16. Zelforganiserend vermogen

november 16, 2014november 19, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door Jean-Paul Close, grondlegger van de Stad van Morgen (Stichting STIR) en Sustainocratie, initiatiefnemer van samenwerkingsverbanden AiREAS, STIR Academy en FRE2SH.

Blog 16: Zelf-organiserend vermogen

Een van de grootste euvels van alle tijden is de hiërarchische manier van menshouderij. Vanuit de natuurlijke oorsprong van de mens heeft hiërarchie-vorming een duidelijke logica om de eenheid van een gemeenschap te bewaken terwijl de leden van de groep in een bewustzijnsproces verkeren waarin alle fasen van de complexiteiten cyclus doorlopen worden. Het leiderschap werd dan ook vaak uitgevoerd door de matriarch, de ervaren moederlijke vrouw die gezondheid, veiligheid en cohesie nastreeft terwijl de mannen zorgen voor de voedselvoorziening en verdediging van de groep. Gaandeweg, door de groei van de groepen, gedwongen migraties, confrontaties, oorlogsvoering, mannelijke religievormen is echter het leiderschap vermannelijkt, ge-ent op systeem-ondergeschiktheid, groei en concurrerende confrontaties. De introductie van geld als handelsinstrument is daar een voorbeeld van dat nu een uit de handen gelopen piramide structuur van belangen vertoont die structureel de menselijke waarden leegzuigt. Politieke en economische ondergeschiktheid en individualisme is de maatschappelijke norm in plaats van de spirituele kern van samenhorigheid, gezondheid, veiligheid en duurzame progressie.

De laatste millennia hebben in het teken gestaan van de ontwikkeling van deze maatschappijvorm die uiteindelijk een stadium heeft bereikt van hoogtepunt in vermannelijking en absoluut dieptepunt in morele bezieling en organisatie. Alle crisissen die we voor onze kiezen krijgen hebben hiermee te maken en tonen de absolute noodzaak om de essentie van het menselijke bestaan weer te ontdekken en ontwikkelen. Wij leven niet meer in de prehistorie waarin de matriarch het huishouden deed in de grot bij afwezigheid van de jagende man. We leven nu in een tijdperk dat er op Aarde geen ruimte meer is voor grote volksverhuizingen noch voor alles vernietigende “mannelijke” confrontaties. We zijn erop aangewezen om de harmonieuze verhoudingen tussen het mannelijke en vrouwelijke te ontdekken die de basis vormen van het leven zelf en nu ook doordringen in ons bewustzijn en onze organisatievormen.

Het gezin als bron van inspiratie
Het gezin bestaat uit man, vrouw en kinderen. Het is de verpersoonlijking van een harmonieuze, duurzaam vooruitstrevende maatschappij. Man en vrouw vertegenwoordigen de harmonieuze interactie tussen het doen en zijn met de kinderen als evolutionair resultaat. Er zijn geen hiërarchische verhoudingen, niemand is de baas en de basis van vooruitgang is Sustainocratisch:

Voedsel (en water)
Gezondheid
Veiligheid (inclusief huisvesting en kleding)
Zelf redzaamheid
Zelf bewustzijn

Deze basisprincipes zullen we allemaal herkennen als we eenmaal een gezin hebben gevormd en in bewustzijn zowel de zorg voor elkaar als de waarden gedreven interactie met onze omgeving vorm geven. Het gezin heeft een zichzelf organiserend vermogen dat voortkomt uit de oerbeginselen van onze diepste spirituele banden. Zo selecteren we onze partner, krijgen we kinderen, steunen we elkaar in de levensprocessen en ondergaan we het leerproces door ervaringen op te bouwen en met elkaar te delen.

Deze presentatie van leermeester Prof. Paul de Blot en sparring partner in de Stad van Morgen kan ik aanbevelen. Het zal u helpen in uw eigen processen.

Zelf organiserend vermogen
De mens wordt in spirituele vrijheid geboren, aldus Paul de Blot, maar ook de wetenschap die in de Stad van Morgen wordt gehanteerd. Het zelfbewustzijn is een keuze instrument die ons steeds in verwarring heeft gebracht tussen onze hebzucht en bestaansdrang. Het innerlijke inlevingsvermogen over wat ons zorgen baart of gelukkig maakt is ook van toepassing op de andere mensen. Empathie is die verbindende kracht die ons zelfbewust doet inleven over het lot van anderen mensen. Bij vriendschap is dit een natuurlijk proces dat diep van binnen tot stand komt en de betrokken personen aanzet tot een band van onvoorwaardelijke liefde. In een oorlogssituatie leidt dit tot overleven, in een gezinssituatie tot de evolutionaire kracht van voortplanting.

In dit filmpje praat ikzelf over het zijn en doen als evolutionaire krachtvelden waar we in onze spirituele vrijheid van keuzes en doorbraken in ons bewustzijn ook hele maatschappijen mee vorm kunnen geven, gebruik makend van de familiaire essentie van duurzame menselijkheid.

In de Stad van Morgen hebben we het steeds over de mensheid als de wereldwijde multinational van grandioze een-pitters. Het is een verwijzing naar de absolute individuele, spirituele vrijheid van elke mens als onderdeel van het grote geheel en de vriendschappelijk samenwerking die ons verbindt aan de duurzame menselijke evolutie. Door Sustainocratie te definiëren als model van vrijheid van keuze binnen de context van menselijke basisbelangen ontstaan vriendschappelijke samenwerkingsverbanden die net zo resultaatgedreven zijn als dat van een gezin. Er zijn geen bazen, geen hiërarchische verhoudingen noch eigendommen, uitsluitend zelfbewuste hogere doelen die de harmonie en het welzijn van de gemeenschap waarborgen door er allemaal samen aan te werken. Het leiderschap wordt vorm gegeven door het gemeenschappelijk doel dat men nastreeft in plaats van het belang van enkelingen.

Pijn verbindt
In de manier waarop ik het zijn en doen met elkaar heb verbonden zien we dat hebzucht uitmondt in chaos net als Paul aangeeft in zijn presentatie wanneer hij verwijst naar de eindigheid van de materiële wereld en de oneindigheid van de spirituele. Materiële hebzucht leidt tot verval zoals groei nooit oneindig door kan gaan in de materiële wereld. De pijn van de dood, de crisis, het verval en verlies is echter wel de prikkel die leidt tot nieuwe fasen van bewustzijn. Als we rond om heen kijken zien we veel menselijk leed dat door de mens in zijn geheel wordt veroorzaakt omdat wij het empathische vermogen niet structureel toepassen in onze grote maatschappelijke structuren maar deze hebben gebaseerd op macht en hebzucht, de dodelijke virussen van het bewustzijn. De pijn die op termijn ook onszelf raakt is de motivatie om te komen tot nieuwe verbindende krachten die als een bevrijdende kracht ons zelfbewust lostrekken van de zuigkracht van de dood. Diep in ons willen wij leven. Pas als de pijn en angst ons bereikt zoeken we verlichting in bewustwording en verbindingen met anderen. We kijken naar de catastrofes van kanker, ziektes, klimaatverandering, vervuiling, armoede en oorlogen in de wereld en worden bewust van onze innerlijke verantwoordelijkheid, ongeacht de positie die we bekleden in de oude macht en hebzucht gedreven hiërarchieën van de oude tijd. We breken door in onze bevrijding en ontmoeten ons zelf-organiserend vermogen om de meest complexe uitdagingen aan te pakken door ons te verbinden in gelijkwaardigheid, vriendschap en vertrouwen. In de Stad van Morgen is op deze manier ontstaan:

AiREAS – regionale gezondheid door harmonie met onszelf en onze omgeving
FRE2SH – regionale samen-redzaamheid door empathie met elkaar en onze natuurlijke levensbronnen
STIR Academy – inspiratie delen en de vriendschap van kennisdeling

Het zijn allemaal zelf organiserende verbanden waar zelfbewuste mensen en instanties zich aan verbinden zonder dat iemand de baas is. De initiatieven worden genomen door iemand die de spirituele mens vertegenwoordigt en uitnodigt tot doelgerichte vriendschap en samenwerking. Zo komt de maatschappij tot leven in dynamiek en samenhorigheid als een energetische levend organisme van vrijheid met spiritueel commitment vanuit een optimaal niveau van zelfsturend empatisch bewustzijn, het begin van een nieuwe menselijke evolutionaire stap.

De 3 fasen van de menselijke evolutie. De transitie tussen fase 2 en 3 is nu gaande

15. Recht en onrecht

november 1, 2014januari 2, 2017 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door initiatiefnemer van de Stad van Morgen en grondlegger Sustainocratie, Jean-Paul Close. De blogs gaan over de grote uitdagingen van deze tijd die alles ter discussie stellen wat wij kennen.De grote omslag is voor velen nog een “omgekeerde wereld” maar daardoor niet minder reëel.

Is recht handlanger geworden van het geldgedreven systeem ten kosten van menselijkheid?

Blog 15: Recht

De vorige blog ging over de evolutie van ethiek. Deze ontwikkelt zich van reactief oplossend naar proactief menselijk. De context verandert en daarom dient ook het rechtssysteem te veranderen. Daar zit één van de grootste struikelblokken van alle tijden. Macht wordt ontleend aan recht dat door macht is opgesteld vanuit de 200 jaar oude context. Dit heeft vaak niets met moraal of ethiek te maken maar met de belangen van “het systeem”. Als het systeem verandert dan veranderen ook de spelregels. Maar wie verandert het systeem? En op welke gronden?

Dat doen we zelf, als mens, op grond van ons eigen evolutionaire grondrecht van het leven waarbij we opboksen tegen de duivelse krachten in de mens zelf die vaak de overhand voeren door macht en onderdrukking. De bevrijdingsdrang levert stress en daaruit ontstaat vernieuwing, hoe moeilijk het ook lijkt. Dit is een evolutieproces van alle tijden. In de Stad van Morgen zijn we daarmee bezig door ons binnen de menselijke werkelijkheid te plaatsen en ethiek te gebruiken om te komen tot nieuwe systeemverhoudingen. Door de groei die we doormaken zijn we stress overstegen en genieten van de opbouw van een nieuwe maatschappelijke werkelijkheid waarin we uitnodigend optreden naar alle mensen en instanties van de oude werkelijkheid. Deze beleven vaak juist wél de stress waardoor ze open gaan staan voor nieuwe verbanden en dit met ons gaan uitproberen. Daarin ontstaat ook de basis van het borgingsproces van de maatschappelijke relaties volgens een nieuw rechtssysteem.

Nieuwe verhoudingen ontstaan door context verandering

Ons rechtssysteem heeft wel degelijke goede zaken ontwikkeld in de laatste eeuwen omdat ethiek veranderde van het onmenselijke “apathie en ontkenning” naar het reactieve “economische democratie” waarin mensenrechten een eerste evolutie doormaakte, parallel met de evolutie van het geldsysteem. Daarbij is het recht schommelend mee gaan liften op de cyclische processen van de democratische economie. Hierdoor raakte recht met vlagen ondergeschikt aan de onmenselijke dingen, zoals “economie”, waardoor er een soort duale situatie is ontstaan waarbij het begrip “geld” en “transacties” ook in het rechtssysteem regelmatig de overhand heeft gekregen. Tijdens een depressie of oorlog komt dan weer een moraal doorbraak dat stappen introduceert in de ontwikkeling van recht. Wegens de langdurige vrede in Europa en Nederland is het rechtssysteem nooit verder uitgedaagd te vernieuwen en werden er schil voor schil wetten toegevoegd vanuit de groeiende geldstructuur ten kosten van de menselijkheid. Het eenvoudigst is om dit aan te tonen via voorbeelden:

* Als alleenstaande vader woonde ik met twee minderjarige kinderen in een huis. Ik krijg bezoek van jeugdzorg omdat de rechter dat gevraagd heeft in verband met de echtscheiding. Jeugdzorg stelt wat vragen en wordt door uitgenodigd om de huisvesting te inspecteren om te zien dat de kinderen goed worden verzorgd. “Nee, dat hoeft niet”, zegt jeugdzorg, “dat is uw privacy”.

* Ik was door huiselijke agressie alleenstaande vader geworden en tijdelijk afhankelijk van een bijzondere bijstand uitkering. Twee weken na het bezoek van jeugdzorg kwam de inspectie van UWV. Wij komen uw huis inspecteren om te kijken of u er een illegaal kantoor op na houdt. “Maar onze privacy?” was de vraag. “Niets mee te maken, we staan in ons recht”, was het antwoord.

Boeiend is te zien dat “recht” niet blind rechtvaardig wordt georganiseerd maar volgens minstens twee maatstaven wordt uitgevoerd, mens en geld, dan vragen we ons af waar de grens van “ethiek” wordt gelegd? Dat blijkt te variëren waardoor recht en onrecht zich afwisselen afhankelijk waar het zwaartepunt komt te liggen in de beoordeling. Hiermee wordt gemanipuleerd waardoor recht een speelbal is geworden van belangen en daardoor de onafhankelijkheid en onpartijdigheid heeft verloren. Een tweede voorbeeld:

* Een huurder van een woningcorporatie toont aan dat hij per 3 maanden kan betalen wegens project gebaseerde inkomsten. Hij wil zijn huurovereenkomst wijzigen. De woningcorporatie stelt dat ze dit administratief niet willen en dreigen met uit huis plaatsing. De huurder kiest eieren voor zijn geld en verlaat “onder protest” de huurwoning en krijgt een opgeblazen navordering van de woningcorporatie die hij weigert te betalen.

* De rechter weigert rekening te houden met de context waarin de onmacht van de huurder ten opzichte van de machtige woningcorporatie tot uiting komt. Het gaat de huurder om redelijkheid maar de rechter oordeelt uitsluitend over de vordering en verplichting tot betaling. De huurder heeft geen enkele juridische basis om de immorele relatie met de verhurende instantie ter discussie te brengen. Onredelijkheid en gebrek aan flexibiliteit in betalingseisen is geen misdaad. Door de woningvoorraad in handen te geven van megastructuren heeft de individu geen enkele zeggenschap meer en is de moraal onderhevig aan het rechteloze geldbelang van de organisatie. Dat werkt manipulatie vanuit geldbelang in de hand.

Door de fragmentatie van de economie is inzoomen op details een wetmatigheid geworden, zonder context. Door bedrijven en instanties wordt hier misbruikt van gemaakt. Men eist het tekenen van eenzijdige contracten of aanvinken van algemene voorwaarden zonder daarover een debat of onderhandeling aan te gaan: voorwaarden zijn nu eenmaal voorwaarden en de klant heeft zich daaraan te houden. Eenmaal getekend heeft de consument geen poot meer om op te staan. Men kan klagen over wanprestaties van de leverancier maar als het om betalen gaat trekt de consument altijd aan het kortste eind omdat de algemene voorwaarden bepalend zijn. Op het moment van conflict is de rechter handlanger van het economische voorwaarden systeem en bemiddeld door een schikking te treffen met betalingstermijnen maar niet door context en mogelijke wanprestaties, die de consument schade hebben berokkend mee te nemen in de overwegingen.

Telefoniebedrijven, woningbouwcorporaties, internet aanbieders, banken, verzekeringsmaatschappijen, en alle andere instanties die met de consumptie massa te maken hebben, zijn zo voorzien van een ondoorzichtige vrijbrief voor economisch wangedrag. Zij spelen onder een hoedje met de incassobureaus en deurwaarders om met dreigementen en agressie hun inkomsten garanderen. Door de verdere juridische focus op de economische in plaats van inhoudelijke relatie komt moraal en ethiek niet aan de orde. De Staat werkt dit met het belastingsysteem verder in de hand uit eigenbelang omdat het vanuit eenzelfde manier wordt georganiseerd. Bij geboorte wordt een nieuw staatslid verplicht geregistreerd hetgeen betekent dat men onderdeel wordt van de “algemene voorwaarden” van de landscultuur. In een democratie wordt de graad van maatschappelijke moraal verwerkt via de stembus, niet de praktische werkelijkheid. De democratie is echter de georganiseerde grote gemene deler van maatschappelijk eigenbelang, niet de morele huishouding noch doelstelling, in het land. Als dit eigenbelang via de portemonnee wordt georganiseerd dan verdwijnt de ethiek naar de achterhoede door te reageren op eventuele strafbare feiten maar niet proactief op morele relaties. Het rechtssysteem past economie toe in plaats van menselijkheid. De stembus lost niets op, de ombudsman staat machteloos en zo ook de rekenkamer en Raad van Staten, die als controle orgaan van de Staat kritisch het functioneren moeten beoordelen. Allen zijn het eens over het falen van de Staat in deze maar kunnen verder daar niets aan doen omdat de Staat als geldgedreven instituut functioneert en niet als waardengedreven samenleving.

Moreel besef is van de mens, niet het systeem.

Daarom is recht geen afspiegeling van menselijkheid noch ethiek maar de graad van menselijkheid en ethiek in het systeem. Als we de ethische omslag beleven doordat we van een reagerende structuur transformeren naar een proactieve mensgerichte organisatie dan past ook de rechtsstaat zich aan. In onze regelgeving komt dan de grondwettelijke basis van het permanent streven naar harmonie te staan in plaats van het beveiligen van onmenselijke economische groei parameters. Dat betekent dat gezondheid, veiligheid, zelfredzaamheid, zelfbewustzijn grondeisen worden waar een maatschappelijke context en structuur wordt ontleend. Groei en verandering komen dan in het teken te staan van deze grondeisen waardoor de maatschappelijke harmonie altijd gewaarborgd wordt door de cultuur van menselijkheid in de grondbeginselen, inclusief het waardesysteem. Context wordt dan net zo belangrijk als de onderlinge relaties zelf.

Sustainocratie

Met bovenstaande wordt al geruime tijd geëxperimenteerd in de Stad van Morgen en vooroplopende structuren zoals AiREAS en FRE2SH. Tijdens de multidisciplinaire samenwerking wordt het contrast tussen de oude en nieuwe werkelijkheden telkens zichtbaar, zeker als het gaat om de juridische onderbouwing van de oude economische wereld en die van de Sustainocratische waardengedreven structuren. Waar de economische wereld gebouwd is rondom wantrouwen en aansprakelijkheden is die van Sustainocratie gebouwd rond vertrouwen en toegevoegde waarden. Aan wantrouwen wordt een gigantische bureaucratie ontleend met bijbehorende inspecties en controle functies waarin uiteindelijk de economie belangrijker is dan de ethiek van menselijkheid of natuur omdat men waarde hecht aan de administratie in plaats van de relatie. In Sustainocratie is dat juist andersom. Er wordt waarde gehecht aan de relatie en cocreatie met verandering tot resultaat. Het proces telt, niet de transactie. De waarde in het proces vertegenwoordigt de ethiek waarbij waardecreatie leidt tot verbetering, niet de controle of bureaucratie.

Morele evolutie van fase 2 naar 3 is de meest ingrijpende ontwikkeling sinds het ontstaat van de mensheid

De kern van de transitie is het maatschappelijke bindmiddel van samenhorigheid, het gevoel dat we samen de maatschappij creëren door waarden te scheppen die voor onszelf belangrijk zijn. Dit “wij zijn” waardegevoel bestaat niet in een economie. Het hogere Sustainocratische doel geeft hart en bezieling aan een samenleving die zich uit in samenwerkingsprocessen. Het borgen van het vertrouwen en het streven naar harmonie dient de grondwettelijke basis te zijn waar we samen voor waken door onze uitdagingen te plaatsen in context van bewustzijn en verandering in plaats van groeiende geldafhankelijkheid. Het rechtssysteem dient dan het despotengedrag te veroordelen in plaats van te steunen zodra het waarde onttrekt aan de maatschappelijke harmonie. Dat is dan tevens een signaal voor veranderaars om vernieuwing en innovatie door te voeren die niet een economische doelstelling hanteren maar zich funderen op mens en milieu gedreven herstel van harmonie. Dit verlangt een andere dynamiek dan we gewend zijn hetgeen wij in kleine schaal van AiREAS reeds met vele 1000den mensen uitoefenen. Er komt gaandeweg een moment dat het zich regionaal en landelijk borgt doordat oude machtsculturen hun bestaansrecht verliezen terwijl de waardengedreven structuren resultaten boeken die juist het bestaansrecht bevestigen en de transitie van het rechtssysteem mede mogelijk maken.

14. Ethiek in 3 fasen

oktober 30, 2014november 15, 2014 Jean-Paul Close1 reactie

Deze blogserie van 20 over de grote omslag wordt u aangeboden door Jean-Paul Close, grondlegger van Sustainocratie en oprichter van o.a. de Stad van Morgen. De serie brengt de complexe transitie in beeld waar de mensheid in verwikkeld is geraakt en ons de komende decennia ingrijpend bezig zal houden.

Blog 14: Ethiek

Wikipedia: Ethiek (Grieks: èthos, gewoonte of zedelijke handeling) of moraalwetenschap is een tak van de filosofie die zich bezighoudt met de kritische bezinning over het juiste handelen.

Vandaag stond in de krant een artikel over de verkiezingsstrijd in de Amerikaanse staat Maine onder de kop “banen zijn toch belangrijker dan het milieu?”. De transitie die de staat meemaakt gaat over het historische belang van de fabrieken ten opzichten van het moderne belang van de leefbaarheid. De hele discussie geeft een maatschappelijke ontwikkeling weer die valt onder het hoofdstuk “ethiek” ofwel de evolutie van de morele opvattingen over de mens, natuur en samenleven.

Gisteren kwam mij de “luchtzuiverende woontoren” uit China onder ogen, een vergelijkbaar begrip als de luchtzuiverende intensieve veehouderij in Brabant of het feit dat men in een auto schonere lucht ademt door luchtfilters dan buiten de auto in de benzinedampen van hetzelfde voertuig.

200 jaar geleden trok niemand zich wat aan van het milieu. De wereld was zo groot dat de natuur de vernietigende kracht van een miljard mensen nog wist te verdoezelen. De mens was vooral bezig met zichzelf, de onderdrukking en de onderlinge conflicten. Het begrip “mensenrechten” bestond nog niet waarbij het uitbaten van mensen weelderig tierde door de kastenverhoudingen die waren ontstaan. De verstedelijking en industrialisering zorgde voor zoveel vervuiling dat het arbeidersbestand stierf aan allerlei ziektes. Er is zelfs een tijd geweest dat de gemiddelde leeftijd daalde tot 30 jaar! Net als nu in gettos van grote steden. Dat was aanleiding in Nederland om de eerste grondwet op te stellen waarin ook rekening werd gehouden met de consequenties van handelen op de mens en de noodzaak om met elkaar zaken af te stemmen die uit gingen van een zeker harmonie tussen menselijke en economische belangen door o.a. hygiene en vervuiling te reguleren. Deze grondwet was vooral gericht op het in leven houden van volwassen arbeiders, niet nog vanuit een moreel standpunt.

Nog steeds treffen we gebieden aan waar de mens volledig ondergeschikt is aan het nietsontziende wanbeleid van de macht. De vuilste steden bevinden zich in het verre en midden oosten onder de rook van ongereguleerde industriële processen. Het is niet moeilijk in te zien dat deze zelfde gebieden een politiek klimaat hebben van geldgedreven onderdrukking en gebrek aan respect voor het leven, laat staan voor de mens. Het debat over ethiek gaat dus ver terug en lijkt, met de huidige situatie van klimaatverandering, opwarming van de Aarde, energietransitie, armoede en catastrofes te leiden tot een wereldwijde transitie. Daarin zien we 3 fasen die we al in historische context kunnen plaatsen:

Fase 1: Totale apathie, ontkenning of gebrek aan onbewustzijn. Dit zijn de gebieden waarin milieu en mens ondergeschikt zijn aan machtsbelangen en er geen enkel beleid gericht is op balans of leefbaarheid.

Fase 2: Reactieve benadering
De evolutionaire stap die onder andere Nederland 200 jaar geleden maakte door volksgezondheid en leefbaarheid op te nemen in de grondwet is een voorbeeld van de ontwikkeling die gaande is. De reactieve benadering is bewust van vervuiling en consequenties maar tracht deze op te lossen middels maatregelen. Zo zien we dat onze onbalans met de natuur heeft geleid tot een enorme toename aan kankergevallen. De reactieve benadering heeft geleid tot een explosieve groei van de farmaceutische industrie die medicijnen ontwikkelde om kanker te bestrijden. Binnen deze categorie valt ook het luchtzuiverende bouwwerk van China of het beleid rond uitstoot van intensieve veehouderij. Er wordt niet nagedacht over de oorzaak maar het oplossen van de consequenties. Zo is een duale economie ontstaan die enerzijds de consumptiepatronen stimuleert en anderzijds oplossingen introduceert rond de consequenties van consumptir.

De reactieve aanpak schuift verantwoordelijkheden voor zich uit en de consequenties stapelen zich uiteindelijk op zodat er een situatie van crisis ontstaat. Deze uit zich niet alleen in economische onbalans maar vooral ook in menselijk leed. Overgewicht, diabetes, gedragsstoornissen, enz zijn allemaal consequenties van een combinatie van reactief maatschappelijk bewustzijn en een levenstijl die hebzucht verward met welzijn.

Problemen vooruitschuiven levert crisissituaties op

Fase 3: proactieve verantwoordelijkheid
In deze fase geraakt men wanneer beseft wordt dat reageren op consequenties de problemen niet weg neemt maar opstapelt tot een exponentieel probleem. Dan zien we dat ineens het besef omslaat en we geen pleisters meer maken voor de wonden maar de oorzaak opzoeken en tot de slotsom komen dat de basiswaarden voor de mens uiteindelijk de kern vormen van een stabiele maatschappelijke organisatie. Leefbaarheid in relatie tot gezondheid zorgt voor productiviteit, sociale cohesie en maatschappelijke balans. Arbeid wordt in relatie gebracht tot wederkerigheid op gebied van welzijn in plaats van industriële activiteiten en geld. Het debat over “banen versus milieu” in Maine is dan irrelevant als we de zaak omdraaien en ons afvragen “wat moeten we doen voor ons welzijn in Maine?” De maatschappij ziet zichzelf, de leefbaarheid en het welzijn als een co-creatie in plaats van een remedie.

Waar staan we in de evolutie?
We zien dat het bewustzijn de route van de globalisering van industrialisering volgt. In de meeste landen, zoals India en China of Brazilië, waar de industriële processen terecht zijn gekomen, werd allereerst de fase van ontkenning of apathie gehanteerd. De industrie, handel en macht was belangrijker dan de mens. Veel westerse landen waren al geruime tijd in fase 2 aangeland, de reactieve manier om economische ontwikkelingen te stimuleren en via verzekeringen, belastingen en regulering de consequenties aan te pakken. Deze reactieve fase bereikt nu ook de landen als China en Brazilië, en ook de steden die de consequenties van de vervuiling meer voelen dan het platteland. Voor de westerse landen betekende dit een economisch tijdperk rond kennis ontwikkeling en export van regels, maatregelen en consequentie gedreven technologieën. Terwijl de primaire consumptie economie een boost doormaakte in de globalisering naar het Verre Oosten werd de secondaire economie van zorg en belastingen de drijfveer van de landen waar de industrieën waren verdwenen en de consumptie als economische maatstaf was geïntroduceerd. In Nederland betekende dit een maatschappij die in toenemende mate afhankelijke werd van belastingdruk om kosten te dekken. Tussen 2001 en 2014 is die druk nagenoeg verdrievoudigd (90 Miljard naar 280 miljard Euro). Dit vooruitschuiven van de problemen, samen met de grote gevolgen die zich wereldwijd opstapelen door de combinatie van apathie en consequentie gedreven beleid zou een belastingdruk in 2025 opleveren van 560 Miljard Euro). De kosten-tsunami die ik in bovenstaande tekening heb weergegeven staat voor onze neus.

Maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat we gaan beseffen dat de enorme problematiek niet op te lossen is met geld. Zelfs de speculatieve vastgoedbubbel die de kosten moest dekken van de vergrijzing blijkt de onbalans alleen maar te vergroten doordat de ethiek rond de mens is verdwenen en de maatschappij verwikkeld is geraakt in een piramidesysteem van schuldeisers in plaats van waardecreatie. De chaos dwingt tot bewustwording waardoor de derde evolutionaire fase zich aandient.

Sustainocratie

Fase 3 is in ontwikkeling met precedenten zoals AiREAS, een multidisciplinaire samenwerkingsvorm die de gezondheid van de mens centraal stelt en niet het dweilen van vuil met de open kraan. De aanpak in AiREAS vertegenwoordigt een omgekeerde wereld waardoor er zoveel innovatieve krachten ontstaan in de gemeenschappen dat er voor de komende decennia voldoende arbeid is voor iedereen om de vernieuwing en opschoning vorm te geven. De kaders van de proactieve benadering van Sustainocratie tonen aan dat de reactieve benadering een gigantische transitie door moet maken. De consumptie en consequentie economie transformeert naar de holistische economie van waardecreatie en duurzame menselijke vooruitgang. Dat gaat gepaard met een geheel nieuw waardesysteem, nieuwe onderlinge verhoudingen tussen kernfiguren van de maatschappij en de herdefinitie van het rechtssysteem, de grondwet en de nieuwetijdse ethische onderbouwing van onze samenleving.

Nu nog zijn het kleine parels van cocreatie die vanuit AiREAS en FRE2SH hun experimentele weg vinden in het opzetten van de nieuwe evolutionaire werkelijkheid. We leven nog in de maatschappelijke context van fase 2 maar de transitie naar fase 3 is gaande. Als deze fase eenmaal integraal wordt gedragen in Nederland en Europa dan verschuift het spanningsveld van de gehele wereld. Gaandeweg zullen ook de andere gebieden overstappen op fase 2 en ten slotte fase 3. De transitie van fase 1 naar 2 is nog volop gaande, ook in Europese steden en regios. In 2012 zat ik nog bij een schouderophalende directie milieu van de stad Madrid en nu, 2 jaar later heeft de burgerbevolking de autovrije stad geëist en bestuurlijk support afgedwongen. Het gaat ineens snel. De blokkades van weleer heffen zich op en de ethische discussie krijgt diepgang dat het loslaat proces van fase 2 naar 3 vorm geeft. Daarin lopen organisaties als AiREAS voorop en tonen aan voor de rest van de wereld dat “het ook anders kan”. Het is een logische stap in de evolutie van de mens en zal een stapsgewijs proces doormaken dat wellicht in een enkele tientallen jaren is beslecht.

Van ontkenning naar aanvaarding in 200 jaar

Het is ook niet meer dan normaal dat in o.a. de Nederland de basis wordt gelegd voor deze omschakeling. Als we dat met meer gedrevenheid doen dan hebben we een boeiende taak om de golfbeweging van verandering die ontstaat in de wereld te begeleiden met onze eigen innovatieve krachten. Dit heb ik de Transformatie Economie genoemd, een economie die Nederland zich eigen kan maken door Sustainocratie te ontheffen van experiment en te integreren met het landbeleid.

Jean-Paul Close

STIR college – educatie

oktober 29, 2014november 10, 2014 Jean-Paul Close3 reacties

17 december 2014

STIR Academy

Proef werkcollege

Educatie, onderwijs, leren leven en overleven, maatschappijslaaf of participant? Vrijheid of dwang?

Door: Jean-Paul Close

Gastvrouw: Nicolette Meeder

Speciale gasten: Jacqueline de Theije (Oprichtster Democratische School DOE040)

Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30

Introductie: Sinds 2009 is de Stad van Morgen bezig met de integrale transitie van een gestuurd onderwijs naar een participatieve leerweg, georiënteerd op bewustwording, menselijkheid en duurzame menselijke vooruitgang. Wat ligt er aan de visie ten grondslag. Waarom bestaat het spanningsveld tussen een oud onderwijsbeeld en een evolutionaire stap? Welke belangen spelen en waarom zal de transitie plaatsvinden ondanks allerlei blokkerende obstakels?

College: Allerlei initiatieven op gebied van “onderwijs vernieuwing” ontstaan in de vrije markt van onderwijsaanbod in Nederland. Maar het inspectiebeleid is nog steeds gericht op rationele fundamenten vanuit oude industriële denkwijzen over arbeid en maatschappelijke bijdrage in een geldafhankelijke economie. Het onderwijssysteem is afhankelijk van de geconditioneerde geldstromen waardoor vernieuwing geen echte vrije markt kent. Hoe breken we daar doorheen? Met welke argumenten en middelen? Zijn er voorbeelden die ervaringen willen delen?

Jacqueline de Theije is te gast. Zij heeft na jaren van voorbereiding eindelijk de Democratische school te Eindhoven op kunnen zetten en openen in September 2014. Jacqueline vertelt over haar ervaring.

Jean-Paul Close: Is visionair over de evolutie van de mens en de menselijke complexiteit, meervoudig auteur, initiatiefnemer van de Stad van Morgen, het democratiemodel Sustainocratie en de vele samenwerkingsvormen die daaruit zijn ontstaan, zoals AiREAS, FRE2SH en STIR Academy, grondlegger van een nieuw maatschappijmodel waartoe hijzelf uitnodigt.

Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een inspiratie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.

Voor wie: ondernemers, medemensen, beleidmakers of uitvoerders, pioniers, vernieuwers, zoekenden, verbinders, studenten en andere lerenden, enz. Kortom, een ieder die de ontwikkelingen van deze tijd een persoonlijk of professioneel plekje moet geven en met de vele veranderingen om dient leren te gaan of ze zelfs vorm geven.

Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

STIR college – verstedelijking – de gezonde stad

oktober 29, 2014november 10, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

2 december 2014

STIR Academy

Proef werkcollege

Verstedelijking, , “de gezonde stad”, Stad van Morgen, mierenhoop of wespennest? Betonhoop of ecosysteem?

Door: Jean-Paul Close

Gastvrouw: Nicolette Meeder

Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30

Introductie: In 2009 kondigde docent Jean-Paul Close de Stichting STIR aan dat prompt de roepnaam Stad van Morgen kreeg van het publiek. Daar was hij niet helemaal blij mee omdat het de indruk wekte dat de stichting om stenen of materialen zou gaan in plaats van mensen en bewustzijn. Toch ontstond gaandeweg de verduurzamingsdynamiek in de stad door het contrast te scheppen tussen materiële en menselijke belangen. Via samenwerkingsexperimenten ontstonden AiREAS (de gezonde stad), FRE2SH (zelfredzame stad) en STIR Academy (de zelfbewuste innovatieve stad)..

College: De verstedelijking in de wereld is een proces van vele tegenstellingen die een geheel eigen cultuur en karakter geven aan een gebied. Mensen die in Londen, Parijs of Amsterdam zijn geweest hebben niet het gevoel dat ze kennis hebben gemaakt met Engeland, Frankrijk of Nederland. Het verhaal van de getto’s in Houston (Amerika), de leegstand in megasteden van China, de kwetsbaarheid voor zeewater van Jakarta en de dodelijke vervuiling van Iraanse steden, toont dat “de ideale stad” nog niet is bedacht door de mens. Europa is begonnen met de “Smart City” beweging, maar wat is Smart (slim)? Hoe ziet de wereld er over 30 jaar uit?

Gastspreker: Arjan Swinkels

Is de Stad van Morgen een zelfredzame combinatie van stad en platteland?

Arjan Swinkels – De Stoerderij
“De Stoerderij is een boerderij met hele stoere waterbuffels”.
Een familiekudde met 27 waterbuffels. Op de boerderij is biologisch melk, vlees & ijs te koop en kan men op afspraak rondleidingen en uitleg krijgen bij en over de buffels. Het ijs is ook te verkrijgen in een ijssalon te Eindhoven. Arjan Swinkels deelt met ons zijn passie en visie op zijn “stoere” boerderij.

Wat dit met verstedelijking te maken heeft dat hoort u tijdens het college.

Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een Europees inspiratie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.

Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

STIR college – falen democratie

oktober 28, 2014november 10, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

19 november 2014

STIR Academy

Proef werkcollege

Democratie, falen van het systeem, recht en onrecht, ethiek, schuld en onschuld, Sustainocratie, systeem innovatie, 3e wereldoorlog

Door: Jean-Paul Close

Gastvrouw: Nicolette Meeder

Locatie: Fontys hogeschool Tijd: 19:00 – 21:30

Introductie: Onze democratie is zo’n 200 jaar oud maar van vrijheid is er weinig sprake. Recente wetenschappelijke analyses geven een falend systeem weer dat wel in staat is tot zelf reflectie maar niet tot zelf correctie. Externe krachten zijn nodig voor de aanpassing. Kan dat met Sustainocratie of is een burgeropstand of 3e wereldoorlog nodig?

College: Tijdens het college scheppen we een historisch beeld van de ontwikkeling van Nederland als klein landje dat zich als speculatieve grootmacht gedraagt. Docent Jean-Paul Close keerde na 27 jaar terug naar Nederland en kreeg de cultuurschok van zijn leven. Als gevolg hiervan bestudeerde jij de ontwikkeling van het land en kwam uit op de menselijke complexiteit die leidt tot chaos maar ook tot welzijn. Wat staat ons te wachten als land?

Nicolette Meeder: Is in 2009 ingegaan op de uitnodiging en experimenteert met concepten zoals FRE2SH en de STIR Academy om zo een inspirarie netwerk op te bouwen van zowel duurzame menselijkheid, Sustainocratie en de transitie die gaande is.

Kosten: 5€ leden, 10€ niet leden of 1 AiREAS munt (voor de kosten van koffie)

← Terug

Bedankt voor je reactie. ✨

13. De wet van de tegenstellingen

oktober 27, 2014april 4, 2020 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

De blogserie “de grote omslag” wordt U aangeboden door Jean-Paul Close, de bedenker van Sustainocratie en maatschappelijk ondernemer met AiREAS, FRE2SH en STIR Academy binnen de context van de Stad van Morgen. De grote omslag verwijst naar het intense en complexe, evolutionaire proces dat de mens doormaakt en leidt tot een totaal aangepaste cultuur en maatschappijvorm.

Blog 13: De wet van de tegenstellingen

In de natuur zien we het dagelijks. Een hoge drukgebied communiceert met een lage door bewegende luchtmassa’s. Het veroorzaakt allerlei weertypes die soms erg extreem kunnen zijn. Bij de mens werken soortgelijke krachten ook, in ons bewustzijn. Soms voelen we ons gelukkig en willen we het vasthouden als een zwoele zomerse dag. Een andere keer stormt het in ons bestaan alsof een herfst tornado door ons leven woedt. Net als in de natuur volgen in ons leven de seizoenen elkaar op. Dat komt door de evolutionaire wet van de tegenstellingen.

In het weer is de wet van de tegenstellingen steeds goed te zien en merken

Zonder deze tegenstellingen zou het leven op Aarde zich niet hebben kunnen ontwikkelen. De cyclische processen in natuur zorgen ervoor dat zaden zich verspreiden, allerlei grondstoffen zich blijven mengen, levensvormen met elkaar in contact komen en DNA zich verstrengeld. Zo ontstaat een evolutionair patroon waarin perioden van groei, chaos, verandering en stabiliteit zich afwisselen. Allerlei cycli lopen door elkaar heen en beïnvloeden elkaar waardoor er een complexiteit ontstaat die veelal lastig te doorgronden is. Denk bijvoorbeeld aan de klimaatbeïnvloeding van de 7 jarige golfstromen el Nino en la Nina.

De mens is onderdeel van deze evolutionaire wervelwind. Wij zijn zelf voortgekomen uit die complexiteit van tegenstellingen als evolutionair product van het aanpassingsvermogen van het leven. Ons zelfbewustzijn maakt ons een getuige van deze processen, in tegenstelling tot de soorten die niet bewust zijn van zichzelf. Die tegenstelling geeft ons een voordeel zodat wij het eigenbelang kunnen beredeneren terwijl andere soorten hier intuïtief mee omgaan. Als we de wet van de tegenstellingen toepassen op de mens alleen dan zien we dat de natuurlijke cyclussen ook op onszelf, onze maatschappijvormen en economieën van toepassing zijn. We kunnen dit in het opkomen en in verval raken van grote tijdperken zien in onze geschiedenis. Ook analisten, zoals de econoom Kondratiev, hebben de cycli geconstateerd en trachten te beschrijven.

De economische cyclus is gerelateerd aan de menselijke psychologie en bewustzijn

Omdat wij een zelfbewust wezen zijn leren wij gaandeweg van ons levenspad en ervaringen. Zo doorgronden wij deze evolutionaire weg en kunnen wij een bepaalde manier de evolutionaire krachten naar onze hand zetten. Dat gaat niet zonder moeite. Want de grootste veranderingen gebeuren pas bij de grootste tegenstellingen. Ook ons bewustzijn ontwikkelt zich het meest bij de grootste spanningsvelden.

Ogenschijnlijke harmonie
Ondanks alle veranderingen lijkt de natuur steeds in harmonie. Dat is precies de leerweg die de mens nog moet ondergaan. Terwijl we constant bezig waren met onszelf, ons eigenbelang, in de basale processen van groei en onderlinge concurrentie, besteedden we nergens anders aandacht aan. Ons bewustzijn was en is meestal nog steeds gericht op winst ten kosten van alles. Dat is onderdeel van een natuurlijk, elementair groei instinct dat alle soorten in zich hebben. De Aardse omgeving was zo groot dat deze als oneindig werd ervaren. Obstakels werden vooral door de mens zelf gecreëerd. Men kon dan uitwijken, vechten of onderhandelen. De wereld om ons heen leek altijd onveranderd en werd ervaren als vaststaand feit. Schijn bedriegt door het blinde onbewuste.

Er veranderde wel degelijk veel. De bevolkingsgroei naar 1 miljard mensen op aarde ging redelijk onbewust met veel onderlinge strijd en territoriale concurrentie alsof de verschillende maatschappijen concurrerende soorten herbergden. De groei naar 2 en daarna naar ruim 7 miljard mensen ging niet ongemerkt voorbij. Dreigingen van onszelf werden exponentieel groter, confrontaties waren niet meer te winnen, alleen te verliezen en uitwijkmogelijkheden beperkt door overbevolking. De traditie van vervuiling, misbruik van onze omgeving, overconsumptie en vernietiging werd niet meer opgevangen door de natuur zelf maar begon deze aan te tasten. In 1000 jaar tijd roeiden wij 30% van alle diersoorten uit waardoor de natuurlijke diversiteit en harmonie verstoord raakte. Binnen 100 jaar roeien we nog eens 30% uit. Structurele ontbossing, afvallozing in de zeeën, overbevissing, verbranden van inefficiënte brandstoffen, enz zorgden voor de natuurlijke reactie binnen de wet van de tegenstellingen, zoals de opwarming van de Aarde, uitstervende planten en diersoorten, uitdroging van grote stukken landbouwgrond, enz. Dat had natuurlijk ook weer gevolgen voor de mens. We trokken massaal naar steden, armoede migraties groeiden met de dag, bekende en onbekende ziektes deden hun entree en harmonieus welzijn verdween gaandeweg naar de ultieme grote tegenstelling: chaos.

De veel beschreven parallel natuur van geldgedreven economie is gebaseerd op de dierlijke hebzucht van groei en concurrentie van de mens maar verstoken van moraal, ethiek en bewustwording. Net als de exponentiële groei van de mens verstorend was voor de natuur deed de geldbeluste economie daar een schepje bovenop door het bewustzijn te verwijderen uit menselijke consumptie en productieprocessen. Men kan dan wel het bewustzijn weg proberen te poetsen maar de natuur doet dat niet. De wet van de tegenstellingen zorgt dat deze in volle hevigheid terugkomt door catastrofes en ellende die ons als mens en maatschappij keihard raken. Zo worden ook de economieën verstoord waardoor wij weer voor de poort van de volgende stap in het bewustzijn komen te staan. De grote omslag is dan een natuurlijk gevolg. De grote vraag is dan: wat komt daarna?

Complexiteiten model
Toen mijn complexiteiten model ontstond kwamen ook de tegenstellingen in beeld die ons steeds sterker bezig gingen houden. Het voor het eerst dat er een kijkje genomen kan worden in de turbulente combinatie van organisatie en actie met bewustzijn en spiritualiteit. Deze innerlijke drijfveren zorgen voor de energetische stroming tussen uitersten in tegenstellingen. Omgaan hiermee voedt ons bewustzijn. De poort van dat leerproces ligt tussen chaos en verandering. Alleen bij de pijn van het loslaten van groei en in de strijd van concurrentie en aanpassingsvermogen ontstaat onze vooruitgang. Dat op zichzelf lijkt al een tegenstelling juist omdat wij harmonie en gemak als vooruitgang ervaren, niet pijn en verandering.

Dankzij tegenstellingen ontwikkelt zich het leven én de maatschappij

Daarom zien we dat de meeste baanbrekende innovaties zijn ontwikkeld in oorlogstijd en hun weg vonden naar de maatschappelijke ontwikkelingen in tijden van grote onrust, depressie en chaos. In tijden van vrede en vermeende voorspoed was er alleen groei in hebzucht maar amper een vernieuwingsdrang. In tegenstelling tot de mens gaat de natuur om met de dynamiek van tegenstellingen waardoor er altijd een zoektocht is naar harmonie. Dat is precies de grote omslag die mens in haar bewustzijn aan het maken is. In onze evolutionaire processen hebben wij miljoenen jaren ons uit kunnen leven in groei en onderlinge concurrentie. Maar de grenzen zijn bereikt. De volgende fase is aanpassing vanuit bewustzijn en streven naar harmonie, niet alleen onderling maar ook met onze natuurlijke omgeving. Wat betekent dat voor onze samenlevingen, economie en activiteiten?

Ná de grote omslag

De huidige maatschappelijke organisatie is verweven in groeiprocessen. De weg naar de toekomst is de herpositionering van de maatschappij, niet meer gebaseerd op groei maar op harmonie. In dit filmpje van 2012 geef ik het proces weer zoals we het in de Stad van Morgen toepassen in AiREAS, FRE2SH en STIR Academy.

Het filmpje geeft een route aan die de chaos omzeild. Dat is een zelfbewuste route die vorm wordt gegeven door mensen die wel degelijk de chaos hebben meegemaakt voor zichzelf en daardoor zijn doorgestoten tot het nieuwe bewustzijnsniveau. Als we dit koppelen aan de grote uitdagingen waar we voor staan in de wereld dan kunnen we met redelijk gemak uitkomen op samenwerkingsmodellen zoals AiREAS voor gezonde steden en FRE2SH voor zelfredzaamheid en productiviteit. Dat wil niet zeggen dat deelname aan deze samenwerkingsverbanden een organisatie vrijwaart van crisis en chaos. Het schept wél de mogelijkheid om er gedoseerd en zelfbewust mee om te gaan. Dat laatste vergt veel moeite voor bestuurders die verwikkeld raken in dit soort processen omdat zij aangesteld zijn in een dynamiek van groei en concurrentie, en zich ontpoppen in leiderschap voor verandering en harmonie. Het spanningsveld van de chaos verlegt zich op die manier van buiten de organisatie naar binnen om te komen tot een bezieling van de rol die men speelt in de grote uitdagingen van deze wereld. Dat is geen geldgedreven reflectie meer maar een gebaseerd op waarde creatie en meerwaarde ontwikkeling.

De nieuwe maatschappij van morgen is er een die nu al ontstaat en zich niet richt op groei maar op harmonie. Binnen die maatschappij speelt groei, chaos en verandering nog steeds een belangrijke rol maar de stimulans gaat niet meer naar de collectieve groei maar de onderlinge samenhang. De samenhang is niet statisch maar dynamisch, net als in de natuur. Zo leren we onszelf steeds weer aan te passen, persoonlijk maar ook met onze organisatievormen. Het enige wat we nodig hebben is een permanente “stip op de horizon” die als een soort baken onze koers bepaald. Dit is geen economisch baken maar een van duurzame menselijke vooruitgang. Daar kan een economie aan worden ontleend maar deze is een gevolg, geen doel op zich. Vandaar dat wij in de Stad van Morgen dit de naam Sustainocratie hebben gegeven, de democratie met een duurzame menselijke missie, en voorzien van een definitie waar we dagelijks verantwoordelijkheid voor kunnen nemen in onze permanente zoektocht naar harmonie door de aanvaarding van constante verandering:

“Samen blijven werken aan een gezonde, vitale, veilige, zelfbewuste en zelfredzame menselijke maatschappij binnen de context van onze aldoor veranderende natuurlijke omgeving waarin we leven en ons ontwikkelen”.

Jean-Paul Close (oktober 2014)

Als ik het voor het zeggen had

oktober 26, 2014oktober 27, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Ons land is in der loop de tijd ondergeschikt geraakt aan de geldgedreven belangen van banken, bedrijven en overheden. Dit systeem van rente en speculeren maakt het leven op Aarde en onderling tussen mensen structureel kapot. Er vindt amper waardecreatie plaats alleen waardeonttrekking met het gevolg dat catastrofale crisissen zich opstapelen, nu en steeds groter op de horizon.

“Als ik het voor het zeggen had” dan zouden we per omgaande de volgende maatregelen nemen:

1. Rente wordt verboden

Dat betekent het einde van het speculatieve banksysteem en structurele waardeonttrekking. Iemand die nu een huis koopt betaalt het eigendom 2 tot 3 keer. De extra betaling is winst voor enkelen en komt niet terug in de maatschappij terwijl degene die het op moet brengen een leven lang “voor de bankwinst” moet werken in plaats voor welzijn van zichzelf en de omgeving. Door die winst weer maatschappelijk beschikbaar te maken wordt het geïnvesteerd in waardecreatie omdat oppotten toch geen zin heeft.

2. Iedereen een eigen huis.

Het vermogen van huisvesting wordt maatschappelijk vastgesteld. Iedereen heeft recht op een renteloze hypotheek die met een vast, maximum percentage op inkomen wordt afgelost, bijv 20%. Aangezien inkomen variabel is kan een persoon er langer of korter over doen, afhankelijk de inkomenspositie van elk moment. De hypotheek aflossing is persoonsgebonden, niet gebouw. Als iemand verhuist dan neemt hij of zij de hypotheek aflossing mee naar de volgende woning en gaat gewoon door. Dit voorkomt speculatie met de panden en helpt om de dynamiek arbeid-huisvesting te optimaliseren. Erfrecht vervalt. Als de hypotheek is afgelost dan heeft de persoon de keuze om een hogere te nemen of om het maandelijkse hypotheek percentage toe te voegen aan sociale zekerheden (zie punt 5)

3. Iedereen levenslang werk (vanaf 16 jaar)

Arbeid wordt gestimuleerd door regionale zelf/samen redzaamheid en productiviteit middels een circulair wederkerigheid systeem. Arbeid is niet gerelateerd aan industriële processen maar toegevoegde waarde. Kinderen opvoeden en ouderenzorg is net zo waardevol als groente verbouwen, metselen of tafels timmeren. De beloningsstructuur is afgestemd op talent, noodzaak en inzet. Samenwerking verhoogt de effectiviteit en daarmee ook de wederkerigheid. “Vrijwilligerswerk” bestaat niet meer en wordt veralgemeniseerd tot “werk uit vrije wil” met wederkerigheid ongeacht leeftijd of functie.

4. Belasting is maximaal 20%

Bureaucratie is gericht op faciliterende functies voor optimale lokale cocreatie. Alle maatschappelijke functies zijn van de maatschappij, niet de overheid, met uitzondering van datgene dat collectief faciliterend geregeld dient te zijn op gebied niveau (infrastructuur, onderhoud, kader bewaking). Multidisciplinaire co-creatie is de norm, gebaseerd op Sustainocratische principes. 20% van het inkomen is bestemd voor deze overkoepelende maatschappelijke functies die ook altijd in multidisciplinaire co-creatie worden uitgevoerd.

5. Sociale zekerheden opbouw 10%

Sociale zekerheden zijn een maatschappelijke taak van de hele bevolking en wordt in waarde creatie uitgevoerd en beloond. Toch dienen we ook rekening te houden met gespecialiseerde functies, wetenschappelijk onderzoek en oude dag voorzieningen. Een deel van het landsvermogen zit opgebouwd in de huisvesting via eigendom en hypotheekaflossing, een extra deel in de 10% bijdrage voor sociale zekerheden. Als een individu klaar is met de hypotheekaflossing die maximaal 20% van het inkomen bedroeg dan kan hij of zij ofwel de hypotheek verhogen óf besluiten het als extra spaarmiddel toe te voegen aan het sociale zekerhedenpakket, bijvoorbeeld voor pensioenvoorziening zodat dan 30% bijgedragen wordt. Het wordt niet toegevoegd aan het vrije besteedbare vermogen, dat steeds op 50% blijft staan, ongeacht de hoogte van het inkomen.

Harmonieuze economie

Al met al is zo 50% van de wederkerigheid in inkomen uit arbeid verdeeld over huisvesting (20%), belasting (20%) en sociale zekerheden (10%). De rest van het inkomen (50%) is vrij besteedbaar aan voeding, recreatie, onderhoud en welzijn ontwikkeling. De duurzame maatschappelijke vooruitgang is gebaseerd op menselijkheid en onderlinge welzijn gedreven relaties. Het vrij besteedbare inkomen is een circulaire economie waar het bedrijfsleven op in kan spelen. BTW en vennootschapsbelasting wordt opgeheven omdat het hele belastingsysteem verweven zit in de 20% inkomstenbelasting. Bedrijfsleven betaalt zo ook op eenzelfde manier alsof het een natuurlijke persoon is. Winst in het bedrijfsleven kan verdeeld worden als inkomsten voor aandeelhouders maar ook geherinvesteerd worden in continuïteit, groei en innovatie.

Jongeren tot 16 jaar zijn vrijgesteld, net als startende bedrijven. Beiden hebben de uitdagende taak zich te oriënteren op persoonlijk succes door te experimenteren, te leren en zich te verbinden aan de werkelijkheid van de tijd waarin we leven.

De groei van ellende

oktober 23, 2014oktober 23, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Vandaag kreeg ik het boeiende (gratis!) blad ONE World weer in handen terwijl het in de familie circuleert. Zoals altijd staat het vol journalistieke informatie die in andere media niet of amper voorkomt. De statistische gegevens en onmenselijkheid in het artikel “gevangen in het getto” waren zo mensonterend en verschrikkelijk dat het mij weer aanzette tot deze blog uiting over het gevaar van verstedelijking, de miskenning van het platteland en de focus op groei economie dat de groei van ellende tegelijkertijd veroorzaakt.

Het artikel beschreef een bezoek aan een arme wijk van Houston, de derde grootste stad van Amerika. “We denken niet aan de toekomst. Hier ben je op je dertigste dood of zit in de gevangenis”. De misdadige geldgedreven werkelijkheid stapelt zich op, lijn na gelezen lijn. Woekerhuur, uitbating en kansloosheid door gebrek aan middelen en mogelijkheden. Chaos heerst als overleefcultuur met criminaliteit als enige uitvlucht.

Het is niet alleen Houston. De helft van alle Amerikanen leven arm, 15% zelfs onder de armoedegrens. Door de wreedheden en ellende is iedereen nagenoeg gestoord met een traumatische achtergrond of ervaringen. Scheiding tussen arm en rijk is compleet. Er is amper wisselwerking om van ellende te kunnen ontsnappen. De wijk, het getto, wordt een uitzichtloze gevangenis waar geen ontsnappen aan is. De menselijke complexiteit wordt zo zichtbaar op aantoonbare lapjes grond. “The American dream” is daarbij een regelrechte hel. Rijk schermt zich af en arm sluit zich op en wordt armer. Ongelijkheid en onrecht regeert. Een verhaal wordt verteld van een dronken rijke jongere die viervoudige dodelijke fouten begaat en ontkomt aan celstraf “omdat ze product zijn van hun rijke omgeving, een soort psychische stoornis” maar een gettogast krijgt de doodstraf voor een dubbele moord en wordt niet gezien als slachtoffer van zijn omgeving. De rijke moordenaar gaat voor 450.000 dollar in een privékliniek van het zorgsysteem terwijl de omgeving goedkoper uit is door de arme sloeber maar een dodelijke spuit te geven omdat er toch niets aan te verdienen valt. Gebrek aan ethiek regeert in de materialistische stedelijke wereld.

Het is niet alleen Amerika

De stad is in alles afhankelijk van economie, de handel, omdat het zelf heen basisbehoeften produceert en dit van buiten naar binnen brengt. De stad is een gigantische opeenhoping van menselijk egoïsme die hun productiviteit organiseren rond twee hoofdthema’s: uitbuiting van elkaar in de geldgedreven wereld van consumptie, en oplappen van ellende in de geldgedreven zorg en overheid. Beide thema’s worden geoptimaliseerd zodat ze winstgevend zijn. Het is een vorm van democratische slavernij waarin de grootste despoot de macht wint en zorgt voor een kastensysteem. Zij die erbij horen doen het prima. De rest crepeert. Megasteden zijn in opkomst waarin de mensheid zich massaal verzameld. De zuigkracht van materialistische behoeften vernietigt het platteland door uitbuiting en onderwaardering. Boskap gaat onverminderd door en zo ook de parasitering op onze landschappen. De steden ondermijnen zichzelf door georganiseerde hebzucht én afhankelijkheden die speculatie in de hand werken. Een paar winnen, de rest sterft een weerzinwekkende dood.

Amerika is misschien een doorgeslagen voorbeeld van cultureel materialisme, individualisme en eigenbelang. Deze cijfers verbazen dan ook helemaal niet. Maar ook in India, China, Brazilië, Nigeria, enz gebeurt hetzelfde. In Nederland ook. Kijk naar de groei van armoede in ons land en de blindheid van focus op economische groei dat alleen maar verdwijnt in de zakken van beleidsmensen, bureaucratie, despoten, gelegaliseerde criminelen in hiërarchie-vorm.

De balans is weg, als die er ooit is geweest. Platteland gaat dood, steden verzieken en geld is dominant. Het einde der mensheid komt zo in zicht binnen de grote oude mensheid maar lokaal gaan we gewoon door.

Stad van Morgen

Al jaren leggen we de vinger op het probleem van de duale groei- economie: de belastbaarheid van consumptie om via de belasting de problemen op de lossen die door de consumptie wordt veroorzaakt. Beide vormen een groei-economie die zich wederzijds aanwakkert tot het punt dat de menselijke én materiële waarden volledig weg worden gezogen uit de basis door het in stand houden van een steeds corrupter wordend systeem.

Er is maar één manier om dit op te lossen, namelijk door de mens, niet het geld centraal te stellen. Dan realiseren we ons dat we het niet meer hebben over de dualiteit van de economie maar het holisme van het leven. De stad kan niet zonder het platteland, de mens niet zonder productiviteit, zingeving, veiligheid en gezondheid. Geld is geen drijfveer maar een middel, net als kennis, daadkracht, cohesie, co-creatie, diversiteit, enz. Stad en platteland dienen we te organiseren vanuit harmonie en samenhang met betrokkenheid van de inwoners in wederkerigheid niet afhankelijkheid.

In Eindhoven lopen we ook de kans om op termijn de decadentie als een virus binnen te zien sluipen. We waren al enige tijd de meest criminele stad van het land en de focus wil dan al snel liggen op het financieren van meer politie in plaats van het zoeken naar balans. Na 4 jaar is er een coalitie akkoord over “de gezonde stad”. Enerzijds is het een mooi argument om massale subsidies te halen uit Provincie, Den Haag en Brussel. Anderzijds een uitdaging om het ook waar te maken in de meest intense zin van gezondheid, de basis en motor van een vooruitstrevende en productieve maatschappij, niet de kostenpost ervan. Het bestuur van elke stad dient zich te organiseren vanuit harmonieuze drijfveren door balans te zoeken tussen de mens, de natuur en de waarden, niet geldgedreven productiviteit. Daarom experimenteren wij met FRE2SH en AiREAS in Eindhoven met de bestuurlijke betrokkenheid van de overheid en willen de wereld overtuigen dat groei economie misschien een gevolg is een beleid van harmonie en multidisciplinaire mensgerichte samenwerking, maar niet het uitgangspunt. Het uitgangspunt is een holistische beleving van samenwerking, verantwoordelijkheid en ethiek door te werken aan concrete menselijke waarden zoals voeding, drinkwater, gezondheid, veiligheid, bewustwording, zelf en samen redzaamheid.

Zo niet dan is de groei van ellende zoals we die constateren in de wereld die ons omringt een vaststaand feit en op termijn de ondergang van alles wat ooit opgebouwd hebben aan welzijnswaarde.

Gal buikpijn weg met walnoot

oktober 19, 2014oktober 20, 2014 Jean-Paul CloseEen reactie plaatsen

Galblaas en spijsvertering
Toen een jaar of 6 geleden mijn galblaas acuut verwijderd moest worden moest ikzelf en mijn lichaam zich daarna aanpassen. Bepaalde stoffen in mijn eet en drinkgewoonten sloegen mijn darmen dicht en ik verging van de pijn in mijn bovenbuik. Dat duurde zo’n 4 dagen waarbij ik als bijverschijnsel geen enkele motivatie kon vinden om positief in het leven te staan. Verschillende medische onderzoeken in maag, dunne darm en dikke darm konden geen afwijkingen aantonen. “We kunnen niets vinden”, was het onbevredigende resultaat.

Al experimenterend met mijn menu kon ik redelijk de problemen voorkomen maar had nog geen vinger kunnen leggen op de problematiek, behalve dat het te maken had met de harmonieuze werking van mijn spijsvertering. Als dat weer op gang was gekomen verdwenen de klachten, kwam de darmwerking en eetlust terug en ook mijn positieve gemoed.

Van de week was het weer zover. “Iets” had mijn darmevenwicht verstoord en ik verging van de pijn. Ik kon geen voedsel door mijn keel krijgen. Alles zat verstopt. In de krant stond een artikel over walnoten. Ik was nieuwsgierig want in ons FRE2SH project staan 3 gezonde notenbomen en we waren op zoek naar een bestemming voor de overvloed elk jaar. Van de productie van vorig jaar hadden ik nog een pot vol gepelde noten staan.

Ook al repte het artikel niets over de werking van walnoten besloot ik er toch een in mijn mond te doen, al was het maar om erop te zuigen. Mijn verrassing was compleet! Op hetzelfde moment dat ik het nootvlees op mijn tong lei verzachte de pijn in mijn ingewanden. Een wonder! Ik predik wetenschappelijk over de moleculaire samenhang van het leven maar deze snelheid overtrof elk medicijn van de farma industrie. Instantaan. Ik had nog niet eens gekauwd laat staan iets doorgeslikt. Met het kauwen voelde ik mijn darmen in beweging komen en alle pijn verdween als sneeuw voor de zon. Ik kon ineens normaal functioneren. En dat met één noot?!.

Direct ging ik op internet op zoek naar meer informatie. Naast boeiende inzichten over zuurstof in cellen in relatie tot kanker trof ik één veelbetekend zinnetje dat mijn bewustzijn extra roerde “het beïnvloedt de doorstroom van gal”.

Aha! Mijn galblaas was weg dus overvloedige galproductie wilde een weg zoeken door weefsel en haarvaten maar had geen opslag meer. Het kon zich gemakkelijk ophopen en een verstopping veroorzaken. De gal heeft kennelijk meerdere belangrijke functies in het spijsverteringskanaal. Naast het helpen afbreken van vetsoorten blijkt het ook een sleutel te bevatten om de dunne en dikke darm in beweging te krijgen voor een goede doorvoer. Als de gal hapert of verstopt raakt dan is het systeem gestopt. Door stoffen in de walnoot raakt de galstroom weer op gang en begint de rest van de spijsvertering ook weer door te stromen.

Echt een praktische openbarig voor mij terwijl ik mij bezig houd met de theorie. Hopelijk helpt het anderen ook.

Meer info over walnoten of FRE2SH:
nicolette.meeder@stadvanmorgen.com (0654282812)