2018 was bijzonder

Het COS3I sociale inclusie en innovatie programma wist zich steeds meer te wortelen in concrete initiatieven en partnerschappen. Daardoor groeide het publieke bereik steeds. Hoe dat zo kon analyseren we samen hier.

Evolutie van COS3I

COS3I is eind 2016 ontstaan omdat twee mensen (een man en een vrouw) samen de vele sociaal ondernemende initiatieven een verbindende plek wilden geven, in het Designhuis, naast het raadhuis van Eindhoven waar de politiek economische werkelijkheid zetelt. Dat zou een mooi yin-yang contrast vormen. Toch werden we flink gedwarsboomd door die raadhuis werkelijkheid waardoor we uit moesten wijken naar wijkgebouwen zoals Soulkitchen in Strijp-S en wijkgebouw de Dommel in Gestel. Het verbindende werk veranderde op die manier van gebouwgebonden naar netwerk georiënteerd, van cluster intenties naar eco-systeem. 

Dit opstart jaar waren zo’n 20 personen betrokken geraakt via brainstormen en overleg. Een intense band was ontstaan van sociale inclusie en innovatie onderling.

2017: Het jaar van vrouwelijke energie en verbindende groei

De twee initiatiefnemers van COS3I leken uit elkaar te vallen wegens de veranderde aanpak. Maar schijn bedriegt. De operationele werkelijkheid (mannelijke energie) is anders dan de inhoudelijke zin van alles (vrouwelijke energie). Door het loslaten van de man/vrouw dynamiek opende zich de ruimte voor een enorme toevoer van vrouwelijke creatieve manifestatie. Het kostte een belangrijk deel van het jaar om dit voor onszelf te leren begrijpen. De basis infrastructuur van wijkgebouwen en partners kwam langzaam tot stand. Zo gingen we samenwerken met de Hub, Soulkitchen, Fab28, de Latijns Amerikaanse community onder CLO, Nos Mundo, S-Plaza, en verschillende (vooral) vrouwelijke partners die iets wilden gaan neerzetten in het inclusie en manifestatie veld. 

2017 werd het jaar van loslaten en op een andere manier verbinden. Loslaten van oude opvattingen, organisatievormen, eigen pijnen en relatievormen. We kwamen op te staan voor totaal nieuwe en vrije manieren van organiseren, participeren, verbinden en met elkaar optrekken. 

Zo betrokken we dit jaar ruim 2000 personen via festivals, samen eten, ondersteuning bij culturele activiteiten van partners, en participatie.

2018, het jaar van groei, erkenning en balans

Dit jaar leken we onszelf en onze bevrijding van oude dogma’s te snappen. Ons netwerk was divers en groot geworden. We accepteren de energetische posities en toegevoegde waarde van de vele manifesterende deelneemsters en partners. Steeds werd er nieuwe ruimte gecreëerd voor nieuwe initiatieven die een weg probeerden te vinden vooruit.

In het begin ging de energie nog sterk naar het creëren van dynamische clusters van wijkgerichte activiteiten. Dit in relatie tot de festivals die we neer wilden zetten om die positieve energie banen zichtbaar gemaakt volgens uitnodigende voorbeeld initiatieven. Deze uiten zich in de vorm van handenarbeid, nieuwe handelsvormen, upcycling, samen eten, samen dansen, enz. Veel van dit soort initiatieven kunnen de wijkgebouwen zelf ook verder doorontwikkelen. COS3I begon zich daarom te focussen op datgene wat we stadsbreed kunnen vertegenwoordigen en wijkspecifiek kunnen uitvoeren. Zo ontstonden de volgende stadsbrede stromingen:

• laagdrempelige interculturele sociale samen eet avonden met koks uit andere landen met hun eigen smaken en culturele uitingen.
  • Ruim 10 avonden vanuit andere culturen
  • Gemiddeld 70 deelnemers
  • Aangevuld met spontane muziek en spelletje
• samenwerking met AiREAS in burgerparticipatie gezondheid en luchtkwaliteit.
  • Eindhoven Noord met meer dan 110 deelnemers
  • Nuenen
• samenwerking en steun aan sociale partners die eigen evenementen neerzetten. COS3I tracht deze multidisciplinair en cultureel te helpen uitbouwen met haar netwerk.
  • CLO Latijns Amerika netwerk
  • New neighboors festival
  • Playful city
  • Fab28 festival
  • Hub
  • Jasmijn events voor Syrische avonden
  • Vluchtelingenwerk en wandelingen door de wijk
  • Vibe excursies voor kennismaking met Sustainocratische Eindhoven
  • Positieve gezondheid in Achtse Barrier
• creatie van een “welzijn kennismakingsprogramma” waarin inwoners kennis kunnen maken met de dynamiek van de nieuwe wereld van Sustainocratie en haar programma’s.

• het creëren van de basis voor een nieuw media initiatief in de vorm van positieve inspiratie, can do, het goede voorbeeld, enz

In 2018 wisten we op deze manier indirect en direct ruim 20.000 mensen of meer te bereiken. 

Wat is esoterie? 

Esoterie betekent “kennis dat alleen beschikbaar is voor ingewijden”. Dat klinkt misschien mystiek, als een occult onderdeel van sektes, waarbij bepaalde kennis geheim wordt gehouden. Of religies, die woorden in de mond leggen van een onnavolgbare, onzichtbare, gepersonifieerde of vermenselijkte  kracht of persoon en dit gebruiken om mensen zich angstig of schuldig te laten voelen. . Dat is NIET de esoterie waar wij iets mee hebben.

In de Stad van Morgen zijn de “ingewijden” niet degenen die informatie ontzeggen aan anderen maar juist degenen die in alle openheid ermee leren omgaan en mensen algemeen erbij betrekken. Vaak nog met onbegrip van de “niet ingewijden” omdat deze het niet snappen of door oude indoctrinatie zich ervan afschermen.

De esoterie waar we in de Stad van Morgen iets mee doen is op niveau van energetische resonantie van het leven zelf en levende processen. Zo komen we uit op hooggevoeligheid, de inspiratie dialogen via hulpmiddelen zoals tarot, klankschalen en dans, resonantie met positiviteit en de verschillende patronen die de menselijke complexiteit en evolutie vorm geven volgens een diversiteit aan theorieën waaronder de participatieve Sustainocratie. 

Ingewijden

Het begrip “ingewijd” gaat niet over geheimzinnigheid of iets verborgen houden maar over de capaciteit van de persoon om zintuiglijk met energiepatronen en informatie om te gaan. Als ook door de inzichten te rationaliseren en te delen onderling. Steeds meer mensen ervaren een dieper bewustzijn met het gevolg dat men opgelegde oude dogma’s loslaat en op een nieuwe manier onderlinge verbindingen opzoekt. In het verleden werd dit afgedaan in een overdreven rationele maatschappij als zweverig, krankjorum, rijp voor het gekkenhuis. Tegenwoordig behoort dit tot een nieuwe dimensie van een realiteit die wij voor onszelf occult hebben gehouden. Emoties waren lang taboe maar spelen nu een belangrijke rol in de herinrichting van de maatschappij en het laten ontstaan van een nieuw paradigma.

Nieuwe wetenschap

Kennis over universele levens energie ontwikkelt zich gestaag en openbaart zich steeds vrijer, ook in wetenschappelijke kringen. Het bevrijdt ons van ons doorgeslagen en vaak opgedrongen materialisme en maakt de weg vrij voor vertrouwen in ons bestaan en multidimensionele samenhang met de natuur en cosmos.

https://youtu.be/Nwsi7R1f-WU

Metatron, de bloem van het leven

De ontmoeting tussen moleculen om samen tot leven te komen, te groeien in verschillende vormen en evolutionaire diversiteit, is op basis van energetische resonantie. De basis van het leven is de gewaarwording en daarna de bewustwording, het ervaren van, erkennen van en verbinden aan een energetische code in ons zelf en onze omgeving. Deze code kan overeen komen met de levenssleutel van de andere levensvorm en er ontstaat geen fusie maar een onlosmakelijke band. Een band die op zoek is naar groei door de betrokkenheid van nieuwe moleculen (bij complexe varianten noemen we dit “eten”). Maar groei is niet oneindig mogelijk waardoor een punt van singularity wordt bereikt. Dan is er ofwel een ineenstorting (dood) of fractale deling voor nieuwe groei (geboorte).  

De bloem van het leven geeft deze wijsheid door middels de band tussen de mannelijke en vrouwelijke energie die samen een eenheid vormen. Maar die eenheid is geen rechte lijn, het is een multidimensionale, fractale bloem. We zien deze vorm terugkomen in alles wat de levende natuur vorm geeft, zoals de Fibonacci sequentie of het model van de menselijke complexiteit die we in de Stad van Morgen hanteren voor onze evolutie. Ook intermenselijke relaties zijn hierop gebaseerd.

Groei

We komen uit een langdurig menselijk tijdperk van negatieve energie (angst, controle, hiërarchie, afhankelijkheden, enz). Veel van deze negatieve energie is ondergebracht in instituten die bestaansrecht ontlenen aan het vernietigen van leven op Aarde, of via manipulatie van eindige grondstoffen inclusief “de mens”. Onder het mom van zorg en consumptie worden we zoet gehouden terwijl de zelfvernietiging maar doorgaat.

Het tegenovergestelde Stad van Morgen resonantie niveau van menselijke kernwaarden en positiviteit groeit. We noemen dit ons dynamisch clusteren proces. Het is simpelweg de verbinding zoeken tussen talent, middelen en doelgerichtheid op basis van ons vernieuwde Sustainocratische kader van natuurlijke kernwaarden. Men haakt aan of af al na gelang men binding heeft met het onderwerp, de doelstelling of de energie. Deze binding op zich vergt al een transformatie want betrokkenheid bij iets nieuws of onbekend vraagt om empathie, transformatie, open dialoog en aanpassingsvermogen. En in het geval van de prioriteit gedreven multidisciplinaire participatie ook het nemen van verantwoordelijkheid in kernwaarden gedreven processen in plaats van politieke economische sturing.

Wat kun je zelf doen?
Positiviteit is aan te leren maar het vergt veel moeite. Men moet namelijk alle oude afhankelijkheid en angsten los laten. Dat is erg moeilijk als je een hypotheek moet betalen, kinderen opgroeien en geld de enige vorm is van toegang tot levensbehoeften, enz.

Maar loslaten doen steeds meer mensen. Men accepteert gewoon de oude vormen niet meer. Wanneer men bekend raakt met de Stad van Morgen en Sustainocratie dan heeft men een keuze. Als men kiest voor ons resonantie niveau dan gebeurt er ook wat de persoon zelf. Men leert aansluiting vinden op warmte, vertrouwen, liefde, geluk, cocreatie en duurzame energetische vooruitgang. Het wordt ervaren als een magisch proces dat iedereen gegund is.

Ja, daar zit je dan in je eentje wat te mediteren over allerlei levensvragen in een rustige bar. Komt een bekende van mij (leuke vrouw) binnen met een sweater waarop “Top Wijf” staat geschreven in grote letters.

Van het een komt het ander. Zij had afgesproken met een vriendin, ik met een vriend, dus werden de tafels aan elkaar geschoven en ontstond een super gezellige man vrouw avond.

Haar sweater kwam ter sprake. Het blijkt een expressieve vorm te zijn van een merk. Interessant is de psychologie die we in onze man vrouw dialoog trachtten uit te diepen. Mijn vriend komt uit het buitenland, spreekt goed Nederlands maar mist de nuance rondom bijvoorbeeld “wijf”.

Waarom “Top Wijf” een heel andere gevoelswaarde geeft dan “Rot wijf” of andere varieties? Zo kwam ook de diversiteit aan opvattingen aan de orde over de tekst “I don’t fuck”, ook te koop als sweater.

Letterlijk vertaald betekent het “Ik neuk niet”, iets dat wij misschien als vreemd, ordinair en afstotelijk op kunnen vatten als opmerking, laat staan publieke reclame van de draagster over het niet uitoefenen van de fysieke daad. En waarom zou iemand dat op een sweater dragen als text? Is het om te provoceren? Of juist om aandacht te trekken? Dialoog te stimuleren? Of juist iets duidelijk te maken?

Het betekent namelijk ook “Ik naai niet”. Wederom een ordinaire vorm maar met een heel arsenaal aan nieuwe betekenissen. Deze vorm kan hetzelfde opgevat worden als “ik neuk niet”, ordinair of vulgaire. Het heeft echter ook een andere betekenis die erg weinig te maken heeft met “seksueel omgaan met iemand”. Meer met “ik schaad je vertrouwen niet” of “ik pleeg geen diefstal”.

Kortom, taal is complex. Uiteindelijk zei een van de vrouwen dat haar argument rondom “Ik neuk niet” op haar shirt geen afwijzing was maar kans om juist haar moraal te kunnen doen gelden in de vorm van “Neuken? Nee, IK bedrijf de Liefde”.

Het was een uiterst gezellige avond die tot laat doorging tot een van de dames een trein moest pakken. Uiteindelijk deed het hele gesprek mij denken aan deze grappige uitleg over de vele Amerikaanse gevoelsbetekenissen rondom het woordje “shit”. De waarde van een zin of woord in een interculturele samenleving.

Een bos sleutels in je zak, wie denkt er nog over na? Het is de normaalste zaak van de wereld. Maar is dat zo? Realiseren we ons de luxe van “onze sleutels”?

Tijdens een van onze COS3I bijeenkomsten, samen met Vluchtelingenwerk, kwam een Syrische vluchteling met zijn verhaal. Hij was gevlucht uit een oorlogsgebied met angst voor zijn eigen leven. Alles wat hij bij zich had waren enkele schamele bezittingen, de kleding die hij droeg en niet veel meer. Voor het eerst in zijn leven moest hij in opvangruimtes slapen tussen enkele honderden andere vluchtelingen.

Hij werd meerdere keren verplaatst naar nieuwe opvangcentra. In een ervan kreeg hij een sleutel in zijn handen geduwd. Het gaf toegang tot een kastje waar hij persoonlijke spullen in kon opbergen. Iets wat wij als onbenullig en vanzelfsprekend ervaren werd voor hem na lange tijd zijn eerste plekje van intimiteit. Die vierkante centimeters waren ZIJN rijk en rijkdom. De sleutel werd een relikwie, een symbool van de beveiligde “Ik” in een agressieve, onbetrouwbare wereld.

Hij werd naar Nederland getransporteerd en kwam in een asielzoekerscentrum terecht. Daar kreeg hij weer een sleutel, dit keer voor een eigen kamer. Voor het eerst kon hij weer zijn persoonlijke privacy ervaren en zich terugtrekken in zijn eigen kleine domein. Dankbaarheid overviel hem. Een eigen kamer bevestigde zijn identiteit, zijn innerlijke en uiterlijke ik. Een erkenning waar hij zijn eigenwaarde aan kon ontlenen.

Hetzelfde gebeurde met een Palestijn die eerst vluchtte naar Syrië en daar statenloos moest verblijven. Ook uit Syrië moest hij vluchten en kwam in na veel omwentelingen in Nederland terecht. Vol trots en dankbaarheid laat hij zijn (tijdelijke) ID kaart zien. Zijn eerste ID kaart!!!! Het is een symbool van “bestaansrecht” voor velen. Een symbool dat je ergens bij hoort.

Uiteindelijk liet onze hoofdpersoon de een a laatste sleutel zien. Hij had een huis toegewezen gekregen. Van niks naar kast, toen naar kamer en uiteindelijk naar eigen huis! Dat was emotioneel een openbaring. “Als ik naar de hemel ga wil ik een groot plakaat maken bij God met daarop in grote letters DANKJEWEL NEDERLAND” vertelt hij met tranen in zijn ogen en een bosje sleutels in zijn hand.

De laatste sleutel is een fietssleutel. Hij komt uit een berggebied in Syrië en had nog nooit gefietst. Hier fietst iedereen. Om het te leren ging hij midden in de nacht oefenen om niet op te vallen en zich niet te hoeven schamen. Hij leerde fietsen, werd een paar keer bijna aangereden omdat hij verkeersregels verkeerd haf begrepen, maar voelt zich rijk door de grote actieradius nu van zijn bereik. Zijn fietssleutel heeft voor hem de Eindhovense wereld geopend.

De volgende keer als we onze eigen sleutel pakken laten we eens stilstaan bij de luxe en betekenis ervan. Niet iedereen in de wereld heeft dit helaas. Dank aan onze Syrische nieuwe buren realiseren we ons hoe dankbaar we mogen zijn.

Met de AiREAS overeenkomst voor gezondheid en gezonde gebiedsontwikkeling Noord Eindhoven krijgt het Stad van Morgen plan “Zorg voor Gezondheid” vastere vorm.

Het verbindende proces voor sociale inclusie en innovatie, COS3I, voedt zich zo met middelen om steeds meer mensen te betrekken bij de Sustainocratische uitdaging van gezondheid. We willen stadsbreed iedereen betrekken op een laagdrempelige manier.

Zij die mij (jpclose) volgen op Facebook merken dat ik sterk geconfronteerd met de dood de laatste weken. Een vriend die dood aangetroffen wordt in zijn huis, het overlijden van een dierbare tante van een nabije persoon, de aankondiging van kanker uitzaaiingen bij iemand anders intiem, de dementie van weer een andere, de zelfmoord van een radeloze oudere vrouw en buur…

De dood presenteert zich in vele hoedanigheden. De grote gemene deler van al deze ervaringen is dat familiebanden en zorg voor elkaar, de dood op een afstand houdt. Ons eigen initiatief COS3I heeft zich daarin al bewezen. En telkens weer laat het zich zien, ter genezing van wat was en weerbaarheid voor wat komt of dat wat men opzet.

De vele gebeurtenissen en de reacties van meelevende mensen zetten mij aan het denken. Wat is de boodschap die mij wordt aangereikt? De conclusie heb ik hierboven weergegeven. We leven in een maatschappij waar de afstand tussen elkaar erg groot is geworden. Kinderen die hun ouders niet meer waarderen, ouders die hun kinderen niet meer zien. Buren die niet met elkaar omgaan, familieleden die uit elkaar groeien. Vluchtelingen, migranten, werklozen die met de nek aangekeken worden omdat ze niet gewenst lijken.

We zijn in lief en leed een grote wereld familie. We zijn broeders en zusters onder elkaar. De angst voor elkaar komt voort uit onbegrip, hebzucht en gebrek aan zelfliefde of vertrouwen. Vaak ook ingegeven door overheersende politiek economische opvattingen.

Wanneer je met de dood zelf geconfronteerd wordt, in al haar verscheidenheid, dan valt pas het kwartje. Het leven zelf is heilig, niemand heeft het recht om erover te beslissen noch te oordelen. We kunnen het leven wel helpen, faciliteren. Door te verbinden in empathie, liefde, samenhorigheid, cocreatie, door open te staan voor elkaar.

We gaan allemaal een keer dood maar niet door eenzaamheid noch aandacht voor elkaar. Dat is ons “geloof”. Onze Stad van Morgen zekerheid. Dat is de boodschap die zich steeds weer bevestigt. Hore wie horen wil.

Marianne Kemps heet eenieder welkom. We gaan op zoek naar mogelijkheden om de Global Goals inhoud te geven in ons eigen handelen.

Inleiding van Anton Luiken “Maakt het uit welke textiel we kopen?”

Anton heeft onderzoek gedaan naar duurzaam textiel bij TNO Delft en heeft nu een eigen bureau “Alcon Advies”.

Er wordt in Nederland 400 miljoen kg textiel jaarlijks gebruikt. Wereldwijd is dat 100 miljard kg en dit groeit steeds elk jaar, met name polyester, met als goede tweede: katoen. Het produceren van alle soorten textiel is milieubelastend. Zo vraagt de productie van synthetische vezels veel energie en geeft veel CO2 uitstoot; Katoen en zijde gebruiken heel veel water; Wol legt beslag op veel land enz. Bij het maken van vezels uit pep-flessen geeft het gemaakte textiel in de was een milieubelasting in de vorm van honderdduizenden microdeeltjes in het water.

Willen we de milieudoelstellingen 2050 halen, dat moeten we naar een circulair textielgebruik. Dus: minder kopen en langer gebruiken, tweede hands kopen en nieuwe kleding maken uit gerecyclede textiel.

Goede initiatieven op dit vlak zijn:

• koop minder modische kleding;

• ruil kleding;

• huur kleding in een kledingbibliotheek;

• repareer kapotte kleding;

• maakt van afgedankte kleding iets anders, bv. knuffels;

• verwerk oude todden tot tapijten.

Bij recycleden is een proces met minder schijven beter dan langere productieketens. Transparantie van de keten is belangrijk, maar dikwijls erg ingewikkeld. REMO is een organisatie die bedrijven verbindt die met gerecyclede vezels werken. Voorbeelden van dit soort bedrijven zijn:

• Havep, Schijvens (werkkleding),

• MUDjeans (spijkerbroeken),

• BlueLoop (truien, T-shirts),

• Ook veel buitenlandse bedrijven

• Spanje: Recover, Belda

• Italië – Fil3, Comistra, Le Noir, Italdenim

• UK : Asos, Carrington

Bij grote retailers zeer beperkt aanbod: H&M (conscious collection) en C&A (Bio-katoen). Wel zijn er kleinere winkels:

• Mooi overzicht op: https://www.hetkanwel.net/hier-koop-je-eerlijke-duurzame-kleding/

• Made-By modetracker: veel bedrijven beoordeeld op duurzaamheid: http://www.made-by.org/modetracker/

• Brands aangesloten bij Fair Wear: https://www.fairwear.org/brands/

Op de vraag of duurdere kledingmerken duurzamer zijn dan kledingmerken antwoord Anton dat ontkennend. De kleding komt uit vergelijkbare fabrieken; het verschil in prijs zit in de winstmarge en kosten van marketing en dergelijke. Verder merkt hij op dat het moeilijk is om zicht te krijgen op de hele productieketen. Met REMO proberen we de hele keten van gecertificeerde producten transparant te maken.

Inleiding van Verali van Meijenfeldt over de stad van morgen.

Verali werkt bij Arcadis als programma manager Europese steden.

Onze samenleving is sterk in beweging. Issues zijn: duurzaamheid, globalisering, verstedelijking, mobiliteit, klimaatverandering, schaarste, financiën, digitalisering, energie en natuurlijke kapitaal.

We onderscheiden bij een ontwikkelingslocatie een viertal lagen:

1. Landschap, bodem en structuur (zo goed als vast gegeven)

2. Infrastructuur (weinig veranderbaar)

3. Gebruik ( aanpasbaar)

4. Virtuele, digitale wereld (veranderingen niet bij te houden).

Met “smart cities” leggen we een relatie tussen de eerste drie, fysieke lagen en de virtuele, digitale wereld. Onder “smart cities”verstaan we zaken als kunstmatige intelligentie, de virtuele wereld, slimme infrastructuur oplossingen. Hiermee verhogen we de kwaliteit van het leven in de stad.

Gebiedsontwikkeling vraagt een integrale afweging van vele en geheel verschillende belangen (ruimtegebruik, bereikbaarheid, welzijn, ecologie, investeringen, energie, afval, circulair materiaal gebruik, ruimtelijke kwaliteit, water, klimaat, aanpasbaarheid, sociale relevantie, vestigingsklimaat en certificeringen. We bekijken deze belagen in hun onderlinge samenhang en komen dan tot oplossingen met de hoogste waarde.

Belangrijk is deze afwegingen te maken zo vroeg mogelijk in het proces, omdat er dan nog maximale ruimte is om keuzes te maken. Het is de kunst om niet te denken in problemen, maar is mogelijkheden.

Verali licht deze aanpak toe aan de hand van een aantal praktijkvoorbeelden, onder andere voor de ontwikkelingslocatie tussen het station en de Bijenkorf te Eindhoven. De inzet is om burgers zoveel mogelijk te betrekken bij het proces, immers zij weten dikwijls meer van de locatie.

Ze sluit af met een persoonlijke opmerking. Onze maatschappij verandert zo snel en de problemen zijn dikwijls zo overweldigend, dat het kan leiden tot een gevoel van onmacht en passiviteit. Haar advies is dan te kiezen voor één bepaald concreet issue en daar dan voor te gaan en het andere even te laten rusten.

Inleiding van Jean Paul Close over de stad van morgen, of liever: de stad voor mensen.

Onze samenleving is gebouwd op economische groei. Soms valt de economische groei weg en is er crisis. Bijvoorbeeld de sluiting van de scheepsbouw in Bilbao . Ook Eindhoven heeft zo’n periode gekend toen Philips en de Daf in de problemen kwamen. Eindhoven is weerbaarder uit deze crisis gekomen doordat werkgelegenheid in grootschalige bedrijven is vervangen door werk in kleinschaligheid.

Het verdienmodel van de overheid is er ook op economische groei gebaseerd.

• Hoe meer consumptie; hoe hoger de BTW-inkomsten.

• Hoe meer werkgelegenheid; hoe meer inkomstenbelasting.

• Hoe meer winst van bedrijven; hoe hoger de opbrengst vennootschapsbelasting.

Onze consumptiemaatschappij en economische groei hebben hun keerzijde. Zo zijn we tegelijkertijd de slimste regio én de meest vervuilde regio. En het is zeer de vraag of dit wel echt samen kan gaan!

We kunnen grote vraagtekens zetten bij de geldgedreven economie, die inmiddels mondiaal is uitgewaaierd.

De belangrijkste waarden voor de mens zijn gezondheid en veiligheid. Een maatschappij zou hierop gebaseerd moeten zijn. Jean Paul bepleit een samenleving waar mensen zelf verantwoordelijkheid nemen en met elkaar in gesprek gaan op basis van gelijkwaardigheid.

De huidige trend is verstedelijking. Meer dan de helft van de nog steeds toenemende 7,6 miljoen mensen wonen in steden waarin ze in een afhankelijk positie zijn voor hun eten (zonder eten ben je in 3 weken dood), water (bij 3 dagen is het over), lucht (3 minuten) en energie.

Jean Paul zet zich in voor een gezonde stad waarin mensen zelf verantwoordelijkheid nemen. Dat doet hij met projecten gericht op gezonde lucht, beperken geluidsoverlast van de luchtvaart, terugdringen autoverkeer ( wat zouden we allemaal voor moois kunnen doen met de grond onder de wegen?), voedsel productie in het Veengebouw (volgens een circulaire methode in lagen met led-verlichting). Voor deze projecten is veel belangstelling van stadsbesturen.

Overschakeling naar een duurzame maatschappij heeft alleen kans van slagen als dit van onder af wordt gedragen. We moeten dus zelf verantwoordelijkheid nemen. De stad van morgen is dus een stad van en voor de mensen.

Discussie:

In verband met de uitloop van het programma is er weinig tijd voor een plenaire discussie. Wel wordt er veel nagepraat tijdens de pauze en daarna.

Opgemerkt wordt dat we ons moeten organiseren als we veranderingen willen afdwingen. Gelukkig zijn er een aantal politieke partijen die duurzaamheid hoog in hun vaandel hebben staan. Ook buurtverenigingen zouden een rol kunnen spelen.

Hoe dring je het afval terug en dan met name het plastic afval? Gewezen wordt op het initiatief van Ecoplaza om een pastic vrije supermarkt te willen worden. Het zou voor burgers eenvoudiger moeten afval gescheiden in te zamelen. Verder zijn de EU-voorschriften van de houdbaarheidsdatum te rigide, waardoor onnodig voedsel wordt weggegooid.

De formule van wereldwinkels is zo’n beetje over hun houdbaarheidsdatum heen. De inleidingen van vanavond leveren vele aanknopingspunten voor een nieuw concept. Het zou bijvoorbeeld een buurt-community kunnen zijn voor duurzame ontwikkeling met een repair café, kledingbibliotheek, experimenteerplek voor recyclen.

Afsluiting.

Marianne Kemps sluit af met een fair Trade presentje voor de inleiders. Ondanks de beperkte opkomst was het een zeer geslaagde bijeenkomst, waarvoor op een of andere wijze een vervolg gaat komen.

Bijeenkomst in het kader van het museum als parlement

Zondag, 11/11/2018, 14:00 – 17:00

Op 11 november van 14.00 tot 17.00 uur ben je van harte welkom op de bijeenkomst Nederland als Stateloze Democratie. Deze bijeenkomst vindt plaats in het deel van het Van Abbemuseum dat tijdelijk tot parlement is verklaard. Dit nieuwe parlement is geïnspireerd op de idealen van de Rojava revolutie in Noord-Syrië, waar een multi-etnische coalitie een nieuwe vorm van stateloze democratie heeft gemaakt, gebaseerd op lokaal zelfbestuur, feminisme en ecologie.

Nota bene: In Eindhoven en Nederland functioneert de Stad van Morgen via Sustainocratie al als participatie maatschappij sinds 2009.

Tijdens de bijeenkomst verkennen politici, activisten en kunstenaars samen wat de idealen van de Rojava revolutie voor Nederland zouden kunnen betekenen. Kunnen we de staat opeisen als coöperatief? Is het co-presidentschap van één man en één vrouw voor elke organisatie uitvoerbaar? Kan de gemeente tot commune verklaard worden? En kunnen we de grondwet collectief herschrijven tot een nieuw sociaal contract?

Met bijdragen van Bij1; Black Queer and Trans Resistance; Demned; Federatie van Arbeiders uit Turkije in Nederland (HTIF); GroenLinks Amsterdam; Internationale Vrije Vrouwen Stichting; Kick Out Zwarte Piet; Nieuwe Democratische Jongeren (YDG); Revolutionaire Eenheid; SP Eindhoven; The Hague Peace Projects en vele anderen. Met muziek van Peshmerge.

Voorgezeten door Ernst van den Hemel.

Geprogrammeerd door Serda Demir, Jonas Staal en Evelien Scheltinga.

De bijeenkomst heeft Nederlands als voertaal.