Categorie: Analyse

Geheimen van echte welvaart

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

De laatste tijd wordt ik met regelmaat geattendeerd op het boekje dat ik in 2009 publiceerde via Shaker Media: Geheimen van echte Welvaart. Het verhaal introduceert de verhouding tussen de morele en materiële complexiteit, het zijn en het doen, en het evenwicht op basis van gelijkwaardigheid (maar niet hetzelfde) van man en vrouw. Hieruit is eindelijk Sustainocratie in 2012 is ontstaan. Het boekje blijft tijdloos relevant en zeker het lezen waard omdat het tracht de complexiteit terug te brengen tot een eenvoudige uitleg. Het is voor een klein bedrag (destijds relevant en het bedrag is niet voor mij maar voor de uitgever) te downloaden via Shaker…….

978-90-489-0023-7_Cover_B

 

Pizza Geert is een bedreigd wereld fenomeen

Jean-Paul Close4 reacties

Het kanaal van Eindhoven is omzoomd door industriële, commerciële en afval activiteiten. Eén gebiedje is echter “speciaal”, en dat is het woon en werkterrein van Pizza Geert. Geert en Marleen blijken samen een wereld fenomeen. En zij liggen onder vuur. Want de gemeente wil iets doen met het gebied en dan moet Geert weg. Maar Geert wil niet weg. En dat is logisch want Geert heeft daar een ecosysteem gecreëerd dat je nergens meer terug krijgt. Het is een levenswerk waar duizenden mensen op af zijn gekomen voor vertier, integratie en interactie.  Dat pak je niet zomaar af. Het gaat dan niet alleen om Geert en Marleen maar om de toegevoegde waarde van hun concept voor de stad en verre omgeving. Een belangrijk deel van de stad zou in opstand komen.

Wat maakt Pizza Geert zo speciaal? Dat is de onbevangen, laagdrempelige, authentieke en sympathieke ruimte die hij en zijn vrouw hebben gecreëerd om te doen wat niemand ooit lukt: zorgen dat iedereen, jong en oud, arm en rijk, dik en dun, met elkaar omgaat op een positieve manier. Het is aantrekkelijk, verbindend en vervuld een ongekende maatschappelijke behoefte. Dat vernietig je niet door vastgoedbelangen, zeker niet nu we in een tijd leven waarin we de mens weer belangrijker gaan vinden dan de stenen. Dat vermenigvuldig je door op verschillende plekken Pizza Geert achtige initiatieven te faciliteren, als onderdeel van het sociale integratie programma, of gewoon omdat het de maatschappij kleurrijk maakt zoals we kennen van beroemde steden zoals New Orleans of Bahia.

Wat maakt Pizza Geert in Eindhoven zo speciaal? De eerste keer dat ik er zelf kwam vroeg ik mij af waar ik terecht was gekomen en wat ik er deed? De entree en binnenkomst doet denken aan een illegaal kickboks of hanengevecht theater in Hanoi, alleen dan zonder de chagrijnige gezichten van bookmakers en concurrerende moneymakers. Want bij Pizza Geert lacht iedereen. Je krijgt een soort strippenkaart, al dan niet met een aangeniet bonnetje met je volgnummer om straks zelf je pizza samen te stellen en te bakken in de enige steenoven.

Als je dan verder naar binnen gaat dan waan je je in chabolas van Rio de Janeiro of een van de uiterst sociale, diepe armoedewijken van Calcutta. De steenoven is in een verlaging geplaatst en aan de tafel staan twee mensen hun pizza samen te stellen. Het deeg is gemaakt door Marlene die de hele avond massas blijft aanmaken, al na gelang er nog pizza’s te bakken zijn. Als de nummertjes op zijn dan zijn er ook geen pizza’s meer. Het feit dat de pizza’s een voor een samengesteld en afgebakken worden levert een gezellige interactie op tussen de nummer houders die op een hun beurt wachten, deze vergeten door de gesprekken die gevoerd worden rond een open kampvuur of bij het gezellig roken van wat geurrijk spul op het platte dak vol zitjes. Als men dan merkt dat de beurt voorbij is dan volgt de onderhandeling met de volgorde om er alsnog tussen te komen. Zo leert men nieuwe mensen kennen en is het rondlopen al snel een feest van herkenning onderling. Alles is smal, hutje mutje, dus omgaan met anderen is een must.

Er is een cultuurtje ontstaan dat men zich voorstelt aan de omgeving door een hand te geven en je naam uit te spreken. De anderen doen hetzelfde en een praatje is snel gemaakt. Bij de entree is rijkelijk bier en andere drank aanwezig die verstrekt wordt middels het tonen van de strippenkaart. Per drankje, ongeacht wat, wordt er een gaatje bijgeknipt. En dan begint de live muziek. De hoek waarin de muzikanten zich opstellen heeft iets weg van de waarzeggershut van een oude glazenbollen kijkende en kaartleggende zigeunerin. Maskers, oude telefoons en andere verrassende details uit een tropencollectie, sieren de piepkleine ruimte op samen met een doek met sterrenlichtjes dat ons meteen betrekt bij het universum. Bij diezelfde muzikanten is tevens de rijkelijk belopen wenteltrap naar het zitterras. Dat levert ook weer de nodige interactie op tussen de aanwezigen. De muziek wordt uitgevoerd door zangers en muziekspelers die voor de avond zijn uitgenodigd. Sommige ervan zijn regelrechte publiekstrekkers en zorgen ervoor dat Pizza Geert afgeladen vol zit met mensen. Altijd is het gezellig, zingt, klapt en danst men mee, of gebruikt men een rammelaar of het vingergetokkel om erbij te horen.

Zelfs als je geen eigen gezelschap bij je hebt verveelt Pizza Geert niet. De open toegankelijkheid van het aanwezige publiek, de gulle stroom drankjes, de gekleurde verlichting en de geur van wiet en houtskool doen de rest. En als je dan weer weg wilt gaan en om de rekening vraagt dan pakt men de strippenkaart, houdt deze tegen het licht en telt de gaatjes. Men vertelt hoeveel consumpties je hebt genoten al dan niet met een pizza. Dan volgt de verrassende vraag “wat heb je er voor over?”. Als er iemand 20€ of meer geeft dan wordt aan de bel getrokken. Velen geven een handvol munten of dragen bij met 5jes of 10tjes. Er wordt niet geteld, de bijdrage gaat in de pot en men krijgt een vriendelijke “heb je het leuk gehad?”.

Elke vrijdagavond is het weer feest bij Pizza Geert en op deze manier bekend in de regio en ver erbuiten. Het doet mij denken aan de Tigerbar op Langkawi in Maleisië ergens in de jaren 90 waar soortgelijke gezelligheid en onbevangenheid midden in de jungle was neergestreken. Het is daarom ondenkbaar dat zo iets unieks en speciaals het veld moet ruimen voor de zoveelste McDonald, sporthal of wooncomplex. Gebiedsontwikkeling is essentieel en vooruitgang willen we allemaal boeken maar dat doe je met Pizza Geert, niet over de rug ervan.

Netwerk BBQ aan de Rooyse Plas  

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Zaterdag 24 juni tijdens de nieuwe maan, het St. Jan feest, midzomer of wat je er van wilt maken: de gezonde BBQ…..spontaan en voor een ieder die mee wil doen….

Programma:

14:00 voor de fietsers uit Eindhoven. Verzamelen bij het Station te Eindhoven. 

15:00 huiskamer café Henk in Gemert. Wandeling Gemert met Terry van de Vossenberg 

16:00 naar Handel, De Rooyse Plas. Beachvolley, zwemmen, …..

18:00 BBQ – 16€ + drankjes 

Maak het zo lang als je wilt. Gezelligheid, samen zijn, staat voorop. Kun je zingen, muziek spelen? Neem mee…..

Niet fietsen vanuit Eindhoven dan ga je toch lekker met de auto. Kijk wel of je iemand een lift kunt geven. Reis nooit alleen. 

Sustainocratie en Emoties

Jean-Paul Close1 reactie

Gedurende enige weken vult mijn tijdlijn op Facebook zich met spreuken die te maken hadden met gevoelens, emoties, relaties, vertrouwen, cocreatie.

De opvattingen in de Stad van Morgen

Sommige mensen vroegen zich af wat er aan de hand was? Meestal is men gewend om rationele indrukken te krijgen van de professionele processen van Sustainocratische samenwerkingsverbanden, tekeningen om zaken te verduidelijken en beelden van prestaties die neer zijn gezet. Deze keer ging het heel anders. Het ging over emoties. De reacties waren ineens veel opener van volgers die vaak ook vanuit eigen emoties een verband wisten te leggen. Waar komt dit ineens vandaan? Sommige personen zijn daar debet aan maar het belangrijkste was het COS3I effect.

COS3I: Enige maanden geleden is COS3I ontstaan. We meten namelijk al enige jaren de luchtkwaliteit in de stad met AiREAS en hebben middels het bijbehorende POP onderzoek de relatie weten te leggen tussen onze blootstelling aan vervuiling in de lucht en onze levensstijl. Dat vraagt om actie en burgerbetrokkenheid. Maar moraliseren over luchtkwaliteit is te abstract. Om burgers te betrekken bij Sustainocratie en de kernwaarden zoals luchtkwaliteit of voedsel en samenredzaamheid is veel meer nodig. Zo zijn we een COoöperatie gestart die zich richt op Sociale Inclusie, Innovatie en Integratie: COS3I dus. Die groeide al snel tot een 20 tal deelnemers waarvan een deel vanuit een uitkering tracht richting te geven aan het leven, en anderen een zakelijke insteek inbrachten om te kijken of ze omzet konden draaien via de samenwerking. Twee of drie keer per week kwamen we bij elkaar om te kijken waar we onze prioriteiten konden leggen. De mengelmoes van mannen en vrouwen met eigen belangen, maatschappelijke betrokkenheid en persoonlijke situaties werd een basis voor verdiepende relaties.

Terwijl we bezig waren met het leed onder de bevolking en het geven van handvatten aan processen die we vorm wilden geven, weerstand overwinnen van de gemeente of burgers zelf, sloegen ook de vonken over bij de deelnemers zelf. Uiteindelijk zijn wij zelf die maatschappij met dezelfde symptomen onderling als dat wat we willen aanpakken. Lief en leed ligt dicht bij elkaar, hartstocht en verlangen ook, er hoeft derhalve maar weinig te gebeuren of we worden zelf de doelgroep van COS3I. In onze huidige maatschappij heeft iedereen wel een verhaal, een lading onverwerkte emoties of onbeantwoorde verlangens. Als zo’n groep dan bezig is dan wordt het vaak al snel persoonlijk. Een etentje, samen een terrasje pikken, opkomen voor een van de leden, steun zoeken bij elkaar….en voor je het weet ontstaan er verbandjes die alleen maar groter worden. De zakelijkheid verdwijnt en de mens speelt de hoofdrol.

Ook ik ben daar niet immuun voor.  Dat heb ik mogen ervaren. Gedurende de weken die zakelijk waren begonnen heb ik meer life muziek, samen eten, gedeeld leed, samen lachen en verdiepende persoonlijke gesprekken meegemaakt dan ooit.  De spreuken tonen deze processen, de emoties, de bewustwording vanuit verwerking van pijn en de liefde die we mochten ervaren door elkaar steeds weer op te zoeken, gek te doen, leuke dingen met elkaar te ervaren, elkaar te omhelzen en de grenzen op te zoeken van de persoonlijke banden. De romantiek van mooie mensen, volle maan, warme avonden, gezellige terrasjes zorgde voor onze eigen sociale integratie onderling. De blog die ik ooit schreef over de erotiek van cocreatie werd wederom bewezen. Nu verschijnen er ineens op Facebook antwoorden van mensen die zich ook open stellen, hun emoties delen en als mens zich verbinden op zoek naar een stukje heling en harmonie. En er verschijnen ineens wetenschappelijke artikelen over de rol van emoties in ons leven, dat ze er zelfs structureel betekenis aan geeft. Zonder emoties is het leven ondenkbaar…..

http://bigthink.com/stephen-johnson/everyones-thinking-about-emotions-wrong-says-psychologist-lisa-feldman-barrett

Als deze bruisende interactie, de zielsverwarring, de explosieve hart gedreven poëzie en samenhorigheid in een groep van 20 personen kan ontstaan, hoe zit het dan met 20.000 of 2 Miljoen mensen? Hoe kunnen wij daar een positieve bijdrage aan leveren zonder onszelf steeds weer te verwikkelen in die ontlading? Of is dat juist wat ons zo motiveert? Deze weken heeft een nieuwe dimensie zich aan COS3I toegevoegd, dat van het mens ZIJN en de schoonheid van het zien in elkaar dat wat kwaliteit van leven brengt: de lach, de omhelzing, het gesprek, de liefde voor elkaar, de positieve muziek van het leven met elkaar. De “flow” werd het genoemd samen met het proces van loslaten en laten gaan.

Screenshot_2017-06-16-15-53-07

De emotionele omgangsvormen voor sociale integratie en inclusie vormen een productiviteit op zichzelf, een verbindende uitnodiging tot interactie dat veel verder gaat dan de rationele productiviteit van zakelijke doelstellingen. De “verleiding” van het samen zijn en leuke dingen ondernemen is veel sterker dan de uitnodiging zelf. Het ervaren ervan is soms zo’n openbaring dat mensen er tijdelijk last van hebben door onwennigheid, onderdrukking of langdurig gebrek. Als COS3I daar een rol in kan spelen dan gaan we een uiterst boeiende tijd tegemoet, samen!

COS3I wijkgerichte sociale inclusie in Sustainocratie

Jean-Paul Close4 reacties

COS3I is een wijkgerichte samenwerking om de wijkbewoners te betrekken bij hun eigen leefomgeving en duurzame ontwikkeling. Dat kan op vele manieren.

Het moeilijkste van alles in een maatschappelijke transitie is het meekrijgen van de bevolking in de nieuwe dynamiek van dagelijks handelen. We zitten allemaal in bepaalde gedragspatronen die we gewend zijn. De som van deze patronen van alle 7 miljard mensen samen op Aarde zijn de basis van de grote problemen waar we nu wereldwijd mee kampen (vervuiling, aanpassing aan klimaatverandering, armoede migraties, geweld). Ook lokale problemen kunnen we daaraan wijten, zoals eenzaamheid, sociale exclusie, agressie en criminaliteit, armoede ontwikkeling, enz.

Als we er iets aan willen doen dan dienen we er zelf en samen de schouders onder te zetten en maatregelen te nemen. Binnen de Stad van Morgen helpen de kernwaarden die we voor onszelf bepaald hebben als richtlijn om acties te ontwerpen. Zo ontstaan al die mooie samenwerkingsverbanden. AiREAS bijvoorbeeld heeft ons veel inzicht gegeven over de manier waarop onze eigen levensstijl onze blootstelling aan luchtvervuiling beïnvloed. Daar kunnen we dus al wat aan doen. Maar een hele organisatie opzetten voor luchtvervuiling alleen is onmogelijk want luchtverontreiniging is het resultaat van vele activiteiten die aandacht behoeven. Als we die activiteiten aan willen pakken dan dient het daarom te gaan en zien we als resultaat een betere luchtkwaliteit. Dan komen we al snel op vraagstukken over onze mobiliteitskeuzes, eetgewoontes, maatschappelijke betrokkenheid, bewustwording, enz.

En daarvoor zijn een 20 tal mensen nu samen COS3I gestart.

Kringen: Uit de grote groep ontstaan thematische kringen waar aandacht wordt gefocust en programma’s worden uitgewerkt in de sfeer van “doe je mee?” We willen dan niet het wiel uitvinden maar vooral bestaande programma’s betrekken en ruimte bieden in het consortium zodat het ene initiatief het andere versterkt. Enkele economische dragers dienen dan de financiële basis te vormen die ook de andere maatschappelijke lijntjes mogelijk maken zonder dat we afhankelijk worden van subsidies.

Wijkgebouw: De centrale kracht is een wijkgebouw waaraan de activiteiten worden verbonden als wijkgerichte projecten. Huidige kringen bevatten niet alleen activiteiten voor de Nederlandse ouderen, werklozen, hulpbehoevenden en gezelligheidsmensen. We richten ons integraal op de multiculturele werkelijkheid waarin ook Expats, studenten, migranten enz een belangrijke rol spelen, zeker in Eindhoven.

Huidige plannen en activiteiten zijn:

  • Samen koken en eten: “Eet je mee?” binnen onze multiculturele bevolking zijn er heel veel mensen die het leuk vinden om te koken. Samen eten is een verbindend element waar we tijd voor nemen. Elke keer een ander gerecht, uit een ander land, samengesteld door mensen uit die landen.
  • Mobiliteit: “Ga je mee?” deze kring is bezig met allerlei vormen van mobiliteit zoals duofietsen, fietstaxi’s, recreatietochten…. maar ook lichamelijke activiteiten zoals sport (fietsen, rugby, wandelen) of spel (animal moves, speurtochten, uitdagingen).
  • Projecten: “Doe je mee?” Wijkgerichte projecten op gebied van tuinonderhoud, buurtfeesten, huizenonderhoud, kunst in de wijk,
  • Huiskamer: “Kom je ook?” Gezellig met elkaar een drankje drinken, kaarten, wat muziek spelen of andere dingen doen…

Enz. Alles laagdrempelig, met de inzet van allen die dat willen.

Gaat het wel goed met Eindhoven?

Jean-Paul Close1 reactie

Kapitalisme functioneert optimaal vanuit materiële en vastgoed belangen. Dat daarmee geknoeid wordt hebben we kunnen ervaren dankzij de kredietcrisis. Maar beheer van grond en gebouwen heeft al sinds de transitie van jagen naar verbouwen de machtsverhoudingen beheerst. Politiek gaat om belangen en vooral het “eigenbelang”. Voor de komst van internet kon de gevestigde orde hun gang gaan met het eigengemaakte wetboek in de hand over de rug van de bevolking en was opstand of oorlog het middel om misstanden te doorbreken. Tegenwoordig is de burger mondiger, analytisch en heeft toegang tot de vele openbare documenten. Men laat zich niet zo snel meer bedonderen, manipuleren en onderdrukken. De burger wordt slimmer, de witte boord corruptie ook. Dit verhaal gaat over bestuurlijk wangedrag in Eindhoven maar helaas is het een fenomeen dat eerder norm is dan uitzondering, ook in de vele andere steden en het platteland. Een bestuurder zei mij daarop heel open “onze enige fout was dat u het te weten hebt kunnen komen.” 

Helaas bouwen we daar geen duurzame maatschappij mee. Het is ook niet gezond noch Sustainocratisch. Stad van Morgen creëert dan ook een andere maatschappelijke inrichting gebaseerd op gelijkwaardigheid, respect, vertrouwen en samenwerking. Hedendaagse, historische maatschappelijke corruptie en misbruik kunnen we alleen maar aanpakken door de nieuwe werkelijkheid massaal te omarmen en samen onze gebiedsontwikkeling aan te pakken op de Sustainocratische manier en dit ook op te eisen. 

Eindhoven de slimste?

Naïef? Met veel trots vertellen we wereldwijd over Eindhoven, onze stad die uiteindelijk geleerd heeft slim te zijn, bijvoorbeeld door sustainocratische kernwaarden als gezondheid ook bestuurlijk in 2016 te omarmen middels de Brabantse Health Deal. Dit nadat de Stad van Morgen in 2010 al uitnodigde tot het creëren van de gezondste stad vanuit luchtkwaliteit middels het gezamenlijk opzetten van AiREAS.  Met veel enthousiasme zoeken we nu ook de gezonde interactie tussen burgers om samen wat te maken van de stad op gebied van al onze zekerheden, zoals, naast luchtkwaliteit (AiREAS) voedsel (via FRE2SH), bewustwording leren (via de School of Talents), sociale integratie (COS3I) en allerlei burgerparticipatie programma’s die gefundeerd zijn op deze gemeenschappelijke ambitie van gezondheid en het permanente en lucratieve innovatieproces op basis van de Sustainocratische kernwaarden. Dit groeit. Daar hoort ook gebiedsontwikkeling bij vanuit betrokkenheid, cocreatie en samenredzaamheid. Met veel mensen maken we niet alleen de stad Eindhoven sustainocratisch, maar ook de groen-blauwe ruit, het land van Dommel en Aa, heel Brabant, Europa en de hele wereld. Wij vinden ons niet naïef, we denken dat het zo moet zijn in deze tijd. 

Eindhoven de corruptste?

Maar elke positieve kant heeft ook zijn kanttekeningen. Zo wordt de Stad van Morgen de laatste tijd benaderd door radeloze burgers die het gevoel en vaak het bewijs hebben slachtoffer te zijn of worden van macht-politieke vastgoed spelletjes in de gemeente. In dit geval gaat het om het Kanaalgebied, maar het fenomeen wordt breed getrokken. De techniek die toegepast zou worden door bepaalde bestuurders is:

  • het bewust stichten van verwarring door allerlei programma’s aan te kondigen en uit te laten werken zodat niemand meer weet waar het over gaat, ook de gemeenteraad niet.
  • programma’s te versnipperen zodat het gebiedsoverzicht wordt verloren. Bij vraag om participatie het bericht geven dat de plannen al zover gevorderd zijn dat inspraak niet meer mogelijk is…..
  • betrokkenheid van lokale burgers en bijbehorende top professionals mijden totdat de plannen al zijn uitgewerkt, uitbesteedt en beklonken met het eigen netwerk.
  • achter deuren maatregelen nemen met het eigen projectontwikkelaars netwerk, grond verkopen inclusief vergunningen zodat niemand meer een juridische poot heeft om op te staan.

De chaos die is gecreëerd door de Vestdijk met gigantisch veel geld aan te pakken zonder een totaalplan voor de stad levert al een hele lading kritiek op van bestuurlijk onvermogen en incompetentie. Stad van Morgen pleit voor een autoloze stad waar de dynamiek van stedelijke mobiliteit wordt verzorgd door goed openbaar vervoer en veel kleine voertuigen in de reeks van fietstaxis, duofietsen, enz. De integrale aanpak van de binnenstad levert enorme besparingen op wegens het minderen van verkeersgerelateerde infrastructuur en het bevorderen van winkel en horecagebruik door langzaam wandel en fiets mobiliteit. Geen chaos en ergernis maar dynamiek en interactie, niet deze halve, te dure en inefficiënte oplossing.

Dit is tegenstrijdig aan Sustainocratie, maar ook niet ethisch in het democratische proces. Geld en bedrog stuurt, niet het algemeen belang en de participatie. Ook voor de Stad van Morgen is bijvoorbeeld het Kanaalgebied in Eindhoven een geweldige kans om het groen-blauwe karakter van de stad te verbeteren en te omringen met natuur, recreatie, horeca en woongenot. Zo wordt het de bevolking en raad ook sinds jaar en dag politiek verkocht (Een raadsinformatiebrief uit 2004 spreekt nog boekdelen. Raadsinformatiebrief_Betreft__voortgang_project_herinrichting_Eindhovens_Kanaal__buiten_de_gemeentegrens___raadsnummer_04.R935.001_ ) maar het tegendeel blijkt waar.

Onderzoek van burgers levert een aanklacht op die op 1 juni naar een van de drie bestuurlijke controle organen van de Nederlandse Staat, de Raad van State (de andere twee zijn: de Rekenkamer en de Ombudsman) is gestuurd en met vele mensen in de omgeving is gedeeld. Deze deelden het weer met de Stad van Morgen wegens onze samenwerking in het gebied. De analyse kunt u hier downloaden. Opzettelijke verwarring over kanaalzones tbv oa RvS ingeleverd 06062017 . Steeds meer mensen willen weg uit deze stad omdat deze “met dit soort praktijken zichzelf en de medemens kapot maakt”.  Wetenschappelijk onderzoek over de Staat heeft het falen van de Staat aangetoond omdat deze wel in staat is tot zelfreflectie (wat doe ik fout?) maar niet tot zelfcorrectie (hoe maak ik het goed?) wegens de politiek-economische democratie en kapitalistische sturing in de schaduw. De onderbouwde aanklacht verwijst naar een schaduwproces dat zich als een virus heeft geïnstalleerd in de maatschappij. De klacht komt terecht in hetzelfde netwerk van zelfreflectie alsof we een wolf vragen zich als een huishamster te gaan gedragen. In het verleden zouden er wat politici, die met naambekendheid zich hieraan schuldig maken en “zo dom waren zich bekend te maken hierin”, aan de publieke schandpaal worden genageld om zo de aandacht van het systeem zelf af te wentelen. Iedereen tevreden en men gaat gewoon door met de schaduwpraktijken.

En nu?

Stad van Morgen heeft dit gebeuren natuurlijk aangekaart bij de nieuw aangestelde programma managers Brabantse Health Deal van de Provincie. Bovenstaande onethische gang van zaken is een overheid aangelegenheid en dient aangepakt te worden als we samen naar een nieuwe maatschappelijke orde willen. Met moet niet zo naïef zijn dat dit soort praktijken in het huidige tijdperk zomaar doorgang mogen en kunnen vinden. Wij gaan gewoon door met de uitnodiging om vanuit Sustainocratische niveau 4 samenwerking de gebiedsontwikkeling vorm te geven op basis van aangepaste voorwaarden en regels. Wij trachten dit met zoveel mogelijk steden te doen zodat er ergens wel een gebied is waar men bereid is zowel de samenwerking als de ethiek te formaliseren. We hadden goede hoop dat Eindhoven hierin het voortouw zou nemen samen met ons maar misschien waren we daarin wel een tikje te optimistisch.

 

Veiligheid in Eindhoven

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Veiligheid is volgens de Sustainocratie van de Stad van Morgen een menselijke kernwaarde en voorwaarde voor het vormen van een productieve en duurzame maatschappij. Helaas is in de huidige tijd het woord maatschappij een uitgehold begrip waardoor veiligheid structureel in geding is gekomen. In de huidige stedelijke cultuur wordt dat alleen maar versterkt. Dat kan anders.

Steden zijn onveilig?

Volgens de media is Eindhoven de op één na onveiligste stad van Nederland (2016). Als je de misdaadmeter bekijkt dan is het hommeles in elke grotere stad. Amsterdam, Den Haag, Rotterdam en Utrecht vormen onderdeel van de top 10. In vele steden van Amerika en Europa is het zelfs erger door de getto-s die ontstaan in de wijken waarin ongelijkheid leidt tot nieuwe hiërarchievormen van georganiseerde misdaad. Het zijn kleine psuedo koninkrijkjes die zich macht toe-eigenen volgens de oude principes van territoriale afscherming, concurrentie en onderdrukking. Deze vormen van machtsclusters vormen zich rondom belangen van drugs en afpersing, net zoals de gevestigde “legale” orde zich clustert rondom vastgoed,  geld, regels en handel.

De huidige stad is vanuit kapitalisme een bolwerk van geldgedreven en geldafhankelijke structuren die als een eco-systeem door elkaar heen weven. Wat crimineel of niet is wordt bepaald door degenen die het wetboek in handen hebben, niet wat ethisch of moreel onderbouwd is. Geld is sturend, niet het belang van mens. Het geldelijke ecosysteem in de stad levert allerlei verschillen op tussen mensen. Aan die verschillen worden ook weer belangen gekoppeld van geld of macht. Mensen die buiten die wereld stappen moeten zichzelf zien te redden. “Diefstal” is dan een vorm van “zichzelf voeden” met wat de omgeving biedt. Een mens die zichzelf voedt is moeilijk crimineel te noemen, het is vaak slechts een vorm van overleven. Het wordt pas ethisch crimineel wanneer dat gepaard gaat met geweld en schade aan de integriteit van de ander.  Lichamelijk geweld is moreel verwerpelijk net als de minder zichtbare emotionele en psychische schade van criminaliteit. De gevestigde materiële orde zal zich dan niet te veel met lichamelijk geweld bezig houden in eigen land, rond de emotionele en psychische criminaliteit doet de een niet onder van de ander.

Criminaliteit (misdaad) wordt als volgt gedefinieerd: “Criminaliteit kan zeer algemeen worden gedefinieerd als alles wat door een wettelijke bepaling als misdrijf strafbaar is gesteld. Wat als criminaliteit wordt beschouwd, kan dus verschillen van maatschappij tot maatschappij, al naargelang van de heersende normen.”

De huidige stad is verworden tot een bolwerk van individualisme dat zich niet maatschappelijk verbindt maar economisch. En daarin zit ‘m juist het probleem. De doelgerichtheid van een gemeenschap dient veiligheid in stand te houden vanuit het belang van groepsproductiviteit. Als er geen groepsproductiviteit is doordat deze is vervangen door speculatie met kapitaal en afhankelijkheden dan ontstaat op mensniveau een overlevingsdrang. Als men niet krijgt wat men nodig heeft dan neemt men het daar waar men het kan vinden. Politie is een kapitalistisch fenomeen dat niet de veiligheid waarborgt maar omgaat met onveiligheid dat door de ongelijkheid en speculatieve werkwijze zelf wordt veroorzaakt. “Meer blauw op straat” toont dan alleen maar het gebrek aan sociale cohesie en gemeenschapszin rondom natuurlijke kernwaarden. Zodra een gemeenschap onveilig wordt stijgt de achterdocht en het individualisme, dus ook de “criminaliteit” van hen die niet aan de wetten van de omgeving kunnen of willen voldoen. Vanuit een economische basis is dat aanleiding voor politici om meer geld te wensen voor blauw op straat, meer controle maatregelen en regels, dus meer ambtenaren. Zo gaat de belasting omhoog, de druk op de maatschappij ook en loopt de criminaliteit mee omhoog in de pas.

Veiligheid als kernwaarde in een verbonden gemeenschap

Sustainocratie definieert een vijftal condities die een duurzaam vooruitstrevende gemeenschap opleveren. Geld speelt daarin geen rol dus ook geen gerelateerde macht of afhankelijkheden. Als we geld weghalen dan zijn we afhankelijk van elkaar en de productiviteit die we samen vorm geven om waarden te creëren en te verdelen op gelijkwaardige basis. Er is geen speculatie daar de behoeften door de gemeenschap zelf worden ingevuld. Er is geen speculatie als er geen handel is en dus ook geen economie. Als de productiviteit van de gemeenschap voldoende is en de verdeling evenredig over de gehele groep dan is er geen reden tot criminaliteit.

In de huidige stedelijke werkelijkheid klinkt dit als utopie. Dat is echter slechts de manier waarop we zijn geïndoctrineerd. Door ons te bevrijden van die doctrine ontstaat een leegte in de stad die we samen op kunnen gaan vullen. Een stad blijkt dan een el dorado van mensen die wél gemeenschap willen vormen, veiligheid waarborgen naar elkaar toe en samen werken aan onze kernwaarden. Waar veel mensen bij elkaar zijn en zich verbinden aan concrete hogere doelen die de menselijke duurzame ontwikkeling vertegenwoordigen dan ontstaat toegepaste creativiteit. De  groepen eisen hun ruimte op en verenigen zich rondom hun passie en verbondenheid waarbij geld hooguit een secondaire rol speelt. De waardecreatie is de kracht van de gemeenschap die eerst zorgt dat deze in stand gehouden kan worden en de eventuele overvloed via de traditionele economische patronen kan worden verhandeld met andere groepen. De stad transformeert haar ecosysteem naar een ontmoetingsplek, een gebied vol interactie en uitnodiging tot gemeenschappelijke waarden en verdeling. Wonen, samenkomen en actie ondernemen vormt de nieuwe kracht van de stad. De mens en haar belangen staan centraal terwijl ethiek en moraal vanzelf zorgt voor samenhorigheid en corrigerende processen wanneer deze geschaad dreigen te worden.

Het kan dus anders en gelukkig zien we dit in de meeste steden ontstaan, ook in Eindhoven. De graadmeter van criminaliteit is volgens de wet van tegenstelling tevens de peilstok van het tegenovergestelde. Terwijl criminaliteit de chaos verder inhoudelijk vorm geeft werkt de bewustwording aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie. Sustainocratie zet de stip vast waarnaar we kunnen werken terwijl we samen onze chaos ontstijgen en de schouders naast elkaar, arm in arm, onder onze maatschappelijke uitdagingen zetten. Daarin bestaat geen politie, geen blauw, geen bureaucratie maar veiligheid en gezonde samenredzaamheid, zoals het ons via natuurlijke weg is ingegeven.

College onderwijs(1)

De wet van de tegenstellingen toegepast in de opvoeding van jong en oud

Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar

Jean-Paul Close1 reactie

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”. Met deze woorden maakte Dilek Demir het verband duidelijk tussen de Zuid Europese en Turkse familiecultuur en de kernwaarden van Sustainocratie. Aanleiding voor de uitspraak was het bezoek van een 20 tal jonge vrouwelijke ondernemers die op inspiratie-toer waren en de totaal gerenoveerde Edisonstraat aandeden waar de SINI Lunchroom gevestigd is.

Het bezoek was georganiseerd door Laura Conradi die zelf ondernemend bezig is op Strijp-S. De betrokken dames kwamen niet alleen uit Eindhoven maar ook uit andere steden.

“Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar” is relevant omdat de sympathieke eigenaresse van SINI recent in haar lunchroom onwel werd en urgent opgenomen moest worden in het ziekenhuis met problemen aan haar hart. Normaliter in Nederland zou zo’n drama het sluiten van de lunchroom betekenen. Maar in het geval van SINI kwamen familie en vrienden in actie om het bedrijf draaiende te houden. “Een verzekering helpt je wel economisch maar bakt echt geen Turkse pizza’s en zet geen koffie of thee voor onze gasten”. Terwijl de eigenaresse rustig thuis kan uitzieken en lichamelijk maar ook psychisch kan herstellen groeit en bloeit het bedrijf met inzet van de spontaan betrokkenen. Ook de Stad van Morgen verplaatste vele vergaderingen naar de lunchroom zodat het nuttige met het aangename kon worden verenigd.

Het voorbeeld leverde ook de uitdaging op die we in onze COS3I (sociale inclusie, integratie en innovatie) hebben geformuleerd. Hoe kunnen we elkaar zodanig bijstaan, niet alleen vanuit de Sustainocratische stip op de horizon van samenwerking maar ook als het een keer misgaat bij een van de leden van de coöperatie. Hoe creëren we een vangnet voor de continuïteit van het bedrijf zolang de persoon in kwestie tijdelijk uit de running is? Vaak zijn het zzp-ers, kleine zelfstandigen die hun hele zekerheid hebben geïnvesteerd in dat bedrijf. Het Nederlandse zorgsysteem helpt wel bij het herstel van de persoon maar niet het bedrijf.  Daar willen we als COS3I vanuit het Sustainocratische gedachtegoed verandering in aanbrengen. Want ook in het land van vele zelfstandige ondernemers geldt uiteindelijk “Wij hebben geen verzekering nodig, we hebben elkaar”.

 

Burgerparticipatie is de kracht van een samenleving en angst van het beleid

Jean-Paul Close3 reacties

Burgers ZIJN de maatschappij en participeren altijd. Wanneer er dan expliciet gesproken wordt over burgerparticipatie waar hebben we het dan over? Om dát te begrijpen gebruiken we gemakshalve de gelaagdheid van een maatschappij. Aan de basis van onze maatschappij staan wij, de burgers, de mensen die samen de stad, de provincie, het land of continent vormen. De wereldburgers die door ons bestaan “de mensheid” vorm geven die voor zichzelf grenzen heeft opgeworpen om zichzelf een regionale groepsidentiteit te geven waar men zich mee verbonden voelt. Allereerst zijn wij dus mens en als zodanig grenzeloos verbonden aan alle mensen op Aarde. Daarna zijn wij burgers door territoriaal ons te verbinden aan regels die gelden in dat gebied. Die regels komen voort uit een geschiedenis en een mengelmoes van zichzelf toegeëigende machtsposities van bepaalde families of groeperingen en organische ontwikkelingen die een gebied heeft meegemaakt en waaraan we onze identiteit en manier van functioneren ontlenen. Dat heeft gaandeweg een infrastructuur opgeleverd en een diversiteit van opvattingen die eigen zijn aan de lokale demografie en cultuur. Zo is het gekomen dat Nederland anders is dan China of Mexico en ook intern verschillen toont tussen Zuid Holland en Friesland of Limburg, en Eindhoven, Amsterdam of Enschede.

Op wereldschaal is Nederland maar een speldenprik op een landkaart, grotendeels te zien als een deel van de kustlijn van de Noordzee en een grote delta door de monding van enkele grote Europese rivieren. Die positie heeft veel van de ondernemende kracht, handelsgeest en economische drijfveren van Nederland in de wereld bepaald. Als we dan weer kijken naar ons burgers dan is de geografische nietigheid van ons landje en de grootsheid van onze interactie met de wereld zo’n enorm contrast dat we ons af kunnen vragen wat er eigenlijk overblijft voor burgerparticipatie?

Als we dit vragen aan de ministerraad van Nederland dan krijgen we een heel andere benadering dan wanneer we het antropologisch, biologisch, sociologisch of evolutionair bezien vanuit de individu, het gezin of de buurt waarin we wonen. De kracht van het menselijk bestaan is vanuit samenhang, groepsvorming en creatievermogen fundamenteel voor het succes van bedrijven, maatschappijen en gemeenschappen. De sturing van menselijke groepsvormen wordt gevormd rondom belangen die de burgers aanzetten tot deelname aan arbeidsprocessen, vrijwilligerswerk, geloofsuitingen, opstand of vormen van emotieloze ondergeschiktheid. Burgerparticipatie is hier geen onderwerp van debat omdat de burger altijd al participeert. Er kan hooguit een dialoog ontstaan over het eco-systeem waarin men actief is wanneer voortschrijdende inzichten en bewustwording nopen tot het organiseren van nieuwe activiteiten en betrokkenheid, of het laten verdwijnen van activiteiten die in een nieuwe samenstelling niet meer relevant zijn of zelfs schadelijk voor de samenhang.

Regeringen en overheden richten beleid in op basis van regionale sturingsbelangen die een geheel eigen mix vormen tussen gemeenschappelijke zekerheden en uitingen van macht met bijbehorende (eigen)belangen. Als we het in die omgeving hebben over burgerparticipatie dan ontstaat een spanningsveld tussen het organiseren van de zekerheden en de machtsbelangen verbonden aan de gedelegeerde of ingenomen beleidsfuncties. Binnen macht is de opvatting “de burger mag meepraten maar wij zijn de baas”, binnen het organiseren van onze zekerheden regeert de opvatting “de maatschappij structureert zich vanuit interactief burgerschap en het beleid faciliteert”.

In onze huidige Nederlandse maatschappij heerst verwarring binnen de opgebouwde zorgstaat over de macht en burgerparticipatie. En dat komt vooral tot uiting in de zekerheden zoals:

  • gezondheid in relatie tot vervuiling,
  • veiligheid in relatie tot migraties,
  • samenredzaamheid in relatie tot burger en institutionele taakverdeling,
  • bewustwording in relatie tot onderwijsvormen
  • basisvoorzieningen in relatie tot economische afhankelijkheid

Burgerparticipatie eist in dit spanningsveld een deel van haar belastinggeld op voor het structureren van haar eigen zekerheden op basis van samenredzaamheid terwijl het beleid vanuit macht deze gelden toe-eigent om de machtsverhoudingen in stand te houden. Deze spanningen nemen explosieve vormen aan wanneer men niet tot elkaar kan komen. Burgerparticipatie is dan ook de kracht van de samenleving en de angst van het beleid omdat deze weet dat het van burgerparticipatie nooit kan winnen. Macht kan alleen zodanig standvastig optreden dat vertraging optreedt in actief burgerschap waardoor de spanningen alleen maar hoger oplopen.

Als daarentegen macht zich openstelt voor samenwerking en zich transformeert in faciliterende autoriteit met bijbehorende gedeelde omgang met middelen dan wint het aan eigenwaarde in de samenleving en sterkt het de eigen beleidspositie door aanpassingsvermogen en bestuursinnovatie afgestemd op de ontwikkelingen van deze tijd.

In dit laatste helpt de Stad van Morgen door burgers, beleid en bedrijfsleven doelbewust en resultaat gedreven met elkaar te verbinden in Sustainocratische processen. Deelnemers in reeds bestaande processen (AiREAS, FRE2SH, COS3I, School of Talents) erkennen dat ze er allemaal in autoriteit en erkenning op vooruitgaan terwijl het niet deelnemen leidt tot spanningen, kritiek en problemen. Ook binnen de Stad van Morgen groepen en gelieerde initiatieven groeit de wens tot opstand na een periode van bestuurlijke en burger samenhang die de laatste tijd weer lijkt te zijn verdwenen. In de beleid gelederen wijt men dit aan de aanstaande verkiezingen volgend jaar waardoor velen een risicomijdend gedrag vertonen. Binnen Sustainocratie heerst echter de opvatting dat menselijke kernwaarden niet afhankelijk dienen te zijn van verkiezingen maar een permanente rode draad in de maatschappij vormen waar structureel fondsen en ambtenaren aan verbonden dienen te zijn.

Binnenstedelijke voedselzekerheden 

Jean-Paul Close1 reactie

Deze weken aten we botersla, forel, peterselie, viooltjes, enz uit de stadsproductie van onder andere Duurzame Kost. Dit is een tendens die steeds verder gaat om de stad samenvoorzienend te maken op gebied van voedsel. Waarom doen we dit door er als FRE2SH sustainocratisch in samen te werken?

 

 

De Eindhovense forel voor en na de bereiding

 

Duurzame Kost en de Groene Dialoog zijn partners

Met boordevolle supermarkten is het misschien voor velen vreemd om over voedselzekerheden in de stad te praten. Toch zijn stedelijke bevolkingsgroepen structureel kwetsbaar doordat alle voedsel vaak van ver buiten de stad moet komen met nauwelijks betrokkenheid van de stedelijke bevolking. Er is daarom amper voedselbewustzijn laat staan kwetsbaarheidsbesef. Huidig voedsel is onderwerp van speculatie, manipulatie, verspilling, vervuiling, bodemverschraling, ontbossing, overbevissing, enz.

De voedselzekerheden kan men in de stad vergroten door zelf voedsel te gaan verbouwen al dan niet met toegepaste technologieën. FRE2SH is al jarenlang ons Stad van Morgen initiatief om de stedelijke productiviteit, het bewustzijn en de betrokkenheid te stimuleren door middel van samenwerking. Voor goede overlevingskansen dient onze voedselvoorziening niet alleen zo dicht mogelijk bij onszelf te worden aangeboden maar juist te ontstaan. We hanteren grofweg de volgende stellingen dat:

  • Het belangrijkste deel van onze voedselzekerheid op loopafstand beschikbaar moet zijn
  • en op loop en fietsafstand geproduceerd dient te worden liefst met onze betrokkenheid
  • op auto en andere transport afstand dienen producten gehaald te worden die ons lokale dieet aanvullen maar niet bepalen.

Dankzij toegepaste technologie kan veel worden geproduceerd in de stad, op daken en in stadsparken. Er ontstaat tevens een nieuwe relatie tussen stad en platteland. FRE2SH heeft al enkele hectaren in beheer van privé personen die hun grond voor de lange termijn beschikbaar stellen. In en rondom Eindhoven zijn allerlei initiatieven gaande die we niet commercieel maar vanuit het hogere voedselzekerheid doel verbinden.

Deze week hebben we in de Stad van Morgen de volgende Eindhovense stadsproducten binnen FRE2SH op ons menu gehad:

  • Eetbare bloemen (viooltjes)
  • Peterselie
  • Botersla
  • Forellen
  • Brandnetels
  • Munt
  • Honing (van stadsbijen)

En het stadslandbouw buitenseizoen is pas net begonnen. De aquaponics voedselinnovatie is niet seizoen afhankelijk. We kijken nu wat we eraan toe kunnen voegen, zoals vleesvervangende paddenstoelen, kruiden, Chinese kool, enz….

FRE2SH organiseert verdeelpunten voor leden in wijkgebouwen waar voldoende belangstelling ontstaat met betrokken lokale partners. Mensen die meewerken delen mee in de oogst.