gecreerd op basis van consumptiewoorden als geluk, plezier, gezelligheid, genot, vertier, vrolijke spanning, enz. Maar niet op basis van “verantwoordelijkheid” in zelfredzaamheid. Als we dat woord van verantwoordelijkheid ter harte nemen dan zien we ook dat we ons bestaan om moeten bouwen naar essentiele waarden en het klatergoud van schijnovervloed los dienen te laten. Dat geeft een eerste gevoel van enorme beperking in vrijheid.

De focus op innerlijke waarden van ethische universele verantwoordelijkheden lijkt inderdaad wel kerkelijk alleen hebben wij het in AiREAS het als hoger co-creatie doel weergegeven en niet als extern dogma. Je kunt je nog zo bevrijd spiritueel voelen, als je geen verantwoordelijkheid neemt voor zelfredzaamheid voor de essentiele zaken dan blijf je afhankelijk en gevangen in een systeem dat je leven domineert in ruil voor luxe met vernietiging tot gevolg. Omdat onze omgeving al structureel vernietigt is hebben wij de komende decennia een intense ondernemende taak om one maatschappij om te bouwen vanuit een nieuwe bezieling. Zoals iemand recent zij op het NOS Journaal: “We leven in een tijd die te vergelijken is met de wederopbouw na een wereldoorlog”.

Confrontatie met mij

Sustainocratie is door mij gedefinieerd allereerst voor mijzelf, mijn persoonlijke keuzes, zingeving en dagelijks handelen. Ik heb ook mijn eigen intense chaos doorgemaakt om tot dat wereldbeeld te komen. Het staat inderdaad zo haaks op de gangbare maatschappij dat het een intense innerlijke verandering veroorzaakt bij een ieder die ermee in aanraking komt. In plaats van afhankelijkheid verhuis ik naar onafhankelijkheid. In plaats van externe zekerheden bouw ik op innerlijke zekerheden, het enige waarop ik een vertrouwens basis kan bouwen. De nieuwkomer ervaart al snel dezelfde gewetens processen mar legt al snel de schuld bij mij neer.

Loslaten heeft veel consequenties en zeker als de nieuwe wereld die ik creer nog helemaal geen zekerheden biedt voor mijzelf laat staan voor anderen. Die moeten nog allemaal opgebouwd worden en dat kan ik niet alleen. Het lukt mij om helemaal alleen de stap te zetten omdat er mensen zijn die het zelf niet durven maar mij wel helpen om het te blijven doen, ook voor hen. Uiteindelijk ben ik dan de eerste bewoner van een nieuwe wereldmaatschappij die door mijzelf vanuit een innerlijk beleving is ingegeven. Ik nodig dus mensen en instanties uit om naar “mijn wereld” te verhuizen. Stap voor stap doen mensen dat. In AiREAS was Marco de eerste die de stap ondernam en heeft zich gaandeweg laten overtuigen van de betekenis ervan.

De uitnodiging naar “mijn wereld” is ook een manier van communiceren. Door deze uitdrukking laat ik de nieuwsgierigen kennis laat maken met mijn eigen bewustwordingsproces, ingrijpende innerlijke veranderingen, de pijn van loslaten die ikzelf heb geleden en de deskundigheid die ik op heb gebouwd. Ik maak hen bekend met de transformatie er naar toe en de processen die men doormaakt om er te komen. Dat men deze manier van communiceren ook kan interpreteren als ego rond “mijn wereld” en aanval op de wereld van de ander, moet ik op de koop toe nemen. De confrontatie die men beleeft als men mee wil gaan doen in Sustainocratie, wegens eigen inzicht of oude tijds eigenbelang, is vooral met zichzelf.

De mensen die ermee in aanraking komen verwijten eerst mij en mijn ego. Omdat de vermeende beperkingen van de doelstelling de mens al in een gewetensbezwaar stoppen lijk ik de kwaaddoener die de oude vrijheden van de persoon ter discussie stelt. Men wil dus onderhandelen met mij over spirituele en niet spirituele vrijheden (wat ben ik?) voordat men een commitment aangaat met mij en de nieuwe wereld. Als ik dit niet toesta en uitsluitend wil schakel met de menselijkheid van toe te voegen waarden dan wordt dat als confrontatie ervaren. Ik sta echter ferm omdat het thema uiteindelijk ons afzondert van de vrijblijvendheid van waar we vandaan komen en de medemens uitdaagt tot samenwerking in de co-creatie. Hierbij staat het doel van menselijkheid niet ter discussie maar wel de manier waarop we dingen resultaatgedreven aanpakken. Dat is even wennen voor de meesten die in de huidige maatschappij juist aangespoord worden om de veelzijdigheid van professionele talenten in te zetten in een losgeslagen geldafhankelijke chaos. De talenten gaan dan alle kanten op waarin zingeving over waardeloos overleven gaat en niet de essentie van waardevol leven. Dat zien we ook in het bedrijfsleven en andere instanties.

Ik moet dus doorbijten in AIREAS in mijn verlangen om aan duurzame menselijke gezondheid te werken. Zo kan ik dus ook aan voedsel, welzijn, veiligheid of zo werken hetgeen ook sustainocratische processen zijn. De transformatie tussen beide maatschappijvormen heeft opgeleverd dat, na 10 jaar epersoonlijk experimenteren, ik uiteindelijk op basis van gezondheid het Sustainocratische draagvlak van samenwerking kreeg in AiREAS. Daar moeten we het even mee doen en dat is de focus die ik van deelnemers vraag. Ander zaken zijn in de maak maar hebben nog niet hetzelfde draagvlak.

Nieuwe ruimte

Wanneer men het begrip gezondheid en omgevingskwaliteit uiteindelijk heeft weten te omarmen dan is de confrontatie met mij (en zichzelf) helemaal weg en kan ik ook weer in de groep stappen om alle creativiteit los te laten in het proces. De deelnemers voelen een enorme ruimte en vrijheid om zich volledig in te zetten en ondervinden geen concurrentie omdat men ook ineens de voorlopers blijken te zijn die een nieuwe, nog te bouwen maatschappij in gaan richten. “Mijn wereld” wordt dan al snel “onze wereld” met passievolle discussies, initiatieven en dynamische samenwerking. Het is dan resultaatgedreven met de meetlat langs de gezondheid (in AiREAS), vergelijkend waar we vandaan komen en naar toe gaan. Dat is duidelijk voor iedereen alleen ziet men nu ook in dat dit betekent dat de hele oude maatschappij ter discussie is komen te staan en alles letterlijk dient te veranderen. De oogkleppen van de oude maatschappij zijn weggevallen en de handrem is er af. Ik sta niet in de weg, integendeel. Mijn ego is uit hun beeld verdwenen en we zijn partners geworden op basis van gelijkwaardigheid. Ik tracht multidisciplinair te faciliteren zodat iedereen stappen kan zetten die er toe doen en de durf en het doorzettingsvermogen voeden om door te blijven gaan.

Moed en doorzettingsvermogen is nodig omdat men veelal nog structureel afhankelijk is van de oude geldgedreven wereld en de nieuwe wereld nog amper zekerheden biedt. De oude wereld valt om en maakt de oude vorm van het leven steeds moeilijker. De nieuwe wereld is in opbouw en biedt samen steeds sneller nieuwe zekerheden die geheel anders zijn dan voorheen. Als men dat eenmaal inziet dan is men bewoner van de boeienste tijd van de mensheid ooit en leert spelen in een maatschappij vol menselijkheid en uitdagende missies.

We zijn dus geen kerk maar verdedigen wel ons hogere spirituele bewustzijns goed vanuit een onderbouwd menselijkheid besef. Hier nog het spontane zomer filmpje