Tag: gezondheid

Het moet en kan anders

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Een vingerwijzende regering toont haar incompetentie op gebied van menselijkheid. Alle maatregelen die ze neemt rondom een vermeende pandemie worden bedacht vanuit systeemdenken. Maar zo werkt de natuur niet, ook de natuur van de mens niet. Voor dit soort situaties is een hele andere vorm van regering nodig, niet reactief, niet systemisch (geld en macht) maar proactief, holistisch (mens en natuur).

Nu zijn het de ongevaccineerden die het doelwit zijn van de overheid om zichzelf qua verantwoordelijkheid te ontlasten. Vanaf het begin van de crisis hebben we dit gedrag van afwimpeling van verantwoordelijkheid gezien. In het begin leek dat relevant door een grote onzekerheid (bijv. het komt uit China) die van buitenaf zou komen. Maar naar mate kennis (bijv. de eerste opgeblazen sterfte verwachting van 3.4 I.F.R vergeleken met de, in een later stadium gemeten werkelijkheid van 0,15) zich ontwikkelde kon men meer naar zichzelf én de eigen verantwoordelijkheid gaan kijken. In plaats van het beleid bij te stellen, zoals in 2009 met de Mexicaanse griep, bleef men dit keer doorpakken met dezelfde maatregelen gefocust op blokkades, vaccinatie en nog eens blokkades en vaccinatie. Men sloot zelfs bepaalde informatiekanalen af. Is dit kortzichtigheid, belangenverstrengeling of tunnelvisie?

Een boeiend verslag uit 2010 “terugblik op de influezapandemie” toont vergelijkbare stappen die we nu kennen van de COVID19 aanpak. Een zin valt op:

Een belangrijk aspect is de rol die de farmaceutische industrie zou hebben gespeeld bij het ‘opblazen’ van de pandemie. De adviseurs van de WHO liggen onder vuur vanwege vermeende financiële belangen.

In een geldgedreven wereld worden eigenbelangen vaak verdoezeld door met ethiek gecamoufleerde argumenten. In een tijd dat de gezondheid en samenhang van onze maatschappij in crisis verkeert mogen we openheid, transparantie en samenwerking verwachten en zelfs eisen van onze regering. Als deze er niet is dan is opstand onvermijdelijk.

Herhaalt de geschiedenis zich maar nu geraffineerder?

In 2004 kostte de gezondheid zorg gemiddeld 1000€ per persoon in Nederland. Nu kost ons dat nagenoeg 6000€ per persoon! Deze gigantische stijging zou gemotiveerd zijn door de vergrijzing in het land en onze gestuurde afhankelijkheid van het kostbare zorgsysteem. Sinds de kredietcrisis in 2008 kwam het principe van de groei-economie ter discussie te staan. De verzorgingsstaat is niet alleen een enorme kostenpost. Het slaat tevens de sociale verbindingen plat die de basis vormen van een zorgzame maatschappij, voor en met elkaar. Matthew Lieberman, een Amerikaanse hersen onderzoeker, toonde al aan dat de eerste levensbehoefte van de mens “de sociale verbinding” is. De verzorgingsstaat heeft gaandeweg ons sociale contact uitgehold met ongelooflijk veel consequenties op gebied van agressie, eenzaamheid, depressies, gedragsstoornissen, welvaartziektes, enz. De verzorgingsstaat reageert met allerlei kostbare gefragmenteerde instanties en maatregelen rondom die stoornissen. De verzorgingsstaat stelt zichzelf hierbij niet ter discussie, ze reageert op symptomen. De kostendruk wordt alleen maar hoger.

De Staat moest haar jaarlijkse kostengroei van gemiddeld 6% aan banden gaan leggen. De staatsdiensten zoals de zorg en het onderwijs moesten het ontzien. Verzorgingshuizen werden gesloten, ziekenhuis capaciteiten aan banden gelegd. Allerlei verantwoordelijkheden werden overgeheveld naar de gemeenten. Deze gemeenten zoeken in toenemende mate de cocreatie van het maatschappelijk belang op, samen met haar inwoners. Maar die transitie is in de nationale overheid nog ver te zoeken. Een recent verslag laat zien dat slechts een kwart van de Nederlandse bevolking zonder moeite zich financieel kan bedruipen. Het toont aan dat “het systeem” niet meer voldoet en “het anders moet, maar ook anders kan”. Ondertussen wordt onze maatschappij gekenmerkt als “zeer gestructureerd, ongezond”, hetgeen zich uit in welvaartziektes, een ongezonde leefomgeving, apathie rond verantwoordelijkheden en structurele afhankelijkheid van het geldgedreven en geldafhankelijke systeem. Zelfs onze essentiële “waarden” (gezondheid, veiligheid, basis behoeften) worden gezien als kostenpost in plaats van gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

En dan komt ineens de COVID pandemie. Het sinds 2009 geoefende en geperfectioneerde draaiboek wordt (wereldwijd) uit de kast gehaald en zo ook het (lokale) OMT. Die zou volgens het reeds geciteerde verslag uit 2010 moeten bestaan uit “deskundigen uit de publieke gezondheidszorg, microbiologen, infectiologen en behandelaars” en wat ons betreft ook uit antropologen en sociologen. Deze crisis laat ineens alle tekortkoming van het beleid van de afgelopen jaren zien. Onmenselijkheid is de norm geworden. De regering valt wegens de toeslagenaffaire maar vele andere wanpraktijken zijn ook aan de oppervlakte komen te drijven. Tijdens verkiezingen komen vreemd genoeg dezelfde partijen weer aan de macht. Hierdoor ontstaat de unieke, ongekende situatie van een demissionair ontslagen kabinet die nagenoeg ongelimiteerd haar gang kan gaan met de steun van de herkozen tweede kamer waar ze officieel nog geen regering van is.

Ondertussen gaat alles fout wat maar fout kan gaan. COVID blijkt vergelijkbare proporties aan te nemen, inclusief snel muterende varianten, van een zware griep. Ondanks alle influenza vaccinaties in de afgelopen jaren zijn winterse griepcrisissen niet voorkomen. Een nieuw soort vaccin zou de oplossing moeten bieden. Deze vaccins vallen echter door de mand wegens de beperkte bescherming die ze blijken te bieden. Toch wordt stoïcijns de bevolking voorgeschoteld dat ze met meerdere vaccins (big Pharma) en een bijbehorende QR code (big IT) “veilig” zou zijn. Het tegendeel is gebleken. Toch wordt de schuld van voortdurende problemen gelegd bij het uitgaansleven (redelijk, gezien de beperkte graad van beveiliging van vaccinatie en de schijnveiligheid van de QR code. Onredelijk richting de zwaar gereguleerde horeca vergeleken met voetbalwedstrijden en grote evenementen) en de niet gevaccineerde (onredelijk, daar deze zich altijd moeten voorzien van een recente PCR test).

Sterker nog. Nieuw onderzoek toont aan dat vaccinatie bij oudere mensen misschien effectief zou zijn, niet qua besmettingspotentieel maar wel het gevaar van versneld overlijden. Het vertraagd overlijden dankzij vaccinatie heeft misschien een effect op IC belasting in ziekenhuizen maar niet op het natuurlijke verloop van het einde van het leven zelf. Bij jongere groepen is dat anders. De registratie van vaccinaties en overlijden zou misleidende gegevens bevatten. Bij deze bevolkingsgroepen zijn “onverklaarbare” pieken in overlijden geconstateerd, zoals het verslag aangeeft en uitdaagt tot tegenspraak en verder onderzoek.

Russische roulette

Het is bekend dat een COVID vaccin het immuunsysteem verstoord zodat het reageert om tot de gewenste vermeende bescherming te komen. In die periode van verstoring (volgens het verslag uit Engeland duurt dit ongeveer 28 dagen) kan van alles gebeuren. Men heeft zelfs de regel dat als iemand een infectie heeft opgelopen dat men niet gevaccineerd dient te worden. Ik laat het plaatje hier weer even zien.

Er zijn natuurlijk mensen met een bekende of onbekende onderliggende aandoening, bijvoorbeeld een hartprobleem, sluimerende infectie of een andere lichamelijke onbalans, die door het reguliere immuunsysteem wordt onderdrukt. Zij nemen misschien de vaccinatie om zichzelf of anderen te beschermen maar blijken zich bloot te stellen aan een soort Russische Roulette. Vaak gaat het goed, maar regelmatig ook niet. Mensen die ogenschijnlijk gezond waren kunnen zo zwaar ziek worden en zelfs overlijden. De oorzaak wordt dan onterecht aangewezen als “onderliggende kwaal”, niet als COVID en zeker niet als bijwerking van het vaccin.

We kunnen dit de regering natuurlijk niet zomaar aanrekenen. Wat we de regering wél aan kunnen rekenen is dat ze vasthoudt aan een beperkte tunnelvisie rondom vaccinatie zonder open te staan voor de feedback-lussen die door voortschrijdend inzicht wereldwijd worden aangereikt. Je kunt de bevolking ook niet aanrekenen dat ze gefundeerde twijfels heeft bij een crisisbeleid dat zichzelf niet constant corrigeert. En zeker niet als men gefundeerd angstig is dat men “uit solidariteit” zelf slachtoffer wordt. Dat een overheid dan overgaat tot het verwijten van deze groep is een teken van onmacht, gebrek aan zelfreflectie en kan zelfs als misdadig worden betiteld door de gevaarlijke tweedeling die ontstaat tussen angstige groepen die elkaar hun angst gaan verwijten. Het toont een totaal gebrek aan leiderschap.

Deze groep dwingen tot vaccinatie is onder omstandigheden van de gefundeerde twijfel ronduit verwerpelijk. Ook het vasthouden aan een beleid van opsluiten en beperken is tegenstrijdig aan de menselijke natuur en basisbehoefte. Het geeft alleen maar meer maatschappelijke problemen die door een te gefragmenteerde aanpak onvoldoende aandacht krijgen.

Niet vingerwijzen maar coherent optreden vanuit het geheel

Een crisis, ongeacht de intensiteit, is geen politiek spel. Het is een gemeenschappelijke gedeelde verantwoordelijkheid van bewustwording, loslaten van oude, foute patronen, nieuwe inzichten benutten en samenwerken aan het creëren van een nieuwe vorm van harmonie en gezondheid. Dat geldt niet alleen voor de regering maar ook voor het bedrijfsleven, de bevolking, de wetenschap, enz. Met een extra politiemacht kom je er niet, ook niet met een investering in controle technologie, noch het platspuiten van jong en oud. Het ontbreekt dan totaal aan menselijkheid en kennis van natuurlijke complexiteit processen. Die kennis hoeft een regering niet zelf in huis te hebben. Ze dient er wel voor open te staan, het uit de maatschappij te betrekken, steeds te vernieuwen en transparant te gebruiken in haar moeilijke keuzes, niet selectief maar co-creatief. In plaats van puur op kosten, baten of belangen te manipuleren via verknipte dwang dient de regering zich open te stellen voor inzichten en te faciliteren op basis van gezondheid en samenhang. Ze dient niet tot een Russische roulette te verplichten, met alle weerstand en opstanden van dien, maar juist een middenweg te vinden tussen bescherming (bijv. vaccins voor ouderen), verzorging (IC uitbreiding, stimulans en beleid rondom een gezonde samenleving, niet het repareren van ongezondheid) en een natuurlijke gezondheid stimulans (natuurlijke immuniteit opbouw, gezonde levensstijl).

Positiviteit in coronatijd

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Laten we wel wezen. Als het goed is zijn we 99% van de tijd gezond. Af en toe worden we geconfronteerd met de ongemakken van een ziekte (de 1%). Dankzij corona zijn we ons ervan bewust geworden dat die 99% mede afhankelijk is van de manier waarop we met die 1% omgaan. Onze partner uit België, Lieve Willems, heeft een bewustzijnsbeweging op gang gebracht met haar leuke poppetjes.

De beeldvorming van de bolletjes met oogjes, of wasknijpers met een lach, is het netwerk van relaties (vrienden, familie) dat wij altijd bij ons dragen. Ze zijn er niet alleen in onze herinnering maar ook in de fysieke ruimte door wat er achter gelaten is door de knuffel, het samenzijn, de ontmoeting. Deze ontmoetingen “infecteren” ons normaliter met genot, liefde, inspiratie en samenhorigheid. Soms komt er ook een virusje mee die we vaak de baas zijn via ons immuunsysteem.

Door zelfbewust om te gaan met die 1% houden de 99% hoog. Dat gaat preventief middels gezonde voeding, ademhaling, rust, positieve stress (passie en motivatie) en een gezonde sociale interactie. Maar ook door toepassing van social distancing met onbekenden, hygiëne en als we dan toch een keer ziek zijn, door afzondering, isolement en het genieten van de zorg van onze geliefde en zelfzorg door in bed te blijven en uit te zieken. Wat vooral niet moeten doen is de 1% de overhand laten krijgen over de 99% door angst of onzekerheid. Want dan groeit de 1% in plaats van het duurzaam vasthouden van de 99%.

Daarom zien de bolletjes en wasknijpers er vrolijk uit. Ze relativeren, maken bewust, voorzichtig maar ook levendig en verbindend. Uiteindelijk draait ons welzijn vooral om de manier waarop we verantwoordelijkheid nemen, zelf en samen, voor onze gezondheid door de 1% een structurele en positieve plek te geven van aandacht zodat de 99% zich volop kan blijven ontwikkelen voor ons allemaal.

Koffie, vitamine D en andere wijsheden

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Leeftijd komt met gebreken, zegt men. En dat is ook zo, zeker als men een actief, sportief en een beetje losgeslagen leven heeft geleid. Bij mij trad er al rond mijn 40e het fenomeen jicht op. Het wordt gezien als een welvaart ziekte, iets waar volgegeten koningen vroeger veel last van hadden. Pijnlijk opgezwollen vingers en tenen die na verloop van tijd weer zich herstelden. Artsen hadden er pilletjes voor waarvan de bijwerkingen minsten zo erg waren als het euvel dat ze trachten te verhelpen. Althans voor mij. Pijnstillers waren uiteindelijk de enige remedie die mij tijdens die pijnlijke momenten er doorheen sleepten.

Erg druk maakte ik mij er niet om. De jichtaanvallen kwamen eens in de zoveel tijd met tussenpozen van maanden. Tegen mij 60e kwamen er wat andere ongemakken bij die mij ook weer bij een dokter brachten. Onaangename darm en maagonderzoeken volgenden met steeds weer een nieuwe serie tabletten om mijn lichamelijke onbalans aan te pakken. Ik was echter steeds meer aandacht gaan besteden aan gezondheid in zijn algemeenheid, vooral eigenlijk voor mijn omgeving (kinderen) en de rest van de wereld. Door bepaalde gebeurtenissen ging ik die aandacht ook op mijzelf richten.

Experimenteren met voeding

Mijn bewustwording gaf aan dat pillen een fenomeen onderdrukken, niet oplossen. Als ik mijzelf wilde healen dan moest ik aandacht besteden aan de positieve stimulans, niet de onderdrukking. Daarnaast begon ik te vermoeden dat een aantal van mijn nieuwste problemen te wijten waren aan de medicaties, niet de lichamelijke euvels. Binnen de Stad van Morgen begon ik gezondheid reizen te organiseren. Die gingen naar het buitenland waar de verandering van cultuur en omgeving bij zouden dragen aan nieuwe inzichten. Zo kwam ik in aanraking met energetische massages, kruidenbaden, accupunctuur, verschillende voedsel inzichten, geluidtherapie, opstellingen, thee en kruidenmengsels, enz. Uiteindelijk is het lichaam een bonk energie die op allerlei manieren innerlijke verbindingen tot stand brengt maar ook loslaat. Dit heeft een effect op het lichaam, de psyche, de emoties, enz.

Een bekende arts plaatste op zijn website:

Als een dokter je alleen pillen voorschrijft zonder andere vragen te stellen dan is het geen arts maar een drugsdealer

Ik nam daarom afstand van mijn pillen (zo’n 14 per dag) en ging mij concentreren op mijn innerlijk rust, mijn meditatie, mijn ademhaling, mijn voeding en lichaamsbeweging. Door afscheid te nemen van mijn pillen verdwenen een aantal van mijn onaangename symptomen als sneeuw voor de zon. Andere pijnlijke problemen bleven. Vooral mijn jicht had zich verergerd en daar waren reumatische gewrichtspijnen bij gekomen. Ik wilde niet chronisch aan de pijnstillers gaan hangen dus begon ik mij open te stellen voor alternatieve inzichten. Wondermiddeltjes zoals kurkuma, gemberthee, e.d. waren weliswaar aangenaam maar droegen niet bij aan een oplossing. 72 uur vasten, sauna’s, massages, e.d. hadden wel een positief effect maar niet blijvend.

Niet toevoegen maar wegnemen

Mijn strijd met mijzelf had zich geconcentreerd op het toepassen van allerlei remediale oplossingen. Die hadden allemaal met elkaar gemeen dat ze toevoegingen waren aan mijn gebruikelijke levensstijl. Het werd tijd dat ik ook mijn gewoontes ter discussie ging stellen. Roken deed ik al ruim twintig jaar niet meer. Alcohol had ik afgebouwd naar uitsluitend bier. Door een mystieke ervaring liet ik ook bier achterwegen. De gedachte daarbij was dat bier van graan gemaakt was en ik ook (wit)brood liet staan wegens mogelijke allergie voor stoffen in het graan (gluten, resten van pesticiden, e.d.). Dit had een bijzonder positief effect op mijn darmen.

Bijvoorbeeld het lekkende darm syndroom dat gaatjes veroorzaakt in de darmwand, verdween als sneeuw voor de zon.

Mijn verdere zorg concentreerde zich rondom mijn gewrichtspijnen. Na wat geëxperimenteer met voeding ben ik opgehouden met het drinken van koffie. Door het ontbreken van bier was ik meer koffie gaan drinken in allerlei variaties. Toen ik ermee ophield reageerde mijn lichaam heel heftig. De gewrichtspijnen gingen in eerste instantie omhoog. Dit was voor mij een aanwijzing dat er een relatie was met stoffen in de koffie. Daarom zette ik door. Na ongeveer zes weken herstelde mijn lichaam zich en verdwenen de gewrichtspijnen uit mijn lichaam. Met uitzondering van mijn knieën en enkels. Dat had volgens mij te maken met overgebleven blessures uit het verleden die slijtage hadden opgeleverd. Ook moest ik aandacht besteden aan mijn lichaamsbeweging wegens hart en vaat gezondheid. Dat is niet gemakkelijk als je knieën en enkels niet mee willen werken.

Pelgrimstocht in Italië

Behalve de overgebleven pijnen in mijn benen voelde ik mij goed. Ik schreef mij in voor een wandeling in de Italiaanse bergen die door een vriend werd georganiseerd. De tocht van 120 km door bergachtig terrein was zwaar voor mij. Maar tot mijn verrassing hoefde ik na de eerste twee dagen geen pijnstillers te gebruiken. Mijn ademhaling liet te wensen over maar mijn benen deden niet meer pijn. Mijn zelfverzonnen diagnose van oude blessures ging niet meer op. Bij terugkeer in Nederland kwam de pijn dubbel en dwars terug. Wat had de doorslag gegeven in Italië? Wat was er anders in Nederland? Gesprekken met familieleden en kennissen leverden in eerste instantie niets op. Totdat iemand mij zijn verhaal vertelde van pijnlijke knieën waar de oorzaak niet van gevonden kon worden via radiografie, scans, fysiotherapie, enz.

Uiteindelijk kwam een reumatoloog uit op vitamine D.

Met die tip ging ik meteen aan de slag. Na de eerste vitamine D pil verdween de pijn in de knieën op wonderbaarlijke manier. Dagelijks een zo’n vitamine D supplement zorgde ervoor dat mijn pijnstiller gebruik minderde tot 1 per week!!!. In Italië was het dagelijks 33 a 34 graden geweest, met volop zonneschijn. Mijn vitamine D toevoer was op natuurlijke wijze op pijl gebracht. In Nederland is dat echter onmogelijk. Het klimaat staat dit niet toe. De simpele aanvulling ervan op mijn dieet was voldoende.

20 jaar pijnlijden, doktersbezoeken, vervelende onderzoeken, kostbare en nutteloze pillen, enz werden zo op eenvoudige manier opgelost. Beter laat dan nooit, zeg ik tegen mijzelf. Mijn welzijn is er ongelooflijk op vooruit gegaan. Het heeft mij tevens enorm geholpen om een nieuwe kijk te ontwikkelen over gezondheid en het oplossen van allerlei kwalen door bewust om te gaan met patronen. Het is tevens de basis voor het netwerk van partners die ik opbouw in de Stad van Morgen rondom “zorg voor gezondheid” en het netwerk van plekken in de hele wereld waar men die aandacht krijgt om te helpen bij het vinden van de juiste patronen. Het geeft mij tevens een impuls om de gezondheidzorg uit te nodigen zich breder op te stellen dan de medicinale wereld waarin men verwikkeld is geraakt. Gelukkig zien we daar ook goede voorbeelden in die we gaandeweg willen helpen uitvergroten.

Een dag groene initiatieven filmen in Eindhoven met Earthbeat bleek niet genoeg

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Om 11 uur zou de cameraploeg uit Luxemburg via Maastricht in Eindhoven zijn. Vroeg omdat dit gevraagd was door een van de wethouders die graag de vergroening en autoluwte van de Vestdijk wilde laten zien. Want dat is wat men uiteindelijk voor de hele binnenring in gedachten heeft. Helaas had de wethouder op het laatste moment andere belangrijke dingen te doen. Niet getreurd. De CreatiVelos waren toch al iets vertraagd en werden uiteindelijk met een vrachtwagen naar Eindhoven gebracht. Een andere wethouder, Rik Thijs, had zijn agenda aangepast en wilde graag het Clausplein laten zien. Dat bleek een pareltje van inventieve vergroening in de binnenstad. Het groene plein als alternatief voor de oude verstening heeft vele voordelen. Zo is het een heerlijke sociale plek voor de omwonenden en alle bezoekers. Tevens draagt het groen bij aan het verminderen van de stedelijke, ongezonde hittestress. Wat minder zichtbaar is op het eerste gezicht licht de wethouder toe. Onder de grond is er een parkeergarage, dan een water opvang systeem en daarna de groenvoorziening. Deze multifunctionaliteit is een ingenieus kunstje moderne stadsopbouw. Dit wil men nu op 10 verschillende plekken in de binnenstad uitvoeren. Wow. 5 voetbalvelden groen in de binnenstad van Eindhoven? Wie had dat durven denken?

Wethouder Thijs is op zijn gemak in het Engels en trots op de zichtbare resultaten in de stad. En ambitieus om daarin door te pakken.

Een documentaire is wat anders dan een interview

Daar sta je als wethouder en krijg je ineens pittige vragen op je afgevuurd. Met verschillende camera’s worden de gesprekken, ook de voorbereidingen, opgenomen. Men is niet tevreden met het standaard verhaaltje. Er wordt doorgevraagd. Wie heeft dit bedacht? Hoe lang heeft het geduurd? Wie heeft er allemaal meegeholpen? Hoe kunnen we toegepaste technieken zichtbaar maken? Waarom is dit zo belangrijk? Na ruim 45 minuten vraag en antwoord, onder het oog van de camera’s lieten we de wethouder weer los. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de resultaten maar ook “het verhaal” er achter. Dat alles samen is inspirerend voor andere gebieden die misschien met soortgelijke plannen rondlopen. Karakteristiek voor Eindhoven is de openheid waarmee hierover gesproken wordt. De complexiteit wordt niet uit de weg gegaan, ook niet de moeite die het heeft gekost om iets fundamenteel van de grond te krijgen. Het eindresultaat, hoe inspirerend en nuttig ook voor de gezondheid en kwaliteit van de leefomgeving, is een topje van een grote ijsberg van inzet, samenwerking en doorzettingsvermogen. Daar staan om dit te vertegenwoordigen is een hele eer maar het is juist ónze taak om niet alleen het topje zichtbaar te maken, maar het geheel.

Tsja, en dan lopen spontaan Mieke en Joop van Bree voorbij. Beide zijn ze al jaren bestuurlijk actief in Waterschap de Dommel. Het verhaal van de wethouder en het Clausplein is koren op hun molen. Jarenlang hebben zijn “gevochten” (de woorden van Mieke) om het waterbeleid in de gemeente de juiste aandacht te geven, inclusief de vergroening. De waterschappen zorgen voor voldoende en schoon oppervlakte water in de regio. Maar dat is niet eenvoudig als het structureel verspilt en vervuild wordt. Vol enthousiasme nemen ze ons mee naar het Lichtplein, vlakbij. Daar is nog geen vergroening zoals op het Clausplein. Het is nog een en al steen. Maar de plannen liegen er niet om.

Mieke bereidt zich voor met de microfoon op het Clausplein. Maar uiteindelijk wil ze toch naar het Lichtplein

Al met al ben je dan al snel langer bezig dan de gereserveerde twee uur. De volgende afspraak staat te wachten, op ongeveer 1 km afstand. Dus thema’s zoals de autoluwe stad, de historische indrukken in de fietsenstalling, de verdichting, de elektrische bussen, de sociale cohesie initiatieven in de wijken en tussen de enorme culturele diversiteit in Eindhoven, de vergroening van Brainport, de stadspoorten, enz moeten we derhalve laten liggen. We gaan naar het onderwijs.

Onderwijzen en leren is niet hetzelfde

We gaan naar Fontys. Daar worden we opgewacht door coördinator Elke van der Valk samen met één student en enkele docenten. Het eerste wat mij opviel was dat ik Fontys niet meer terug kende. Gedurende enkele jaren had ik daar elke twee weken avondcolleges gegeven. Tot mijn verbazing was het campus vergroend, waren er gebouwen bijgekomen, ook afgebroken en de hele sfeer was ineens anders. Ik heb de nadruk gelegd op de aanwezigheid van één student omdat na de kennismaking en het snappen wat de bedoeling was, er ineens andere studenten mee gingen doen. Ook de docenten waren enthousiast. Studenten deden hun verhaal met veel passie en gedrevenheid. Ze vertelden niet uit een boekje maar uit hun eigen belevingen en leerervaringen. Overduidelijk werd dat het onderwijs aan het transformeren was, net als de stad die we hadden gezien. Docenten waren geen zenders meer maar faciliterende bronnen van inspiratie en support voor studenten die zelf op onderzoek uit gingen. Ik herkende veel van de School of Talents & Wellness terug in de aanpak.

Docent Niels van Maaren is erg blij met de ontwikkeling van Fontys en zijn rol die hij erin als docent kan spelen door de SDGs te integreren in het leersysteem.

Als je ineens én een transitie van het onderwijs, het leersysteem, de leeromgeving, de verhalen van de docenten én die van de vele studenten wilt vastleggen dan ben je wel een tijdje bezig. Het uurtje dat we ervoor uitgetrokken hadden bleek al snel veel te weinig. Arme Maartje Kreike die in het voedselbos op ons zat te wachten.

Vergroening in niet genoeg

In het voedselbos treffen we niet alleen Maartje maar ook Ben Nas. Ben is al jaren bezig om eetbaar groen te introduceren in zijn buurt in Gestel om het sociale contact tussen de mensen te bevorderen. In samenwerking met de gemeente is dat nu gelukt. Maartje heeft het voedselbos overgenomen van vorige pioniers en duidelijk haar stempel gezet in de diversiteit van plantengroei en activiteiten op het terrein. Maartje heeft veel kennis van planten en de geneeskundige krachten ervan. Vol verve neemt ze de gedachten van de deelnemers mee in de wereld van healing in plaats van de pleisterplakkerij van de farmaceutische industrie. Ze werkt samen met het onderwijs en tracht ook kwetsbare groepen te betrekken en inspireren. Haar doel is, net als Ben, om de mens bewust te maken van haar omgeving en het ongekende nut ervan, bijvoorbeeld via voeding. Ze zou graag zien dat de vergroening van de stad gepaard gaat met de voedselvoorziening in de wijken middels kruiden, vruchten, eetbare planten, enz.

Maartje vertelt hoe kruiden helpen bij kwaaltjes

Als er tussen de aanwezigen een grote groep Luxemburgse studenten meekijkt die nog nooit een voedselbos hebben gezien, zelfs er niet van gehoord hebben, dan zijn we niet gauw uitgepraat. Ook hier was er materiaal genoeg om een hele dag te draaien met de camera’s. De entertainment die we voorzien hadden in het voedselbos was komen te vervallen. De deelnemers waren moe van de vele indrukken en wilden inchecken in hun hotel. Gelukkig was het programma van 17:00 in de stad komen te vervallen omdat we dit al in de ochtend hadden gedaan (Clausplein). Dus was er ruimte voor wat relax. Om 19:00 sloten we de dag toch sociaal af met lekker eten in Foodgallery op het Stratumseind. Na alle beperkingen van corona was het een gevoel van thuiskomen bij onze sociale partners in de horeca. De bezoekers uit Luxemburg waren onder de indruk van Eindhoven en besloten weer terug te komen ergens in de toekomst. Het verhaal van Eindhoven is nog niet af. Voldoende wellicht als inspirerende boodschap naar de klimaatconferentie in Glasgow (COP26) maar als je over enkele jaren terugkomt in Eindhoven dan ken je de stad waarschijnlijk niet meer terug.

Jean-Paul Close en Jörg Altekuse hebben de handen in een geslagen op gebied van samenwerking aan een gezonde, samenredzame wereld.

Oktober staat in het teken van het zichtbaar maken van burgerinitiatieven en betrokkenheid van de jeugd

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Wie helpt mee?

Binnen de Stad van Morgen (Stichting STIR) en AiREAS (luchtkwaliteit en gezondheid) zijn we de hele maand oktober bezig om de kracht van burgerinitiatieven op gebied van algehele gezondheid, onderlinge verbindingen, klimaat en leefomgeving, verder zichtbaar te maken. Daarbij hoort ook de betrokkenheid van de jeugd, rechtstreeks en via hun leerinstelling. We doen dit niet alleen in Eindhoven maar verbinden tevens met de rest van Europa via onze partners.

Op het programma staat:

8/9 Oktober: Klimaat Festival in de De Block

12 Oktober: Leerlingen markt in Heerbeeck college te Best met AiREAS

CreatiVelo: fietsen naar Glasgow (COP26) met een evenement in Eindhoven medio Oktober

Youth4Planet/Earthbeat: video storytelling door burger verslaggevers (Engelstalig)

Eindhoven in Dialoog: een gemeenschappelijke bijeenkomst eind Oktober/begin November

We zouden ook een autovrije zondag willen organiseren en een stickeractie naar vervuilende bedrijven (liever eigenlijk naar die bedrijven die aantoonbaar 4 x win functioneren, dus in ieder geval NIET vervuilend)

Laat weten of je mee wilt helpen via jp@stadvanmorgen.com of zelf een initiatief wil ontplooien waar we bij betrokken kunnen worden.

Evaluatie dinsdag zoom sessies

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Sinds september 2020 organiseert de Stad van Morgen wekelijks een open zoom sessie, elke dinsdagochtend om 10.00. Deze bijeenkomsten zijn gemotiveerd door de beperkingen in fysieke ontmoetingen en bewegingsvrijheden die werden opgelegd door de corona pandemie. De uitnodiging tot werd gekenmerkt door Sustainocratie, een maatschappij gebaseerd op menselijke kernwaarden en de uitnodiging om er gezamenlijk in projectmatige cocreatie verantwoordelijkheid voor te nemen. Een grote diversiteit aan mensen heeft deelgenomen gedurende het jaar. Zij deelden hun inzichten en positieve persoonlijke bijdrage aan het grotere geheel van een natuurlijke waarden gedreven samenhang. Deelnemers kwamen in eerste instantie uit heel Nederland. Gaandeweg sloten zich ook Nederlanders aan die woonachtig zijn in het buitenland (o.a. Portugal, Thailand) waardoor ook een interregionale culturele uitwisseling ontstond. Uiteindelijk kwam er tevens een verbinding met Vlaanderen.

Na een jaar is een evaluatie op zijn plaats. Wat heeft men ervaren? Wat kan er anders? Gaan we door? Of niet? Met welke motivatie?

Uniek in deze bijeenkomsten is de open, vrije dialoog die wordt toegepast. Zo ook vandaag tijdens de uitnodiging tot evaluatie. Elke opmerking van een van de deelnemers triggerde weer ideeën of verhalen bij een ander. Zo ontstonden er automatisch weer verbindende initiatieven en intenties onderling. Misschien is dit wel het meest tekenend van de bijeenkomsten: het onvoorspelbare. En dat binnen een algemeen aanvaardbare context van natuurlijke menselijke kernwaarden, gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheden en projectmatige cocreatie. Enkele opmerkingen van deelnemers:

  • De mogelijkheid elkaar te ontmoeten, te bemoedigen en te inspireren
  • Het verlangen naar de dialoog als natuurlijk proces
  • De 2 fundamentele elementen: de kernwaarden en de cocreatie
  • Het doorzettingsvermogen
  • De indrukwekkende diversiteit aan deelnemers met hun inzichten en activiteiten

Ook werden er ideeën en wensen uitgesproken:

  • jongeren uitnodigen of betrekken
  • misschien ook op andere tijdstippen speciale sessies doen voor hen die thematisch geïnteresseerd zijn of wegens tijd geen mogelijkheid zien om mee te doen om 10.00 uur op een dinsdag.
  • meer de blogs gebruiken en delen als ook elkaars initiatieven zichtbaar maken als ze relevant zijn binnen het kader dat ons bindt
  • anderen uitnodigen om mee te doen aan de sessies
  • rijpe cocreatie appels (projecten, initiatieven) laten ontstaan die dan een eigen leven kunnen gaan leiden online en offline

Minder besproken maar wel van belang volgens mij als (niveau 4) verbinder is het breder trekken van de dialoog door ook mensen uit instellingen zoals de overheid, het bedrijfsleven, het onderwijs en wetenschap mee te krijgen. Zo kan er een brug geslagen worden tussen het oude denken en handelen (vaak met institutionele tunnelvisie) en het denken en handelen vanuit kernwaarden en cocreatieve verbindingen met de betrokkenheid van een veelvoud aan mensen en instituties.

Relevante blogs:

Wekelijkse zoom op dinsdag. Het is een open agenda maar er zijn natuurlijk al lopende thema’s

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Elke week komen om 10 uur in de ochtend een gevarieerd en wisselend groepje mensen online bij elkaar. De setting is “sustainocratisch”. Dat willen zeggen dat we de dialoog aangaan over onze menselijke kernwaarden, onze verantwoordelijkheden samen en wat we zoal samen kunnen doen. Er worden projecten voorgesteld waar we aan deel kunnen nemen of die we zelf op willen starten. Iedereen die tijd en zin heeft mag meedoen. Er is geen agenda vooraf, alleen het sustainocratische kader en de open dialoog. Natuurlijk zijn er al wel thema’s ontstaan en projecten in uitvoering. Desgewenst krijgen die aandacht of neemt het gesprek een geheel andere wending. De duur van het open gesprek is meestal zo’n 90 minuten. Door de week krijgen projecten die zijn ontstaan apart aandacht samen met degenen die zich daarbij hebben willen aansluiten. Deze sessie is in het Nederlands met Nederlands sprekende deelnemers vaak uit verschillende landen.

Elke dinsdagmiddag om 16:00 gebeurt hetzelfde in het Engels, wereldwijd.

Enkele lopende thema´s zijn:

COP26: klimaatbijeenkomst in Glasgow (Nov 2021)

400 miljoen en 1 burgerinitiatieven maken zich zichtbaar, vaak in faciliterende samenwerking met hun lokale overheden. Wij verbinden ze allemaal tot een massale beweging. Maak je initiatief zichtbaar (korte video), ontvang de erkenning en sta open voor mogelijke samenwerking. Nodig andere initiatieven uit om zich te melden (aanmelden kan via jp@stadvanmorgen.com) . Onze menselijke kernwaarden (zie basisprincipes Sustainocratie) sturen en motiveren ons in positiviteit en uitnodiging tot participatie. We organiseren evenementen in en om Eindhoven in relatie tot deze positieve interregionale verbindingen.

https://stadvanmorgen.co/2021/07/27/de-videofiets-cop26-komt-naar-eindhoven/

AiREAS: luchtkwaliteit en gezondheid in Zuidoost Brabant, Vlaanderen, ….

Hieraan gekoppeld is Positieve Gezondheid, individueel en samen, met initiatieven zoals COS3i, Naoberzorg, brede gezondheid, nieuw ondernemerschap (zorg voor gezondheid), Stratum helpt, enz.

https://stadvanmorgen.co/2021/08/15/positieve-gezondheid-en-sustainocratie-vormen-een-nieuwe-manier-van-samen-leven/


School of Talents & Wellness: participerend leren

Samen leren in de natuur zoals Pastorella, Natuurlijk Maartje, Boomgaard gesprekken, enz. Erasmus+, (internationale) samenwerking met scholen en universiteiten. 

De bijeenkomst met voornamelijk huisartsen in België afgelopen zaterdag gaf een mooi beeld van de transitie waar ook vakspecialisten zich in bewegen. Het heeft veel effecten, zoals enorme kostenbesparing in de huidige zorg maar vooral verbetering van integrale kwaliteit van leven. Een aanpak waarin we samen op kunnen trekken met onze zuidelijke buren.

Mooi was ook te zien dat velen (huisartsen en patiënten) zich betrekken bij lokale moestuinen en de agrarische transitie en de veranderende voedsel betrokkenheid. Maar ook handwerk werd erkend als belangrijke factor voor geestelijke gezondheid en anti-stress therapie.

Bijzonder om de relatie te leggen met FRE2SH en COS3i, maar ook met nieuw ondernemerschap ala de vereniging van Creatieve Internationale Vrouwen in Eindhoven.


Terugkerende thema’s zijn ook: de behoefte aan een alternatief waardesysteem, belemmeringen vanuit het oude denken en bijbehorende structuren, veranderende tolerantie ten opzichte van bestuurlijke dualiteit, vervuilende industrieën of respectloos gedrag, door een andere energie te vertegenwoordigen allemaal samen. Interculturele samenleving, begrip voor elkaar, samenwerking, enz….

Ook de beschikbaarheid van workshops, opstellingen, rollenspellen, enz ter ondersteuning van degenen die hier ook in professionele kringen mee bezig zijn.
Kortom, genoeg om open met elkaar de dialoog weer aan te gaan, positieve voorbeelden te delen en met elkaar stappen te zetten die er toe doen.

Meedoen is eenvoudig: meld je aan op jp@stadvanmorgen.com. Dat wordt je wekelijks op maandag via de mail herinnerd aan de zoombijeenkomst, met de link, en bepaal je zelf of mee kunt en wilt doen of niet.

Op weg naar een nieuwe maatschappij

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Je gaat het pas zien als je het door hebt. (Cruijff). Stad van Morgen, met haar Sustainocratie, haar verschillende multidisciplinaire samenwerkingsverbanden en de vele hulpmiddelen ten bate van een succesvolle transitie, positioneert zich in een maatschappijvorm waarin het voortbestaan van de mens in haar natuurlijke context centraal staat. We nodigen overheden, bedrijfsleven, onderwijs, medeburgers en kennisinstellingen uit om daarin mede verantwoordelijkheid te nemen, zelfstandig en samen. Organisaties die ingaan op de uitnodiging ontlenen nieuwe vormen van succes hieraan maar ondergaan tevens een ingrijpende transitie. Zij die het niet doen blijven de negatieve druk ervaren van de oude werkelijkheid die alleen maar opgevoerd wordt.

Onze oude, vertrouwde maatschappij is volledig afhankelijk gemaakt van geld. Dit geld werd oorspronkelijk gecreëerd via industriële processen en diensten. Deze maken gebruik van natuurlijke grondstoffen, zowel voor de productie als de distributie. Tegenwoordig wordt het geld ook gecreëerd via kapitalistische speculatie. Dat wil zeggen dat het ontstaat uit het creëren en handelen in tekorten. Het systeem is erop gericht om mensen afhankelijk te houden van het geld, de producten en de diensten. Het hele proces is inherent, onverantwoord vernietigend en vervuilend op alle fronten.

If we cannot recycle, reuse or compost it, it should not be produced (Dr. Paul Connett)

Om deze oude vorm zo goed mogelijk te faciliteren zijn er destijds overheden in het leven geroepen die het helpen (economisch) groeien. Dat gebeurde eerst door infrastructuren aan te leggen. Daarna heeft men de regulerende “zorg” eraan toegevoegd door het principe van “flatten the curve” toepassen. Dit om te voorkomen dat het systeem zichzelf vroegtijdig de nek omdraait. Flatten the curve is beroemd geworden door de corona maatregelen maar is in feite een aanpak die door de overheden standaard wordt toegepast om problemen schijnbaar op te lossen zonder de kernoorzaken aan te pakken. Want dat laatste is in een “democratische” schijnwereld van macht door publieke afhankelijkheid uit den boze.

“In deze oude werkelijkheid worden constant de verkeerde keuzes gemaakt” (Jean-Paul Close, Sustainocratie). Verkeerd als we ze bekijken vanuit de natuurlijke context van het voortbestaan van het leven op Aarde, inclusief de mens. Als wij dit leven, inclusief onszelf, belangrijk vinden dan zullen we een nieuwe werkelijkheid moeten omarmen. Dus “iets anders” in plaats van “flatten the curve”. Dat gebeurt op twee manieren:

  1. Door vanuit het natuurlijke leven naar de oude werkelijkheid te leren kijken en de verkeerde keuzes aan de kaak te stellen. We tolereren geen vervuiling en vernietiging meer. Dan hoeft “flatten the curve” ook niet meer. Gebiedsontwikkeling baseren we op de cocreatie (samen verantwoordelijkheid nemen) van de kernwaarden van het leven in plaats van industriële en economische processen. Geen flatten the curve meer maar een inhoudelijk verandering van aanpak en mentaliteit met nieuwe onderlinge verhoudingen tussen mensen, instanties en de natuur.
  2. Door onze afhankelijkheid van de oude werkelijkheid los te laten en mede verantwoordelijkheid te nemen voor de inrichting van de nieuwe vorm. We concentreren ons niet op tekorten maar op het creëren van een natuurlijke, gezonde overvloed en het verdelen ervan. Geld, overheden, ondernemerschap, kennis, cultuur, veranderen allemaal van rol in deze nieuwe context.

Beide manieren ontwikkelen zich parallel. Er zijn krachten die nog steeds de oude werkelijkheid blijven verdedigen uit eigenbelang of blinde kortzichtigheid. Dat is normaal, zeker als we de afhankelijkheid cultuur in acht nemen die generaties lang heeft geregeerd. Die verander je niet zomaar, noch de machtsstructuur die zich daaraan heeft ontleend. Het nemen van de ruimte voor het nieuwe is moeizaam proces, zeker als de oude structuur haar macht opdringt. We zien dan ook steeds meer rechtszaken tegen overheden en bedrijven vanuit de erkenning van het leven dat door hen onderuit wordt gehaald. Het duurt niet lang meer of die handelswijze wordt illegaal verklaard en ontwikkelen we ook nieuwe rechtsvormen hieromtrent.

Het leven is niet een recht maar een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid.

De transitie vergt een ingrijpende verandering van mindset door keuze of verplichting

Als we om ons heen kijken dan zien we die veranderingen al overal. Als die ruimte eenmaal is ingenomen dan groeit het gestaag en ontwikkelt zich de nieuwe norm vanuit het nieuwe bewustzijn en handelingskader. Voor veel mensen zal er dan niet veel veranderen, behalve dat ze meegenomen worden in een nieuwe mentaliteit en verdeelsleutel. Ook de functies in de maatschappij veranderen. Voor de pioniers is de transitie ingrijpend, als ook voor alle instanties die zichzelf opnieuw uitvinden in de nieuwe context. Maar als ze het niet doen delven ze gaandeweg het onderspit. Terwijl de wereld boven de horizontale lijn groeit wordt het steeds moeilijker om de wereld onder de lijn in stand te houden.

Einde tijdperk, welkom nieuw tijdperk, voor de duurzaam zich ontwikkelende mens.

Verkeerde structuur levert verkeerde resultaten – deel 1 overheid

Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Onze nationale overheid organiseert en financiert zich op een verkeerde manier, zodanig zelfs dat ze gedrag stimuleert waar ze daarna veel middelen voor nodig heeft om de consequenties aan te pakken of op te lossen. Zo voedt deze structuur haar eigen problemen en ontleent vervolgens macht eraan via regels en meer belastingen. Dit leidt tot een aaneenschakeling van crisissen waar de politieke structuur voor een belangrijk deel zelf verantwoordelijk voor is.

Dit is natuurlijk historisch zo gegroeid, niet uit onwil maar de logica van keuzes die in de context van een bepaalde tijd zijn gemaakt. Maar inhoudelijk is de oude context al lang niet meer wat het was. Daarom is de werkwijze die destijds voldoening bracht nu niet meer relevant, zelfs contraproductief! Om dit te doorbreken zouden we het hele systeem moeten ontslaan. Daar lossen we echter niets mee op omdat de politiek niet de enige is die aan transformatie toe is. Wel is zij verantwoordelijk voor het al dan niet vasthouden aan een kader waaraan de rest van de maatschappij (verplicht) is verbonden. Op termijn ontwikkelt zich een morele aansprakelijkheid voor het NIET accepteren van een nieuw kader. In zo’n situatie zijn we nu aangeland. Het MOET anders.

Daarom is het nodig dat een vernieuwd kader wordt aanvaard van waaruit het oude “fout geworden” kader zichzelf saneert. De introductie van Sustainocratie, waarin de mens en natuur centraal staat vanuit een vijftal duidelijk gedefinieerde kernwaarden, is zo’n kaderaanpassing. Het vervangt het kader van “met geld en controle lossen we alles op” niet meteen maar nuanceert het door het kader eromheen aan te passen. Dit noemen we niveau 4 bewustzijn gedreven samenleving en co-creatie, een toevoeging aan de reeds bestaande niveau’s 1 (basis infrastructuur), 2 (geïntegreerde infrastructuur, inclusief zorg) en niveau 3 (technologische gedreven SMART society).

Maar laat we eerst kijken waar de schoen wringt tot en met niveau 3 (SMART society)

Inkomstenstromen van de overheid

Dat de overheid belust is op belastingen is algemeen bekend. In Nederland wordt er op nagenoeg alles belasting geheven, je kunt het zo gek niet bedenken. Toch is de grote stroom van inkomsten van de landelijke overheid te verdelen in een aantal grote hoofdlijnen, die tevens leiden tot de problemen waar we mee kampen. In de plaatjes zien we de overheid begroting van 2006 (ongeveer 140 Miljard) en 2020 (ruim 300 Miljard).

Als we plaatjes naast elkaar leggen zien we dat de overheid haar presentatie heeft aangepast. Waar voorheen (2006) de belasting over twee grote delen werd weergegeven, met apart een bijdrage van gastbaten, zijn het er nu drie. Dat komt door de privatisering van o.a. de zorg via verzekeringen. De drie hoofdlijnen zijn nu: directe belastingen, indirecte belasting en verzekeringen (zorg, volks en werk), elk goed voor ongeveer een derde van de inkomsten. In 2020 gaat het om ruim 300 Miljard Euro, zowel aan de kant van de inkomsten als de uitgaven.

Directe belastingen:

Dit bestaat vooral uit Omzetbelasting (BTW) en Accijns. Dit is de belasting die we betalen over alles wat we consumeren. Deze belasting is op 1 januari 1968 ingevoerd en was destijds 12%. Gaandeweg is deze verhoogd. Sinds 2012 is deze 21%. In 2006 was deze 19% (steeds het hoge tarief). We zien bijna een verdubbeling van de BTW, van 37 Miljard naar 60 Miljard. Hoe meer of hoe duurder we consumeren des te groter de BTW inkomsten voor de overheid. Maar consumptie is juist het probleem. Het vernietigt en vervuilt onze omgeving waardoor regelgeving en bureaucratie groeit. Ook veroorzaakt overconsumptie welvaartsziektes die de zorgkosten doen groeien maar ook onze kwetsbaarheid voor virussen, stress en andere problemen. We worden misschien wel ouder maar het beroep op zorg wordt tevens groter door gebrek aan focus op gezondheid.

De overheid heeft het geld nodig om de goederenstromen en verkoop zo goed mogelijk te faciliteren. Winkels, logistiek, wegen en spoorinfrastructuur, havens, vliegvelden enz zijn hier onderdeel van. De maatschappij zelf wordt aangestuurd vanuit “koopkracht”, ofwel de middelen die mensen gemiddeld (let wel het gaat om de som van iedereen, niet het probleem van ongelijke verdeling, armoede, en andere morele zaken) kunnen uitgeven. Culturele evenementen zijn consumptie gericht. In de mond van sociologen en zelfs overheid adviseurs (lees, operationele overheid structuur, niet de politiek die de structuur aanstuurt) spreekt men over een sterk gestructureerde ONGEZONDE maatschappij. De politieke en overheid afhankelijkheid van deze directe belastingen voert de ongezondheid en bijbehorende kosten alleen maar op.

Indirecte belastingen:

Dit bestaat vooral uit loon en inkomstenbelasting over gesalarieerde arbeid. Hoe meer mensen een arbeidscontract hebben hoe beter de overheid erop vaart. Steeds meer mensen vallen echter buiten de boot van deze vorm van “oorspronkelijke” (lees industriële) arbeid door verplaatsingen naar lagelonenlanden, automatisering, kostenbesparingen. 

Andere vormen van “werk” ontwikkelen zich gestaag, zoals zzp’ers en klein mkb in het gebied van maatschappelijke waardecreatie (bewustwording, natuurlijke geneesmiddelen, spiritualiteit, duurzaamheid, kunst en expressie, enz). Dit wordt door de landelijke overheid uit eigenbelang ontmoedigd en valt veelal buiten gestructureerde, ongezonde belangen wereld die de politiek vast blijft houden. Deze groeiende groep is enorm kwetsbaar doordat ze niet gefaciliteerd wordt in het systeem en vormt een steeds grotere kritische massa dat de oude politieke overheid cultuur ter discussie stelt.

Daarentegen vinden meer mensen een baan in de controlerende bureaucratie en de zorg. De laatste decennia heeft deze structuur zo’n grote ontwikkeling doormaakt dat de politiek er een geheel eigen belastingdruk rondom heen heeft gebouwd in de vorm van verzekeringen. In 2006 werd de kosten voor “volksgezondheid, welzijn en sport” nog begroot met 13,7 Miljard, zo’n 10% van het totaal. Sociale zekerheid en werkgelegenheid was de grootste post met 24,6 Miljard.

Anno 2020 (slechts 14 jaar later) is dit allemaal schrikbarend anders geworden. Dit toont de onhoudbaarheid van het kader voor hen die het in willen zien. Maar er zijn ondertussen giga belangen aan verbonden.

Verzekeringen: 

Dit zijn de drie grote verzekeringen: zorg, volks en werknemersverzekeringen. Zo is de groeiende kostenpost van de gestructureerde ongezonde consumptiemaatschappij apart en op zichzelf staand bij de werknemers en bevolking neergelegd. De zorg staat gebudgetteerd anno 2020 op 84 Miljard! Dat is het 6 voudige vergeleken met 2006.

Het probleem in de politieke cultuur van de overheid is dat men alleen maar met kostenverhogingen werkt. Er wordt niet gekeken naar de oorzaak van de problemen, die allemaal ver weg in de geschiedenis hun consumptie en manipulatie basis vinden. Er wordt alleen gereageerd op de groeiende consequenties van de verkeerd gegroeide structuur waardoor de verkeerde resultaten, zoals kostenbesparingen, groeiende crisissen, kwetsbaarheden voor virussen, een afhankelijkheid mentaliteit bij de bevolking, groeiende ziekten, een controledrang bij de politici, blijvende vervuiling, verhoging van kosten en vergroting van het probleem, veroorzaakt worden.

Historisch gegroeid, actuele uitdaging 

Sinds jaar en dag zit de landelijke overheid met het probleem van inkomsten die onder druk staan en kosten die de pan uit rijzen. De belastingdruk verhogen heeft een limiet. Ook de aan de kostenkant gerelateerde organisatiestructuren zijn beperkingen verbonden. Sinds enkele jaren tracht de overheid de kosten aan banden te leggen maar kostenbesparingen gaan ten koste van het verzorgingssysteem. De corona perikelen hebben deze knelpunten maar al te duidelijk gemaakt. Daarnaast is elke belastingpot een belangenwereld op zichzelf waarin lobbies, manipulaties en belangenverstrengelingen niet vreemd zijn. En dat allemaal onder het toeziend oog van een bevolking die om de vier jaar het eigenbelang (economische afhankelijkheid, zorgbehoevend) verzekert wil zien in het spel dat gespeeld wordt. Politieke beeldvorming (loze beloftes, het verleden in stand houden, pappen en nathouden) staat dan vaak haaks op de werkelijkheid van de verantwoordelijkheden (verduurzaming, kosten besparingen, werkgelegenheid, koopkracht) die men tracht te dragen, de een nobel en ethisch, de ander met een dubbele of meervoudige agenda.

Omdraaien?

Zolang de politieke overheid blijft aansturen op de maatschappij als kostenpost via belastinginkomsten, in plaats van reële volks of liever “mens” vertegenwoordiging, integraal via kwaliteit van leven, zullen de problemen alleen maar erger worden. Kwaliteit van leven mag geen kostenpost zijn maar dient gezien te worden als een gemeenschappelijk gedragen verantwoordelijkheid. Die verantwoordelijkheid dragen we niet via doorgeslagen consumptie, zorgafhankelijkheid, economische speculatieve groei druk, in een gemanipuleerde, vervuilde omgeving en een twijfelachtige arbeidsmarkt die vaak geen enkele of zelfs aantoonbaar negatieve toegevoegde waarde geeft.

We moeten samen de zaak omdraaien en “kwaliteit van leven” voor onszelf definiëren in termen van directe “gezondheid, veiligheid en invulling van basisbehoeften voor iedereen”. Door niveau 4 bewustzijn gedreven co-creatie structureel toe te voegen aan de bestaande overheid lagen kan de cocreatie op basis van gezondheid en veiligheid vormgegeven worden. 

De onderliggende maatschappelijke niveaus, tot en met SMART (technologie nu gericht op gezondheid, veiligheid en samenredzaamheid, in plaats van controle en automatisering) zullen zich aanpassen aan de manier waarop niveau 4 zich ontwikkelt. 

De aanvaarding van niveau 4 door de overheden heeft gevolgen voor alle andere deelnemers aan de maatschappij als ook de manier van controle, belonen, handhaven, enz. Deze gevolgen leiden gaandeweg tot aanpassingen met een betere financiële economische samenhang tussen en voor alle partijen. Bij de lokaal regionale samenredzaamheid ligt de grootste uitdaging, net als sinds enige jaren, maar dan gekaderd in productiviteit in plaats van incasso, schuld en kostenbeheersing. Zorg voor elkaar staat dan centraal in een nieuwe vorm van solidariteit voor mens en natuur.

De landelijke overheid kan zich gaan richten op regionale verbindingen voor gelijke verdeling van voorzieningen tussen de regios. 

Niveau 4 begint op gemeentelijk niveau, gefaciliteerd door de nationale overheid door mee te gaan in het kader van menselijke kernwaarden (Sustainocratie). Dit is geen politieke keuze, het is een verantwoordelijkheid, die sinds de financiële crisis in 2008 (ongezonde financiële sector) en nu de corona crisis anno 2020 (ongezonde levensstijl en maatschappij structuur), geen weg terug meer kent, niet voor de overheid maar ook niet voor de bevolking.

Een lockdown dictatuur is onhoudbaar en alleen aanvaardbaar als de niveau 4 dialoog en transformatie erdoor opgestart wordt. Dit kan via de Stad van Morgen. Precedenten en ervaringsopbouw is er al sinds de financiële kredietcrisis van 2008 de eerste bewustwordingsslag “dat het anders moet” begon en deuren openden voor dialoog en transformatieve aandacht. Het volgende artikel gaat over ondernemen.