Om een duurzaam vooruitstrevend leven te leiden is het belangrijk om steeds een keuze te hebben. Dat geldt voor ons als individu maar ook voor instellingen en bestuurders ervan. De keuze is er altijd alleen wordt deze niet altijd als zodanig ervaren. Waarom niet? Soms is men zich er niet van bewust, soms wordt de keuze geblokkeerd. In beide gevallen ontvouwt zich een drama. Totdat bewustzijn zich manifesteert of blokkades zich opheffen.

Zelfvoorziening op buurtniveau. Duurzaamheid, waarin de mens en onze regionale zelfvoorziening centraal staan, en niet het belangen gestuurde “geldsysteem”, is een principe dat steeds meer aanhang krijgt. Sterker nog, initiatief nemende mensen voelen het als een bevrijding van een systeem dat steeds meer zichzelf als verplichting oplegt terwijl het aantoonbaar onze leefomgeving, intermenselijke relaties, gezondheid en toekomstperspectieven schaadt.

In Sustainocratie is lokale samenredzaamheid via multidisciplinaire cocreatie een van de vijf menselijke kernwaarden voor een duurzame menselijke evolutie. We staan niet alleen in die opvatting. Eind jaren 90 ontstond bijvoorbeeld in Engeland het principe van “Sustainable Livelihoods” met een soort draaiboek voor het verwezenlijken van duurzame, samenredzame buurten. 

Deze samenredzaamheid werkt verbindend, community vormend op buurt niveau. Het lost hedendaagse problemen op zoals eenzaamheid, armoede, uitzichtloosheid, ongelijkheid, criminaliteit, enz. Ook de zware bureaucratie, onnodige dienstverleners, de belastingdruk, grote zorgkosten, enz kan aan banden worden gelegd. De buurt als zorgzaam ecosysteem, met de stad als verzameling van positief interactieve buurten, draagt mede bij aan het klimaat, de sociale cohesie, de natuurlijke omgeving,  hergebruik van grondstoffen, reductie van mobiliteit behoeften, vermindering van vervuiling, enz. 

Met zoveel voordelen kunnen we ons afvragen waarom de zogeheten “gevestigde orde” deze geclusterde samenredzaamheid niet steunt? Of zelfs moedwillig in de weg staat? Is het een overgebleven tunnelvisie vanuit het industriële tijdperk? Is het wegens (geld)belangen die in het geding worden gebracht? Wil men de macht vasthouden die voortkomt uit algehele, kunstmatige of opgelegde afhankelijkheid? Of komt het door pure onkunde, misschien door de manier waarop de maatschappij zich heeft georganiseerd rond geld en politiek in plaats van menselijke waarden, expertise en participatie? Wie zal het zeggen?

Ook buurtbewoners hebben moeite om zich te betrekken. Vaak voelt men zich afhankelijk van geld, is men niet geneigd moeite te doen om zelfvoorzienende praktijken op te starten, denkt men dat “het niet mag”, is er gebrek aan vrije ruimte in de wijk om dit te doen, of zijn de instanties die deze ruimte vrij moeten geven niet bereid dit te doen. Dit laatste omdat men er zelf een financieel doel in ziet. Zo was de opmerking vanuit Den Haag over zelfstandige voedselteelt en verdeling in de wijken dat men “wel BTW moet betalen over de zelf geteelde slaplantjes!” Dit is een indicatie van de prioriteiten en tunnelvisie van eigenbelang gedreven instanties.

Opstand. Wat wél duidelijk moge zijn is dat bij het blokkeren van zelfvoorzienende mogelijkheden voor mensen in de knel, bij het onnodig creëren van afhankelijkheid van instanties, bij gebrek aan medewerking, er allerlei groeperingen in opstand komen. Ze protesteren niet alleen. Ze verzamelen ook (juridisch bewijs tegen de betreffende instanties en ontzien daarbij de betreffende bestuurlijke personen (soms met terugwerkende kracht) niet. Men wordt ter verantwoording geroepen voor het leed dat wordt veroorzaakt. Acties tegen de overheid, big pharma, oliemaatschappijen, enz groeien met de dag en met groeiend succes. Dit laatste omdat ook advocaten en rechters achter de verandering gaan staan, er jurisprudentie wordt opgebouwd en

Stad van Morgen kent dit soort intenties (Urgenda, Milieudefensie, Extinction Rebels, en een groeiende hoeveelheid lokale bewegingen die onderling ook netwerken). Stad van Morgen wordt regelmatig gevraagd om eraan mee te doen. Ondanks de verleiding om aan te sluiten, omdat wij ook grotendeels achter deze beweging van opstand en verzet staan (afhankelijk natuurlijk van vorm), omdat deze noodzakelijk blijkt, kiezen wij voor de route van het opbouwen van de nieuwe werkelijkheid. Niemand, ook een regering niet, noch een kunstmatig maatschappij systeem of bedrijf, zal ooit boven de natuurlijke weerbaarheid behoeften van de mens en mensheid uitstijgen, zelfs niet met behulp van zelfgeschreven onderdrukkingswetten, het ingekochte leger of politie. De geschiedenis heeft dit zo vaak bewezen. 

Het basisrecht om mens te zijn wordt steeds sterker onderbouwd en zal steeds vaker de basis zijn van processen waarin dit recht wordt bevochten. Stad van Morgen kijkt mee met de activisten, studenten en nuanceert met ons eigen verhaal over de “weg van de minste weerstand”, het omzeilen van obstakels en het benutten van ruimte die door crisissen, revolutie en bewustwording wordt gecreëerd voor ons om aan de opbouw te werken. Dankzij de activisten wordt die ruimte vaak sneller groter, ook zonder grotere crisissen waardoor het menselijk leed vermindert. Revolutie en evolutie vullen elkaar zo aan.

Stad van Morgen hanteert de aanpak van de positieve uitnodiging tot het cocreeren van natuurlijke menselijke waarden. Volgens onze ervaring zijn er overal bestuurders, ambtenaren, ondernemers, bedrijven, medeburgers, enz te vinden die wél die transitie willen maar vaak zichzelf opgesloten voelen in een dogmatisch keurslijf. Als ze een keuze voorgeschoteld krijgen dan is dat anders wanneer zit dit in hun eigen functie zelf moeten creëren. Ze sluiten zich aan. Wanneer ze dat doen dan is het belangrijk dat men terecht te komen in een constructieve omgeving gebaseerd op proactieve sturing, erkenning van toegevoegde waarde en inzet, gelijkwaardigheid en vertrouwen. Stad van Morgen hanteert in onze samenwerkingen dan ook onze eigen waardekolom. Deze biedt de nodige veiligheid maar daagt elke deelnemer uit die waarden te dragen:

Door de welwillende mensen uit te nodigen om aan tafel te komen creëren we samen de invulling van de ruimte van vernieuwing naar samenredzaamheid. We maken zo ook de stapsgewijze transitie mogelijk van instanties die wel zich verbinden en aanpassen aan deze werkelijkheid. Dit alles ongeacht of die ruimte gecreëerd wordt door de opstand en het groeiende en opkomende (juridische) gevecht van anderen of door de aanvaarding, bewustwording en bereidheid tot commitment in de bestuurlijke kringen zelf.  

Hoe dan ook. De moderne vorm (een communityvorm tussen verstedelijking en platteland) van samenredzaamheid in zelfvoorziening wordt de basis van de nieuwe maatschappij. Hoe eerder men meedoet, hoe beter het is voor iedereen.

Enige jaren geleden ontmoette ik Eugen Oetringer. Hij was bijzonder enthousiast over de manier waarop hij zijn zoon, die gedragsstoornissen had wegens dyslexie en ADHD, op weg heeft kunnen helpen. In plaats van remmende medicijnen paste de vader een bypass techniek toe om bepaalde hersenfuncties te stimuleren en andere met rust te laten. De effecten waren geweldig, rustgevend en welzijn bevorderend voor de zoon en de hele familie.

Hij realiseerde zich dat deze techniek van “de weg van de minste weerstand” en minste negatieve overprikkels ook kon helpen in het bedrijfsleven om afdelingen te helpen optimaliseren. Een stapje verder was om mij te helpen om verschillende instanties de meerwaarde te laten ontdekken van kernwaarden gedreven samenwerking en vooral het cocreatie karakter in Sustainocratie. Want uiteindelijk bleek de positionering van de duurzame menselijke kernwaarden een geweldige manier om de diversiteit aan talenten en instanties aan elkaar te binden daar waar dat in de huidige werkelijkheid vaak onmogelijk werd geacht. Misschien wel “the missing link”?

Dinsdagochtend 29 september kunt u Eugen ontmoeten via de gratis zoom sessie en kennismaken met zijn gedachtegoed en werkwijze.

Om mee te doen kunt de dinsdagochtend zoomlink benutten of even een mailtje sturen naar jp@stadvanmorgen.com. Natuurlijk bent u uitgedaagd om zich het sustainocratische gedachtegoed en met ons bij te gaan dragen aan die gezonde, veilige, samenredzame samenleving.

Als je eenmaal in de wereld van natuurlijke menselijke kernwaarden en cocreatie verkeerd dan ontstaan hele nieuwe inzichten, dialogen en creatieprocessen. Ook instellingen die mee doen passen zich aan omdat ze deelgenoot worden van een te bewerkstellingen eindresultaat en zich daar vanaf het begin tot het einde projectmatig bij betrekken met hun expertise.

In deze open ruimte van integrale innovatie, veranderingen en aanpassingen nodigen wij graag uit tot cocreatie. De opgedane ervaringen delen wij graag en laten nieuwetijdse experts aan het woord om hun inzichten te delen zodat we er met ons allen wat mee kunnen doen, al dan niet met hun hulp of betrokkenheid.

De sessies worden wekelijks online uitgevoerd binnen de context van Sustainocratie. De sessies starten om 10 uur in de ochtend en hebben een duur van ongeveer 90 minuten. We trachten de sessies zodanig in te richten, en desnoods te herhalen of op te nemen, dat de open dialoog en het opnieuw bekijken voedend en inspirerend werkt. Uiteindelijk gaat het erom dat u zich veilig en betrokken gaat voelen bij de processen in Sustainocratie en er zelf baat bij heeft.

We kijken uit naar veel inspirerende momenten de komende jaren via deze weg. De sessies zijn gratis omdat we van opvatting zijn dat inspiratie vanuit de vernieuwende dimensie vrij beschikbaar moet zijn. Uw betrokkenheid zal uiteindelijk u vele uitdagingen opleveren. Wij raken dan liever betrokken bij uw projecten om ze te helpen laten bloeien en groeien met onze expertise en aanpak van complexe multidisciplinaire cocreaties.

Meedoen. Laat het even weten via jp@stadvanmorgen.com of klik op de zoomlink alhier .

De Stad van Morgen zoomsessie over Klimaatdoelen in Eindhoven werd bezocht door enkele betrokken inwoners. De sessie was ontstaan na de opmerking van een wethouder (Rik Thijs) dat steeds de gemeentelijke klimaatdoelen niet worden gehaald. “Alleen samen” klonk het. Koren op de molen van de Stad van Morgen waar het begrip “samen verantwoordelijk” voor onze menselijke kernwaarden, de basis vormt van Sustainocratie.

In tegenstelling tot kernwaarden als gezondheid of gezond eten, water, veiligheid, is “klimaat” niet iets waar mensen zich snel persoonlijk verantwoordelijk voor voelen. In het recente filmpje van David Attenborough zien we de allesvernietigende krachten van een veralgemeniseerde verslind cultuur. De opvatting in het kleine gespreksgroepje is dat deze cultuur ook terug te vinden is in de onzichtbare beleidscultuur van de stedelijke ontwikkeling, inclusief Eindhoven. De noodkreet van de wethouder is er niet een van een beleidsmaker maar van een met deze werkelijkheid geconfronteerde uitvoerder.

Een verziekte cultuur die niet zomaar veranderd kan worden. Met plantenbakken vergroenen wij een verstenende stad niet. Met een paar zonnepanelen wordt de stad echt niet energieneutraal. Dus elk klimaatplan faalt, hoe goedbedoeld ook de energie die erin gestoken wordt. Ook de participatie faalt omdat niemand het gevoel heeft ook maar iets te kunnen veranderen aan die cultuur van duistere krachten die het grote beleid bepalen en waarvoor niet zomaar één verantwoordelijke voor kan worden aangewezen.

De enige oplossing die, volgens het groepje, misschien voor handen ligt is de reeds bestaande lokale samenwerkingsvorm #AIREAS (luchtkwaliteit, omgeving en gezondheid). De stap van luchtkwaliteit en gezondheid naar #klimaatneutraal is veel minder groot als de deelnemende organisaties en burgerparticipatie in AiREAS de armen ineen slaan. Ik zeg toe om dit in de AiREAS groep voor te stellen. Rest nog om even 5 minuten naar het filmpje van Sir David te kijken. Het urgentiebesef moge duidelijk zijn. Als zelfbewuste mens moeten we deze verslind cultuur toch kunnen keren…..

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3707849389248590&id=118883634811868

• 

Op 22 sept 2020 nodigt de Stad van Morgen uit om samen het proces op te starten naar Eindhoven klimaatneutraal. Dit naar aanleiding van de bijeenkomst die de gemeente Eindhoven organiseerde vorige week en hier is weergegeven in de blog.

De link naar deze eerste verkennende en verbindende zoomsessie treft u hier. Graag even registreren zodat we weten wie er allemaal meedoet. Iedereen is welkom die vanuit overheid, ondernemerschap, burgerparticipatie, wetenschap, onderwijs, enz een bijdrage wil leveren aan het proces. We maken kennis met elkaar, met het voorgestelde proces en de uitdagingen waar we voor staan. We gaan trachten om lopende zaken met elkaar te verbinden, te versterken en projectmatig, resultaat gedreven tot integrale samenwerkingsclusters te komen.

Stad van Morgen heeft dit reeds vaak gedaan, sinds ze Sustainocratie in 2009 heeft gedefinieerd en opgezet. Stad van Morgen heeft lopende projecten zelf die ook als precedent en voorbeeld kunnen dienen. Denk aan AiREAS (luchtkwaliteit en gezondheid) dat direct met klimaat in verband gebracht kan worden.

Op gepaste 1,5 meter kwamen we samen in Eindhoven. De door de gemeente geïnitieerde bijeenkomst was bedoeld als kennismaking tussen allerlei klimaatgerelateerde initiatieven. Wethouder Rik Thijs stelde zich kwetsbaar op. “Wij als gemeente kunnen dit niet alleen”, zegt hij en vertelt dat klimaatplan na klimaatplan gewoon niet waargemaakt wordt. Het volgende is in de maak. Hoe kunnen we dit aanpakken? Samen?

• 

Met deze duale insteek, kennismaking en wat kunnen we doen, gingen de gesprekken verder aan een 10 tal tafeltjes van 4 personen. Stad van Morgen was aanwezig met 2 sustainocraten en trof er natuurlijk verschillende partners aan die aan sommige van onze verbindende processen deel hadden genomen, maar ook allerlei nieuwe gezichten. Toch mooi dat de gemeente zicht heeft op zoveel initiatieven.

Tijdens het tafelrondje stelden we ons aan elkaar voor. Opvallend was dat men erg sterk vertelde over een eigen initiatief, vaak met de bijbehorende frustratie over de relatie met de overheid (oordelend, traag, niet meewerkend, geen steun, enz) maar bij de uitnodiging tot samenwerking er vooral afhoudend wordt gereageerd. De een stelt “er zijn veel valkuilen”, de ander stelt “ik stem elke vier jaar op een politieke partij die verantwoordelijkheid moet nemen”….Op de uitnodiging van de Stad van Morgen tot verbinding, inclusief de overheid als partner maar wél vanuit eigen verantwoordelijkheid, wordt gevarieerd gereageerd. De een ziet dat als taak van de overheid die vooral geld beschikbaar moet stellen voor initiatieven. De ander reageert enthousiast en wil graag meedoen.

Tijdens de presentaties van de resultaten kwamen die nuances in krachtige bewoordingen naar voren. Van “we willen een faciliterend maar ook participerende overheid” tot “wij verwachten verantwoordelijkheid van jullie want het is al 5 over 12 en houden jullie aansprakelijk als je het niet doet”….. De wethouder reageert weer vanuit zijn kwetsbaarheid “ik sta aan jullie kant, niet aan “een andere” kant” maar haalt vervolgens uit de presentaties alleen elementen “dat is concreet, daar kan ik wat mee”….Het woord “samen” valt maar hoe dit “samen” dan echt sterk vorm gegeven wordt, behalve elkaar informeren en uiteindelijk toch ieder de eigen weg bewandelen, komt niet uit de verf. De organiserende “Morgenmakers” zullen er als gebruikelijk (dit is niet de eerste keer dat we bij elkaar komen en steeds weer hetzelfde spel spelen) iets mee doen als adviseurs. De vraag is of het “de overheid” is die, in de huidige vorm en positionering in maatschappij (geldafhankelijk, “zorgmaatschappij”, belangen gestuurd), het verbindende initiatief moet nemen? Of dat een onafhankelijke partij als de Stad van Morgen dat moet doen vanuit de menselijke kernwaarden?

De bijeenkomst geeft de tegenstellingen weer waar de huidige maatschappij mee kampt. Iedereen wil wel maar het blijven eilandjes van gefragmenteerde belangen, ook bij de overheid. Ambtenarij is vaak zelf ondernemend met publiek kapitaal (in de zorgopstelling waardoor de overheid vele verantwoordelijkheden van de maatschappij heeft overgenomen) waardoor initiatieven in de maatschappij als bedreigend worden gezien. Het zou per slot van rekening de baan van een of meerdere ambtenaren kunnen kosten. Aan de andere kant zijn veel initiatieven weer afhankelijk van de goedkeuring van de overheid en het verstrekken van middelen omdat er geen (gekaderde) vrijheid is in de maatschappelijke structuur. Veel (burger) initiatieven worden getolereerd als “experiment” om uiteindelijk door de overheid overgenomen te worden als ze enig succes hebben, of de subsidie stekker eruit getrokken als de overheid elders haar gefragmenteerde steun verleend. De initiatiefnemers hebben dan het nakijken. Het wantrouwen is daarom groot, de kritiek ook, terwijl er in de overheid zelf veel mensen zitten die het juist “goed willen doen en anders”.

De smeekbede van de wethouder rondom het begrip “samen” en “we zijn allen één” is natuurlijk een mooi beeld maar in de praktijk weerbarstig door bovengenoemde problematiek. Het samen krijgt meer gehalte als de overheid minder ondernemend zelf is en daardoor meer faciliterend rondom een gemeenschappelijk hoger doel zoals de klimaatdoelstellingen. Het creëren van ruimte, participerend met middelen met oog op meetbare resultaten, is wat veel gevraagd wordt. Als dit niet gebeurt dan wordt de overheid door anderen al snel aansprakelijk gesteld voor de problemen.

De Stad van Morgen tilt alle partijen naar het gewenste niveau van gelijkwaardigheid aan tafel, sturend op toegevoegde waarde en de meerwaarde van het verbinden. Maar dan is het belangrijk dat elk van de partijen zich erin kan vinden. Klimaat is een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid dat als het elkaar aanvult door kan stoten tot exponentiële proporties. Het gaat niet alleen om zonnepanelen of windmolens. Het gaat ook om gedragsverandering, eigen verantwoordelijkheid, nieuwe volgers mentaliteit creëren, enz

Daarom heb ik besloten om de partijen wederom uit te nodigen maar dit keer als Stad van Morgen op participatieniveau, allereerst via zoom. We zullen kijken of we draagvlak kunnen creëren en iedereen op een lijn krijgen van één plus één is meer dan twee. Het is de moeite van het proberen waard.

• 

Steeds meer mensen willen zich verdiepen in Sustainocratie en de mogelijkheden om het toe te passen in hun eigen omgeving. Daarom biedt de Stad van Morgen vanaf volgende week de mogelijkheid om deel te nemen aan participerend lerende zoomsessies.

Deze sessies zijn gratis maar niet vrijblijvend. Na deelname aan introductie sessie kan men kiezen om gratis door te gaan met de uitdaging om uiteindelijk na de uitdagingde processen en coaching als Sustainocraat te worden erkend.

Als men dit kiest dan wordt de deelnemer uitgedaagd om voor zichzelf een sustainocratische ambitie te formuleren en succesvol tot uitvoering te brengen.

Onderweg worden coaches geïntroduceerd die behulpzaam zouden kunnen zijn in het proces. Zij vertellen over hun ondersteunende aanpak of kijk op transformatie processen, metamorfoses, enz. Het is aan de deelnemers en hun eigen weg hierin om de relevantie voor zichzelf te bepalen.

De zoomsessies bestaan uit verschillende vaste onderdelen:

• algemene introductie en uitnodiging tot participatie
• fase 1: het proces leren kennen
• fase 2: van ideologie naar focus
• fase 3: van focus naar projectidee
• fase 4: van projectidee naar samenwerkings cluster
• fase 5: project definitie, verdeling van taken en middelen
• fase 6: uitvoering
• fase 7: afronding
• fase 8: evaluatie en continuïteit
• fase 9: vieren

De eerste zoomlink wordt gedeeld met de aangemelde deelnemers. De sessies worden in 3 talen gedaan: Nederlands, Engels en Spaans.

In dit wetenschappelijk artikel wordt een link gelegd tussen psychische problemen en het ontbreken van levend groen in iemands jeugd. Dit betekent dat de enorme wereldwijde verstedelijking en afzondering van de natuur een grote psychische druk legt op de mens….

Published February 25, 2019 https://doi.org/10.1073/pnas.1807504116

In 2005 keerde ik de maatschappelijke structuur van hiërarchisch gevormde politieke belangen in Nederland de rug. Ik was uiterst pijnlijk tot het inzicht gekomen dat deze maatschappij niet dienstbaar (meer?, ooit geweest?) is naar de mens, ondanks alle belastingdruk en voorzieningen. Ik voelde mij boos, uitgespuugd, de rug toegekeerd door instanties, uitgebuit, in de steek gelaten, enz. Gedurende enige tijd zag ik alles wat “overheid en aanverwant” was, als vijand.

Mijn eerste stap was de bewustwording dat ik niets maar dan ook niets had aan deze zichzelf erende mammoetorganisatie die als een dwangbuis trachtte mij in de kapselen vanuit plichten maar mij tegelijk alle rechten ontnam. Mij bevrijden uit deze dwangbuis betekende ook dat ik er alleen voor kwam te staan. Ik had niets meer, behalve mijzelf, mijn twee kleine dochters, en de hulp van familie, vrienden en kennissen (wat ik later de échte maatschappij ging noemen). Maar ik had óók mijn natuurlijke vrijheid en zelfbeschikking teruggenomen.

• 

Mijn tweede stap was te kijken hoe ik mij, in de ruimte die was ontstaan van eenzame zelfverkozen vrijheid, in stand kon houden met de verantwoordelijkheid die ik droeg naar mijn kinderen en mijzelf? Alles is mijn directe omgeving (huisvesting, voedsel, zorg) was dichtgetimmerd door het manipulatieve systeem dat volledige afhankelijkheid nastreeft. Ook al erkende ik de regels niet meer, ze projecteerden zich nog steeds op mij vanuit opgelegde plichten als ik mij wilde bewegen.

• 

Om te leven diende ik niet het gevecht aan te gaan met iets dat veel machtiger is dan ik. Ik moest er boven gaan staan als mens en het eventueel gaan gebruiken als middel terwijl ik mijn nieuwe werkelijkheid vorm begon te geven. Vanuit het besef dat het systeem bestaat uit mensen, belangen en afspraken, kon ik in dit spel ook mijn weg trachten te vinden door uit te nodigen tot nieuwe afspraken. Ik was buiten het systeem terecht gekomen, maar redeneerde terug het systeem in van buiten en trachtte zo die bruikbare elementen te benutten die mee wilden werken aan een nieuwe versie van de maatschappij die zich gaandeweg aan mij manifesteerde.

• 

Ik breidde mijn claims uit vanuit natuurlijk menselijk perspectief, zoals ik het had ervaren als alleenstaande vader in een moeilijke situatie. Zo ontstond Sustainocratie, de werkwijze en de kernwaarden voor de mens in haar natuurlijke werkelijkheid. Ook al kreeg ik hulp van mijn informele omgeving, mijn keuze werd nauwelijks begrepen. “We hebben het toch goed” klonk algemeen. En voor het gros van de bevolking was dat ook zo. Daarom werd ik in die eerste tijd amper gehoord. Ik was “die gek op de zeepkist” die verkondigde “dat het anders moest”. Tot eind 2008, de zogenaamde kredietcrisis, de ogen opende van velen en het vertrouwen eerst in banken, daarna in de overheid weg, begon te vallen. Ons “we hebben het toch goed” stond op losse schroeven. Deuren gingen open en men kwam ook bij mij kijken vanuit “misschien zit er toch wat in wat hij te zeggen heeft”.

• 

Alleen werd twee en gaandeweg “niet meer alleen”. Op mijn uitnodiging tot samenredzaamheid sloten niet alleen medemensen zich aan maar ook instanties, inclusief overheden, die het moeilijk begonnen te krijgen en in zelfreflectie werden geduwd. Plotseling werd duidelijk dat overal, ook in de instanties, partijen en ondernemingen, er mensen (inclusief bestuurders) te vinden zijn met idealen die meedoen met Sustainocratie en de vertaalslag makend naar hun beroep, als een verademing ervaren.

Ook politieke partijen begonnen mij te raadplegen over visie en mogelijkheden om er eigen politieke, ideële opvattingen van te maken. Ik werd zelfs gevraagd om van Sustainocratie een politieke beweging te maken. Dat weigerde ik omdat het geen politieke beweging is maar een overkoepelend verantwoordelijkheidskader dat wij met zijn allen delen. Als men er politiek of economie aan wil ontlenen dan is dat prima, mits het bijdraagt aan de claims. Dat valt zelfs te formaliseren in het kader. Sustainocratie is een real time democratie, geen vier jaarlijkse uitbesteding. Dat zet de oude maatschappelijke structuur ook op scherp. Wie kan er bijvoorbeeld tegen “gezondheid” zijn (waaronder voedselkwaliteit, luchtkwaliteit, water, enz?) en een gezonde levensstijl (meedoen aan gezondheid)? Zelfs de manipulerende krachten krijgen het moeilijk om daar een antwoord op te vinden.

• 

Sustainocratie heeft ondertussen verschillende benamingen gekregen: de realtime participatie maatschappij, niveau 4 bewustzijn gedreven gebiedsontwikkeling, enz…. Wereldwijd word ik uitgenodigd om hierover te vertellen, artikelen te schrijven of presentaties te geven, rollenspellen te spelen, enz. Het blijkt dat de corruptie, manipulatie in het systeem, een spel is van een historische wildgroei aan materialistische machtswellustelingen die veel van de doorgeslagen spelregels bepalen en zelf binnen het systeem druk uitoefenen. Toch is het grootste deel van de mensen die werkzaam is in instellingen gewoon zoals u en ik, zonder al die pretenties, behalve het zorgen voor het welzijn van hun gezin via een inkomen. Zij willen ook professionele waardering door toegevoegde waarde te leveren voor de mens en niet alleen voor “het systeem”.

• 

De claims van Sustainocratie zijn reëel, erkend en beloond. Wat echter niet past in Sustainocratie is geldsturing, blokkerende macht, afhankelijkheid, politieke of economische manipulatie, hiërarchie, enz. Het proces van deelname aan Sustainocratische cluster programma’s is een zelf selecterend geheel. Het gaat uit van een waardemodel waarin de toegevoegde waarde van elke partner zich manifesteert. Gaandeweg staat de manipulatie verder weg, en uiteindelijk alleen, omdat deze geen toegevoegde waarde heeft. Dan doet de manipulatie even waar het goed in is, zoals dreigen, angst zaaien, dwang uitoefenen en omkopen. Totdat ze daarop terecht wordt gewezen (een kwestie van tijd). De machtsuitingen gebeuren natuurlijk nog steeds alom maar de tekenen van opschoning zijn al aanwezig als natuurlijk weerbaarheid proces.

Sustainocratie is nu allang niet meer “van mij” maar van ons allemaal. Er studeren mensen op af op universiteiten en hoge scholen door het Sustainocratische kader af te wegen in hun analyses. Ook het juridische systeem komt aan bod en staat daarin ter discussie. Er zijn nieuwe vormen van ondernemerschap 21ste eeuw die hun plannen baseren op het 4 x winst principe binnen Sustainocratie. Burgerparticipatie groeit ook…..

Ondertussen heeft een virus en gerelateerde maatregelen veel meer verdeling gecreëerd in de maatschappij dan destijds de bankcrisis. Velen staan voor een intieme eigen keuze, zoals ik destijds in 1996, en definitief in 2005. Mijn proces kan hen helpen in het maken van keuzes. In Sustainocratie gaat het proactief (niet reactief) om gezondheid en veiligheid die we SAMEN creëren voor onze duurzame weerbaarheid. Het virus is dan een discussiepunt maar ook alle andere zaken, zoals armoede, ongelijkheid, vervuiling, zorg voor elkaar, participatie, enz en die blijken allemaal gerelateerd.

Het is niet vreemd dat steeds meer mensen (en instanties) kijken naar Sustainocratie als oplossing ook voor hun problemen. Maar dan dient ook een ieder de geformuleerde claims te aanvaarden en naleven. Dat is niet altijd even gemakkelijk, want er zijn veel consequenties aan verbonden van loslaten van de oude werkelijkheid. Maar blijven hangen in de huidige werkelijkheid, of de uitingen van dodelijke belangen manipulaties blijven tolereren, is nog minder gemakkelijk…..de tijd zal ons leren…